'No, whe are not going to pay you anything. We have a carnet!'...Om onze reisbelevenissen enigszins te ordenen hebben we van elk land de Highlights (samenvatting), Belevenissen (reisverhaal met foto's) en Route (kaart met daarbij waypoints van bijzonderheden) beschreven. Hieronder volgen onze reisbelevenissen van Benin.
'No, whe are not going to pay you anything. We have a carnet!'...
En dat is hotel nummer 7...
Voor de verandering maar weer eens nadenken over Nigeria...
En daar is tie dan, die lang verwachte email van Jacob en
Arnold...
Na een goede nachtrust zijn we al vroeg
uit de veren
Ook vandaag zijn de vliegen in groten getale aanwezig. Haha wij zijn
uitgeslapen, jullie maken ons niks: we eten ons ontbijt in de auto met de ramen
gesloten! Tegen acht uur zijn we gereed voor vertrek. Ik loop vast richting de
uitgang van het camping gedeelte, Juutje klimt achter het stuur. Shit, de
uitgang is geblokkeerd! Eén van de hotelgasten heeft zijn auto wel zo onhandig
geparkeerd dat wij er niet meer achterlangs kunnen. Dit zal toch niet waar zijn
he. Op naar de bar en vragen wat we hieraan kunnen doen. In mijn beste
Frans probeer ik de situatie uit te leggen. De bardame begrijpt de situatie
helemaal, de oplossing is dan ook simpel: wachten tot de hotelgast wakker wordt
en vervolgens vragen of hij zijn auto ergens anders wil parkeren. Goed, nog een
keer: 'Wij willen nú vertrekken, er staat echter een auto in de weg. Kunt u er
voor zorgen dat deze nú weggaat?! Meneer, als u nou rustig een kopje koffie
neemt, dan is de bewuste hotelgast vast wel wakker en kunt u vertrekken. Snotver
de snotver, ik probeer u duidelijk te maken dat wij echt nu gaan vertrekken, met
of zonder uw hulp. Of u gaat de bewuste hotelgast wakker maken, of ik ga álle
gasten wakker maken net zo lang tot ik de juiste heb!!! U mag kiezen!'
De bardame begint hevig geïrriteerd met haar collegae te
overleggen
Helaas zonder resultaat, dus zelf maar een oplossing bedenken. Mijn oog valt
op een stevige zandheuvel tussen twee gebouwen. Niet direct hoog, maar wel
dichtbij beide gebouwen. Een stuurfout zou kunnen resulteren in een botsing met
een van de twee. Juutje was ondertussen ook al aan komen lopen en met z'n
tweeën bekijken we de mogelijkheden. 'Hmm, zouden we daar misschien overheen
kunnen rijden? Wat denk jij? Zou moeten kunnen toch? Gewoon rustig aan en alles
komt goed.' Wederom klimt Judith achter het stuur, de versnelling in z'n laag,
diff-lock erop. 'Rustig, rustig recht zo die gaat. Beetje meer naar rechts, ja
prima zo.' De wielen lijken allemaal een andere kant op te buigen en toch blijft
Shaggy redelijk recht. Wat een perfecte bak. En niet te vergeten, wat een
perfecte chauffeur! Met al het geduld van de wereld (en dat valt voor Juutje
niet altijd mee...) stuurt Judith de auto over de zandheuvel tussen de gebouwen
door. Wauw wat een stuurvrouwkunst!
We zwaaien vriendelijk naar de bardame terwijl we een laatste
blik op zee werpen
Onderweg wisselen we op de zwarte markt nog wat dollars en gooien de tank
vol. Sneller dan verwacht bereiken we de grens met Benin. De ervaring heeft
ondertussen geleerd dat menig douanebeambte in ieder geval probeert om
(illegaal) een extra zakcentje te verdienen. Afhankelijk wie de sterkste zenuwen
heeft (de douanebeambte of wij) moeten we dus betalen, of niet! De grensovergang
Togo-Benin blijkt een ware zenuwtester te zijn. Aan de Togo kant valt het nog
mee, we weigeren 2000 cfa (ongeveer drie euro) te betalen wat resulteert in tien
minuten extra wachttijd. Echter zonder te betalen komen we aan de andere kant
van de 'slagboom'. Tja en toen de Benin kant. Om een lang verhaal kort te maken:
we weigeren 5000 cfa te betalen, waardoor we onze papieren niet terugkrijgen,
waarna we vervolgens een hevige woordenwisseling hebben met drie
politie/douanebeambten, eisen de chef te spreken die echter niet aanwezig is
aangezien het zondag is... waarop we (in een impuls) besluiten onze papieren
terug te pakken en weg te lopen. 'Komen ze achter ons aan? Dat kan ik niet zien,
maar ik hoor geen voetstappen achter ons. Dat is positief. We lopen net zo lang
door tot ze ons tegenhouden.'
En er gebeurt helemaal niets
De politie/douanebeambten laten ons gewoon weglopen terwijl ze een paar
seconden ervoor nog zo boos waren. Yes, wij hebben vandaag de sterkste zenuwen!
Overigens is het bij ons niet zo dat we nergens betalen, uit principe of zo.
Afhankelijk van de situatie proberen we in te schatten wat de beste keus is;
soms handelen we ook impulsief, zoals vandaag...
We jumpen in de auto, draaien de weg op en zwaaien niet. Aufwienerschnitzel! Op
naar Cotonou, de hoofdstad van Benin. Vanuit de Lonely weten we dat pakweg tien
kilometer voor Cotonou een camping zou moeten zijn. Als we een paar uur later
pakweg tien kilometer voor Cotonou zijn speuren en turen we naar de bewuste
camping. Helaas, niet te vinden. De enorme drukte om ons heen maakt het zoeken
ook niet eenvoudiger. Ongemerkt gaan de kilometers voorbij. Zo ongemerkt dat we
plotsklaps midden voor de grote markt staan. En daar wil je niet staan met je
mooie Land Rover uit Nederland. Daar wil je zelfs helemaal niet staan! Fu.. en
nou?! 'Ga hier maar rechts. Voorzichtig, ja gaat goed hier. Ho! Snotver, die lui
kijken echt niet uit hun doppen! Mee eens, maar rustig aan Juut. Als je boos
bent gaat dat ten koste van je concentratie... Bij de verkeerslichten weer naar
rechts, oke nu ff vragen waar we zijn.' Met behulp van een vriendelijke
politieagent, die helaas geen kaart kan lezen, bereiken we een klein kwartier
later (vijfhonderd meter verderop) toch een hotel. Een klein hotel. Met géén
vriendelijke receptionist! Het volgende hotel dan maar. En zo rijden we nog
zeker een uurtje in Cotonou rond. Is dat leuk? Normaal wel, nu niet. We hebben
geen zin meer, willen gewoon een eenvoudig hotel mét afgesloten
parkeergelegenheid en we hebben honger.
Op weg naar hotel nummer zeven zien we op de hoek een
redelijk luxe ogende pizzaria
'Oohhhh daar heb ik zin in!!! Eindelijk weer eens pizza. Euhhh heb je ook
gezien hoe luxe de pizzaria eruit ziet Juut? Ja en dat kan me geen bal schelen,
ik ga nu pizza eten!' Niet tegenspreken, gewoon volgen.
Wauw, wauw, wauw dat was lekker! We eten onze buikjes meer dan rond, kijken
onderwijl naar videoclips op de tv en genieten van het publiek om ons heen:
(hele) oude Italiaanse mannetjes met (hele) jonge vrouwtjes. Helaas is onze
hotel-uitdaging nog niet opgelost. We sleuren onszelf aan de haren naar buiten.
Tanden op elkaar, op zoek naar het mooiste plekje van Cotonou.
Het mooiste plekje is het vast niet
geweest, maar de parkeerplaats kon wel worden afgesloten!
Vermoeid duiken we op bed, eerst even een uiltje knappen. Het gejuich en
geklap van een kleine menigte voor/onder ons raam doet ons wakkerschrikken. Was
da?! We lopen de kamer uit richting het balkon. Zeker vijftig mensen, mannen,
vrouwen en kinderen, hebben zich voor één televisie verzameld: voetbal! De
West Afrikaanse Cup of iets dergelijks. En waar moet precies weer die tv staan,
yep onder ons raam! Gelukkig zijn er vandaag maar drie wedstrijden...
Dat we wakker schrikken is niet echt erg hoor, we hebben nog
genoeg werk te doen
Nigeria! Woeaha we worden maf van dat land. Al dagen zijn we bezig om een
plan te smeden. Soms denken we dat we eruit zijn, de volgende dag kijken we er
nog een keer naar en beginnen we gewoon weer opnieuw. Het vraagstuk is eigenlijk
heel simpel: Hoe komen we, zonder kleerscheuren, zo snel mogelijk in Abudja
(midden Nigeria)? Simpel toch?! We weten dat we in Abudja de visa voor Tjaad en
Sudan kunnen kopen. Hoelang een en ander duurt is nog onbekend. Wat we ook niet
weten is of we in Abudja het visum voor Kameroen kunnen kopen. En daar zit 'm
dus de bottleneck. Als blijkt dat het niet in Abudja kan, dan kunnen we weer
helemaal terug naar Lagos om het bewuste visum te kopen. En in Lagos willen we
eigenlijk helemaal niet zijn! O ja, misschien kunnen we een transit-visum (voor
één dag) krijgen aan de grens van Kameroen. Mooi, veel variablen weinig
zekerheden. Een leuke uitdaging.
Eén voor één gaan we de variabelen proberen te
onderzoeken, onderwijl genietend van Cotonou
Het verkeer in Cotonou is van dien aard dat zelf rijden alleen verstandig is
als het echt niet anders kan. Zoals in vele steden (ook in Europa!). In Cotonou
zijn echter niet veel auto-taxi's te vinden, wel brom-taxi's... Ietwat huiverig
gaan we het toch nog een keer proberen. Met het hart in de keel scheuren we
achterop de brom-taxi's van hort naar her. We bezoeken de ambassade van Nigeria
en het Franse consulaat. Zonder resultaat. Zoeken op internet, vragen aan andere
reizigers en sturen emails naar Arnold en Jacob en Ronald en Margriet. Misschien
dat zij al meer weten.
Om hun (hopelijk snelle) reactie af te wachten lopen we nog wat door de stad,
drinken hier en daar een bakkie en eten bij Mama Benin. Voor de zoveelste keer
blijkt een lokaal eettentje niet echt aan ons besteed: een bord rijst met
ondefinieerbare saus. Weliswaar erg goedkoop maar voor ons onvoldoende
bevredigend, laat staan vullend.
Tegen het eind van de middag gaan we
nog één keer onze email checken
Het zou toch kunnen dat iemand op onze vragen heeft gereageerd. We openen
onze mailbox, hebben de vingers gekruisd. Shit, geen reactie! Verdorie, morgen
moeten we toch echt vertrekken. Dan maar via Lagos, we hebben toch het visum van
Kameroen nodig. Op basis van de huidige informatie lijkt het zo te zijn dat dat
visum niet in Abudja kan worden gekocht. We zoeken nog wat op het net om de
resterende, vooraf betaalde, tijd vol te maken. 'Ik ga toch nog even kijken in
onze mailbox. Is prima Juutje, kijk ik even naar het laatste nieuws uit
Nederland (www.kranten.com). Met nog vier minuten te gaan opent Judith onze
Yahoo mailbox. YEEEESSSSSS, een mail van Arnold en Jacob!!! Tjeemigtepeemig wat
zijn we happy, alle gevraagde info staat in de mail!! 'Niet via Lagos gaan, te
gevaarlijk; een transit-visum voor Kameroen is mogenlijk; het visum voor Tjaad
is in één dag klaar; het visum voor Sudan zijn we nog mee bezig.' Dit is
kicken! De 'sixth sense' van Judith heeft ons weer eens goed geholpen.
Rondom gelukkig lopen we terug naar het hotel
Morgenochtend vroeg zullen we vertrekken, op naar Nigeria. Misschien kunnen
we Arnold en Jacob nog treffen...
Om 06.00uur gaat onze wekker. Oeps, wel vroeg hoor. Tegen zevenen zijn we gereed
voor de strijd: de ochtendspits van Cotonou. In het schemerdonker laten we het
hotel achter ons. Eerst over het zandpad vervolgens het asfalt op. Ondanks dat
het nog vroeg is, is het toch al een drukke bedoening op straat: mensen die hun
straat-stalletjes opbouwen, stratenvegers, voetgangers, auto's, honderden
brom-taxi's, en uiteraard de altijd aanwezige zwervers/bedelaars. Aan alle
kanten passeren de auto's en brom-taxi's ons. Wij trachten het hoofd koel te
houden. Judith heeft daarvoor een simpele techniek: alleen maar vooruit kijken!
Spiegels zijn niet nodig, veel auto's hebben ook geen spiegels meer. Tot op
heden werkt deze techniek erg goed.
De stad uitrijden duurt zeker drie kwartier
Ondanks
dat de afstand maar 10 kilometer is. En dan ineens is daar weer die rust. Jeetje
wat lekker. Geen gekkenhuis om ons heen, geen 'ogen te kort'. Weer tijd om te
praten, om ons heen te kijken. Helaas hebben we (onszelf) een strak tijdschema
(opgelegd). We verhogen de snelheid, pakweg 90-100 kilometer per uur. En dat is
hard werken. Het asfalt is goed, de wegen echter smal. Vlak langs de weg de
stalletjes met regelmatig (onverwacht) overstekende ezels, koeien, geiten,
mensen etc. Daarnaast de taxi-busjes, zonder spiegels...
De eerste paar honderd kilometer vliegen voorbij, zelfs sneller dan verwacht.
Zouden we het dan toch in twee dagen kunnen redden: vanuit Cotonou naar Abudja?
En zouden we dan op tijd zijn om Arnold en Jacob nog te treffen, samen naar
Ronald en Margriet in Tjaad te rijden en met ons zessen nogmaals een woestijn te
doorkruisen? Shit, dat zou kicken zijn!!
1: Cotonou -
Pension L'Amies (o.i.d.) (N06° 21' 46.7"; E002° 25' 48.4") Een
camping hebben we in Cotonou niet kunnen vinden (ondanks dat er tien km buiten
Cotonou wel een moet zijn). Zelfs een betaalbaar hotel vinden, waar we Shaggy
achter slot en grendel kwijt konden, viel niet mee. Uiteindelijk (na zes hotels!
en een pizza) dit redelijke hotel, in het centrum gevonden. 'Volgende keer' toch
maar op zoek naar de campsite!
Periode: 20 januari 2002 - 22 januari 2002
