Na de verplichte oefening van de 'space van de cake,week, eh, dag' die vandaag uitkwam bij Linda die vier foto's van haar skivakantie van februari 2006 vandaag op een space heeft gelanceerd (en volgens mij in het Fries beschrijvingen onder de foto's heeft gezet, zoals:wat een gedoe die sgoenen steets), wil ik toch maar snel overschakelen op het nieuws dat me vandaag toch wel een erg goed gevoel heeft gegeven.
TANENDE CARRIEREZUCHT
Ik ben een van die verstokte dromers die gelooft dat we momenteel in een bijzondere fase zitten als mensheid: dat we op de drempel staan van flinke veranderingen en dan vooral veranderingen in de manier waarop we met zijn allen naar de wereld kijken. Dat veel van de veronderstellingen waarmee we zijn grootgebracht worden betwijfeld en stukje bij beetje vervangen worden door nieuwere varianten die in mijn ogen heel wat gezonder zijn. Een van die punten is wel de blinde arbeidsmoraal die in onze genen zit ingebakken: werken is goed, werken is belangrijk voor jezelf, voor je gezin, voor de maatschappij. Als je niet of weinig werkt dan doe je niet helemaal mee en meer van dat soort gedachtenlijnen. We schamen ons er verder ook niet voor om ons werk zelfs te beschrijven als een zijnstoestand: ik BEN chirurg, ik BEN dokter, ik BEN onderwijzer, ik BEN secretaresse, ik BEN advocaat, noem het allemaal maar op. We hebben geleerd een flink deel van onze persoonlijkheid en misschien zelfs eigenwaarde te koppelen aan het werk dat we doen. We voelen ons soms zelfs belangrijker en waardevoller omdat we een bepaalde baan hebben die meer status heeft in onze samenleving.
We lachen en knikken instemmend als iemand zegt: 'hoe meer hoe beter' en fronzen onze wenkbrauwen als we iemand horen zeggen: 'ik heb eigenlijk wel genoeg'.
Ik ben dan ook blij om te lezen dat er een mentaliteitsverandering lijkt op te treden wat betreft deze arbeidsmoraal en de centrale plaats die werk inneemt in het leven van iemand. Ik plak hieronder een stukje van een teletekstpagina van vandaag:
113 Teletekst wo 08 nov
***************************************
Jongeren minder carrière-gericht
***************************************
Carrière maken is voor nieuwkomers op
de arbeidsmarkt minder belangrijk dan
vroeger.Jongeren hechten minder aan een
hoog salaris,dure lease-auto of baan
bij een multinational.Dat blijkt uit
onderzoek van uitzendbureau Manpower.
Van mensen met een hoge opleiding wil
nog geen 10 procent graag leidinggeven.
Jongeren willen vooral een uitdagende
en afwisselende baan,in combinatie met
een rijk privéleven.Parttime werk en
flexwerk zijn hip,zegt Manpower.
Voor jonge allochtonen is een baan met
status nog wel belangrijk.Beroepen als
arts en advocaat en managementfuncties
blijven voor hen aantrekkelijk.
***************************************
RUMSFELD TREEDT AF
Alsof zo'n teletekstberichtje nog niet mooi genoeg is las ik ook nog eens dat Rumsfeld, de Amerikaanse defensie (of beter gezegd aanvals-) minister het oorlogsbijltje erbij neerlegt. Dit doet hij dan vooral omdat de Republikeinse partij een flink verlies heeft moeten incasseren in de tussentijdse verkiezingen voor de Senaat en het Huis van Afgevaardigden.
Als ik het heb over maatschappelijke veranderingen in de manier van kijken naar de wereld dan denk ik dat we Bush en zijn maten echt dankbaar mogen zijn omdat ze op een formidabele manier een gedachtenverschuiving hebben weten te realiseren: er zijn nu wereldwijd toch wel heel veel mensen op zijn minst een beetje gaan twijfelen aan de leidersrol van Amerika, aan de legitimiteit van het binnenvallen van een land en de mogelijkheid om met geweld (en zo'n 600.000 doden) veranderingen teweeg te brengen in de wereld, om zogenaamd van de wereld een veiligere plek te maken. Het is een fiasco in Irak en ook in Afghanistan zal het waarschijnlijk niet veel beter uitpakken.
Het lijkt er op dat grootschalige militaire macht niet in staat is om de gedachten van mensen te breken en dat langzaamaan dat bewustzijn ook begint door te dringen in de mensheid. Steeds makkelijker durven staten kritiek te uiten op machthebbers waarmee we voorzichtigaan uit onze makke slavenrol stappen en niet langer alles voor zoete koek aannemen. We gaan ons misschien ook steeds meer afvragen of het Westen inderdaad wel 'the good guys' vertegenwoordigen of dat het misschien toch allemaal niet zo simpel is en dat het idee van 'good guys' en 'bad guys' allemaal een beetje door elkaar begint te lopen.
NELSON MANDELA
Fascinerend vond ik de hersenspoeling ten tijde van de inval van Amerika en Engeland in Irak. Eén van de meest fascinerende voorbeelden was wel het gemak waarmee de woorden van mensen met aanzien zoals Nelson Mandela compleet werden genegeerd. Hij was een duidelijk tegenstander van deze niet-door-de-VN-gesteunde inval. Mensen geloofden destijds nog zó in de juistheid van die aktie (althans veel mensen hier in Nederland) dat we niet meer de rust hadden om stil te staan bij de woorden van nobelprijswinnaars van de vrede zoals Nelson Mandela en Kofi Annan en die gewoon terzijde schoven als zijnde woorden van mensen die té soft zijn: Saddam moest hard worden aangepakt: schiet hem maar kapot, zet hem maar tegen de muur en meer van dat soort gezonde uitingen waren destijds populair. Nu hebben we een premier die in eerste instantie zegt dat het gepast is binnen de Iraakse cultuur om iemand ter dood te veroordelen, net zoals hij destijds de Amerikaans inval moreel gepast vond. Ik neem het hem verder niet kwalijk: hij personificeert een gedachtengoed dat populair is en was in Nederland en ook die gedachten moeten zich op de een of andere manier manifesteren in de werkelijkheid.
Deze tekst is ook verschenen op: Waterputspace, November 2006
Naar boven