|
De nieuwe parochie
Met ingang van 1 januari is de Bonaventuraparochie opgehouden te bestaan als parochie en is ze
‘geloofsgemeenschap’ geworden. De vier parochies waar we al langer in
federatieverband mee verbonden zijn vormen dan samen de Parochie Pax
Christi.
Alle vier de geloofsgemeenschappen
behouden hun eigen naam. Een en ander betekent dat de werkzaamheden op
een andere manier vorm krijgen. Er zal een groot overkoepelend
parochiebestuur zijn, in de plaatselijke situatie zal een locatieraad
functioneren. De pastoraatgroep-leden zullen het aanspreekpunt zijn voor
de parochianen. Zij zullen de brug zijn tussen de parochianen en de
leden van het pastorale team.
Er is heel veel werk verzet om alle
functies die de nieuwe situatie vraagt bemenst te krijgen. Het ziet
ernaar uit dat we op een goede manier van start kunnen gaan. Er is een
uitzondering, het pastorale team zal voorlopig slechts één priester
hebben. Er wordt hard gezocht naar een priester om de ontstane vacature
op te vullen.
Die vacature ontstaat omdat
Pastor Martin de Korte heeft aangegeven ander werk te willen gaan
doen. Daarover heeft u via de verschillende kanalen al een en ander
kunnen opvangen.
Op zaterdag 7 januari hebben we als
één grote parochie Pax Christi afscheid van hem genomen. Details
daarover heeft u in het Kerstnummer van het parochieblad kunnen lezen.
De viering stond in het teken van de Openbaring van de Heer, bij
veel mensen beter bekend als ‘Driekoningen’.
Met Driekoningen vieren we dat een oud patroon
doorbroken werd: Koningen op bezoek bij een pasgeboren kindje in een
stal. Op weg gezet door een bijzondere ster. En daar, in die stal worden
ze geraakt door dat kleine kind, waarin ze de liefde van God ervaren. Ze
veranderen daardoor zo, dat ze via een andere weg dan ze gekomen zijn,
naar huis terugkeren. Wat betekent dat verhaal voor ons leven? Kunnen
wij ons laten raken door het licht van die ster? Zijn we moedig genoeg
andere wegen te nemen en te vertrouwen op die ster?
In het licht van de veranderingen
die onze geloofsgemeenschappen ondergaan is dat een belangrijke vraag!
Maar ook in ons persoonlijke leven. Ervaren we daar de liefde van God?
Beantwoorden we die liefde en hoe doen we dat? Proberen we zelf, net als
de ster richting te wijzen aan wie daar om vragen? Durven we te
schitteren?
Nelson Mandela heeft daarover een
prachtige tekst uitgesproken bij zijn inaugurale rede in 1994:
Onze diepste angst is niet dat we niet goed genoeg zijn.
Onze diepste angst is dat we oneindig machtig zijn.
Ons licht, niet onze duisternis bevreest ons het meest.
We vragen ons af: wie ben ik nou helemaal om briljant, mooi,
Getalenteerd en fantastisch te zijn?
Maar waarom zou je dat niet zijn?
Je bent een kind van God.
Jezelf klein maken dient geen doel.
Er is niets verhevens aan om jezelf klein te maken opdat anderen zich
niet onzeker zouden voelen.
We zijn op de wereld om de goddelijkheid in onszelf te laten zien.
Dat zit niet in enkelen, maar in iedereen!
En als wij onszelf bevrijden van onze angst, bevrijden we vanzelf ook
anderen.
Nu we een nieuwe parochie hebben
gevormd blijven de namen van de geloofsgemeenschappen in Meije/Zegveld,
Kamerik, Oudewater en Woerden bestaan. Dat wil zeggen dat de namen Onze
Lieve Vrouw Geboorte, H. Hippolytus, H. Franciscus van Assisië en H.
Bonaventura niet verloren zullen gaan, maar blijven bestaan als namen
van de plaatselijke geloofsgemeenschap.
Toen we de afgelopen jaren nog een
federatie van zelfstandige parochies waren, hebben we de naam: Pax et
Bonum gebruikt. Deze naam, een wens tot ‘Vrede en Alle Goeds’, kwam van
de heilige Franciscus. Het is een mooie naam om met zo’n wens door het
leven te gaan. De nieuwe naam van de nieuw te vormen parochie sluit bij
deze vredeswens aan en wordt: Pax Christi (de Vrede van Christus). Lees meer op de pagina Naamgeving.
|
