Ranong – Kata Beach/Phuket
Dag 17: Woensdag, 4 februari 2004 Ranong – Krabi
We
staan op 6.30 uur op en vertrekken om 8.00 uur. We rijden vandaag naar Krabi de
voorlaatste plaats van de rondreis. Onderweg stoppen we in een stadje omdat
veel groepsleden moeten pinnen, wij ook. We lopen ook even langs de winkeltjes.
We rijden verder.
In de bus houdt Randy
een “modeshow”. Iedere dag vertelt hij in de bus tijdens het rijden iets over
het leven in Thailand. Aan het begin van de reis leerde hij ons een aantal
Thaise woorden en uitdrukkingen. Verder vertelde hij onder meer over het
Boeddhisme, hoe het wordt beleefd en wat het inhoudt, over het leven van de
monniken, iedere man wordt geacht minimaal twee maanden monnik te zijn, het
onderwijssysteem, de militaire dienst waar iedere man twee jaar in moet dienen,
hoe het zit met eigendomsrechten als je een huis of auto wilt kopen en hoe je
aan het benodigde geld komt, wie de “baas”is in huis en wie het hoofd van de
familie is, enz.
Vandaag staat dan de “Lendendoek”
op het programma. De lendendoek is 2 meter bij 80 centimeter, vele Thai hebben
de doek bij zich en wordt door mannen en vrouwen gebruikt. De lendendoek kan
voor heel wat doeleinden worden gebruikt zoals Randy demonstreert.
Je kan hem als bescherming op
de grond of iets anders leggen zodat je er op kan zitten of liggen, blijft je broek schoon, als bescherming tegen
de zon op je hoofd dragen, als tas gebruiken, als draagdoek voor de baby of
kind gebruiken, als bescherming bij het zwaardvechten nat om je arm wikkelen,
enz.
Randy demonstreert het
allemaal en laat zien hoe de man en de vrouw de lendendoek dragen en hoe hij
door zowel de man als de vrouw wordt “geknoopt”, daar zit namelijk verschil in.
We lunchen in Phang Nga
waarna we doorrijden naar Krabi waar we in het Ocean Garden View
Resort overnachten. Dit is niet het hotel wat eerst gepland stond, maar dat
is niet erg; volgens Paul is dit hotel nog beter. De kamers zijn blokken
van twee verdiepingen tegen een heuvel op gebouwd. Wij kijken uit op het
zwembad.
Ineke en ik installeren ons gaan daarna naar de zee, in het korte
straatje er naartoe staan de gebruikelijke kraampjes, onder anderen met vis
waar Ineke een foto van maakt. Op de boulevard langs het strand is het een
drukte van belang, kraampjes en langs de landkant allemaal winkels. Op het
strand neem ik een paar foto’s. 
’s Avonds worden we met de
bus naar het hotel gebracht waar we in eerste instantie zouden overnachten, het
“Krabi National Park Success”. We
houden vanavond hier ons afscheidsdiner. Dit zou eerst morgenavond worden
gehouden maar als we morgen in Kata Beach aankomen moet Paul direct al
weer weg naar het vliegveld waarna hij naar Bangkok terug vliegt.
Ook hier zitten we lekker in
de buitenlucht aan het zwembad. Hier is er een duo wat optreedt, een man en een
vrouw; de zang is best goed en leuk, rustige muziek en zang. En het eten is
vanzelfsprekend ook weer erg goed en lekker. Een gezellige avond dus.
Wim houdt namens de groep een toespraakje waarin hij Paul,
Randy, de chauffeur en de busboy bedankt voor hun goede
zorgen en aan alle vier een enveloppe
met geld geeft.
Als we terug gaan naar ons
hotel doen we dat niet per bus maar op een motor met zijspan, waar vier passagiers
op bankjes kunnen zitten. Alleen opletten bij het in- en uitstappen, als je
niet oplet kieper je met de hele zaak achterover.
Als we net in onze kamer zijn
en naar bed zijn gegaan begint het fors te regenen, een tropische bui. Dit is
de eerste regen na de bui in Bangkok.
Dag 18: Donderdag, 5 februari 2004 Krabi - Phang Nga Bay – Kata Beach /
Phuket
We
staan deze laatste reisdag om 7.30 uur op en gaan ontbijten. De ontbijtzaal is
een open ruimte, aan twee kanten dicht en een dak. Tja dat kan hier, we merken
al duidelijk dat we een stuk dichter bij de evenaar zitten dan in het noorden
van Thailand. De temperatuur is duidelijk hoger en het is ook vochtiger; kortom
het klimaat wordt steeds meer dat van de tropen.
Om
negen uur vertrekken we, buiten Krabi wordt er gestopt bij een
rubberplantage om foto’s te maken. De bakjes waarin de latex, het melksap
van de rubberboom, stroomt staan allemaal op de kant in hun houder. Normaal
gesproken worden de bakjes vroeg in de ochtend geleegd.
We
rijden door naar Phang Nga waar we aan boord gaan van een Long Tail Boat voor
een tocht over de Phang Nga Bay een deel van de Andaman Zee. We krijgen
eerst allemaal een zwemvest om. Het is een sprookjesachtige tocht.
Mangrovebomen
waarvan de wortels zichtbaar zijn boven water. Ze rijzen als stelten uit het
water omhoog. De mangrovebossen groeien aan tropische kusten en beschermen het
vasteland tegen golfslag en erosie. Van hoog water heeft de boom geen last
doordat hij op de stelt-vormige wortels staat die bij laag tij bloot komen te
liggen. De zaden van de mangrove kiemen al aan de boom en als de kiemplant
valt, kan ze meteen wortel schieten en uitgroeien. Ook worden de kiemplanten
meegevoerd door het water en spoelen dan ergens anders aan. Zo hebben de
mangroves alle modderige kustgebieden in de tropen bereikt.
Uit
zee rijzen de eilandbergen van karstgesteente op, met loodrecht
oprijzende kalk- en krijtrotsen tot wel 300 meter hoogte, onherbergzaam, met
bizarre vormen en met een fantastische kleurenpracht. Met grotten en lagunes,
begroeid met junglegewassen. Een versteende sprookjeswereld. En daar varen wij
tussendoor. De eilanden hebben vaak van
binnenuit geërodeerde, in de meest gevarieerde en fantastisch, grillig
gevormde grotten en doorgangen. We varen een watergrot en doorgang binnen, het
donker in. Aan de andere kant van de doorgang onder het bergeiland gekomen
varen we het zonlicht weer in. De grillige vormen van de hangende zuilen en
draperieën, de stalactieten, aan het “dak” van de grot steken donker af tegen
de lucht. (P2050619) Stalagmieten zijn
de in alle vormen voorkomende staande zuilen. 
Nu
gaat het volle kracht, het water waaiert hoog op achter de boot, richting Ko
Tapu, het “Spijkereiland”, nu ook genoemd “James Bond Eiland”.
(P2050624) Uit deze 180 meter hoge rots, met markante vorm, verdreef 007 -
Roger Moore – in 1974 de gekke killer Scramanga in de film “The man with the
golden gun”. In 1997 werden hier ook opnamen gemaakt voor de film “Tomorrow
never dies”. We gaan hier niet van boord, het is rond het eiland behoorlijk
kermisachtig geworden met duizenden toeristen per dag en nogal dure
restaurantjes en rijen souvenirkraampjes op het direct naastgelegen eilandje
Khao Ping Kan. (P2050623 / P2050625 / 626)
We
ronden het James Bond Eiland en varen verder naar Ko Panyi,of Koh
Panyee, het “Moslim Eiland”. Dit eiland is één van de vijf bewoond
eilanden in de Phang Nga Bay, en heeft een aan de voet van een rots gelegen
Islamitisch vissersdorp, waar alles op palen boven het water staat. De pier, de
met golfplaten bedekte huizen, de restaurants, een school en zelfs de,
waarschijnlijk, enige “drijvende” moskee met minaret ter wereld. We lopen door
de restaurants, de winkelstraatjes naar de school met het grote plein ervoor,
wel van planken en op palen natuurlijk; verder gaan we en uiteindelijk komen we
bij de Moskee uit. Je zou nog bijna verdwalen in al die straatjes. Het water
onder je voeten is niet erg schoon, er zal wel geen riolering zijn en het doet
ook allemaal armmoedig aan; maar of dat ook echt zo is? In alle houten hutjes
is er wel tv. 
In
dit dorp mogen alleen de Islamitische vissers en de Chao Le of Sea Gibsy, -
zeezigeuners – wonen. Wel komen er veel toeristen; dagjesmensen. Het is echter
ook beperkt mogelijk om een nachtje te slapen bij één van de Panyi-families.
Er
worden de nodige foto’s gemaakt, zoals van een slapende drie maanden oude baby,
een meisje, in een wiegend hangmatje.
We
lunchen op het “Moslem Eiland”, dus varkensvlees en bier is er niet te krijgen,
maar wat we wel krijgen is toch allemaal erg lekker. Na de lunch blijkt dat het
nieuwe fototoestel van Hein is verdwenen. Gestolen, of hij heeft het
verloren en is het door iemand meegenomen.
We
vertrekken van dit interessante “eiland” en varen langs de imposante eilandbergen met al die vormen en kleuren
terug naar Phang Nga.
We
rijden eerst naar het politiebureau in de buurt, zodat Hein aangifte kan
doen van de diefstal of vermissing van zijn fototoestel.
Prompt
moet hij niet bij dit bureau zijn maar heel ergens anders in de stad bij het
hoofdbureau, dus daar naar toe gereden. Al met al duurt het daardoor wel een
tijd voor we op weg zijn naar ons laatste hotel van deze reis, tevens het
eindpunt van de rondreis. Het Serene Resort te Kata Beach op het
eiland Phuket.
Als
we aangekomen zijn bij het hotel worden de koffers en tassen, voor de laatste
keer, uit de bus geladen om naar de kamers te worden gebracht.
Paul,
Randy, de Chauffeur en de Busboy poseren voor de Fox bus,
een Daf, zodat er foto’s kunnen worden genomen.
De
chauffeur en de Busboy gaan gelijk met de
bus terug naar Bangkok, zodat we afscheid van hun nemen en ze uitzwaaien. Ze
hebben een rit van ongeveer 900 km voor de boeg. Ze doen het wel met één
overnachting, hoewel er ook zijn die niet overnachten maar doorrijden.
We
nemen ook afscheid van Paul want die moet direct op reis naar het
vliegveld voor zijn terugreis naar Bangkok.
Randy
blijft om ons te ondersteunen en te helpen als dat nodig mocht zijn; hij vliegt
zondagavond met de groep mee terug naar Bangkok en helpt ons nog bij het
inchecken.
Iedereen
is nu verder vrij, er wordt niets meer
door Fox georganiseerd. Als je iets wilt doen kun je dat nog wel aan
Randy doorgeven zodat hij het kan regelen. Iedere ochtend zal hij in ieder
geval in het restaurant tijdens het ontbijt aanwezig zijn voor vragen, enz.
We
gaan naar onze kamer, dat is nog een hele klim met al die trappen. De kamers
liggen in aparte blokken die tegen een vrij steile heuvel zijn gebouwd.
Absoluut ongeschikt voor mensen die slecht ter been zijn. Maar de kamer is goed
met een geweldig groot bed, zoals hier regelmatig voorkomt in de hotels, je
kunt er wel met vijf – misschien wel zes - mensen in liggen.
Met
Ard, Anneke, Joop en Tinie hebben we afgesproken om
gezamenlijk te gaan eten ergens in een restaurant. We gaan het stadje in en zoeken
een leuk restaurantje op. We eten dit keer maar Europees, is ook wel weer eens
lekker.
Na
het eten gaan we nog naar het strand kijken hoe dat er bij ligt, dwalen we nog
wat door de winkelstraatjes waar nog allemaal activiteiten zijn en nemen
tenslotte tegenover het hotel, lekker in de buitenlucht aan de straat, nog een
afzakkertje zodat we tegen twaalven op de kamer zijn.
Weer
een interessante dag voorbij met de vaartocht over de Phang Nga Bay, tussen de
eilandenbergen met al de mooie kleuren en vormen en het bezoek aan het “Moslem
Eiland”. Het einde van de vakantie komt nu wel “beangstigend” dicht bij.