Ik blijf toch wat worstelen met de vraag hoe ik toch met die al die andere spaces om me heen moet omgaan. Ik heb het er al eerder over gehad. Vandaag wilde ik wat gaan schrijven over een 'frustratie-arm' leven waarbij ik een lekker positief verhaal wilde neerzetten over wat me zo gisteren is overkomen met mijn fiets en mijn dvd-brander.
Omdat ik me echter ook heb voorgenomen om toch ook bijna iedere keer een link te maken naar een andere space om daar ook wat uit te halen en dat vervolgens te versmelten met mijn eigen stukje tekst, had ik net eens een andere aanpak gekozen. Normaal gesproken pak ik de meest verse space en ga daar mee aan het stoeien, maar omdat ik toch al een vrij helder beeld had over het onderwerp vandaag, typte ik eens het woord 'frustratie' in dat zoekbalkje bovenaan die spacepagina's en verrek, je kunt op die manier ook zoeken binnen de spaces van mensen. Ik kwam uit op een site van een vrouw die schuilgaat onder de naam 'poohbear' en in de twee stukjes weblog die er stonden werd gesproken over de mogelijkheid om frustratie van zich af te schrijven via een weblog. Maar er werd ook gesproken over haar problemen met anorexia nervosa.
In hoeverre is het allemaal wel kies en kosher om op deze manier al spelend willekeurig ergens een space binnen te vallen om dan vervolgens ook met serieuze problematiek geconfronteerd te worden? Soms wil ik wel eens een plaatje overnemen van een space, maar het zou wel erg raar zijn om een foto over te nemen van een vrouw die zo strijdt met haar anorexia-ellende.
De insteek van deze spacestruintocht is om allerlei facetten van het menselijk bestaan te bestuderen en daar vervolgens mijn eigen verhouding mee te ontdekken. Vaak is een space luchtig en staan er wat vakantie- of verbouwingsfoto's van Jan (zie
Fotoboeken van anderen), of wat foto's van een visvijver in de tuin van Patrick (zie
Vijver van Patrick). Soms staan er ook echter wat andere zaken zoals die actie van dat overlijdensbericht en nu dan dit anorexiaverhaal. Ben ik op deze manier niet bezig om munt te slaan uit het leed van anderen?
Het is natuurlijk wel leuk en aardig om zo die spaces te bekijken, maar er zitten natuurlijk wel gewoon echte mensen achter die echte dingen meemaken. Kan ik dan zomaar als een observeerder aan de zijlijn in hun keuken kijken en daar wat over zeggen. Als ik een volle link zou maken naar poohbear is dat dan verkeerd, of niet? Het blijft natuurlijk wel zo dat mensen dit gewoon op hun space zetten en er dus een openbare plek van maken. Ik wil daar respectvol mee omgaan en misschien wil ze ook juist wel bezoekers die wat met haar meedenken of kijken naar haar foto's. Dat is dan ook zo stereotype: heeft ze last van anorexia, puilt haar site uit van foto's van zichzelf waarop haar platte buikje goed te zien is.
RAAR SPACE-FAMILIE-GEVOEL
Terwijl ik zo net bezig was had ik het gewoon over de verbouwingsfoto's van Jan, de visvijver van Patrick en het overlijdensbericht van die vader uit Zuid-Limburg en dan nu de fotoserie van Poohbear. Alsof het zo langzaamaan oude bekenden worden die een rol spelen binnen deze site, zonder dat ze eigenlijk weten dat ik het over ze heb. Zouden ze wel in mijn spacefamilie willen zitten en wil ik eigenlijk hen wil in mijn spacefamilie? Ik denk het niet. Familie is ook niet zo'n geschikt woord. In principe zou ik het eerder als een studie willen zien, een soort psychologisch onderzoek naar de Nederlandse spaces, maarja, ik gebruik geen gefingeerde namen, maar ik verwijs doodleuk naar de echte bronnen, met daarin vaak allerlei namen.
Alsof dat nog niet genoeg is maak ik ook nog een kopie naar een andere site omdat het dan makkelijker is ernaar te verwijzen en bovendien omdat het me ook in de gelegenheid stelt er een (weliswaar kleine) google-ad onder te zetten. Ik denk dan ook dat ik voor dit soort serieuzere thema's geen gebruik maken van dat advertentieblokje onderin de pagina omdat ik dat ethisch niet zo'n succes vind. Ik ga toch wel de links blijven presenteren en ik denk dan maar dat het er in de loop van de tijd zóveel gaan worden dat het ook allemaal niet meer zo bijzonder is om hier genoemd te worden. Goed, dit hele verhaal kwam dus naar aanleiding van poohbeara's space op
http://rpoohbeara.spaces.live.com.
FIETSSLEUTEL EN DVD-BRANDER
Dus, eigenlijk wilde ik gewoon iets vrolijks kwijt over wat me gisteren is overkomen. Ik was namelijk naar de stad gefietst alwaar ik mijn fiets in een bewaakt buitenparkeerterrein had geplaatst. Toen ik na-gedane-zaken weer terugkwam ontdekte ik dat ik mijn fietssleutel kwijt was. Ik heb al mijn zakken wel vijf keer gecheckt, maar die fietssleutel was nergens te bekennen. Vroeger zou ik op dat soort momenten aardig in de stress geschoten zijn, maar ik hield mijn hoofd koel. Ik besloot eerst nog eens te gaan kijken naar het stuk straat waar ik mijn jas had uitgetrokken (want ook al was het eind oktober, het was toch aardig warm als de zon scheen). Helaas was dit ook zonder succes. Ik besloot toen maar de bus te pakken om de fiets later met de auto op te gaan halen.
Toen ik die avond daar weer kwam met de auto geparkeerd naast het fietsparkeergebied, tilde ik mijn fiets op, rollend op zijn voorwiel en ging naar de mannen die controleerde of het nummertje rond het stuur wel hetzelfde nummertje was als ik in mijn portomonnee had gestoken, anders kwam ik helemaal over als een niet-al-te-snuggere fietsendief. Ik vertelde ze over mijn tegenspoed, toen een van de fietsbewakers plotseling een sigarendoosje tevoorschijn toverde waarin een aantal fietssleuteltjes zat: en ja hoor: daar fonkelde ook mijn sleuteltje! Ik pakte hem en klik! open ging mijn slot. Ik bedankte ze hartelijk, gaf ze geen fooi (had ik eigenlijk toch wel horen te doen, een tientje was het me toch zeker wel waard: geen gedonder met hamers en sikkels enzo) en fietste vrolijk naar mijn auto. Ik deed mijn fiets achterin en was blij dat ik zo relaxt was gebleven.
Laat op de avond leek het me wel een goed idee om de DVD-brander die ik die dag gekocht had (en in de bus had meegenomen naar huis) ook aan te sluiten. Het was een extern geval, dat leek me wel handig: hoefde ik die computerdoos niet open te maken, geen gedoe met masters en slaves en dergelijke: alleen even in de USB-poort steken en holladijee: ik kon eindelijk ook eens DVD's gaan branden. Niet dat ik dat nou echt nodig heb, maar goed, je wordt toch een beetje gek gemaakt waardoor je echt denkt dat je het nodig hebt. Na de software geïnstalleerd te hebben ging ik met de brander aan de slag: ik sloot hem aan en een lichtje op de adapter ging brander, alleen daar bleef het bij: wat ik ook probeerde of deed, er kwam maar geen stroom op de brander zelf. De ejectknop deed het niet en hij werd ook niet herkend door mijn 2003-xp-pc.
Vroeger was ik hierdoor aardig geflipt, maar op een of andere manier had die relaxte omgang met die verloren fietssleutel me zover gebracht dat ik maar door ging in die frustratie-arme stijl en verrek, het lukte nog gewoon ook. Ik heb de boel tevreden weer terug in de zakjes gestopt en ben naar bed gegaan. Ik lever het apparaat gewoon weer in en koop toch maar een interne variant.
Deze tekst is ook verschenen op: Waterputspace, oktober 2006.