NOORDWIJK
- Altijd moet hij een batterij concurrenten voor zich dulden, zich verzoenen
met een plaats op de bank. Maar zelfs nu Pierre van Hooijdonk (34) zijn tiende
jaar ingaat als international blijft de pinchhittersrol hem bekoren.Van Hooijdonk al tien jaar tevreden in pinchhittersrol
(Verschenen in SP!TS op woensdag 18 februari 2004. Auteur Pascal van Wessel)
NOORDWIJK
- Altijd moet hij een batterij concurrenten voor zich dulden, zich verzoenen
met een plaats op de bank. Maar zelfs nu Pierre van Hooijdonk (34) zijn tiende
jaar ingaat als international blijft de pinchhittersrol hem bekoren.
Verwacht van hem geen wanklank over zijn interlandcarrière. Van Hooijdonk is apetrots op de 34 caps (elf goals) die achter zijn naam staan. Het woord 'slechts' noemt hij nooit in één adem met zijn aantal Oranje-optredens: "Ik vind het iets ongelooflijks dat ik 34 keer voor het Nederlands elftal heb gespeeld'', vertelt de Brabander. "Toen ik in '94 voor het eerst werd opgeroepen was dat voor mij een onvoorstelbaar iets. En ook nu vind ik het nog steeds onvoorstelbaar dat ik erbij zit. Ik had nooit gedacht dat ik het tot international zou schoppen.''
Toen Van Hooijdonk op 14 december 1994 (Nederland-Luxemburg, red.) debuteerde in Oranje kwam hij nog uit voor zijn jeugdliefde NAC. Hij weet hoe moeilijk het is voor spelers van niet-topdrieclubs om in beeld te komen bij het Nederlands elftal: "Nigel de Jong is nu negentien en goed bezig bij Ajax. Als hij fit en op niveau blijft, weten we allemaal dat zijn volgende stap een tijdlang Oranje is. Ik heb op die leeftijd nooit in zo'n positie gezeten. Moest andere wegen bewandelen.''
Neemt niet weg dat hij het volledig eens is met de keuze voor de debutanten De Jong en Heitinga. Dat oud-ploeggenoot Robin van Persie niet werd opgeroepen, vindt Van Hooijdonk eveneens terecht: "Ik snapte zijn teleurstelling ook niet. Een vereiste om te worden geselecteerd is dat je belangrijk bent voor je club en aardige serie wedstrijden neerzet. De Jong en Heitinga hebben dat gedaan.''
'Pi-Air' heeft zijn sporen in het Nederlands elftal allang verdiend. Met sterke invalbeurten en zijn ongebreidelde fanatisme waarmee hij de ploeg kan injecteren. Ook achter de schermen blijft de oudste speler van Oranje een onmisbare kracht. De beslissende EK-playoffwedstrijd tegen Schotland (6-0) in november 2003 onderstreepte dat nog maar eens. Van Hooijdonk speelde geen minuut, maar zijn ploeggenoten betrokken hem nadrukkelijk in de feestelijkheden na elk doelpunt. De Fenerbahce-topscorer (16 goals) als cement van het Nederlands elftal.
Zelf vindt Van Hooijdonk niet dat hij zich in Noordwijk anders gedraagt dan in Istanbul: "In de tijd dat ik bij Oranje ben, probeer ik op een natuurlijke manier zo leuk mogelijk met iedereen om te gaan. Het maakt niet uit of iemand er voor de eerste of voor de tachtigste keer bij is. Ik behandel iedereen hetzelfde. Dat ik tegen Schotland werd betrokken in de feestvreugde en de bondscoach iets zei over mijn rol, was een leuk stukje waardering. Verder moet je er niet te zwaar aan tillen.''
Dat doet Van Hooijdonk ook niet als hij vanavond tegen de Verenigde Staten opnieuw op de bank moet plaatsnemen: "Natuurlijk hoop je altijd dat je meer speelt dan de speeltijd die je krijgt, maar ik heb nooit het idee gehad dat ik op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was. Als ik op de Faeroer Eilanden was geboren, had ik misschien wel 180 interlands achter mijn naam staan als basisspeler, maar of dat me meer voldoening had gegeven... Ik vind het gewoon prachtig om deel uit te maken van een land dat iets kan winnen. Komende zomer moet het gebeuren op het EK. Mijn laatste kans om eens een keer niet te stranden in de halve finale.''
