Corrupte Fatah?
Is de Isolatie van Hamas verstandig?
| Juni 2007 |
- Overzicht alle artikelen
- Meten met Twee Nucleaire Maten (februari 2007)
- Doden hier, doden daar (januari 2007)
- Demonisering Iran (december 2006)
INTRODUCTIE
Half juni 2007 heeft de Palestijnse president Mahmoud Abbas de eenheidsregering van Hamas en Fatah ontbonden en een nieuwe regering zonder Hamas aangesteld met een nieuwe premier, Salam Fayyad. Israël blij, de Verenigde Staten blij en ook de Europese Unie weer blij: de geldkranen gingen razendsnel weer open om dit nieuwe Hamasvrije kabinet te steunen dat vooral regeert vanuit de Westelijke Jordaanoever.
Deze pagina besteedt aandacht aan de vraag in hoeverre het gepast is dat het westen een democratisch gekozen regering boycot en een niet-democratisch gekozen regering met geld overspoelt. Ook wordt stilgestaan bij het 'zelfverrijkende imago' dat Fatahmedewerkers schijnen te hebben opgebouwd binnen de Palestijnse gemeenschap.
KRITIEK OP INTERNATIONALE BOYCOT PALESTIJNSE REGERING
Sinds het Palestijnse volk begin 2006 in een verkiezing Hamas tot grootste partij heeft gekozen heb ik me er altijd over verbaasd dat de Westerse landen dit democratische proces niet hebben willen erkennen omdat Hamas weigert de staat Israël in dit stadium te erkennen en het geweld niet wil uitbannen. Als Israël echter geweld gebruikt (mensen doodt) worden zij niet international geboycot. Ook wordt niet gesteld dat er pas met onderhandelingen kan worden begonnen als Israël de Palestijnse staat erkent. Dit riekt naar meten met twee maten, maar dat gebeurt wel vaker als Israël in het spel is (zie link bovenin).
Maar goed, mijn insteek is vooral dat de Palestijnen niet voor niets Hamas hebben gekozen en dat het rechtvaardiger zou zijn als de internationale gemeenschap dit democratische resultaat zou accepteren en ook Hamas als vertegenwoordiger van de Palestijnse staat zou erkennen. Sinds februari 2006 is er het nodige gebeurd. Ruim een jaar na de verkiezingen is er in Mekka een akkoord gesloten tussen Hamas en Fatah voor een eenheidsregering (zie Hamas en Fatah sluiten akkoord), maar nog steeds weigerde de internationale gemeenschap dit initiatief te steunen, buiten het heroïsche Noorwegen (zie Noorwegen geeft Palestijnse regering 7,4 miljoen).
Toen de vlam in de Gazaplan schoot half juni 2007 was de westerse wereld maar wat gelukkig toen President Abbas de banden met Hamas verbrak, Hamas in de 'Gazakooi' gestopt kon worden en de 'gematigde' Palestijnen in de Westelijke Jordaanoever het voor het zeggen kregen. Het volk mag dan wel spreken, maar alleen op de manier zoals het westen het wil.
SAREE MAKDISI
Via een volkskrantblog van Jan Willem van Waning kwam ik voor het eerst in aanraking met Saree Makdisi, die vanuit Californië kritische berichten schrijft over Israël en het Palestijnse volk. Ik ontdekte ook een blog van hem waar hij een aantal artikelen die in kranten zijn verschenen ook heeft geplaatst.
Via mensen als Saree Makdisi zou ik graag meer inzicht willen verwerven in de zaken die onder de Palestijnen leven. Hoe is het leven in Gaza? Hoe rechtvaardig is het gedrag van Israël? Hoe corrupt is Fatah? Hoe terroristisch is Hamas? Hoe komen die Palestijnen in Gaza tot zelfmoordacties? Is Gaza echt een dorre gevangenis, een soort Palestijns getto van Israël? Hoe is het mogelijk dat de berichtgeving over het algemeen zo gekleurd is ten nadele van Israël-kritische mensen?
Hongerig naar een ander geluid dan de propaganda die mij normaal bereikt via de gangbare media wil ik me inlezen in mensen als Saree Makdisi om een evenwichtiger beeld te ontwikkelen. Mocht je dat ook interessant vinden dan raad ik je aan verder te lezen.
PALESTINIANS THINK OTHERWISE: WEST CHOOSES FATAH, PALESTINIANS DON'T
Dit artikel van Saree Makdisi op een google blogspot wilde ik gebruiken om enkele punten te bespreken. Wat volgt is dan ook een mix van zijn woorden en wat aanvullingen mijnerzijds.
Daarbij komt ook dat er veel weerstand is als de islam met politiek wordt gemengd, maar die weerstand is er in het geheel niet als het Jodendom met politiek wordt gemengd. Israël mag wel religie met staat versmelten maar de Palestijnen niet.
Door het lezen van dit artikel heb ik meer zicht gekregen op enkele dynamieken die er spelen tussen Hamas, Fatah en de Israëlische staat. Fatah wordt door een aanzienlijk aantal Palestijnen gezien als de zelfverrijkende vriendjes van Israël . Het 'rijke' Westen steunt Fatah en negeert daardoor de werkelijke stem van het Palestijnse volk mede door Hamas te blijven demoniseren als terroristische organisatie. Gelukkig heeft de EU dan nog een onderscheid gemaakt tussen de politieke tak en de militaire tak van Hamas (zie wikipedia). Ik hoop de dag nog mee te maken dat Haniyeh of Mashal de hand schudden van een Amerikaanse president of Joodse premier.
Mahmoud Abbas heeft in zijn Hamasvrije regering een nieuwe premier aangesteld en wel Salam Fayyad. Deze man schijnt ook meegedaan te hebben in de verkiezingen van januari 2006. Zijn partij haalde toen slechts 2% van de stemmen. Zowel Abbas en Fayyad hebben de steun van Israël maar ze zouden veel minder steun hebben vanuit de Palestijnse bevolking zelf. Als je kijkt op wikipedia dan zie je dat deze meneer Fayyad zijn economiestudie heeft afgerond in Amerika en wel in Texas. Ook heeft hij twintig jaar in de Verenigde Staten gewoond. Zie ook Salam Fayad: Everyone's favorite Palestinian en Profile: Salam Fayyad. Het lijkt niet echt een man die opgegroeid is in de ellende van Gaza. Daar staat weer tegenover dat hij wel vrij populair is bij het Westen en dus misschien geld los kan krijgen voor de Palestijnen.
Makdisi stelt dat mensen genoeg hebben van de manier waarop Abbas en Arafat hebben geïnvesteerd in het zogenaamde vredesproces. Er zouden nu twee keer zoveel Joodse kolonisten in het bezette gebieden wonen dan op het moment dat Yitzhak Rabin en Yasser Arafat voor het eerst elkaar de hand gaven (september 1993, zie 1993: Rabin and Arafat shake on Peace Deal).
Palestijnen zouden niet voor Hamas hebben gekozen omdat ze nu zo graag een Islamitische staat willen hebben. Nee, ze zouden het vooral gedaan hebben uit onvrede met het als 'fanatasieloos, zelfverrijkend en corrupt' bekend staande Fatah. Dezelfde Fatah die door het Westen wordt omarmd en die Hamas uit de regering heeft gewerkt. Vergelijkingen tussen moslimterroristen en het Palestijnse volk lijken me - gezien vanuit dit perspectief - dan ook ver naast de werkelijkheid. Hamas is vooral een boze verzetsbeweging die meer dan genoeg heeft van de inmiddels 40-jaar durende bezetting.
Veel Fatah leiders werden gezien als marionetten van Israël, die vooral de politie-agent uithingen in de Palestijnse gebieden met de steun van Israëlische bezetter. Dat zette ook kwaad bloed.
In de media wordt Hamas vaak gedemoniseerd (evenals Iran, zie Demonisering Iran) en worden de verschrikkelijke aanslagen uitvergroot. Het aantal doden dat Israël op haar geweten heeft wordt hierbij nauwelijks onder de aandacht gebracht. Ook Fatah heeft zeker geen schone handen, zoals niemand binnen het conflict. Er schijnt een soort van gezapige acceptatie te zijn als Israël weer eens tientallen doden heeft gemaakt in de Gazastrook, maar een golf van afkeuring volgt als een zelfmoordenaar Joodse mensen om het leven brengt. We lijken aardig gehersenspoeld te worden met het idee dat het minder erg is als Israël mensen doodt, dan andersom. Met een militair pak aan mensen doden is meer geaccepteerd dan met een zelfmoordband om het middel, terwijl je toch zou kunnen denken dat uit het tweede meer wanhoop spreekt dan uit de eerste variant.
In November 2005 zou er een overeenkomst gesloten zijn met Israël over een verbinding tussen de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever. In het artikel International Community Flagship Project Linking Gaza Strip and the West Bank wordt gesproken over het belang van deze verbinding om een werkelijke Palestijnse staat te stichten. Totnutoe lijkt Israël alles tegen te werken om een dergelijke verbinding realistisch te maken. Je zou kunnen stellen dat het Westen het belangrijker vond dat Fatah kon worden gebruikt om Hamas te ontwapenen dan dat het de Palestijnen in staat wilde stellen om van het ene bezette gebied naar het andere bezette gebied te reizen. Mede door deze inconsequentie zou het geloof van Palestijnen in het vredesproces ernstig zijn aangetast: praktisch gezien verslechtert de situatie eerder dan dat het verbetert door het 'vredesproces'.
Makdisi stelt in zijn artikel dat Hamas minder toegeeflijk is dan Fatah. Zij willen niet accepteren dat ze als Palestijnen niet hun eigen grenzen mogen bewaken, hun eigen luchtruim mogen controleren en hun eigen watervoorziening mogen regelen. Ze willen ook niet dat Israëliërs hun belastinggeld innen, noch de bevolkingsadministratie blijven voeren.
Opmerkelijk is ook dat Israël het belastinggeld dat Palestijnen betalen aan de Joodse staat vaak niet eens terugzien. Het lijkt me dan redelijk om de Palestijnen ook geen belasting te laten betalen als ze er toch weinig tot niets van terugzien. Ook deze vorm van onrecht wordt nauwelijks onder de aandacht gebracht.
Makdisi eindigt dit artikel met de stelling dat het slappe toegeeflijke bewind van Fatah alleen maar zal leiden tot verdere afname van Palestijns gebied aan de kolonisatiebeluste Joden. Door Fatah te steunen wordt een twee-staten-oplossing haast onmogelijk vanwege deze afkalving. Hij stelt dat er twee mogelijkheden zijn: of er ontstaat een seculiere staat waarin alle burgers gelijke rechten hebben, of er blijft permanente apartheid.