Stom, stom stom: niet in het donker rijden!...Om onze reisbelevenissen enigszins te ordenen hebben we van elk land de Highlights (samenvatting), Belevenissen (reisverhaal met foto's) en Route (kaart met daarbij waypoints van bijzonderheden) beschreven. Hieronder volgen onze reisbelevenissen van Mozambique.
Stom, stom stom: niet in het donker rijden!...
Gezellige peopletjes in Inhassoro...
Cruisen naast de zee, helemaal te gek!...
Die whaleshark is grooooooot!!!!...
Hoe is het mogelijk we doen een PADI-duikcursus...
Reizen in Mozambique is eigenlijk best
spannend
Pas een paar jaar geleden is hier een jarenlange burgeroorlog geëindigd.
Met name de infrastructuur heeft hiervan op diverse plaatsen schade geleden;
toch valt de route ons niet tegen. Oke, een aantal keren hebben we kilometers
lange pothole wegen met hier en daar een weggespoelde brug, maar over het
algemeen mogen we niet klagen (echte Hollanders als we zijn doen we dat
natuurlijk wel...).
Ook Mozambique blijft ons qua natuur verbazen. Duidelijk droger dan de
voorgaande landen maar met een eigen schoonheid. De omgeving is meer rotsachtig,
met veel baobab bomen en niet al te kleurige begroeiing. De rivieren die we zien
zijn droog. Langs de weg zijn maar sporadisch dorpjes te bewonderen, wat
bijzonder is voor Afrika.
Als we laat in de middag Tete binnenrijden hebben we geluk
Een groot bord langs de kant van de weg toont het teken van een tent,
oftewel campsite. Dit is boven verwachting. Vlak voor de tolbrug links af, kris
kras door een compound heen, nog even vragen en ja hoor een campsite. De
campsite stelt niet echt veel voor, een grasveldje van vijftig bij dertig meter
met openlucht douche en toilet, maar is wel gelegen aan een brede rivier met
uitzicht op het centrum van Tete. Het beeld van de ondergaande zon is prachtig.
Zittend op een bankje genieten we van de kleurwisselingen in de lucht. Dit is
moooiiiiiiii!
Vanuit Tete willen we vandaag naar Chimoyo rijden
Een behoorlijk rit, pakweg vierhonderd kilometer. Ondanks dat de (lange)
afstanden meer en meer 'gewoon' worden is vierhonderd kilometer toch een uurtje
of zes à acht toeren. Wat schetst onze verbazing, de weg is van dien kwaliteit
dat we rond één uur al in Chimoyo zijn. Weliswaar een aardig stadje maar net
niet aardig genoeg om een middag te blijven hangen. En bovendien willen we wel
heel graag naar de kust, van horen zeggen moet de kust van Mozambique wel erg
mooi zijn. 'Zullen we maar gewoon doorrijden? Het is nog wel drie à vierhonderd
kilometer hoor. Volgens mij moeten we dat voor donker kunnen redden, en er is
altijd wel een overnachtingsplek te vinden. Desnoods bij mensen in de tuin! Hm.'
En o o o wat kunnen we ons weer vergissen!
Voor we het wisten was het donker, en geen acceptabele plek te vinden om te
overnachten. Daar rijden we dan, in het donker, in een land wat enige jaren
geleden nog door een burgeroorlog werd verscheurd. Als dit maar goed gaat.
We zeggen weinig. In gedachten zijn we ieder voor zich aan het analyseren hoe we
dit nu weer hebben kunnen doen. Stom, stom en nog eens stom. 'Maar het is pas
half zes, het kan nu gewoon nog niet donker zijn! Maar het is het toch echt!!'
De weg is redelijk tot goed, maar wel ietwat smal
Voor de zekerheid rijden we achter een grote vrachtwagen met aanhanger,
plus-minus negentig-honderd kilometer per uur over het midden van de weg. Als er
auto's naderen gaat de truck voldoende naar links om de auto's te laten
passeren, echter zo gauw deze voorbij zijn gaat het gas er weer op en is de hele
weg in gebruik. Voor ons perfect, wij volgen.
Rond half acht zien we eindelijk het plaatsnaambord Inhassoro. Een last valt van
onze schouders. Recht voor de receptie parkeren we Shaggy, tijd voor avondeten,
een pilsje en sigaren!
Bij de receptie treffen we niemand
Vreemd. Dan zelf maar op onderzoek. Met weinig moeite vinden we vrij vlot de
bar. Aan de bar hangt de dame van de receptie, onderuit gezakt met het hoofd
rustend op de bar. Achter de bar hangt de dame van de bar, de ellebogen leunend
op de bar, het hoofd leunend op haar handen. Dus.
We schudden de dames 'wakker' en vragen naar de prijs voor kamperen. De
receptiedame is verbaasd en weet niet direct een antwoord te produceren. Dat
vinden wij op onze beurt weer vreemd. Als mevrouw een (naar onze mening) ad
random getal noemt schieten we in de lach. 'Tien dollar?! Wauw, mogen we dat
even op papier zien? Tja, dat gaat niet maar het is echt tien dollar hoor.
Vraagt u het maar aan die heren daar, zij kamperen ook. Prima, doen we. Maar
heeft u eerst een koud biertje voor ons? Dank u.'
We nestelen ons op het terras, onderwijl luisterend naar het
geruis van de zee
We raken in gesprek met Cas. Van oorsprong uit Zimbabwe, sinds een aantal
jaar wonend en werkend in Mozambique. Cas is vaag, erg vaag. Wel vriendelijk.
Hij nodigt ons uit om bij hem te logeren, no problem no costs. 'Cas, heel erg
bedankt voor je aanbod but no thanks. Ciao!'
Op de weg naar buiten lopen we nog even langs de twee heren die ook hier
kamperen. 'Can we disturb you for a few seconds? Sure, have a seat. You want a
beer? Well no thanks, we just want to know if you camp here as well and what the
costs for you are.' Twee uur later lopen we licht aangeschoten richting Shaggy.
Tijd om te dineren!
Donders dat was gezellig met Ronnie en Andrew
Ronnie woont net iets ten zuiden van Durban (Zuid Afrika). Als we in de
buurt zijn moeten we zeker langskomen, als we dat niet doen zou hij erg
teleurgesteld zijn. Daarnaast krijgen we diverse reistips voor Mozambique,
Swaziland en Zuid Afrika. Super!
De volgende ochtend proberen we te betalen,
dat valt niet mee
Ook dreigen weg te rijden zonder te betalen maakt geen indruk. Het personeel
loopt geen milimeter harder om de kasbaas te vinden. Onbegrijpelijk, willen we
betalen kan het niet! 'No problem man, relax.' Yep.
Vanuit Inhassoro rijden we in een paar uur naar Vilanculos, een leuk dorpje aan
zee. Van Ronnie en Andrew hadden we begrepen dat lunchen in het restaurant van
een Nederlandse familie een must was. Zij zouden het nodige moeten kunnen
vertellen over Vilanculos, en het eten is nog goed ook. Zo gezegd zo gedaan.
Overigens was de familie niet Nederlands maar (Vlaams) Belgisch. We lunchen
gezamenlijk met de vrouw en dochter des restaurants, hebben een gezellige chat
en krijgen de nodige tips over Vilanculos. Magnifiek!
Via de beach-route gaan we op zoek naar
Baobab Campsite
Wat
een heerlijkheid: hooguit tien kilometer per uur over een strandpaadje, de wind
in de haren, tussen de palmen met een oneindig uitzicht over zee. Fantastic!
Op het strand zien we een groep locals voetballen, iets verderop zitten een
aantal stelletjes te genieten van het uitzicht. Wat een prachtdag.
Als we door het mulle zand linksaf en gelijk weer rechts de Baobab Campsite
oprijden weten we per direkt waarom de campsite deze naam heeft. Een giga baobab
reikt hoog in de lucht voor ons. Indrukwekkend.
De sfeer op de campsite is relaxed
Het strand ziet er prima uit, de faciliteiten zijn afgeschermd door bamboe
en in de bar horen we lekkere muziek. We nestelen ons tussen een aantal
bamboebomen en banenplanten, we hebben wel eens vervelender gekampeerd!
De volgende dag komt er naast ons een truck met Nederlandse vakantiegangers
staan. Als we met één van hen, Judith, in gesprek zijn horen we op de
wereldomroep het bizarre nieuws dat Pim Fortuyn zojuist is neergeschoten. In ons
kikkerlandje is een politicus neergeschoten, we zijn allen met stomheid
geslagen. De volgende dagen proberen we via onze wereldontvanger op de hoogte te
blijven. Ondanks dat we duizenden kilometers van huis zijn maakt deze moord een
hoop indruk op ons.
Voor we vanuit Vilanculos naar Praia Tofo rijden doen we op
de markt onze inkopen
Fruit, verse groenten, knoflook, uien, paprika en aardappels. Bij de bakker
kopen we vers brood en bij de benzinepomp gooien we de tank van Shaggy nog maar
eens vol. De bandana gaat om, de zonnebril op. Kane door de speakers, blik op
oneindig, verstand op nul. Another 250 miles to go!
De eerste aanblik van Praia Tofo, ook wel Tofo Beach genoemd, is... different.
Ja laat ik het maar zo noemen, different. Teleurstellend zou niet eerlijk zijn,
onze verwachtingen waren vermoedelijk gewoon te hoog. Maar de mensen die we over
Tofo Beach hadden gesproken waren zo enthousiast dat we, zonder dat we het
besefte, een heel eigen plaatje van het dorpje hadden gemaakt. En dat beeld
strookte niet helemaal met de werkelijkheid.
Praia de Tofo is niet meer dan een mooi wit strand met enkele
(Afrikaanse) eettentjes en enkele straatjes met huizen
In
eerste aanblik bedoel ik dan he. Want nadere inspectie toont: vijf stalletjes
met onder andere brood, fruit, groente, eieren en nog wat andere 'eerste
levensbehoefte' artikelen; een hotel; diverse campsites; twee duikscholen; een
curio-markt en zelfs een beach-bar. Hm, voor een paar dagen moeten we het hier
toch kunnen uithouden. Eerst op zoek naar Fatima's place. Een (low)-budget
campsite. Echter voor we het weten rijden we de campsite voorbij ('dit kan
Fatima's place toch niet zijn') en belanden we in het mulle zand van Bamboozi.
'Juut, volgens mij zitten we hier behoorlijk fout hoor. Volgens mij is dit niet
Fatima's place maar een aanzienlijk luxere campsite. En we hebben geen rekening
gehouden met dure campsites weet je nog. Zit toch niet gelijk weer te zeuren,
laten we nou eerst eens even kijken en vragen wat het kost. We kunnen altijd nog
terug. Hm.'
We parkeren Shaggy en vragen aan een jongedame waar de
receptie is
Bovenaan bij het strand. Bovenaan? Als we tweehonderd meter door het mulle
zand de berg op zijn geklommen weten we wat ze bedoelt! Maar hierboven treffen
we wel een beregezellig eetcafe met prachtig uitzicht over het strand en de zee.
Het was ff klimmen, maar het is absoluut de moeite waard.
Het eetcafe is rond van vorm, niet echt groot, met een kleine bar, een grote
veranda, twee lange tafels en drie hangmatten. En ook hier afwisselende, lekkere
muziek (wat afhankelijk van onze bui eigenlijk van alles kan zijn). We voelen
ons gelijk thuis.
We vergeten Fatima en parkeren Shaggy op het gras naast de
douche en toilet faciliteiten
Niet zo'n goede keus. Als de 'warmwatermeneer' namelijk het vuur onder de
ketel ontsteekt staat de halve campsite blauw van de rook. En wij zitten er
midden in! We verkassen Shaggy en hopen dat we nu weer kunnen genieten van onze
rust. Jammer, achter de bosjes staat het aggregaat...
Ondanks deze twee 'minpunten' blijven we toch nog een dagje extra staan. Overdag
is het namelijk een perfecte plek, pas aan het eind van de middag wordt het iets
minder. Het zou zonde zijn om niet van alle pluspunten te genieten!
's Middags komen we in contact met
Entienne
Bij Entienne kunnen we emailen. Daarnaast geeft hij ons de tip om eens bij
Diverstity Scuba te informeren naar een snorkeltrip. Tja, en vanaf het moment
dat we bij Diversity binnenlopen 'treden we buiten onszelf'. We boeken namelijk
een snorkeltrip met WhaleSharks van plusminus vijf tot acht meter! O ja, ook
Manta Rays worden veel gezien, niet echt groot hoor een meter of vier à vijf in
doorsnee... Waar beginnen we in hemelsnaam aan. Om eerlijk te zijn weten we op
dat moment niet eens hoe zo'n WhaleShark er eigenlijk uitziet. Op hoop van zegen
dan maar en alles komt goed. Hakuna Matata!
Om kwart over zeven de volgende ochtend worden we door Steve
opgehaald
Het wachten is op nog drie andere peopletjes. Om kwart voor acht komt de
eerste, de andere twee komen niet. Hufters. In de duikschool is het een drukte
van belang: vijf mensen die gaan duiken, drie snorkelaars, drie begeleiders en
diverse andere peopletjes die whatever aan het doen zijn. Als iedereen een
plekje heeft gevonden volgt, onder het genot van een kop thee of koffie, een
briefing. Best wel spannend eigenlijk, al is het alleen maar snorkelen.
Tegen negen uur trekken we onze wetsuit aan, de snorkel en flippers in de
aanhanger en instijgen in de (aftandse) Land Rover. Mijn hartslag raakt iets
verhoogt. Met LR en aanhanger scheuren we drie minuten later het strand op. Vlak
bij de zee wordt iedereen verzocht uit de LR te stappen. De aanhanger met boot
wordt achteruit de zee ingereden, de boot wordt losgekoppeld, alle duikspullen
erin gelegd, de motoren gestart, de mensen erin geholpen en klaar voor de start. 'Please
everybody, hold yourself goed vast. Sure, ik heb mezelf heeeel goed vast.' En
dat was maar goed ook! Fuckaduck het leek wel powerboat racing.
Wel heel erg gaaf om zo loeihard over/door de golven heen te
glijden
Het zeewater spat in ons gezicht, de zon brand op ons bolletje. Op diverse
gezichten is een vorm van spanning af te lezen. Niet vreemd gezien de behoorlijk
hoge golven. Plots stopt Danny de boot, 'overthere a whaleshark!' Mijn hart
slaat over, en nou? 'Oke everybody, put on your snorkel and flippers and jump in
the water. But remember, do not touch the whaleshark!' Alsof we dat van plan
waren. Een vis van een paar meter gaat Paulus toch echt niet aanraken, en Juutje
al helemaal niet! Zo snel als het gaat pakt iedereen z'n snorkel en flippers, de
wetsuits worden dichtgeritst en binnen een halve minuut ligt de eerste in het
water. Juutje en ik hebben op dat moment nog helemaal niets van de whaleshark
gezien, hoe ziet zo'n beest er in hemelsnaam uit??
De volgende springt in het water, en de volgende en de volgende. Hm, nu moeten
wij toch ook echt een keer erin jumpen. Ik laat me achterover in het water
rollen, hand op de zwembril, adem in. Op tv ziet dat er altijd wel indrukwekkend
uit, helaas moet ik nog wel een paar keer oefenen... Proestend en volledig
gedesoriënteerd kom ik weer boven water, een niet al te beste start. Maar nadat
ik diverse malen heb gekucht lijk ik gereed voor mijn eerste ontmoeting met een
enorme vis. Hoofd onderwater, ademend door de snorkel. Ik kijk rechts van me en
zie niets, ik kijk voor me en zie niets, ik kijk links van me en zie... een
enorme platte bek van een gigantische vis! Holy smoke, what the f... is dit?!
Donders, wegwezen hier. Maar heb je wel eens geprobeerd achteruit te zwemmen met
flippers aan? Nou, das nie eenvoudig.
En maar goed ook
Want als ik wat beter om me heen kijk zie ik, terwijl ik achteruit probeer
te zwemmen, dat andere mensen heel rustig naast de whaleshark hangen. Hm, als
zij daar zo rustig hangen waar maak ik me dan druk over? Waarschijnlijk om die
grote bek, maar is dat wel terecht? Ik besluit het wereldrecord achteruitzwemmen
met flippers te staken en eerst eens rustig te gaan hangen. Weliswaar op
'veilige' afstand, maar toch. Waar is Judith eigenlijk? Naast en voor me zie ik
haar niet. Is ze wel in het water? Ik til mijn hoofd op en kijk over het
wateroppervlak heen. Geen Judith te bekennen. Heeeeel vreemd. Ik kijk naar de
boot en ja hoor, wie hangt daar??? Juutje Bisschop! 'Wat doe je nu? Ik kijk wel
vanaf hier hoor. Ik begin te lachen, Juutje ook. Wat een stelletje helden zijn
we ook. We reizen dwars door Afrika heen en zijn bang voor een grote goudvis.
Watjes!
We rapen al onze moed bij elkaar en gaan nogmaals onderwater
op zoek naar de whaleshark
Wow, daar is hij weer. Langzaam maar zeker durven we dichterbij te komen,
wat een fantastisch gezicht. De whaleshark beweegt zo gracieus door het water
wat haast onwaarschijnlijk is voor zo'n grote vis. Minutenlang genieten we van
deze wonderbaarlijke verschijning. Heel langzaam verdwijnt de whaleshark in de
diepte van de Indische Oceaan.
We klimmen in de boot, wat best lastig is op een golvende oceaan. Als iedereen
op een plek zit barst het gekwek los, net als het gebrul van de motoren. Volle
vaart vooruit!
Hooguit een paar minuten later stopt Danny wederom de boot
We kijken om ons heen, wauw dolfijnen! Wat een superdag is dit. We vallen
van de ene verbazing in de andere. Ondanks dat Judith, tijdens haar zeven
maanden West-reis met de Marine, al veel dolfijnen had gezien blijft ze het
prachtig vinden. We kijken onze ogen uit, helemaal wanneer de dolfijnen met ons
meezwemmen als Danny verder vaart.
Na plusminus een half uur varen bereiken we, nadat we nog enkele vliegende
vissen hebben gezien, de plek 'des onheils'. Want dat werd het. Varend op een
bootje is voor mij geen probleem, schommelend op de golven des te meer...
Tijdens het 'aankleden' van de duikers worden wij verzocht te blijven zitten
zodat de duikers de ruimte hebben. Oei oei oei, dat was niet al te best voor
mijn maag. Als we uiteindelijk zelf in het water mogen springen blijkt het
schommelen op de golven ook niet al te prettig te zijn. Om een lang verhaal kort
te maken: Paulie is niet happy aan het wezen terwijl Judith de inhoud van haar
maag in de zee ejaculeerd. Even later worden we verrast op een regenbui en
enkele vier meter grote Manta Rays die vlak onder ons door zwemmen. What a day,
what a day.
Na drie kwartier, licht bevroren,
klimmen we weer aan boord van de boot
De duikers worden opgepikt, Danny draait het gas open. Een half uur later
wordt de boot met mach tien het strand opgevaren, heftig! Spullen eruit, in de
LR en terug naar Diversity. Dit was een hele gave ervaring, we willen meer! Tja,
dan maar een PADI-duikcursus. Vier dagen, twee-honderd-en-tachtig bladzijden
Engels, diverse testen en examens, en vier duiken later krijgen we het
felbegeerde PADI Open Water Diver brevet. Yahoeoeoe!
We vieren ons slagen met een bord vol grote prawns (garnalen), diverse wijntjes
en een prachtig uitzicht op de maan die boven de zee staat. Mozambique is
fantastisch!
1: Tete - Campsite ??? (S16° 09' 19.2"; E033° 36' 01.3")
Midden in een compound met niet al te beste faciliteiten maar wel een
fantastisch uitzicht!
2: Inhassoro - Hotel Seta (S21° 32' 00.8"; E035° 12'
07.8") In 1999 en 2000 heeft de kust van Mozambique veel wateroverlast
gehad. Balen voor de mensen die daar wonen natuurlijk. Daar tegenover staat wel
dat diverse hotels opnieuw zijn gebouwd, zo ook Hotel Seta. En dat wordt in de
prijs doorberekend...
3: Vilanculos - Baobab Campsite (S22° 00' 32.3"; E035°
19' 19.0") Relaxte site man, moet je ook naartoe gaan joh. Helemaal te wauw
daar. Zonder dollen, een prima site. En desalnietteplus, lekker aan het strand.
4: Tofo Beach - Bamboozi Campsite (S23° 50' 29.9"; E035°
32' 13.0") De mooiste van allemaal! Mooi gelegen tussen de bamboozi, na
19.00uur een warme douche, vriendelijke staf, veel zand en met een hele toffe
bar.
Periode: 3 mei 2002 - 15 mei 2002
