| Pindarotsjes - Wim van Hanegem - |
| Dit artikel is afkomstig uit
het Algemeen Dagblad van dinsdag 02 oktober
2001.
Wij waren vroeger ook geen brave jongens. Ik zal best wel eens iemand flink hebben geraakt. Maar dat kwam dan omdat die gozer misschien net iets te laat bij de bal was. Wij deden dingen in het veld meer uit balorigheid en zeker niet om een tegenstander bewust te blesseren. Ik heb tijdens Ajax-Feyenoord Neeskens een keer een peer op zijn neus gegeven , omdat hij mij twee keer had nagetrapt. Maar wie kwam er bij me langs toen ik de week erna in het ziekenhuis lag voor mijn amandelen? Nees. Hij had een zak pindarotsjes bij zich. Die waren goed voor mijn keel, zij hij. De spelers hadden toen respect voor elkaar. Dat mis ik tegenwoordig. En dan maakt het echt niet uit op welk niveau je speelt. Betaald voetbal, amateurs, vierde elftal, het achtste, ze staan elkaar allemaal naar het leven. Dat beperkt zich niet alleen tot de tegenstanders en de scheidsrechter, want als ik hoor wat ze allemaal tegen elkaar roepen. Dat is niet normaal. En het gaat allemaal nergens om. Ja, je moet proberen het anderhalf uur op het veld leuk te maken, meer niet. Maar ik zie soms amateurwedstrijdjes waarbij ik me afvraag of die mensen misschien in de war zijn en denken dat ze aan de Europa Cup-finale bezig zijn. Dat gebrek aan respect en normen en waarden in het voetbal is een maatschappelijk probleem. Daarom moet je het al bij de jeugd aanpakken. Wie bij die gastjes vloekt of scheldt, moet er worden uitgestuurd. Wegwezen jij! Dat zal dan wel tegen het zere been van de ouders zijn, want die staan soms zelf als gekken langs de kant te schreeuwen. Hou daar toch eens mee op. Laat die knapen toch lekker hun gang gaan. Door dat gewichtige gedoe van de ouders wordt het voetbal voor die kinderen al vroeg te belangrijk gemaakt. Met alle gevolgen van dien. Het verbaast me dat scheidsrechters in het betaalde voetbal vaak zware overtredingen niet zien. Daar begrijp ik niets van. Als iemand op het hoogste niveau fluit, mag ik toch aannemen dat hij niet kippig is. Ik ben er tegen spelers naar aanleiding van tv-beelden te straffen. Hoe vervelend en zwaar een overtreding ook was. Maar als blijkt dat spelers naderhand onterecht uit het veld zijn gestuurd, of een doelpunt onterecht is goedgekeurd, wordt een wedstrijd toch ook niet overgespeeld? Ik vind dat de vier officials op het veld en die waarnemer op de tribune met z'n vijven capabel moeten zijn meteen te zien wat er in de wedstrijd gebeurt. Daar heb je toch geen 100 herhalingen voor nodig? Anders is het jammer. Er moet ook beter onderscheid worden gemaakt tussen een zware overtreding en een simpel handsballetje. Ik vind het belachelijk dat een speler, die in een reflex een bal uit het doel slaat , niet alleen een penalty tegen krijgt, maar ook nog uit het veld moet. Waar is dat nou voor nodig? Dan zie je ook altijd nog spelers van de tegenpartij naar de scheidsrechter lopen die om een rode kaart gaan zeuren. Weet je wat je dan zou moeten doen? Je moet juist die gasten eruit sturen. Dan leren ze dat irritante gedoe wel af. -----------------------------------WILLEM van HANEGEM-------------------------------------------------- |