Over het Eten van Dieren
Een lekker stukkie vlees
| Januari 2007 |
INTRODUCTIE
We beginnen toch langzaamaan te twijfelen aan de 'waarheid' en ethische beweegredenen van onze Amerikaanse voorbeelden, maar we zijn over het algemeen nog altijd bereid te geloven dat in Iran de duivel aan de macht is (zie Demonisering Iran). Ook zijn we niet te beroerd om de huidige klimaatverandering in eerste instantie te beschouwen als een rampzalige ontwikkeling, terwijl we onszelf niet eens de kans geven om na te denken over de mogelijkheid dat de Aarde misschien wel aan het wakker worden is uit een veel te lange winterslaap (zie Klimaatverandering een Gezond Proces?).
Toch zijn er vele signalen die wijzen in de richting van verandering. Neem nu de twijfel die ontstaat over datgene wat vroeger vanzelfsprekendheid werd gevonden zoals het belang van een goede baan met status. Veel meer mensen beginnen daaraan te twijfelen. Zijn we misschien niet een beetje teveel bezig met onszelf verdoven door zoveel tijd en energie te steken in het werken en het carrierepad (zie Tanende Carrierezucht)? Ook zal het nog slechts een kwestie van tijd zijn voordat we niet langer bereid zijn bestuursraden te steunen die het voeden van de hebzucht van de aandeelhouders belangrijker vinden dan het welzijn van hun werknemers.
Een andere boeiende ontwikkeling is die ons een spiegel voorhoudt betreffende onze relatie tot de wereld om ons heen, en dan vooral de wijze waarop wij gewend zijn om te gaan met dieren.
EEN LEKKER STUKKIE DIER
We zijn gaan geloven dat vlees ook een symbool is voor 'het goed hebben'. Een echte kerstmaaltijd wordt pas echt een kerstmaaltijd met bijzonder vlees. Mensen generen zich niet om de meest exotische stukken vlees op hun bord te parkeren. Vlees, lekker bakken, vaak moet je er toch wat bij blijven voor het beste resultaat, je kent het allemaal wel.
Onze techniek om onszelf wat voor de gek te houden komt vaak mooi naar boven als we onze jonge kinderen (peuters) moeten vertellen hoe de wereld in elkaar steekt. We worden wel even (al is het maar kort) geconfronteerd met onze 'dingetjes'. In het begin spreken we over vlees en als de kinderen dan echt gaan doorvragen willen we nog wel zeggen dat vlees eigenlijk van dieren komt, maar daar houdt het dan toch wel ook wel op. We stappen dan niet naar de computer om met ons kind op schoot te gaan zoeken naar foto's van slachthuizen en dergelijke. Dat vinden we ongepast.
ROKEN EN DIEREN ETEN
Misschien is het wel een teken van rechtvaardigheid als we pakken vlees op dezelfde wijze gaan benaderen als pakjes sigaretten. Op ieder pak een foto uit het slachthuis, met daarbij ook een grote verscheidenheid aan dieren en situaties zoals er ook de nodige variatie te vinden is in de teksten op de sigarettendoosjes.
Goed, het zal niet zo'n positief effect hebben op de dierverwerkende-industrie en het zou misschien zelfs wel eens veel banen kunnen gaan kosten en ten koste gaan van het 'welzijn van de medewerkers' om mezelf te citeren, maar in ieder geval niet uit hebzucht maar uit respect. Misschien worden we wel zo eerlijk en wie weet beginnen we dan te walgen van het idee dat we eigenlijk op goed 'gepreserveerde lijken' zitten te kauwen. Stel je eens voor wat voor een sociale druk er zou kunnen ontstaan als mensen die dieren eten in de loop der tijd worden gezien als wat platte en ordinaire mensen van de oude stempel?
CONCLUSIE
Interessante links:
Graag hoor ik nog commentaar, kritiek, aanvullingen en ervaringen, mail hiervoor naar Waterput.
We leven in een fascinerende tijd waarin van alles op losse schroeven wordt gezet. Veel van de oude 'waarheden' worden stuk voor stuk ontmaskerd als producten van manipulatie. In andere waterputartikelen hebben we het al gehad over de langzaam maar gestaag voortschrijdende ontmaskering van de werking van de macht binnen bijvoorbeeld de Medische Wereld, we hebben een kijkje genomen in de 'wetenschappelijke' wereld van de
de Farmapsychiatrie. Ook is er wat aandacht besteed aan de relativiteit waarmee we omgaan met het doden van mensen: we hebben de categorie 'terroristen' verzonnen die we dezelfde status hebben gegeven als varkens (Doden hier, doden daar), een soort subras dat met wortel en tak vernietigd mag worden, om onze inspirerende bijbel eens aan te halen (lees ook eens wat over dit soort uitingen van 'goddelijke barmhartigheid' in deuteronomium 7).
We zijn echt meesters geworden in het onszelf voor de gek (laten) houden. De sleutel voor deze toestanden kan gevonden worden in de manier waarop we onze taal gebruiken. Onze woordkeuze is daarbij zeer tekenend. In het kader van dit stukje tekst is het woord 'vlees' wel een mooi voorbeeld. Vlees heeft iets normaals, iets gewoons en nog iets lekkers bovendien. Het is gezond en glimlachend zijn we ook geneigd het volgende zinnetje aan te vullen: 'kip, het meest veelzijdige stukje vlees, ...'.
Ik denk dat als we wat eerlijker zouden zijn ten opzichte van onszelf en de dingen benoemen zoals ze werkelijk zijn, we een interessant pad kunnen gaan bewandelen met elkaar. Stel je eens voor dat we niet langer praten over vlees, maar dat we het hebben over (dode) dieren. Dat we wat foto's uit de dierverwerkende industrie boven de netverpakte vleespakjes plaatsen, of dat we wat filmpjes afspelen op de vleesafdeling waarbij dieren worden opengesneden, of dat we bij de kassa spaarfoto's krijgen bij iedere 10 euro die we besteden waarop dan allerlei manieren staan waarop kippen en varkens gehouden en gedood worden. Hoe koeien worden opengesneden en dergelijke. Weet wat je eet, nietwaar?
Laat het duidelijk zijn, voorlopig eet ik zelf ook nog regelmatig een stukje vlees: het is lekker en gezond. Je kunt er niet zonder, toch? Die vegetariërs zijn toch vaak wat bleekjes en die soja en tofu komen je ook snel de keel uit, en bovendien is die soja ook nog eens vaak genetisch gemanipuleerd. Toch zie ik het wel gebeuren dat deze beweging zich gaat ontvouwen en misschien kunnen we als Nederland hierin ook een soort voorbeeldrol gaan vervullen. Wellicht kunnen we het idee laten wortel schieten dat het beschouwen van dieren als economische producten niet helemaal respectvol is. Misschien geldt er ergens wel het principe dat als je jezelf steeds voedt met het thema 'dood' je cellen het idee gaan overnemen. We zullen later wel zien of ik hier onzin aan het uitkramen ben geweest of dat het daadwerkelijk een trend is die zich de komende jaren verder gaat ontwikkelen.