Dat is dus niet zo handig, een dieselexperiment...Om onze reisbelevenissen enigszins te ordenen hebben we van elk land de Highlights (samenvatting), Belevenissen (reisverhaal met foto's) en Route (kaart met daarbij waypoints van bijzonderheden) beschreven. Hieronder volgen onze reisbelevenissen van Swaziland en Zuid Afrika 1
Dat is dus niet zo handig, een dieselexperiment...
Dit is te gek voor woorden...
Vrouweninstinct enzo...
Dat is pech, handdoek weg...
Wauw, dat is nog eens gastvrijheid...
Overnachten bij The Gospel Church...
Vanuit Tofo Beach rijden we in één dag
naar Swaziland, een behoorlijk stukje rijden
Gelukkig is er in heel Mozambique weinig verkeer op de weg, wat doorrijden
redelijk eenvoudig maakt. Uiteraard zijn we voorzichtig met politie(controles);
van diverse mensen hebben we begrepen dat de dames en heren behoorlijk corrupt
kunnen zijn.
Onderweg komen we door diverse leuke dorpen, zoals Xai-Xai. Tijd om te stoppen
gunnen we onszelf echter niet, helaas. Ook Maputo zien we niet van dichtbij. Het
voordeel is wel dat we tegen twee uur de grens van Mozambique en Swaziland
passeren.
Mooi op tijd om rustig op zoek te gaan naar een knus dorpje
met campsite
We cruisen door het heuvelachtige, doch soms wat kalige landschap, genieten
van de goede asfaltweg en beseffen hoe dicht we bij een voor ons grote mijlpaal
zijn: Zuid Afrika!
De kilometers schieten onder Shaggy's banden door. Ontspannen om me heen kijkend
vraag ik me af hoeveel kilometer we nou eigenlijk kunnen rijden op twee volle
tanken, bij elkaar toch twee-honderd-en veertig liter. Tot op heden hebben we
altijd met een veilige marge getankt, we weten dus niet 'precies' hoever we
kunnen komen. Het is dus tijd voor een experiment, toch?!
Langzaamaan zien we de meter verder en verder naar reserve
gaan
'Weet je wel zeker dat dit goed gaat Paul? Tuuuuurlijk! Volgens mijn zeer
nauwkeurige berekening hebben we nog minimaal tien liter in de hoofdtank en
zeker twintig à dertig liter in de extra tank, no problem babe.'
Plots hoor ik echter prutteldepruttel prutteldepruttel. Shaggy begint te horten
en stoten en voor we het weten moet Judith de auto langs de kant van de weg
parkeren. 'Wat doe je nu, vraag ik. Wat ik nu doe, door die stomme geintjes van
jouw rijdt de auto niet meer!! Oooooh. Uhm, misschien komt dat omdat we de berg
op rijden??? Ja prima, maar wat nu? Tja, euhhh ik zet de extra tank wel even
open zodat we meer diesel in de hoofdtank krijgen, dan gaat het vast goedkomen.'
Wat een sukkel ben ik ook he. Dit soort dingen moet ik gewoon niet willen
testen. Maar ja, de nieuwsgierigheid he...
'Probeer eens te starten Juut'
Huhuhuhuhuhu, niets. 'Probeer nog eens.' Huhuhuhuhuhu, niets. 'Even wachten
nog mop. Hm.' Judith haar nonverbale communicatie spreekt boekdelen, Paulus mag
geen experimenten meer doen!
'Probeer nog eens.' Huhuhuhuhuhu, niets. 'Nog een keer Juut, maar dan je
gaspedaal helemaal intrappen.' Dat werkte vroeger met onze oude auto's ook, dus
waarom nu niet. Huhuhuhuhuhu gas erbij en... ahoewa Shaggy is back in business!
In niet voor herhaling vatbare woorden maakt Judith nogmaals duidelijk dat mijn
testjes voorlopig van de baan zijn. Jammer.
Bij de eerste de beste benzinepomp gooien
we de tank vol...
Tegen vier uur bereiken we Simunye. Een niet al te groot dorp, midden
tussen twee Nature Reserves. Volgens de Lonely moet zich hier ergens een
campsite bevinden. Aangezien we geen campsite-borden zien doen we navraag bij de
benzinepomp. Het verhaal is niet helemaal duidelijk, maar naar wat wij begrijpen
moeten we of acht kilometer terug of zes kilometer verder. Dan maar zes
kilometer verder.
'Hoeveel kilometer hebben we sinds Simunye gereden Juut? Zeven. Hm, dan moet het
hier...ho stop hier rechts! Volgens de pompbediende zou de campsite vlakbij de
ingang van het Hlane Game Sanctuary zijn, en volgens de borden is dit de
hoofdingang van het park.' Na wederom een 'bijzondere remmanoeuvre' stuurt
Judith Shaggy netjes het onverharde pad op. Met mijn hart nog in de keel zie ik
de toegangspoort van het park naderen. En nog geen campsite te zien. We parkeren
de auto vlak voor de poort wat direkt tot de nodige stress bij de (nog jonge)
parkwachter leidt: 'U mag hier niet parkeren, dáár moet u parkeren.' Om ons
heen is geen mens te bekennen, laat staan andere auto's. Waar maakt hij zich in
hemelsnaam zo druk over, we hebben zeeën van ruimte?! 'Meneer, wij willen
alleen maar weten of hier een campsite is. Niks mee te maken, eerst daar
parkeren!' Judith en ik kijken elkaar, licht geïrriteerd, aan: 'zullen we hem
nu in elkaar timmeren of nadat we weten of hier een campsite is.' We kiezen voor
het laatste.
Shaggy krijgt een plekje náást de aangewezen plek, zo zijn
we dan ook wel weer...
'Kunt u ons dan nu eindelijk vertellen of hier een campsite is? Ja. Euhhh,
ja dat kunt u of ja er is hier een campsite? Ja. Goed, tijd om zesendertig keer
adem te halen. Is hier een campsite? Ja. Zeg dat dan gelijk. Dat doe ik toch.
Hm, dat is waar. Het is voor ons ook een lange dag geweest. En wat kost dat voor
één nacht? Entree van het park, een bedrag per persoon en een bedrag voor de
auto. Ja dat is lekker zeg, we gaan het park niet in, we willen alleen maar een
nachtje slapen. Niks mee te maken, de campsite bevindt zich achter de poort van
het park, dus u moet ook entree voor het park betalen.' Dat zal effe lekker
worden, weet je wat steek die hele campsite maar in je... Paul we gaan. Hm.'
Met gillende banden (in onze dromen) rijden we weg
'Wat doen we nu? Tja er zit weinig anders op dan naar de andere campsite te
rijden. Maar die zal vermoedelijk wel in het andere park zijn...' Ondertussen
heeft de tijd niet stilgestaan, het is kwart voor vijf en licht schemerig. Als
we Simunye passeren zien we een bord met Simunye Country Club. 'Wat zou dat zijn
Paul? Geen idee, misschien een gezellige country en western bar of zo??' Voor de
zekerheid rijden we er toch maar even langs.
Voor ons zien we een giga parkeerterrein, receptie, restaurant, huisjes, zwembad
etc. etc. Dit lijkt wel heel erg veel op een vakantiepark, hier zouden we toch
een plekje moeten kunnen vinden. Een dame komt naar ons toelopen en vraagt of ze
ons kan helpen. 'Dat hopen we!' De dame begint te lachen, een goed teken. We
leggen uit wie we zijn, waar we vandaan komen en dat het ondertussen een lange
dag is geweest. En last but not least vertellen we onze wens om vannacht op het
parkeerterrein te mogen overnachten (een huisje past niet echt in ons budget).
De dame kijkt ons enigszins ongeloofwaardig aan, 'op het parkeerterrein
overnachten? Daar moet ik even de directeur voor bellen.' Als ze terugkomt heeft
ze geen goed nieuws. De teleurstelling is blijkbaar op onze gezichten af te
lezen, want twee tellen later nodigt ze ons uit om bij haar thuis op het
oprijpad te kamperen. 'Nee dat kunnen we niet doen, we willen u absoluut niet
tot last zijn. Ach weet je wat... een ogenblik.' Judith en ik kijken elkaar aan,
'snap jij het nog? Nee, jij? Nee.'
'Loop maar mee'
We volgen de mevrouw uit de receptie richting de parkeerplaats. 'Hier hebben
jullie de sleutel van huisje/kamer nummer achttien. Gewoon dit pad blijven
volgen dan zie je het vanzelf aan de rechterkant. Veel plezier.' We zijn
volledig overdonderd, we mogen gratis in één van de kamers! We stamelen nog
dat dit toch veels te gek is maar mevrouw wil er niks van weten. 'Geniet er maar
van.'
En dat hebben we gedaan! Wat een waanzinnige kamer: lekkere bedden, tv,
waterkoker, een zitje, hete douche, etc. Dit is super. Nadat we heerlijk hebben
gedoucht eten we hangend op bed, voor de tv, ons noodrantsoen. Soms zit het
tegen, vaak zit het mee!!
De volgende ochtend zijn we wel een
beetje gespannen als we de sleutel inleveren
Stel nou dat die aardige mevrouw niet aan haar collega's heeft doorgegeven
dat wij gratis in die kamer hebben geslapen, dan mogen we alsnog betalen! En
inderdaad, de aardige mevrouw had niet doorgegeven dat wij gratis in de kamer
mochten slapen... Gepokt en gemazeld als we zijn van ons 'reisje' door Afrika
hebben we de dame van de receptie duidelijk kunnen maken dat we echt gratis
mochten logeren van die lieve mevrouw van gisteravond. We kruipen door het oog
van de naald, maar mogen zonder te betalen vertrekken.
Met de vlam in de pijp scheuren wij
door Swaziland naar de grens met Zuid Afrika
Als we de grens zien beseffen we dat we 'er bijna zijn'. Een stempel van de
Swazi-douane, een stempel van de Zuid Afrika-douane en ... Maarn - Zuid Afrika
is een feit!!! Een bijzonder gevoel maakt zich van ons meester. We zijn van
Nederland via zuidelijk Europa, west, centraal en oost Afrika helemaal naar Zuid
Afrika gereden. Ieder op onze eigen manier blikken we terug naar 15 september
2001 en de daarop volgende maanden, donders wat een avontuur!
Rijden in Zuid Afrika is anders dan vele andere landen van
het Afrikaanse continent
Op
de weg staan strepen, weinig tot geen potholes, duidelijke borden, tol, en mede
weggebruikers die rekening met ons houden. Vooral dat laatste is bijzonder...
Als we Durban naderen gaan onze hartjes een beetje sneller kloppen: links van
ons de zee, voor ons het stadsaanzicht van Durban en rechts het groen van vele
bomen, WAUW! Hier kunnen wij best een paar weken verblijven.
Om de stad een beetje beter te leren kennen rijden we maar
gelijk het centrum in
Op zoek naar het Tourist Information Bureau, wat volgens het kaartje midden
in het centrum zou moeten zitten, zijn we (positief) verbaasd over de eenvoud
van 'de juiste weg vinden' hier: de wegen lopen of van oost naar west of
van noord naar zuid. De enige uitdaging is eenrichtingsverkeer, en daar gaan we
bijna een paar keer de mist mee in...
Sneller dan verwacht bereiken we het mooi gerestaureerde gebouw van het TIB,
parkeren in de ondergrondse parkeergarages valt echter met onze twee meter
vijftig hoogte niet mee. Judith blijft daarom in de auto wachten terwijl ik naar
binnen ren. Zo snel als ik kan verzamel ik informatie omtrent campsites en koop
een kaart van Durban. Als ik een paar minuten later weer buiten kom staat Judith
gelukkig nog voor de deur te wachten. Het moeilijkste deel moet nu nog komen:
invoegen in het voorbij razende verkeer. Met de welbekende stuurvrouwkunst van
Juutje, en hier en daar wat arm en hand signalen... steken we zonder
kleerscheuren de vierbaansweg over, linksaf Soldiersstreet in recht op het water
af. Aan het einde rechtsaf Victoria Embankment op en na het Albert Park linksaf
parallel aan de M4 richting South Coast.
'Als het goed is krijgen we zo een weggetje naar rechts waar
wij ingaan Juut'
Enige honderden meters verder: 'Paul, ik zie helemaal geen weg naar rechts
en de buurt wordt er hier niet beter op. Volgens mij rijden we namelijk steeds
verder het haventerrein in. Welnee jôh, komt allemaal goed. Dat weggetje komt
zo heus wel. Nou ik geloof er geen bal van! Kijk dan zelf, we rijden langs al
die grote vrachtschepen dat klopt toch niet. Hm, als jij denkt dat je het beter
weet. Ik weet het niet beter maar je ziet het toch zelf ook wel! Dit klopt niet,
en doe je deur op slot...'
Inderdaad, de omgeving is anders dan ik had verwacht maar volgens de kaart is
dit toch de juiste richting. Of zou ik iets over het hoofd hebben gezien...
Vutorie, Judith heeft weer eens gelijk! Vrouweninstinct zal ik maar zeggen; op
Judith's gezicht zie ik een lichte glimlach.
De aanblik van de campsite met
daartegenover een enorme shoppingmall is fantastisch
Hier gaan we ons basiskamp voor de aankomende weken opslaan. De kosten van
de campsite vallen helaas wel tegen, maar de wetenschap dat we op loopafstand
van de McDonald zitten maakt een hoop goed! Om een en ander te vieren gaan we 's
avonds uiteten bij de Spur, een soort van Texas rib/steak house. Wat een
verwennerij: een biefstuk van tweehonderd gram voor Judith, spare-ribs voor
Paulus, een lekkere fles rode wijn voor ons samen en een sigaartje toe. Jongens
wat hebben we het goed!!
Nog vol van gisteravond rollen we in het begin van de ochtend
onze tent uit
Een warme douche zorgt voor een prettig begin van het ontwakingsproces.
Vandaag gaan we beginnen aan een hele hoop ritsel-en-regel werk: een Engel
koelkast, reparatie van de zijluifel en een nieuwe luifel aan de achterkant van
Shaggy, vervanging van onze daktent, twee vijftig liter watertanks, wederom een
grote onderhoudshoudsbeurt voor Shaggy, het verschepen van Shaggy, vliegtickets,
de was etc.
Terwijl Judith met de was begint, begin ik met rondbellen. Voor het eerst in
hele lange tijd kunnen we op de campsite gebruik maken van een was- en
droogmachine. Judith is gelukkig, tot op heden heeft ze alle was op de hand
gedaan. En dat is veel, heel veel werk! In veertig minuten is de wasmachine
klaar, nog even in de droger en binnen anderhalf uur is de was gedaan.
Terwijl ik met de telefoon aan het oor zit, zie ik Judith
witverziekend heet aankomen lopen
Uit het verleden is gebleken dat het op dit soort momenten verstandiger is
om de telefoon zo snel mogelijk neer te leggen en aan Judith te vragen wat er
loos is. 'Wat is er mop? Die ¢£*¦±$#%& rotzakken hebben een badhanddoek
van ons gejat!!! Een handdoek gestolen, hoe kan dat? De ¦±$#% smeerlappen
hebben de droger geopend en zo één van onze badhanddoeken gepakt. Weet je
zeker dat de handdoek is gestolen, ligt hij niet achter de machines of zo?
Neehee!'
Maandenlang hebben we door Afrika gereisd, regelmatig door veel minder
geciviliseerde landen, en uitgerekend in Zuid Afrika steelt men onze handdoek.
Wat een rotstreek.
We proberen nog verhaal te halen bij de eigenaresse van de
campsite
Helaas zonder resultaat. We balen als een stekker en besluiten de volgende
dag op zoek te gaan naar een andere campsite(s). Die vinden we ook maar in
vergelijking met deze site stellen ze niets voor. Drie dagen later zijn we weer
terug, gelukkig krijgen we nu een sleutel van een af te sluiten washok...
Ondertussen is het ritsel-en-regelwerk
in volle gang
We rijden van hort naar her, maken 800 kilometer in drie weken Durban en
omgeving, en ontmoeten veel vriendelijke, gastvrije, behulpzame mensen. Voor de
ontspanning bezoeken we diverse shoppingcenters, wauw deze zijn groot! Voor we
naar binnen gaan moet Juutje wel haar Credit Card inleveren, na zoveel maanden
ineens weer al die luxe zien is natuurlijk wel erg verleidelijk...
De meeste zaken die we willen/moeten regelen gaan redelijk voorspoedig. Alleen
de watertanks zijn een 'pain in the ass'. Bij elkaar zijn we zeker vier dagen
zoet om twee watertanks onder de auto te krijgen met vulopeningen achter de
voorstoelen. Op z'n tijd hevig gefrustreerd (waarom, we hebben toch de tijd?!)
proberen we de tijd te doden met gesprekjes hier en daar. Uit één van de
gesprekken blijkt dat Marc en Ashley (de eigenaar van het lasbedrijf en zijn
zoon) bezig zijn met het opzetten van een Games en Internet Cafe. Maar dat is
leuk! Enige consultantsgevoelens komen weer naar boven en voor we het weten
vliegen de dagen voorbij. Marc zorgt voor het correct installeren van de tanks,
wij helpen Ashley met de opzet van een business plan.
Tijdens een van de avonden in Mozambique zijn we Ronnie en
Andrew tegen het lijf gelopen
Erg gezellig en des al niet te plus hebben we op dat moment van Ronnie de
uitnodiging gekregen om een paar dagen bij hem te logeren als we in de buurt van
Durban zouden zijn. Als we Ronnie bellen is hij verbaasd en super enthousiast
tegelijk! 'Do you come tonight? Well no, we have some things to arrange but if
it's fine with you we would like to come next Tuesday. Next Tuesday? That's four
days from now! Can't you come this weekend? Well, we'll try but we don't know if
we can arrange everything before Tuesday and we would like to have everything
arranged before we come to you. Hmm, oke see what you can do and let me know as
soon as possible. Sandy and I are really looking forward to having you in our
house.'
Waar treffen we nog dit soort gastvrijheid?!! Twee uurtjes hebben we met Ronnie
zitten ouwehoeren en twee maanden later is hij nog even enthousiast als toen;
gaaf!
In het weekend verkopen we, met de nodige mazzel, onze
huidige daktent
Wat te doen als we al wel onze nieuwe daktent zouden hebben maar nog niet de
oude verkocht? Gelukkig hoeven we daar niet over na te denken. Chris en Jurian,
twee Engelsen die nu in Zuid Afrika zijn maar over drie maanden vanuit Engeland
naar Zuid Afrika zullen rijden, zijn erg happy met onze daktent. Zo happy dat de
hele daktent wordt gesloopt en alleen het doek en het frame met het vliegtuig
mee naar Engeland gaan. Dat doet wel even pijn, onze daktent aan 'barrels'.
We monteren onze nieuwe Eezi Awn daktent
's Nachts kunnen we gelijk ervaren dat de tent, gelukkig, waterdicht is: een
enorme hoosbui stort op ons neer! Gevolgd door de nodige kou moeten we Esther en
Menno, van wie we de daktent hebben gekocht, gelijk geven dat de oude daktent (Howling
Moon) toch zeker een paar graden warmer is dan de nieuwe. De ruimte in de nieuwe
tent is wel aanzienlijk groter: 160x240 is toch een riant bed of niet?!
Voor we naar Ronnie en Sandy vertrekken monteren we op de valreep nog de
koelkast, boeken we onze vliegtickets naar Australië (wat een behoorlijke
aanpassing van de route betekend), maken we afspraken met de verscheper en
bezoek ik vier maal een tandarts...
Naar de tandarts in Afrika?? Gatver!
In Ethiopië begon het gedonder al, maar naar een tandarts in Ethiopië ging
me echt iets te ver. Met wat medische toeters en bellen hebben we het toen
redelijk onder controle kunnen houden. En eigenlijk was ik het alweer vergeten.
Een stekende pijn bij het drinken van een kopje koffie maakte aan het vergeten
gauw een eind. Tjonge jonge, dat was niet lollig. Maar hoe komen we in
hemelsnaam aan het adres van een goede tandarts in Durban? Een wilde brainstorm
sessie met Judith bracht uitkomst: we kijken naar het gebit van goed verzorgd
uitziend persoon en vragen vervolgens aan hem/haar welke tandarts hij of zij
heeft.
Zo gezegd zo gedaan, de dame in het real-estate kantoor bracht uitkomst! Niet al
te ver van de campsite was een groot medisch-centrum waar volgens haar ook
diverse goede tandartsen te vinden waren. Om een kort verhaal kort te houden:
voor ik het wist lag ik in de tandartsstoel, werden er foto's gemaakt, twee
bestaande vullingen weggeboord en voorzien van nieuwe vullingen, bleken er nog
twee gaatjes te zitten onder andere bestaande vullingen en mocht ik vijftig euro
afrekenen. En dat alles binnen drie kwartier! O ja, één van de gaatjes zat wel
erg dicht bij een zenuw...
Licht verbouwereerd lopen we het
medisch centrum uit
'En nou? Ik vertrouw die tandarts voor geen meter hoor Juut, volgens mij is
het een grote geldklopperij. Nog twee gaatjes, vlak voor we weggingen is alles
nog gecontroleerd en was er niets aan de hand. We hebben toch ook nog het adres
van een andere tandarts gekregen, laten we die maar eens opzoeken en horen wat
hij van de foto's zegt.'
Zestig euro armer en twee vullingen rijker lopen we bij de 'second-opinion'
tandarts weg. Fuckerdefuck dat heb ik weer!
Drie dagen later dan verwacht worden we op vrijdagmiddag door
Ronnie bij de campsite opgehaald
Het weerzien is leuk, alsof we elkaar al veel langer kennen. We kletsen een
paar tellen en krijgen van Ronnie twee blikjes bier voor onderweg... Dus.
De oprit bij het huis van Ronnie is zo stijl dat we Shaggy in z'n laag moeten
zetten. Gelukkig hoeven we vandaag niet meer weg, hoe we (gecontroleerd!) weer
naar beneden komen is een 'zorg' voor morgen. Voor we binnenkomen worden we
eerst nog aangevallen door de hond van Ronnie's ouders die op de beneden
verdieping wonen. Tja, op zo'n eerste moment willen we natuurlijk niet de hond
een opvoedkundige tik verkopen. Ronnie denkt hier anders over...
Boven gekomen worden we vriendelijk begroet door Sandy (Ronnie's
(ex)vrouw), Gaylin en Taz (de dochters des huizes)
De glazen worden gevuld met wijn of bier, de televisie gaat op sport en wij
doen maar net of we thuis zijn. We kletsen, drinken een tweede glaasje, gaan met
z'n allen nog een glaasje drinken op de country club, eten voor de tv, nemen nog
een laatste glaasje, en nog eentje dan.......... Kortom het was een
beregezellige avond/nacht.
's Ochtends zijn we iets minder fit, maar gaandeweg de dag gaat het gelukkig
steeds beter. Aan het eind van de middag blijkt er voor ons een braai
georganiseerd te zijn, helemaal te gek natuurlijk. Vrienden en familie van
Ronnie en Sandy zijn uitgenodigd waarbij iedereen wel zijn eigen vlees, salade
en drinken meeneemt. De mannen braden het vlees, de dames zorgen voor de salades
en dergelijke. Als alles gereed is schept iedereen zijn eigen bord vol waarbij
de mannen binnen voor de tv gaan zitten, om de rugby wedstrijd Zuid Afrika tegen
Australië te kijken, en de dames en wij lekker buiten zitten te kleppen. En
voor we het weten is het wederom twee/drie/vier uur 's nachts eer we ons hoofd
op het kussen te rusten leggen.
Ronnie moet de volgende (zon)dag werken
Het leven van een zelfstandig ondernemer gaat, zeker in Zuid Afrika, niet
altijd over rozen. Samen met vier vrouwen ga ik mezelf op het strand te rusten
leggen. Tja, ik kan het slechter treffen!
's Avonds merken we enige frictie tussen Ronnie en Sandy. Niet vreemd, aangezien
wij vandaag koken en meneer het nodig vindt om tegen negen uur 's avonds (met
een flinke drankkegel) binnen te lopen. Wij hadden ondertussen maar vast
gegeten; Ronnie vond de Formule 1 belangrijker...
Niet getreurd, de volgende ochtend gaan we met Gaylin en Taz
naar SeaWorld!
Een vriend van Sandy werkt in SeaWorld. Niet verkeerd aangezien John ons een
gratis rondleiding geeft door heel SeaWorld, ook achter de coulissen!
's Avonds eten we nog een keer met z'n zessen. Ronnie en Sandy moeten beide de
volgende ochtend werken, Gaylin gaat naar school en Taz met Sandy mee naar de
kapsalon. Tja, dan moeten wij het huis maar afsluiten als we weggaan...
Na vier weken Durban wordt het tijd om
afscheid te nemen
Een stad waar we best nog wat langer zouden kunnen blijven: super relaxed,
ruim voldoende vertier, mooie stranden en zelfs in de winter nog altijd rond de
twintig graden!
Toch besluiten we te gaan, want voordat Paul en Marianne 2 juli in Johannesburg
aankomen willen we nog graag naar Botswana en Zimbabwe. Time to get wild en
loose!!
En wild was ik, de volgende ochtend...
Niet van de opwinding of zo hoor, maar wederom van de pijn in mijn mond. Om
gek van te worden, weer die kl... tanden en kiezen die hun eigen leven leiden.
In plaats van genieten van een prachtige route door de Drakensbergen lig ik naar
het plafond van de tandartskamer te staren. En daarna naar mijn lege
portemonnaie! De bewuste kies waarvan de vulling zo dicht bij de zenuw zat heeft
de geest gegeven, een wortelkanaalbehandeling was het gevolg...
Een dag later dan verwacht gaan we alsnog richting Johannesburg/Pretoria.
Daaaaaag Durban, over een paar weken gaan we je gelukkig nog even zien (maar
daarover later meer!).
Durban - Pretoria is pakweg 550 kilometer
Een goede dag (snelweg) rijden. Binnendoor is natuurlijk veel leuker, maar
snelweg schiet wel lekker op. We kiezen vandaag voor de snelweg. Mede door de
verhalen over 'traffic-jams' rondom Johannesburg. 's Ochtends vroeg en aan het
eind van de middag moet het echt een gekkenhuis op de wegen rondom J'Burg en
Pretoria zijn. Vermoedelijk zijn de mensen die ons dit hebben verteld nog nooit
in Nederland geweest, want het rijden bij deze twee grote steden was echt een
peuleschil. Oke, aanzienlijk drukker dan omgeving Durban, maar in de verste
verte niet te vergelijken met een doorsnee dag rondom Utrecht, Amsterdam,
Rotterdam of Den Haag. Over de brug bij Vianen nog maar te zwijgen!
Rond drie uur arriveren we bij de afrit die ons zou moeten
leiden naar een leuke campsite, niet al te ver van het centrum van Pretoria
Een klein uurtje later hebben we twee campsites en een hotel gezien maar
kunnen we nergens kamperen. Vutorie, dit zal toch niet waar zijn he. Zo mooi op
tijd en dan alsnog in het donker op zoek moeten. Maar dat zal ons niet gebeuren!
'Bij The Gospel Church stond toch ook iets over camperen? O ja? Laten we het
even vragen, niet geschoten is altijd mis.' Als we Shaggy voor de kerk
parkeren heeft dat toch iets contrasterends. We lopen langs de kerk naar een
soort van kantoorgebouw. Binnen worden we door de receptioniste vriendelijk
ontvangen, meneer de directeur himself komt minder vriendelijk, ietwat stug
over. 'Are you members of The Gospel Church? Not really, but we like gospel very
much; is that also good?' Meneer kan er niet om lachen maar gaat toch de pater
roepen, hij moet uiteindelijk beslissen.
De pater is een vlotte vent die ons per direkt toegang geeft
tot de campingfaciliteiten
Ideaal! We rijden achter de pater aan en staan verstelt over het enorme
terrein waarop een en ander is gevestigd: tientallen
ééngezins-overnachtingshutjes, honderden vierkante meters kampeergrond (met
goede faciliteiten), uitgestrekte bospartijen, een koeienfokkerij en twee
prachtige woningen waar de pater verblijft. We mogen kiezen of we willen
kamperen of liever in één van de hutjes slapen. We kiezen voor kamperen. Stom!
Wat is het koud die nacht!! Brrrrrrrr. We kruipen dicht tegen elkaar aan, slaan
de twee dekbedden én de slaapzak over ons heen en vallen lepeltje-lepeltje in
slaap.
Het morgenzonnetje is een heerlijke verwarming, net als warme kopje thee. Als de
tent in de zon is opgedroogd pakken we de laatste spulletjes in, bedanken de
pater -die over het dak van de kerk loopt- en laten een kleine donatie achter.
Ondanks dat het tegen tienen loopt zien we nog altijd onze adem uit de mond
komen. Gauw weg uit deze omgeving, op naar het warme Botswana!
1: Simunye - Country Club (S26° 12' 51.5";
E031° 55' 11.3") Dit was echt boven verwachting: niet gekampeerd maar wel
heerlijk in een (gratis!) kamer geslapen.
2: Durban - Durban Caravan Park (S29° 55' 44.4"; E031° 00'
13.9") Niet goedkoop wel grote sites. O ja, pas op voor je handdoeken!
3: Durban - ??? (S29° 55' 22.4"; E031° 01' 05.7")
Vlakbij campsite nr. 2, goedkoop, aan het water, met standaard 25 jonge
rubypikkies die errug veel kabaal maken! Gezellig maar slecht voor de nachtrust.
4: Durban - ??? (deze hebben we maar niet eens opgeschreven) Hier
kun je niet kamperen. We hebben het geprobeerd, maar in de voortuin van de
eigenaren geeft niet echt het 'o wat is kamperen leuk' gevoel.
5: Amanzimtoti - Ronnie en Sandy (niet echt van toepassing he)
Gezellig kamer, leuke gesprekken, weinig nachtrust, lekker eten etc. Perfect
plekje dus.
6: Pretoria - The Gospel Church (S25° 53' 01.0"; E028° 13'
30.0") Een hemelse plek! Normaal gesproken niet toegankelijk voor 'niet
leden', maar vragen kan geen kwaad.
7: Zeerust - ??? (S25° 32' 20.4"; E026° 06' 18.2") Net
voor de grens met Botswana. De laatste inkopen moet je zeker hier doen. Botswana
heeft wel supermarkten en dergelijke, maar deze zijn toch van een andere orde
dan die in Zuid Afrika.
Periode: 15 mei 2002 - 15 juni 2002
