GEDICHTEN

GELIJK HET WOUD

De laatste dagen zijn verwelkt

in het bos der eeuwen

De stam, eens recht

staat nu gekromd

de wortels schreeuwen

Het intense groen is reeds gebruind

de nerven liggen bloot

De mens regeert wellustig voort

op sterven na reeds dood

DE CIRKEL

Dagen van het heden

schaduw van't verleden

spiegel van wat komt

tot de tijd verstomd

uit een diep verlangen

naar het ver verleden

moeder van het heden

wat niet weder komt

Tijdeloze dromen

van wat was, moet komen

van wat komt, moet zijn

Cirkel van het heden

Cirkel van een lijn

STERRETJE

Iedere avond

als de sterren aan de hemel

fonkelend, helder, teer en zwak

in schoonheid naar mij wenken

vraag ik me af

Zit ergens daar

ver

heel ver van mij vandaan

misschien een mens

hetzelfde te overdenken

ASIK

Asik kon vliegen

zou ik graag

zo hoog vanuit de lucht

al zwevend kijken

zien, aanschouwen

hoe de mensen

dromen, wensen

bouwen, werken zonder vlerken

Die mij zo hoog

doen vliegen, zweven

alsmaar op de vlucht

DE KWALITEIT VAN ONS BESTAAN

De kwaliteit van ons bestaan

zit niet in aards bezit

zit niet in't keurslijf van de hoogmoed

waar wij ons graag in wringen

Het zit in liefde, in natuur

in fluiten en in zingen

Het zit in kleine dingen

STILLE LIEFDE

Ik zie de zon en de maan

in de sterren van je ogen

in het cluster van je lippen

in de nevels van je hart

in de wolken van je borsten

zie ik de zon en de maan

Ik strek mijn armen

reik mijn handen

richt mijn blik, mijn verlangen

naar de zon en de maan

Zo dichtbij

zo onaantastbaar

zo onbereikbaar

ver

van mij vandaan

DE BRON

Regendruppels, smeltend ijs

stromend water

geklater

later, veel later

een rivier, een zee, een oceaan

ontstaan

geheel ontdaan, geheel ontdaan

later, veel later

tranen, druppels, stromend water

kolkend, ziedend, woedend water

een sas, een plas

en later, veel later

te laat

ZORGEN

 Ik wil vrij zijn van de zorgen

van gister en van morgen    

van de zorgen van vandaag

van ziekte, geld       

 van oud, problemen

van kapot, emoties 

van geweld            

van al wat mij belaagd

  Is dat te veel gevraagd?

MIJN ZOON Z'N FIETS

Mijn zoon z'n fiets, je gelooft het niet

sprak mij gisteren aan

een klaagzang zonder weerga;

Wat heb ik hem misdaan!

Mijn lichaam, zie toch, vol met roest

hij gunt mijn band geen lucht

ik schaam mijn lampen uit mijn kop

vanwaar zijn slechte tucht?

mijn kogellagers kraken

steeds droger, vol met zand

door de kracht waar hij me steeds mee trapt

staan m'n trappers uit verband

als ik thuis kom van een ritje

door regen, weer en wind

gooit hij me steeds weer aan de kant

verwaarloosd, onbemind

Mijn vraag aan U, als vader

waar wringt hem toch de schoen

of is het soms, dat ook in huis

uw zoon het zonder

ETEN, DRINKEN, WAS, VERSCHONING

moet doen?