Robbie Robertson
Storyville Mijn “all time favourite” en meest gedraaide CD al sinds 1991. Je hebt zo allemaal wel een album wat je zo verschrikkelijk goed vindt dat je er eigenlijk niet echt de vinger op kan leggen waarom dat dan zo is. Deze CD van de ex-frontman van The Band was de opvolger van zijn eerste solo plaat van 4 jaar eerder die –totaal onverwacht- een hit opleverde: Somewhere Down The Grazy River. Tegen de tijd dat Storyville echter uitkwam was zijn naam al weer weggeëbt bij het grote publiek en schonken de recensenten er nauwelijks aandacht aan. Heel spijtig. Waar het eerste album werd geproduceert door de bekende Daniel Lanois nam Robbie hier zélf het heft in handen. Resultaat is een sterke pop plaat waar, ondanks de afwisseling, de mistieke drukkende sfeer van New Orleans over iedere song hangt. Stuk voor stuk meesterwerkjes met als uitschieter Soap Box Preacher. Ik hoop echt dat U er nog aan kan komen (Geffen records, ‘GED 24303’) want hij is niet te missen. Ik vindt dit nog steeds de beste (pop) CD uit mijn collectie!
Scott Walker & The Walker Brothers
No Regrets . The Best of... The Walker Brothers (geen échte broers trouwens) werden niet geproduceerd door Phil Spector al zal hun eigen wall of sound op de jaren ’60 opnames anders doen vermoeden. 'The Sun Ain't Gonna Shine Anymore', 'Make It Easy On Your Self', 'No Regrets': Eigenlijk steunde het hele geluid van de drie op de fenomenale donkere stem van Scott Walker. Op deze verzamelaar staan de gezamelijke hits en solo-projecten van Scott. Verschil in sound hoor je niet; het is een coherent geheel! Van de Scott Walker tracks op dit album komt mijn persoonlijke tip, die eigenlijk zo in de rubriek ‘De Koude Rillingen’op de vorige pagina kan; Lights Of Cincinatti. Prachtig! Net als de héle CD.
Lauryn Hill
The Miseducation Of Lauryn Hill Feitelijk zit Lauryn Hill in de HipHop hoek. De zangeres van The Fugees leverde echter met haar eerste solo album een crossover plaat van jewelste af. HipHop/Rap/R&B en Pop zijn gemengd tot een heerlijke mengelmoes welke een groot artieste laat horen die alles nog zelf schreef ook! Een prachtig conceptalbum met heel veel uitschieters. Ik kies voor Everything Is Everything.
Heel jammer dat Lauryn als volgende project besloot allemaal nieuwe nummers te schrijven en die enkel en alleen voor MTV Unplugged ten uitvoer te brengen. Slechts begeleid door gitaar en met heel veel gepraat van haar tussendoor worden de nummers erg sober en soms half huilend(?) gebracht. Dit optreden werd op CD en Video/DVD uitgebracht als haar nieuwe album. Laten we hopen (vroeg 2004) dat het studio album waar ze nú aan werkt weer net zo kan imponeren als haar solodebuut!
Frank Sinatra
sings for Only The Lonely “Frank Sinatra sings The Blues” zullen we maar zeggen. Natuurlijk blijft het jazzy maar dichter bij een blues album kwam de man nooit. De hele plaat ademt een donkere druilerige melancholieke sfeer uit. De geur van schraal bier in een donkere kroeg komt als het ware de speakers uit! Opgenomen in 1957 in goddelijk stereo, en op de CD-release in schitterende geluidskwaliteit, horen we Sinatra tijdens zijn 2e jeugd (er zouden er nog een paar volgen!…) met een stem die toen absoluut op z’n hoogtepunt was zijn allerbeste album vol zingen met alleen maar stroperige, deprimerende, magistraal gefraseerde meesterwerken. Toch is mijn prijsnummer een ‘left over’ die pas bij de CD-release in 1987 werd toegevoegd aan de plaat en ook nog eens een –iets- mindere geluidskwaliteit dan de rest heeft. Maar tóch…: Where Or When. Wat een schitterende performance waarbij Sinatra in de laatse noten voor eens en altijd duidelijk maakt waarom hij en hij alleen de allerbeste zanger van populaire muziek in de vorige eeuw was.
Elvis Costello And The Atractions
Get Happy!! Tegen de tijd dat deze plaat in 1980 uit kwam was Elvis Costello niet alleen een wereldster geworden maar had hij het schrijven van korte puntige meesterwerkjes tot een kunst verheven. Op dit album staat de hit New Amsterdam maar het gros van de 20(!) songs is beter. De variatie is groot en varieert van punk tot ballads en soul-achtige nummers. Op de één of andere manier vindt ik hier een deken van Motown over heen liggen, hoewel ik mij voorstellen kan dat niet iedereen dit zo ervaart. Het is werkelijk een heerlijk album waar je niet snel op uitgekeken raakt! Ik kan het weten want ik hád de LP al sinds 1980. Mijn favoriet: Temptation.
Er is in 1999 een ‘remastered’ versie van deze CD uitgekomen met 10 extra nummers (totaal dus 30 songs…) waaronder een paar alternatieve tracks en onuitgebrachte nummers uit dezelfde sessie waaronder Elvis’ uitvoering van ‘Girls Talk’, het nummer dat hij schreef voor Dave Edmunds die daar een grote hit mee had.
Michael Bublé
Michael Bublé Voor mij dé ontdekking van 2003! Deze 27-jarige Canadees is ‘besmet’ met een stem welke het best omschreven kan worden als een kruising tussen die van Sinatra en George Michael. Dat dekt de lading wel ongeveer zou ik zeggen. Dan weet U ook meteen in welke hoek U het genre moet zoeken. Toch staan hier verassingen op. Even voorop stellen dat er alleen covers op de plaat staan èn dat er gewerkt wordt met ondermeer een big band en een enorm arsenaal strijkers. Naast redelijk voor de hand liggende maar bloedmooie versies van bijvoorbeeld ‘Fever’, ‘Moondance’ en Sinatra’s ‘Come fly with me’ komen we hier héle speciale versies tegen van, om maar wat te noemen ‘Kissing A Fool’, ‘You’ll Never Find Another Love Like Mine´ en ´Grazy Little Thing Called Love´. Ja ja…. Door ook -met mate- gebruik te maken van ´pop´instrumenten als de elektrische gitaar klinkt het nergens bedaard. Het is een absolute klasse CD met als uitschieter How Can You Mend A Broken Heart waarop ook Barry Gibb meezingt! Gekke van deze BeeGees song is dat ik nu 2 covers ken die ik véél beter vindt dan het origineel! Die van Al Green is ook zo mooi…
Elvis Presley
Elvis Is Back! Toen Elvis in 1960 zijn diensttijd er op had zitten en vanuit Duitsland weer in America arriveerde was er in anderhalf jaar tijd van alles veranderd in de muziekwereld; Rock&Roll was (tijdelijk, achteraf gezien) een zachte dood gestorven. Buddy Holly, The Big Bopper, Richie Valens en Eddy Cochran waren omgekomen bij ongevallen. Van Jerrry lee Lewis was uitgekomen dat hij getrouwd was met een 13-jarig nichtje, zijn carriére stond meteen op een doodspoor, en Little Richard was in een klooster ingetreden. Artiesten als Frankie Avalon, Neil Sedaka en Paul Anka hadden successen met zoetige crooner-songs. De revolutie leek over en The Beatles, The Stones; het zou allemaal pas over 3 jaar weer tot een hernieuwde explosie van rebellie binnen de popmuziek komen. Welke richting zou de King opgaan? Zijn eerste LP na dienst werd de eerste die in STEREO werd opgenomen en op multitrack. In de legendarische Studio B in Nashville wachtte topmusici als Chet Atkins, Boots Randolph, Floyd Cramer, Scotty Moore, DJ Fontana, Bill Moore en The Jordanaires op de dingen die zouden komen. Uit een stapel demo’s van nieuwe –en oudere songs selecteerde Elvis een stapel die uiteindelijk zouden lijden tot dit album. Met gemak het beste uit zijn hele loopbaan! Uiteindelijk werd het album uitermate gevarieerd met een Presley die nog nooit zo goed bij stem was geweest en een vlijmscherpe band achter zich die hem opjoeg naar grote hoogten. De geluidskwaliteit van deze CD is angstaanjagend perfect! Ruggegraat is het bluestrio 'It Feel’s So Right’, ‘Like A Baby’ en vooral Reconsider Baby, wat origineel een smeekbede is van Lowell Fulsom aan zijn geliefde die het heeft uitgemaakt; “Denk er alsjeblieft, alseblieft nog even over na…”. Maar in de versie van Elvis, lekker arrogant gezongen, veranderd de intonatie van het lied totaal zonder ook maar 1 woord te wijzigen in de tekst. Het wordt dan zoiets van “Als ik jou was zou ik er nog maar even over nadenken, jongedame!”. Als je dát kan, ja, dán ben je een genie. En zo is het.
Bob Marley & The Wailers
Exodus Wat moet je hier nog van zeggen? Exodus is zonder enige twijfel Bob’s beste album. Nooit is er een coherentere reggae plaat geweest als deze. Toen hij in 1977 uitkwam was ik al 2 jaar bezeten van Bob Marley en Exodus kwam vervolgens maanden niet van mijn draaitafel. Jaren later heb ik een nieuw exemplaar moeten kopen vanwege slijtage! Ben IK even blij met CD… Het album maakte dus duidelijk een verpletterende indruk op me en ik ben altijd Marley-fan gebleven. Heb ook alles van hem en het is allemaal prachtig maar Exodus… dat is toch écht een apart geval. Het aanzwellende begin met ‘Natural Mystic’, het einde van kant A van de LP met de majestueuze trotse mars ‘Exodus’, en de opener van kant B ‘Jamming’, dat aangaf dat déze plaatkant minder serieus en zonniger zou worden. Tja, helaas mis je dat prachtige effect van doordachte samenstelling bij de CD, maar genieten, Yeah mon!, dát blijft het. Prijsnummer: So Much Thing To Say.
The Beach Boys
Pet Sounds Over klassiekers gesproken! Paul McCartney heeft meerdere keren aangegeven dat dit album de inspiratie was voor ‘Sgt Pepper’. Toen The Beatles begin 1967 Pet Sounds hoorde waren ze verbijsterd en geschrokken op het zelfde moment; “Als de concurrentie dít al kan, waar blijven wij dan?”. Het resultaat is bekend: ‘Sgt Pepper’s Lonly Heartsclub Band’ werd een legendarisch album en Pet Sounds bleef gewoon een gewaardeerde plaat. Meer niet. Tijd voor een ‘upgrade’ dus!
Het is allereerst leuk om te weten dat ‘Rubber Soul’ van The Beatles in december 1966 juist voor Beach Boy genie Brian Wilson de aanzet was om dit concept album (het eerste in de geschiedenis van de pop) te creëren. De CD-release uit 1990 is de definitieve versie; er werden wat flarden van muziek en harmonieën uit de sessies teruggeplaatst tussen de tracklisting en de geluidskwaliteit is tot een wonderbaarlijk hoogte opgeschroefd. De muziek is hemels, de arangementen, de harmonieën en orchestratie gedurft. Je waant je in een zonnig paradijs. Het album leverde ook nog eens 3 moddervette hits op: ‘Sloop John B’, ‘Wouldn’t It Be Nice’ en mijn favoriet God Only Knows

Academy Of St.Martin-In-The-Fields
Edvard Grieg: Peer Gynt Grieg’s Peer Gynt is een meesterwerk zoals de klassieke muziek natuurlijk talloze kent. Maar dit is méér; als je naar de muziek luistert belééf je het verhaal mee. ‘In Der Halle Des Bergkönings’ pláátst je ook echt in een grot en bij ‘Morgenstimmung’ zie je ook echt de zon langzaam opkomen boven grasvelden gedrapeerd in dauw. Prachtig! Als je zo beeldend kan schrijven en Neville Marriner zorgt met zijn Academy Of St.Martin-in-the-Fields voor een dermate sprekende interpretatie dan kan je je als Edvard grieg (1843-1907) wentelen in eeuwige roem! Deze puike registratie is al sinds 1983 in ons bezit en het is een waar sieraad. Maak mij a.u.b. iedere zondagochtend wakker met vogelgefluit én Morgenstimmung…
Diverse Artiesten
That's Soul Nou, zeker weten; dit is inderdaad ‘Soul’! In de begin jaren ’70 was er een hele serie LP’s met deze naam. Volume 1 tot weet ik veel. Mijn broer, Jan, kocht ze en ik stond verbaasd over al dat moois. En opeens in 2002 regiseerde het blad Aloha deze dubbel-CD met maar liefst 51 écht klasieke soul-tracks. Dit is écht smullen geblazen. En ze staan er allemaal op, hoor! De grote klappers. Namen als Sam&Dave, Otis redding, The Supremes, Wilson Picket, Marvin Gaye, Smokey Robinson, King Curtis, Stevie Wonder, Aretha Franklin, Percy Sledge enz., enz., enz. Dit is werkelijk met groot verschil de ALLERbeste verzamelaar op dit gebied die ik OOIT ben tegengekomen. Je bent een rund als je deze niet waarderen kunt!!!
En, o, wat mooi, daar is ‘ie hoor: mister Arthur Conley met Sweet Soul Music. Right on!
Van Morrison
Avalon Sunset Morrison, al sinds de jaren ’60 actief in de muziek, had zijn sporen ruimschoots verdiend toen hij in 1989 out of nowhere weer een wereldhit scoorde. Grofweg 1 decennium na ‘Brown Eyed Girl’ en ruim 20 jaar na ‘Gloria’ met Them stond Van ‘the Man’ zowaar weer in de spotlights met het wonderschone ‘Have I Told You Lately’. En ik, de ontwetende, ontwaakte nú pas en ging de CD luisteren waar die song op stond. Ik was meteen verkocht en totaal verslingerd aan ‘Avalon Sunset’. Het album is weken niet uit de lade geweest. Het begint al met ‘Whenever God Shines His Light’, een duet met Cliff Richard en wordt alleen maar mooier als de plaat vordert. Alles is even wonderschoon. Jazzy, romantisch en machtig mooi gearangeerd. Let op de prachtige sfeertekening in het –gesproken- ‘Coney Island’(je ruikt het water en hoort de zeemeeuwen bijna!), onderga het indrukwekkende ‘Orange Field’ maar je mag mij helemaal wakker maken voor I’m Tired Joey Boy. Ik hoor overal violen!!!
Hierna ging ik meer CD’s van Van kopen. Mijn favoriete periode is echt de jaren tachtig tot midden ’90.
Dusty Springfield
Dusty In Memphis Er is in de Engelse popmuziek –nog- geen betere zangeres dan Dusty Springfield geweest. Nou niet meteen direct omdat ze technisch zo begaafd was. Nee, dan waren er legio béter. Maar Dusty was een blanke SOUL zangeres! Toch was het een onwaarschijnlijke gegeven dat ze in 1968 opeens in Memphis, Tennesee stond om in de fameuse American studio’s een LP op te nemen met louter de –Amerikaanse- huismuzikanten die inmiddels legendarisch waren geworden door opnames met ondermeer Booker T, Al Green en andere grote soul namen. Een jaar later zouden ze met Memphis-ingezetene Elvis Presley tientallen legendarische opnames maken die 2 LP’s en een handvol singles opleverden welke the King definitief weer terug aan de top zouden brengen (denk daarbij aan nummers als ‘Kentucky Rain’, ‘In The Ghetto’, ‘Suspicious Minds’ en, jawel, ’Rubberneckin’’; de hit uit 2003!). Producer Tom Dowd bracht deze talenten, samen met The Sweet Inspirations en hun leadzangeres Cissy Houston –de tante van Whitney- tot legendarische verrichtingen. Dusty In Memphis is sindsdien een legendarische pop plaat. Een combinatie van soul, country en blues met een hogelijk getalenteerde, helaas inmiddels overleden, zangeres die spijtig genoeg nooit haar schuchterheid en onzekerheid zou overwinnen en regelmatig zeer depressieve periodes in haar leven meemaakte. Maar op Dusty In Memphis klinkt ze zelfverzekerd en weet ze zich omringt door gemotiveerde vakmensen met ‘hart voor de zaak’. Prijsnummer? Son Of A Preacherman, “natuurlijk” zou ik bijna zeggen…
Eric Clapton
Crossroads (4-CD box) Als U nu een ‘aardige’ verzamelaar van gitaar‘god’ Clapton zoekt; dit is ‘m, hoor! 4 CD’s vol met muziek die tot het beste gerekend kan worden uit de geschiedenis van de rock. Eric Clapton’s rol in die geschiedenis staat natuurlijk buiten kijf. Ik ben al járen een grote fan, heb bergen met CD’s, DVD’s, videobanden en boeken aangaande deze legende. Crossroads behandeld de periode 1962 t/m 1988. En dan heb je écht het beste, hoor! Natuurlijk heeft hij daarna nog talrijke projecten gerealiseerd van hoge kwaliteit (ik vindt alles van hem eigenlijk wel tof…) maar de jaren tussen 1967 en 1982 waren zijn 15 topjaren met John Mayall and His Bluesbrakers, Cream, Blind Faith, Derek and The Dominoes en solo natuurlijk. Ik ga geen buitenissige keuze opgeven als persoonlijk favoriet. Gewoon Layla, hoor! Dat staat overal zó boven verheven dat ik hem zelfs de suffe uitvoering tijdens 'Unplugged’ heb vergeven. Maar hier staat íe natuurlijk op zoals het hoort: mét de fictieve band Derek and The Dominoes (gewoon Clapton met vaste begeleiders van dat moment) en snoeihard in de eerste 4 minuten.
Sting
Nothing Like The Sun De ‘kenners’ vinden ‘Ten Summoner Tales’ de beste plaat van Sting maar ik ben natuurlijk eigenwijs en ga voor deze tweede, het live album ‘Bring On The Night’ even niet meegeteld, soloplaat van Sting. Hierop had hij de bas weer ter hand genomen. Een instrument dat hij op ‘The Dream Of The Blue Turtles’ niet zélf bespeeld had om niet gezien te worden als ‘die basgitarist van The Police’. Een kromme gedachte, maar goed. Nothing Like The Sun brengt bij mij herinneringen boven aan gezellige dagen en avonden drinken en bomen over muziek met een goede vriend die jaren later helemaal niet zo’n grote vriend maar een grote ZAK zou blijken te zijn. Maar laat ik daar niet over uitwijden en het erop houden dat luisteren naar deze plaat in ieder geval de smaak van De Koning pils terugbrengt in mijn mond. Wat hébben we deze uit 1987 grijsgedraaid zeg! Alles is ook zo mooi. Eerlijk gezegd vindt ik ‘Englishman In New York’, één van de grote klappers van de plaat, nog het minste. IK ga voor die andere classic; het prachtige They Dance Alone.
Eva Cassidy
Songbird Hier heb ik het op de vorige pagina in het hoofdstuk ‘De Koude Rillingen’ al uitgebreid over gehad. Zullen we gewoon afspreken dat U hem gaat kopen? Fijn, dan doet U Uw zélf een héél groot plezier!


The Mavericks
Trampoline Ik heb nog geen zanger gehoord die zó in de buurt kwam van de stem van Roy Orbison als Raul Malo, de leadzanger van The Mavericks. Na een aanvankelijk begin als Countryband schakelde de band al gauw over op een combinatie van Tex Mex en een vleugje Country, dit alles overgoten met een pop saus. Er staan een aantal puike CD’s op hun naam maar op déze, uit 1998, vallen de puzzelstukjes perfect in elkaar. 15 zelfgeschreven topsongs, variërend van hartverscheurende ballads tot opgetogen swingers als de hit ‘Dance The Night Away’. En dat alles met die prachtige hartbrekende stem van Raul Malo. Geef mijn portie maar aan Fritsie! Persoonlijk advies: Someone Should Tell Her.
George Benson
Midnight Moods Jazzpuristen vervloeken meestergitarist George Benson omdat hij rond 1975 besloot de pure jazz op de achtergrond te plaatsen en met zoet gevooisde stem begon softe, soms licht fusion-achtige, disconummers te brengen waarbij de gitaar nog sporadisch beroerd wordt. Maar IK ben er dol op en draai deze verzamel CD ui 1991 nog steeds héél veel. Lekker zwoel op zowel een mooie zomeravond als een knusse wintermiddag! Veel nummers kent U natuurlijk wel; ‘Give Me The Night’, ‘Feel Like Making Love’, ‘On Broadway’ en ‘The Greatest love Of All’ (de originele, niet die van Whitney Houston). MIJN uitschieter en één van mijn favoriete songs aller tijden is echter Love Ballad.
Orkest John Barry
original soundtrack Dances With Wolves Fraaie muziek draagt heel veel bij aan de impact van een film. Ik ben groot filmliefhebber en dol op muziek. Dientengevolge hebben wij natuurlijk een ruime collectie filmsoundtracks op CD. Vaak gaat zo’n soundtrack een eigen leven lijden. Denk daarbij, ik noem maar wat, aan ‘Het Gebeurde In Het Westen (Once Upon A Time In The West)’ met die wonderbaarlijk prachtige score van Ennio Morricone. En nu we daar toch bij aanbeland zijn: ik wilde persé bij deze recensies 1 filmsoundtrack hebben. Waarom laatstgenoemde dan niet zou U zeggen? Wel, om de doodeenvoudige reden dat ik nog steeds hoogst ontevreden ben over hoe die muziek op CD terecht is gekomen. Waar de LP nog een zuivere soundtrack laat horen meende men bij de CD release gebruik te moeten maken van kopiebanden die al jaren opgeslagen lagen in het filiaal van RCA Nederland. Ooit is de tape ‘ns gebroken. Die had men geplakt. Strak opgerold bleef deze in het archief tot een heldere Jet besloot net déze te gebruiken om de CD-release van te masteren. Echter, na al die jaren was de bobbel van het plakken doorgedrukt op een aantal windingen van de tape en zodoende hoor je op 'n kwart van de soundtrack opeens meer dan een minuut een tik door de muziek als bij een plaat met een kras! Verder is de CD niet overal ruisvrij en hoor je soms onzuiverheden in de hoge tonen. Had nou toch een verse kopie van de originele mastertape gebruikt!
Hoe dan ook, vandaar de keuze voor déze prachtige muziek van de 1990 film ‘Dances With Wolves’, een aangrijpend western epos en winnaar van 7 oscasr, waarvan 1 voor de muziek van John Barry. Heerlijke majestueuze wegdroom muziek waarbij de indrukwekkende thema’s je weer terug nemen naar de velden waar de film zich hoofdzakelijk afspeelt. Schitterend mooi!