L'Escala is mooi, lekker rustig en vlakbij la familia uit
Girona...Om onze reisbelevenissen enigszins te ordenen hebben we van elk land de Highlights (samenvatting), Belevenissen (reisverhaal met foto's) en Route (kaart met daarbij waypoints van bijzonderheden) beschreven. Hieronder volgen onze reisbelevenissen van Spanje.
L'Escala is mooi, lekker rustig en vlakbij la familia uit
Girona...
Shaggy staat in de belangstelling en Juutje heeft veel
'vrienden' gemaakt...
We zijn (bijna) op dieet...
Mooie bergweggetjes richting Zaragoza en snelle peage
richting Allicante...
Eerste achteruit kijken (bijvoorbeeld in de spiegels) en dan
pas achteruit rijden...
En weer een jaartje ouder...
Huishoudelijke klusjes, ja ook wij hebben ze...
Hoezo winderig...
Gibraltar is écht mooi...
Bijna in Marokko, yek dat is spannend...
Camping Paradis, onze 'woonplaats' voor
de aankomende dagen
Volledig ontspannen, relaxed zo je wilt maar ook dikker ingepakt dan we
hadden verwacht komen we langzaam aan in het grensgebied van Zuid Frankrijk en
Spanje. En wat een genot is het als we vanaf de binnendoorweg waarop we ons
bevinden eindelijk de zee kunnen zien! Bergen, bergwegen, bergdorpen etc. vinden
we heel erg mooi, sterker nog voor Juut begint het vakantiegevoel pas echt als
ze bergen ziet (vandaar dat we altijd via Limburg op vakantie gaan...). Maar de
zee heeft ook een bijzondere uitwerking op ons. Vandaar dat we bij het zien van
de zee een nóg lekkerder gevoel over ons heen kregen. Zo een van: 'gatverpielekes
das pas lekker'!
Uitzicht op zee, een baquette en koffie: genieten maar!
Slingerend hoog door de bergen met de ogen op zee gericht rijden we de grens
van Frankrijk en Spanje over. Zo gauw we de mogelijkheid hebben trekken we de
korte broek en Teva's (slippers, maar dan (te) duur...) aan. We parkeren Shaggy
aan een boulevard van een kleine baai en klappen zowel de tent als de luifel uit
om in de zon te kunnen drogen van de enorme regenbui van vannacht. Een baguette
erbij, kopje koffie en genieten maar! Helaas kent ook Spanje regenbuien en wordt
ons geluk naar een klein uurtje bruut verstoord. No problemo, we moesten toch
een keer verder.
L'Escala: klein maar fijn
Langzaam aan naderen we L'Escala. In dit dorpje zijn we twee jaar eerder al
eens op vakantie geweest, en dat is toen erg goed bevallen. Eigenlijk is
L'Escala maar een klein dorpje, de hoeveelheid buitenlanders maakt echter dat
het in het hoogseizoen een drukke bedoening is. Gelukkig zijn we nu in het
laagseizoen en genieten van alle voordelen die daarbij horen, zoals rustige
(zelfs in Spanje!) schone campings, ruimte op het terras of aan het strand en
voldoende mogelijkheden om her en der eens een praatje met de lokale bevolking
te maken. Ideaal dus. De camping is, na een 'toeristisch' begin vrij vlot
gevonden. Inchecken, Shaggy prepareren (tent opzetten, luifel uitklappen,
stoelen en tafels naar buiten etc.) en binnen 15-20 minuten genieten we van een
welverdiend glaasje fris.
Shaggy trekt de aandacht
Niet al te lang overigens want de uitdossing van Shaggy zorgt binnen no-time
voor de nodige aandacht. Weinig mensen hebben blijkbaar een auto met tent op het
dak gezien, want het is echt schering en inslag dat mensen even een paar minuten
het een en ander komen bewonderen. Begrijp me niet verkeerd, tot op heden vinden
we dit nog steeds heel erg leuk (kijken hoelang we dat volhouden...). Overigens
ook wij hadden niet eerder van dit fenomeen gehoord totdat we begonnen met de
voorbereiding van onze reis. In het overlanderswereldje is het de normaalste
zaak van de wereld om een tent op het dak te hebben, dus waar hebben we het
over...
'Maar dat katje is echt heel erg dun...'
Met alle aandacht voor Shaggy is natuurlijk niks mis, met Judith haar
voorliefde voor dieren in princiepe ook niet. Helaas kan ik het Juutje alleen
niet aan haar verstand brengen dat het voeren van 'dat ene katje, die ene hond
of die lieve vogeltjes' meer van dit soort beesten (en andere soorten ook!!)
naar onze plaats lokt. 'Juut, doe dat nou niet joh, daar komen ook mieren,
vliegen en ik weet allemaal niet wat op af. Maar het is maar zo'n dun, zielig
katje en het is helemaal alleen. Juut, die beesten zijn nooit alleen, dus ook
deze niet. Alleen dit (verse!) boterhammetje dan...' Vervolgens eten alle
katten, honden, vleermuizen, mieren, vliegen, vogels, muizen etc. bij ons in 'de
tuin' en is Juutje weer volledig in haar element. Dat laatste is uiteraard wel
belangrijk! En om eerlijk te zijn, als ze er dan eenmaal zitten vind ik het ook
wel weer erg leuk en voer net zo hard mee...
Lekker eten, gezellig wijntje erbij
Ook onszelf 'voeren' we heel erg best. Ons dagelijkse glaasje wijn (biertje
op z'n tijd mag natuurlijk ook), een koekje, wat chipjes en natuurlijk alles wat
we her en der op de terrasjes tot ons nemen. Neen, een verstandig voedingsschema
is het niet, maar wel errug lekker! Nadeel is dat dit (in ons geval) uiteraard
z'n uitwerking heeft op ons gestel, hmmm daar moeten we echt wat aan gaan
doen... Met veel pijn en moeite zijn we tot de volgende (tijdelijke) verdeling
gekomen: alleen op borreltijd (tja, wanneer is dat dan) één glaasje wijn met
wat chipjes of nootjes. 's Avonds bij het eten een tweede glaasje (Judith heeft
ergens? gelezen dat twee glazen wijn per dag goed voor ons is) en bij de koffie
een koekje. Valt dus best mee. Om het compleet te maken doen we 's ochtends
sit-ups en voor het slapen gaan push-ups. Goed he! (we hopen dat we het
volhouden...)
En de route vervolgt zich
richting Zuid Spanje, lekker warm!!
Maar goed, L'Escala dus. Zoals gezegd twee jaar terug zijn we ook in
L'Escala geweest en buiten het strand hebben we toen nauwelijks iets van de
omgeving gezien. Dit keer niet. Jasper (neef van Judith) en Mayte wonen in
Girona en na wat sms-en en bellen hebben we op de camping afgesproken en een
volledig verzorgde rondleiding door L'Escala gekregen! Echt top. Van leuke
plekjes, mooie uitzichten over zee, gezellige terrasjes en een heerlijk diner
hebben we met ons vieren genoten. Lekker kunnen bijpraten, want zo vaak lukt dat
niet met familie die in Spanje woont. Een paar dagen later idem dito maar dan in
Girona, Jasper en Mayte dank voor jullie gastvrijheid!!!
Routes (en plannen) zijn er om van af te wijken
Na een weekje L'Escala was het dan toch echt weer tijd om op te breken en de
route richting zuid te vervolgen. In onze gedachten hadden wij een prachtige
route door 'de binnenlanden' van Spanje. Sterker nog, de route hadden we zelfs
op de kaart ingetekend. Vanuit L'Escala over allerlei b-weggetjes naar Zaragoza
en vervolgens naar Madrid. Een paar dagen Madrid 'verkennen' en dan verder
richting Zuid Spanje om daar voor de laatste keer kwartier te maken voordat we
Marokko inrijden. Prima plan toch. De aanvang van deze route loog er niet om,
bergen, bergweggetjes en leuke bergdorpjes (als je al van een dorp kunt
spreken). Prachtig mooi, alleen een beetje fris. En we wilde nu juist lekker de
zon in! Het nadeel van rijden in de bergen is dat het niet al te snel gaat. En
na verloop van tijd lijken (voor ons) toch de meeste bergen op elkaar en idem
voor de dorpjes (dat wordt dus nog wat...). Judith begon al eens te gapen en na
een uurtje of wat vielen toch echt haar oogjes dicht. Gezellig. Zo enige tijd
doorgereden en toen maar met ons tweetjes besloten dat dit het dan (voor nu)
toch niet was en dat we de route maar moesten aanpassen. Zo gezegd zo gedaan.
Dat is lullig, haar linkervoorkant
kapot en Shaggy helemaal niets...
En terwijl we proberen terug te keren naar de Route du Sud, zie ik een
afslag niet (de borden in Spanje staan toch net even anders dan in Nederland...)
en besluit te keren. Had ik het maar niet gedaan. Ik rijd een parkeerplaats van
het een of andere luxe restaurant op. Blijkbaar doet de aanblik van Shaggy de
parkeerboy huiveren en hij begint wild met zijn handen te zwaaien dat we niet
verder mogen en achteruit moeten. Joh, wat jij wilt. Alleen vergeet ik wel even
een van de gouden achteruitrijregels toe te passen, in de spiegels kijken of er
iets achter ons staat. En we hadden nog wel zo tegen elkaar gezegd, niet
achteruit rijden zonder dat een van ons achter de auto staat om te gidsen.
Lekker snel Shaggy in z'n achteruit, koppeling op laten komen en echt binnen
no-time een hoop gekraak waar je u tegen zegt. Vreemd, Shaggy heeft veel
bijgeluidjes maar deze had ik nog niet gehoord... Juut kijkt me geschrokken/geirriteerd
aan en roept luidkeels dat ik moet stoppen, tja daar was ik ook al achter. In
een fractie van een seconde staan we stil en ik besluit voor de zekerheid in
mijn spiegels te kijken. Hmmm, die auto stond er net niet en zeker niet zo dicht
bij onze Shaggy. Foutje, bedankt.
Do you speak English? Qué dice?
No hablo espanol, oftewel ik spreek geen spaans. In dit soort gevallen is
dat best lastig kan ik jullie verzekeren. Een nieuwe uitdaging doemt voor ons
op... We stappen de auto uit en beoordelen de situatie. Geen vijandigheden
(buiten de boze blik van de bestuurster) en hooguit een man of 10 om de twee
auto's heen. Oke, dat is acceptabel. De spaanse mensen zijn overigens allen erg
netjes gekleed en lijken elkaar ook allemaal te kennen, dat is vreemd bedenk ik
mij nog. Wat blijkt, deze mensen zijn onderweg naar een bruiloftsdiner in het
luxe restaurant. Gelukkig is het bruidspaar nog niet gearriveerd en spreekt een
van de aanwezigen zeer goed engels, we lijken gered. Na diverse 'excusie, sorry,
het was echt niet de bedoeling' etc. etc. wordt de blik van de bestuurster wat
vriendelijker en de aanblik van onze groene (verzekerings)kaart doet wonderen.
Nog een geluk, de dame in kwestie heeft ook een Europees Schadeformulier, alleen
wel in het Spaans!! Zoals ik al schreef, ik spreek geen spaans en ik kan het ook
niet lezen. Hmmm, en nou? Creativiteit is noodzakelijk zei Raoul Jacobs
(voormalig camel trophy rijder) al, en inderdaad het gebruik van enige
creativiteit doet wonderen. We hebben een Nederlands schadeformulier ernaast
gelegd en op hoop van zege het Spaanse fromulier ingevuld. Zonder geluk vaart
niemand wel! De 'vriendelijke' dame nog een pen van ons gegeven (kan ze ons
volgen op de website!) en met een welgemeend adios vervolgen we dan eindelijk
onze route 'down south'.
Salou, net even anders...
'Down South' werd een bijzondere ervaring, en dat allemaal op één dag! Spanje
kent namelijk ook een Hollands fenomeen, files! De beleving van een file is hier
echter totaal anders. Men stopt de auto, zet de motor af en gaat rustig
ouwehoeren met de buurman en/of buurvrouw. Geen paniek, geen haast, manana is er
weer een dag. Dit goede gebruik hebben wij ook maar toegepast en ik moet
toegeven het werkt uitstekend! Al met al werd het daardoor wel 'iets' later dan
verwacht en ergens tegen half acht rijden we de 'fantastische' badplaats Salou
binnen. Overigens hebben wij niets tegen Salou of dergelijke badplaatsen (a la
Benidorm of Torremolinos) het is alleen net ff anders, 'hé Sjonnie, hoe gaat
het ermee'... We moeten eerlijk zijn, de camping (Sanguli) was subliem! Een
onwaarschijnlijk mooi aangelegde campsite met alles erop en eraan, inclusief 95%
Nederlanders en dat voor maar 50,- per nacht!
Nee, dan Benidorm...
Ons budget laat het niet toe om elke dag weer voor 50,- te overnachten
vandaar dat we de volgende dag weer verder zijn gereden 'Down South'. De zon
hadden we ondertussen gevonden, alleen de temperatuur mocht nog iets omhoog.
Geen probleem, hoe verder we naar het zuiden kwamen hoe warmer het gelukkig
werd, ook in de auto... 35° hebben we al gemeten, en dat is nog niets bij wat
nog komen gaat (hebben we begrepen)! De tijd vliegt (zeker als we een uurtje
rijden, half uur ontspannen, uurtje rijden etc.) vandaar dat Allicante net even
te ver was. Angstvallig zagen we Benidorm dichterbij komen. En na de ervaring
van de dag ervoor waren we erg blij dat we vlak vóór Benidorm gelegenheid
hadden om ons 'kamp' in te richten. Eindelijk zon, zee en zand!
Das lache, 2 dagen jarig!
Bij de receptie gevraagd of we voor één a twee nachtjes konden blijven, ne pas
du problem. Ondertussen staan we hier nu 5 dagen en het is echt heerlijk. Zo
lekker dat we een beetje 'de kluts' (was da?) waren kwijtgeraakt. Het begon met
een overheerlijk gebakken eitje wat een gekookt ei bleek te zijn! Juutje (wat
ook wel met een 'd' kan/moet? worden geschreven) was met een heerlijk 'prutje'
bezig en daar hoorde toch echt een gebakken ei in. Met haar welbekende
éénhandbreekeenei beweging trachte Juut het ei kapot te breken, dit lukte niet
echt dus nogmaals maar dan met wat meer geweld. Nog geen resultaat. Uiteindelijk
met grof geweld het ei aan barrels geslagen en toen kwam dus de mouw uit de aap,
het was een (voor)gekookt ei. Hoe verzinnen ze het. Je kunt je onze gezichten
voorstellen. Super balen want in het prutje hoorde toch echt een gebakken ei.
Uiteindelijk ervoor gekozen het gekookte ei er doorheen te roeren, wat echt
minder was. Jammer.
Maar dan deze, zoals (de meeste van) jullie weten ben ik 2
oktober weer een jaartje ouder geworden! Wat op zich helemaal geen schande is
natuurlijk, want met 32 ben ik nog piepjong, toch?! Wat wel een schande is, is
dat ik/we op 1 oktober dacht dat het al 2 oktober was! In de loop der jaren heb
ik al van alles verzonnen om eerder dan 2 oktober mijn cadeautjes te krijgen,
maar deze had ik zelfs nog niet verzonnen (hij is goed he Mo!). Heerlijk op 1
oktober de diverse kaarten open gemaakt en genoten van mijn 'verjaardag'. Mijn
verjaardag werd ruw verstoord door onze buurman die beweerde dat het 'vandaag'
toch echt 1 oktober was. De rotzak, hij had nog gelijk ook! Uiteindelijk op 2
oktober weer mijn verjaardag gevierd (dezelfde kaarten maar weer open gemaakt)
en genoten van alle e-mails en berichtjes in ons gastenboek, Thankx!!
Gelukkig is ons 'huis' niet zo groot
Nadat alle (wie)rook van mijn verjaardag was opgetrokken was het tijd voor
actie, huishoudelijke actie wel te verstaan. Zij die Judith kennen (en dat benne
d'r best veul) weten dat Juut op haar tijd de opruim-/schoonmaakwoede heeft
(normaal gesproken dagelijks...). Zo ook tijdens onze reis. Gelukkig is Shaggy
niet zo heel erg groot en kunnen we dus niet al te veel meenemen/vies maken.
Maar ook hier kunnen 'we' al de nodige tijd aan klusjes besteden. Om er maar
eens één te noemen, de was. De camping heeft hierover nagedacht (hoe is het
mogelijk in een manana cultuur) en een waslijst ingevoerd. Niets bijzonders
eigenlijk, echter spanjaarden weten zelfs van een eenvoudige lijst iets
moeilijks te maken (ook hier geldt, wij hebben absoluut niets tegen spanjaarden;
om onze minister president Kok maar eens te quoten: 'We zijn niet gelijk, maar
wel gelijkwaardig'). 
Zoals gezegd de waslijst. We hadden ons netjes ingetekend
waarbij het wel vreemd was (maar dat bedachten we pas later) dat er drie mensen
van 11.00-12.00uur de was konden doen, terwijl er maar twee wasmachines zijn...
Judith dus vol goede moed de volgende dag naar de receptie en geeft aan dat ze
de was komt doen. 'Maar mevrouwtje dat kan toch helemaal niet want er zijn reeds
twee personen aan het wassen, staat u wel op de lijst? Ja natuurlijk sta ik op
de lijst anders had ik hier nu niet gestaan. Tja, dat is toch spijtig maar de
wasmachines zitten al vol, wilt u misschien morgen? (ietwat geirriteerd, en
enigszins kortaf (denk ik)) JA'. De volgende dag gaat Judith vol goede moed naar
de receptie en geeft aan dat ze de was komt doen. Na enige problemen blijkt de
machine het te doen en 'eindelijk' kan onze was dan worden gedaan. Wat de dame
van de receptie echter niet vermelde was dat de stroom een half uur later voor
drie uur zo worden afgesloten! Jullie kunnen (en zeker de mensen die Judith
kennen) je voorstellen hoe Juutje reageerde. Gelukkig staat de camping er
nog...(de was is overigens wel schoon).
Er is een tijd van komen en van gaan
Met een schone was konden wij verder 'het avontuur tegemoed'. En 'avonduren'
kregen wij, onrustige avonduren zelfs. Na de nodige kilometers in den goede
richting, zuidwaarts, besloten wij een wederom een rustige camping te bezoeken.
Nou is het in deze periode van het jaar niet zo erg moeilijk om een rustige
camping te vinden (de camping in Altea was echt een uitzondering!), ware het
niet dat 'iemand' was vergeten de wind uit te zetten. Dus op een nagenoeg
verlaten camping dachten wij redelijk eenvoudig (lees snel) ons kampement op te
bouwen en zoals gewoonlijk te genieten van het uitzicht o.i.d.... Niets is
minder waar want nog voor dat we goed en wel de tent hadden opgezet begonnen
reeds de eerste twijfels toe te slaan m.b.t. het 'zeevast' staan van Shaggy en
tent. 'Paul ik heb hier geen vertrouwen in. Oke wat stel je voor? Laten we de
auto een kwart slag draaien want dan staan we tenminste met de luifel uit de
wind (de luifel was ondertussen op de maat van de wind de roemba aan het
dansen... en de haringen lagen/liggen ergens onderin natuurlijk). Lijkt me
goed.' 
Het
manouvreren met een uitgeklapte daktent, in de wind is echter toch wat lastig.
En zeker als er diverse errug grote bomen in de buurt staan. Gelukkig is met
verkrachte eenden uiteindelijk toch alles goed gekomen. What a team! Nu stond
dan wel de luifel 'gunstig' ten opzichte van de wind, alleen de tent niet meer.
Dwars op de wind geeft 's nachts echter een hele hoop aparte geluiden in ons
tentje en met regelmatig gekromde tenen of alles nu wel of niet goed zou gaan
zijn we 's ochtends geradbraakt het tentje uitgeklommen, een verloren nacht...
Wist je dat je een paspoort nodig
hebt voor Gibraltar? Nee, nou wij ook niet...
Vermoeid doch gelukkig dat alles en iedereen de 'Spaanse Mistral' had
overleefd zijn we vroeg op pad gegaan (we waren toch wakker...) naar het meest
zuidelijke puntje van Spanje (en zelfs van Europa), Gibraltar. Voor die tijd
hadden we vast een camping uitgezocht en ingecheckt. De afstand van de camping
naar Gibraltar is hooguit een kilometer of 15, echter met een klein beetje file
doe je daar toch gauw een dik uur over. 
No
problemo, we hebben de tijd... Na de nodige slokjes water (helpt goed bij veel
adrenaline) en het lezen van een volledige Lonely Planet (en die zijn echt heel
erg dik) komen we dan eindelijk bij de laatste bocht aan. Nog even en we kunnen
zien waarop we dan zo lang hebben staan wachten. Paspoort controle? 'Juut, jij
bent hier toch al een keer geweest. Moeten we ons paspoort laten zien, vreemd. O
nee he, je paspoort ligt nog bij de receptie van de camping (aangezien we geen
camping carnet hebben...)'. Donders en bliksem, duizend bommen en granaten (hoe
toepasselijk...) 'alle' moeite voor niets. Kl... Dan maar een kopje koffie bij
(hoe kan het ook anders) de Mc. Wat, werkt de koffiemachine ook al niet, wat een
f... dag. Ach waar maken we ons druk over, het zonnetje schijnt en we hebben
elkaar (klef). Weet je wat, we gaan boodschappen doen en maken onze eigen koffie
op de camping...
En dan zijn we dus bijna in Afrika...
Maar pas nadat we eerst ff bekeken hadden waar we onze tickets voor de ferry
naar Ceuta (Spaans Marokko) konden kopen en waar het dichtsbijzijnde cybercafe
te vinden was. En dan begint het ineens erg spannend te worden. Morgen naar
Marokko, Afrika! Brrrrr. We zijn dus ook best gespannen. Zonder al het gedonder
met Bin en de VS en partners was het al een mooie uitdaging maar nu is wel een
beetje veel van het goede. Zeker gezien het feit dat ze sinds 7? oktober aan het
bombarderen zijn geslagen. Wat de consequenties hiervan zijn voor onze route is
niet duidelijk. Iran, Pakistan en misschien zelfs India lijken/zijn op dit
moment zeker niet mogelijk. Maar wat doen de Moslims in Marokko en Mauretanie
bijvoorbeeld?! Natuurlijk dit is het avontuur wat we zochten. En dat de route
zou veranderen was te voorzien, maar nu al? Eerlijk is eerlijk we hebben de
afgelopen dagen getwijfeld. Ondanks al het gedonder toch oversteken en maar zien
wat de gevolgen zijn (onvriendelijke bevolking naar westerse peopletjes om maar
is wat te noemen) of eerst een paar weken door Spanje en Portugal om te zien hoe
'de wereld' er dan uitziet. Geloof me een moeilijke keus. We hebben voor het
eerste gekozen, we gaan naar Marokko en zien het wel!
Hoe eenvoudig/lastig het in de aankomende weken is om onze website te onderhouden kunnen we nu moeilijk inschatten. We doen echt ons best om den avontuurkes zo snel mogelijk op de site te vermelden maar het kan wat onregelmatiger worden. Op de homepage is de datum van de laatste update vermeld (aan de linkerzijde onder de Land Rover), so check it out!!
1: L'Escala
(N42° 06' 35.5"; E003° 09' 54.7") Onze eerste camping in Espanje.
Dicht bij het strand (helaas geen gebruik van gemaakt...) en super relaxed.
2: Berga (N42° 06' 18.4"; E001° 50' 34.6") Balen, hier hebben
we dus boem gedaan. Gelukkig ne pas du schade aan Shaggy.
3: Salou (helaas, vergeten het waypoint te noteren) Camping Sanguli is
mooi, mooier mooist!
4: Altea (N38° 33' 44.1"; W000° 05' 58.7") Druk, drukker,
drukst(?). Volgens mij is het hier altijd 'seizoen'. Wat een hoop mensen. Met
name overwinteraars hebben hier hun intrek genomen. Als ware het een jaarlijks
terugkerende commune, iedereen kent iedereen hier. Sehr gemutlich.
5: Adra (N36° 44' 52.8"; W003° 02' 28.3") Een beetje
winderig... Prachtig mooi uitzicht over zee op deze camping. Zeker de moeite
waard, let wel: 1 warme douche voor de hele camping...
6: Camping La Casita (N36° 15' 04.2"; W005° 20' 09.1") Niet
schoon, niet rustig, wel vriendelijke medewerkers en maar 15 km van Algecieras
(hier vandaan vertrekt de ferry naar Ceuta).
