Bloggers versus Wetenschappers
| Februari 2007 |
INTRODUCTIE
MEESTERS EN SLAVEN
Goed, om het wat concreter te maken een aantal voorbeelden van deze meester-slaaf 'gedachtevorm':
WETENSCHAP EN STATUS
Zoals zovelen in ons land heb ikzelf ook een wetenschappelijke studie afgerond. Gedurende de jaren is mijn respect ten opzichte van allerlei vormen van wetenschapsbeoefening danig afgenomen. Er zijn in mijn ogen wel érg veel voorbeelden van wetenschappers die niet in eerste instantie streven naar eerlijke informatiegaring. Maar al te vaak zijn er wetenschappers die liever luisteren naar de belangen van hun sponsors van hun onderzoek dan naar hun wetenschappelijke grondhouding. Wetenschappers die hun eigen status belangrijker vinden dan de waarheid. Wetenschappers die ronduit onderzoeken verdraaien om een bepaalde uitkomst te verkrijgen die hun het beste uitkomt.
Ter illustratie van deze door hebzucht en egostreling gedreven krachten binnen sommige wetenschapstakken raad ik je aan eens een blik te werpen op het boek 'Cholesterolleugen' van prof. dr. Walter Hartenbach en 'Psychiaters te koop?' van een andere Walter, namelijk prof. dr.Walter Vandereycken (samen met drs. Ron van Deth). Er lijken steeds meer geluiden te komen van bijvoorbeeld psychiaters uit de praktijk die hardop zeggen dat ze wetenschappelijk onderzoek niet langer meer durven te vertrouwen door die enorme belangenverstrengelingen.
VAN GOD NAAR GOOGLE
Toch bemerk ik bepaalde scheuren in dit 'blinde geloof in de wetenschap', vooral doordat er steeds meer smerigheden naar buiten komen. Een interessante rol in deze afbrokkeling wordt in mijn ogen gespeeld door de opkomst van internet met daarbij als lichtende baken de google-zoekmachine. Het klinkt wellicht wat overtrokken maar er valt wel iets te zeggen voor deze overgang: eerst was het God, toen was het de Wetenschap en nu is het Google dat bepaald wat mensen denken.
Als iemand tegenwoordig iets meer wil weten over een bepaald onderwerp dan pakt hij Google uit de kast en dat wat bovenaan verschijnt wordt al snel aangeklikt. Hierbij is het allerminst vanzelfsprekend dat er een tekst uit de Bijbel of de Koran bovenaan de resultaten verschijnt, ook is het verre van vanzelfsprekend dat er een belangwekkend wetenschapper bovenaan komt. Nee, eigenlijk heeft Jan met de Pet net zoveel kans om bovenaan de google-lijst te komen als Jan met de grote Status en dat is natuurlijk uitermate interessant.
Het ironische van dit vrij elitaire 'ik-zit-op-mijn-informatie'-gedrag binnen bepaalde wetenschappelijke kringen is wel dat ze hierdoor steeds verder wegzakken in de google lijsten. In zekere zin snijden ze zichzelf nu in hun eigen handen, ook al hebben velen het waarschijnlijk nog niet echt door, zo gedrogeerd als ze zijn door hun gevoelens van macht en aanzien.
BLOGGERS EN DE DIGITALE SLAVENOPSTAND
In die zin mogen we de Amerikaanse president erg dankbaar zijn, evenals de 'hedge-funds', de financieel boerende bestuursvoorzitters, de nodige wetenschappers en bepaalde geestelijken, want zij tonen ons allemaal zo klaar als een klontje de ware aard van de 'meesters' die ooit zo'n blind vertrouwen genoten van de 'volgzame slaven' onder hen.
De oude informatiecontrole van bovenuit brokkelt af in een gestaag tempo: uit oorlogsgebieden verschijnen propagandavrije blogs, mensen bloggen zich suf over allerlei onrecht dat wordt aangetroffen op allerlei gebieden, wetenschappelijke manipulatie wordt sneller bekritiseerd door bloggers, het verschil tussen journalisten en bloggers vervaagt. Steeds minder mensen geloven nog in het oude 'wat in de krant staat is waar'. Laten we hopen dat we de komende jaren helemaal doof worden van al de bloggende klokkenluiders die het spuugzat zijn om te werken in corrupte organisaties waarin hebzucht de drijvende kracht is, en waarin de medewerkers eigenlijk vooral een noodzakelijk kwaad zijn die de winst drukken.
Laat onze maatschappij maar eens openscheuren waardoor het pus eruit komt en het genezingsproces kan beginnen. Er staan nog heel wat maatschappelijke puisten op springen in nagenoeg alle gebieden waarin mensen macht hebben over anderen. Bloggers aller landen verenigt U!
Waterput, februari 2007
In onze boeiende, dynamische wereld van vandaag is er van alles aan het afbreken en ontstaan. In deze tekst duik ik in het domein van de afbrokkelende invloed van de 'meesters' van de officiële wetenschap en de toenemende invloed van de kritisch-denkende 'slaven'.
De zogenaamde 'meester-slaaf-gedachtelijn' is al de nodige eeuwen een vrij populaire in onze wereld. Het is een manier van naar de wereld kijken die gebaseerd is op het idee dat sommigen 'beter/slimmer/wijzer/rijker/machtiger' zijn en anderen juist niet. Dit idee manifesteert zich op allerlei manieren en wellicht kan het zinvol zijn om deze gedachtelijn te demonteren omdat we met zijn allen niet langer bereid zijn dit soort zaken als realiteit te accepteren.
Het meester-slaaf-principe kan zich in de wetenschapsbeoefening makkelijk uiten door een aantal populaire 'stille gedachten', zoals: "Ik ben vrij belangrijk want ik werk in een wetenschappelijk instituut zoals een universiteit", "Als ik artikelen publiceer stijg ik in aanzien bij mijn collega's" of "Als wetenschapper ben ik toch waardevoller voor de samenleving dan iemand die de wc's schoonmaakt."
Vroeger was het duidelijk: de kerk was de autoriteit, god wist het allemaal en daar viel niet aan te tornen. Daarna kwam de wetenschap opzetten die veel van het voorafgaande overboord wierp en nieuwe wetenschappelijke inzichten propageerde. De wetenschap werd een statusrijk instituut. Het klinkt immers toch goed als je verwijst naar de wetenschapsbijlage van de volkskrant, om maar iets te noemen.
Als je wel eens pogingen hebt ondernomen om wetenschappelijk verantwoord onderzoek via internet te bemachtigen dan zul je vast vaak hebben moeten constateren dat het verre van toegankelijk is. Vaak krijg je een variant van het hiernaast staande plaatje voorgeschoteld. De neiging van de nodige wetenschappers om in hun eigen wat elitair aandoende wereld te vertoeven uit zich in de verplichting om te moeten betalen voor informatie. Ergens een vrij absurde situatie: veel gemeenschapsgeld wordt geïnvesteerd in onderwijs en wetenschap en de informatie die het oplevert komt alleen tot ons via wat krantenberichtjes die kort wat pakkende onderzoekjes verwoorden waarbij de mogelijkheid tot controle van de methoden van onderzoek en dergelijk moeilijk uit te voeren is.
Ook al lijkt het momenteel misschien vrij onschuldig, maar ik denk dat er zich een stille revolutie aan het afspelen is, waarbij langzaamaan het verschil vervaagt tussen de autoriteiten van weleer en de autoriteiten van de toekomst: de mensen zelf. Als steeds vaker blijkt dat de machthebbers op bepaalde vlakken niet te vertrouwen zijn, hun eigen verborgen agenda voeren dan wordt het steeds aantrekkelijker om niet langer omhoog te kijken naar een god, een minister, een wetenschapper, je vader of moeder of leraar. Het lijkt vaak beter om eerst eens stil te staan bij jezelf om te denken hoe je er nu eigenlijk zelf in staat.