Leuk bord. Nog Hollands. Staat op een plek waar je niet eens kunt
voetballen. Op dit pleintje staat namelijk een wipkip, een klimrek en
een glijbaantje enorm in de weg. Voetballen onmogelijk. Absoluut
onmogelijk zelfs. Het bord staat wel voor een pand waar wat oudjes
hokken. Aan een naar buiten komende medewerker vroeg ik of het
pleintjesvoetbal inderdaad voor zoveel overlast zorgde. En waar dan
gevoetbald werd? Hij had er nog nooit iemand zien voetballen. Omdat
dat bord er staat? Nee, ook voor dat bord er stond voetbalde er
niemand. Curieus. Onderhand denk ik aan de bejaarden die uitkijken op
het saaie pleintje waar nooit wat gebeurt. Ze verlangen naar wat
reuring. Een beetje gedoe op straat.Liefst zo laat mogelijk. Niks is
toch leuker dan om als oudje te kijken naar spelende kinderen?
Voetballende jongens is toch het leukste wat er is?
Ik woon tegenover een plein waar jongens af en toe ook tot diep in de
nacht voetballen.
Leuk geluid. Laatst begon iemand van mijn leeftijd tegen mij of er
iets aan gedaan kon worden. Hij had er last van. Ik vertelde hem dat
het op dit moment om andere dingen gaat in de wereld. Honger, oorlog,
Co2-uitstoot, watermanagement, de toekomst van onze kinderen en dat
een nachtelijk potje voetbal de zinnen verzet. Hij keek appelig en
verongelijkt.
Maar ik heb de klager al een foto van het pleintje gestuurd.
Kan hij bij de bejaarden gaan wonen. Nooit meer voetbal voor zijn
deur. Voor zijn zestigste dement op een wipkip! Tot er een bord
verschijnt dat je ook niet meer mag wipkippen na vijf uur 's middags.
Gepubliceerd
in Vara tv Magazine 16 juni 2007
tekst:
Youp van 't Hek
foto:
Bob Bronshoff
