What the f... is load-tax?...Om onze reisbelevenissen enigszins te ordenen hebben we van elk land de Highlights (samenvatting), Belevenissen (reisverhaal met foto's) en Route (kaart met daarbij waypoints van bijzonderheden) beschreven. Hieronder volgen onze reisbelevenissen van Malawi.
What the f... is load-tax?...
Zelfs peuters kunnen dansen op Madness...
Gatverpielekes, das pas lekker!...
Doettie het of doettie het niet...
Vroeg in de ochtend rijden we door een
heuvelachtig landschap van Mbeya naar de grens van Malawi
Tanzania uit gaat erg efficient (hier krijgen we helaas de bevestiging dat
we twintig dollar teveel road-tax hebben betaald toen we Tanzania voor de tweede
keer binnen kwamen), Malawi in is wat rommeliger. Als we denken klaar te zijn
stappen we in de auto om te vertrekken. De slagboom om ons door te laten gaat
open... en weer dicht! En dan zonder dat wij er langsheen zijn gereden. Wat nu
weer?! 'Load-tax, you must pay load-tax. Wat, moeten we load-tax betalen, what
the f... is dat? Evlybody pays load-tax. Prima maar wij niet! Althans, niet
voordat ik heb gezien dat dit een officiele tax is.' We stappen weer uit de
auto. Judith maakt heel erg duidelijk dat ze het er niet mee eens is... 'Rustig
nou lieverd, alles komt goed. Het kost alleen iets meer tijd dan verwacht. En we
hebben tijd zat, toch. Ik ga die lui hier vermoorden hoor. Lieverd...'
De load-tax meneer gaat ons voor naar zijn kamer
'U moet twintig dollar load-tax betalen. Nou daar zijn de meningen redelijk
over verdeeld. Laat u mij eerst maar eens zien waar dat in hemelsnaam goed voor
is.' De meneer begint een onduidelijk zoekproces. Waar hebben we dat eerder
meegemaakt... Uiteindelijk wordt met behulp van collega's het bewuste document
gevonden. Hevig verfrommeld, maar met een duidelijk opschrift: Road-tax
regulations. Zeg dat dan gelijk, wegenbelasting! En dit keer kunnen we inderdaad
de twintig dollar in de papieren terugvinden.
Ondertussen is er nog een meneer bijgekomen
Of hij even onze verzekeringspapieren mag controleren. Maar natuurlijk
meneertje, kijk eens. Gelukkig hadden we in Nairobi een autoverzekering
afgesloten die alle landen tot en met Zuid Afrika dekt. Verzekeringen aan de
grens zijn vaak een stuk duurder. 'Mogen we dan nu eindelijk gaan?!'
Wederom zorgt het landschap om ons heen
voor de broodnodige afleiding
Het regenseizoen in Malawi is al enige weken afgelopen, de natuur is echter
nog mooi in bloei. In Karonga willen we geld wisselen en tanken. Hopelijk is de
bank nog geopend. De meeste banken in Afrika sluiten ergens tussen twee en vier
de deuren. Naar wat we hebben begrepen is dat in Malawi twee uur. We rijden
stevig door over de beroerde weg, zonder geld geen diesel!
Stipt twee uur rijden we het parkeerterrein van de eerste de beste bank op. Als
we nog maar op tijd zijn. Judith rent naar de deur terwijl ik de auto parkeer.
Gelukkig de deur is nog open! We lopen naar binnen en zien nog bijzonder veel
mensen binnen. Vreemd. We zien een bewaker op ons af komen lopen en vragen hem
hoe laat de bank dicht gaat. 'Twee uur. Maar het is nu toch twee uur? Meneer,
ziet u die klok daar, het is nu één uur.' Wat een sukkels zijn we ook, tussen
Tanzania en Malawi zit één uur tijdsverschil! En dat wisten we!!
We gooien de tanks vol en rijden door naar Chitimba
Een dorp kun je Chitimba haast niet noemen. Een verzameling hutjes met drie
campsites is alles wat er is. Voor ons voldoende, we willen hier eindelijk weer
eens genieten van zon, zand en zee. Voor we de campsite opdraaien kopen we nog
snel vier tomaten bij een standje langs de weg.
De campsite is gaaf: direct aan Lake Malawi, met veel (strand)zand, grote bomen,
mooie planten, goede faciliteiten, een gezellige bar en campeerplekken op het
gras. Hier gaan wij nog wel een paar dagen blijven!
We installeren ons op de rand van het zandstrand, nog net op
het gras
We hebben uitzicht op het water, links van ons een bamboe hek met daarachter
de slaapzalen, recht voor ons het strand, rechts van ons rieten hutjes in
aanbouw. Op het strand staat een rieten huisje met daarin het gezin van een van
de werknemers. Vader werkt overdag op de campsite, moeder verzorgt de kleine van
pakweg anderhalf jaar oud. De kleine vindt het erg leuk om mams te foppen door
stiekum er tussenuit te knijpen, langs onze auto door het hek. Moeders kijkt dan
verdwaasd om zich heen, loopt drie rondjes om het hutje heen en rent vervolgens
onze kant op om te vragen of we haar zoontje hebben gezien. 'Maar natuurlijk
mevrouw, hij is zojuist door de deur/het gat in het hek gekropen.' De moeder van
de kleine wurmt zich dan door het hek heen om enige minuten later weer met het
lachende manneke terug te komen. Om mams het leven wat makkelijker te maken
helpen we haar door de deur in het hek achter iedereen z'n kont dicht te maken.
Maar alsof het kereltje het ruikt, zo gauw we een keer
vergeten het hek dicht te doen is hij weer vertrokken
Twee tellen later zien we zijn moeder onze kant oprennen. Als ze terug komt
lopen, met de ondeugd aan haar hand, raken we aan de praat met haar. Het manneke
kijkt om zich heen en bemerkt plotseling de vrolijke tonen van Madness die uit
onze speakers komen. Hij bedenkt zich geen moment, en voor we het weten staat
hij uitgebreid met zijn heupen op de maat van de muziek mee te wiegen. Anderhalf
jaar oud, hoe is het mogelijk!
De volgende dag komt er laat in de
middag een auto naast ons staan
We maken kennis met Graeme (uit Nieuw Zeeland), Geoff (Engeland), Victoria
en Ally (beide uit Australië). Een bijzonder (gezellig) gezelschap: Graeme is
van oorsprong een Kiwi maar woont in Oz (Australië), waarvandaan hij in
Zuid Afrika een auto heeft gekocht waarmee hij in zuidelijk Afrika rondrijdt;
onderweg
heeft hij Geoff leren kennen en aangeboden om mee te rijden; samen stuiten
ze op de twee meiden die ze maar al te graag een lift aanbieden...
We worden uitgenodigd voor een avondje Marshmallows roosteren. Dat lijkt
eenvoudiger dan het is! Op de punt van een tak/stok prik je de Marshmallow, dat
is niet moeilijk. Maar dan het roosteren in het kampvuur zonder de Marshmallow
volledig zwart te maken, dat is een vak op zich. Mijn eerste twee Marshmallows
zijn echt zo zwart als roet. Hmm, zo moeilijk kan dit toch niet zijn. Juutje
gaat een stuk beter, tja van een ex-kok mogen we ook iets verwachten natuurlijk.
Met de nodige hints, tips en trics lukt het uiteindelijk om voldoende van het
zoete goedje naar binnen te krijgen. Lekker!
Onder de indrukwekkende sterrenhemel, zittend bij het
kampvuur, midden op het strand hebben we een beregezellige avond
's Ochtendsvroeg (05.30uur) worden we verrast door een hoop kabaal naast
onze auto. 'Kun jij zien wat het is Juut? Ja, Graeme en Geoff zijn druk aan het
inpakken. Aan het inpakken? Ze zouden nog een dag blijven? Nou, ze zijn toch
echt aan het inpakken.' Judith kijkt door het raam van de tent nog wat om zich heen. 'Wow,
ik begrijp nu ook waarom moet je die lucht daar maar eens zien!' Boven de ons
omringende bergen zien we enorme donkere wolken naderen. 'Dat belooft niet veel
goeds voor vandaag, wat doen wij? Tja, euhhh, ik heb ook geen zin om helemaal
zeiknat te regenen. Oke, dan gaan we ook inpakken.'
We springen het bed uit, klappen alles zo snel mogelijk in onderwijl de
dreigende bewolking goed in de gaten houdend. In Pangani (Tanzania) hebben we
namelijk de tent ingeklapt terwijl deze niet helemaal goed droog was, en dat
vond het tentdoek na twee dagen broeien niet echt leuk. Gisteren hebben we uren
lopen poetsen en boenen om alle aanslag uit de tent te krijgen. Het zou dus
super lullig zijn als nu de regen met bakken tegelijk uit de hemel zou komen en
we weer de tent nat moesten opvouwen.
Met de hakken over de sloot redden we het om de tent op tijd
opgevouwen te krijgen
Ook de Oz/Kiwi's/Brit combinatie heeft de spullen op tijd opgeborgen. Snel
rijden we de auto's naar een afdak. We hebben de motor nog niet uitgezet of we
horen de regen zachtjes uit de hemel druppen... Pffffff, tijd voor ontbijt?!
De route naar Nkata Bay is mooi. Heel mooi. Vanaf de weg kunnen we uren lang het
meer zien. Vaak van heel dichtbij, maar soms ook van grote hoogte als we onszelf
door de bergen heen slingeren. Naar wat we hebben begrepen is Nkata Bay een niet
al te groot dorp aan het Lake Malawi. Om voldoende eten voor de aankomende dagen
bij ons te hebben doen we inkopen in Mkuze. 'Weet je wat, laten we hier gelijk
even onze emails beantwoorden, dat zal in Nkata Bay denk ik ook niet lukken. Ja,
lijkt me goed.' We informeren bij het enige Internet'cafe' in Mkuze hoe snel de
verbinding is en wat de kosten zijn. 'De verbinding is prima, (ja dat kennen we
ondertussen...) en de kosten (omgerekend) vijftien euro per uur. U zegt vijftien
euro per uur?! Dat is correct en tevens juist meneer. Fijn bedankt, fijne dag
nog!' Vijftien euro per uur, wat een geld!
Vanuit Mkuze slingert de weg door de bergen naar het meer
Wat een heerlijkheid om hier te mogen/kunnen rijden; onderwijl genieten we
van de zojuist gekochte, vers gebakken broodjes. Nkata Bay voldoet perfect aan
de van andere reizigers gehoorde/gelezen beschrijving: klein, heuvelachtig, aan
het water, omgeven door veel groen, met een gezellige drukte in het 'centrum'
van het dorp.
De eerste backpackers hostel/campsite die we proberen is super: gelegen aan het
water met huisjes gebouwd in/op een zijde van de berg, de tuin is tropisch, de
bar en woonkamer erg knus. Helaas kunnen we Shaggy niet de berg afrijden naar
het water. Camperen is wel mogelijk, op de parkeerplaats. Jammer. Dan maar naar
de naastgelegen campsite. De stranden van beide hostels/campsites zijn
aansluitend, echter van de één naar de ander rijden is pakweg twintig minuten!
De tracks zijn van beroerde kwaliteit en ook nog eens bergje op, bergje af.
Bij de tweede hostel hebben we meer geluk
Hostel
is eigenlijk niet het goede woord, het is eerder een bungalowpark. Ergens
vlakbij het water, midden op het 'park' mogen we kiezen waar we willen staan. We
kiezen een plek op het gras, tussen een aantal bomen met uitzicht op het water.
In één van de rondavels kunnen we gebruik maken van de douche en het toilet.
Hmm, hier kunnen wij het wel een paar dagen uithouden!
Dat verliep toch iets anders dan verwacht. 's Middags hadden we nog electra en
water in de rondavel, 's avonds niet meer. De volgende dag niet en de dag
erop ook niet! Gecombineerd met hordes verkopers, bedelaars en andere (net iets
te) nieuwsgierige locals was dit niet de droomplek waar we op hadden gehoopt.
En zo gingen wij, eerder dan verwacht, op pad naar de
hoofdstad van Malawi: Lilongwe
Alhier gaan we zo snel mogelijk op zoek naar de ambassade van Mozambique.
Vandaag is het woensdag, met een beetje mazzel kunnen we ons visum nog voor het
weekend ontvangen. Met het nodige zoek en speurwerk vinden we rond twee uur het
juiste gebouw. 'Goedemiddag meneer de bewaker, kunt u ons vertellen waar wij de
ambassade van Mozambique kunnen vinden? Ja hoor, op de tweede verdieping. Fijn
dank u wel.' Om nog iets aan onze conditie te doen nemen we in plaats van de
lift de trap. Wij zijn echt sportief!
Op de juiste verdieping aangekomen zien we links van ons de ingang van de
ambassade. Voor de ambassade staat een tafel met daarop een groot schrift.
Achter de tafel een meneer. 'Hello, how are you? Fine, and you? Wij voelen ons
prima vandaag. By the way, is de ambassade nog open? Neen, die is om twaalf uur
dicht gegaan. Hmm, vanaf hoe laat is de ambassade morgen geopend? Morgen is de
ambassade niet geopend. Niet geopend?! Hoezo niet?? In Mozambique is het morgen
een feestdag, vandaar dat het personeel hier ook vrij is. Dat is stevig balen,
wanneer is men weer aanwezig? Vrijdag, 08.00uur. Oke, thanks.'
'Dat wordt krap, één dag voor een visum'
'Lukt dat niet, dan verzinnen we wel iets leuks om in de omgeving te gaan
doen. Het Zomba Plateau moet wel aardig zijn heb ik begrepen. Maar eerst maar
eens zien wat het vrijdag wordt.'
Onderweg naar de campsite rijden we door het (oude) centrum van Lilongwe. Een
paar grote supermarkten, diverse wisselkantoren, een handjevol banken, enkele
restaurants en that's it. Nou niet direkt een wereldstad, wel gemoedelijk.
'Hoeveel geld hebben we eigenlijk nog Paul? Wow, euhhh zo te zien niet echt veel
meer. Zullen we dan gelijk even wat wisselen? Ja is goed.' Zo snel als ik kan
zoek ik op het kaartje van de stad het dichtsbijzijnde wisselkantoor. 'Juutje,
de volgende straat rechts, de tweede links en deze straat helemaal uitrijden.
Daar moet ergens een wisselkantoor zijn.' Niet helemaal volgens plan, maar toch
vrij vlot vinden we het bewuste wisselkantoor. Gesloten! Terwijl we voor de
gesloten deur staan te bedenken hoe we dan aan geld komen, komt er een tenger
kereltje op ons af gelopen. 'You want to change money? No we are waiting for the
bus here. Zucht... I can change if you want to. Hmm, ik heb geen goed gevoel bij
deze man Paul. Nee, ik ook niet echt. Weet je wat, we checken eerst of er nog
een bank open is, en misschien kunnen we wel pinnen.'
Tevergeefse hoop, vanaf twee uur zijn alle banken gesloten
En pinnen lukt ook niet. We lopen terug naar het wisselkantoor, misschien is
het nu open. Jammer, nog altijd gesloten. Vanuit het niets is daar weer 'onze
vriend'. 'I can change for you, no problem and I give you a good rate! Ik heb
nog steeds geen goed gevoel bij hem hoor Paul. Nee ik ook niet Juut, maar
we hebben toch een paar pegels nodig. En ik weet zo gauw ook geen ander
wisselkantoor te vinden. Hm. Where can we change? In the laundry shop next
door.' Een deja vu met Gondor (Ethiopië) doemt op. Het wisselen in de
wasserette aldaar ging prima, hmmmm, 'oke dan laten we het maar doen. How much
do you want to change? A hundred dollar. Well. if you give me the hundred dollar
than I'll get the change.' En jij denkt dat wij uit een ei komen!! 'Weet je wat
pikkie, als jij nou eerst ff het wisselgeld regelt dan tellen wij dat eerst,
steken het in onze zak en dan pas krijg jij je hundred dollar. Wat vind je daar
van? No problem, sure, I'll get your change. Waar zijn we weer aan begonnen
Juut. Ik zou willen dat ik het wist!'
Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit
Meneer komt netjes terug met het wisselgeld, we tellen het en checken of het
geld er hetzelfde uitziet als het kleine beetje geld dat we nog in onze zak
hebben zitten. Alles klopt, tijd om ook aan onze verplichtingen te voldoen. We
steken eerst het getelde geld in onze zak en geven daarna pas de honderd dollar.
Wij blij, hij blij.
We doen nog wat inkopen alvorens naar de campsite te rijden. De campsite ligt
niet al te ver van het centrum en wordt gerund door een Nederlands koppel. Een
leuke site, ruimte plenty met mooie was- en toiletgelegenheden. We hebben goed
en wel kamp gemaakt als er naast ons een witte Hi-Lux komt staan. Het zal toch
niet...jawel, Graeme! De Australier waar we een paar dagen geleden gezellig
Marshmallows mee hebben gegeten. Gezellig!
Donderdag is eigenlijk zo voorbij, een zogenoemde rommeldag
Oftewel we rommelen wat in, op en naast de auto, doen de nodige wassen,
lezen wat, genieten van het zonnetje, kletsen met andere reizigers, nemen nog
een bakje koffie/thee enzovoort.
Maar dan vrijdag, de dag van de waarheid. Doettie het of doettie het niet. Ik
bedoel natuurlijk de ambassadeur van Mozambique, gaat hij ons vandaag het visum
geven of niet. Om een kort verhaal lang te maken: als we om acht uur 'sochtends
bij de ambassade zijn is deze wel geopend maar is de receptionist er nog niet.
Als hij tegen half negen binnenkomt is Judith reeds vertrokken naar de British
Counsel om daar tegen normaal/gemiddeld tarief (tussen de drie en vijf euro per
uur) te internetten. Ik vraag maar niet naar de werktijden, ik wil deze meneer
graag te vriend houden. Een goede keus, de uitgeslapen receptionist gaat er
namelijk voor zorgdragen dat wij vandaag nog ons visum krijgen!
En inderdaad, stipt twee uur kunnen we onze paspoorten ophalen met daarin het
visum van Mozambique, yahooooo.
We gooien voor de zekerheid nog wel beide dieseltanks vol
We weten namelijk niet zeker of we eenvoudig diesel kunnen krijgen in
Mozambique, de berichten daarover spreken elkaar behoorlijk tegen. 'Ze hebben
hier ook een wasplaats, zullen we dat gelijk ook maar laten doen? Ja, waarom
niet. Is Shaggy ook weer mooi schoon.' Today is our lucky day. Wat blijkt, we
zijn de eerste klant voor deze net nieuwe wasplaats. En de eerste klant verdient
natuurlijk een gratis wasbeurt. Zo geschiede. En omdat we zo vriendelijk zijn,
kregen we ook nog eens een duppie korting op elke liter diesel! Gelukkig hadden
we maar tweehonderd liter nodig...
De volgende morgen vroeg op, een laatste warme douche en een
stevig ontbijt
Mozambique we komen eraan!
1: Chitimba - Chitimba Campsite (helaas niet het juiste coördinaat
genoteerd, en liever geen coördinaat dan een fout coördinaat, toch?!)
Een tropisch aandoende campsite. Aan zee, leuke bar met dansende peuters
2: Nkhata Bay - ?? Lodge (naast Njaya Lodge) (S11° 37' 02.9";
E034° 18' 15.4") Helaas konden we Shaggy niet op de Njaya lodge krijgen.
En camperen op de parkeerplaats sprak ons ook niet echt aan. Vandaar dat we naar
de buurtjes zijn gereden. Niet echt een aanrader!
3: Lilongwe - Kiboko Campsite (S13° 59' 56.5"; E033° 45'
34.7") Gerund door een Nederlands koppel, vlak bij het centrum, gezellig,
nieuwe toiletten en douches; kortom een prima plek.
4: Tete (zie Mozambique)
Periode: 25 april 2002 - 3 mei 2002
