Iraakse Nationalisten en Separatisten
 
 

Iraakse Nationalisten en Separatisten

Over Muqtada Al-Sadr, Al-Maliki en de VS

    Maart 2008

 

INTRODUCTIE
Ik ben geabonneerd op de nieuwbrief van Alternet, alwaar interessante artikelen verschijnen die vaak een ander licht werpen op bepaalde zaken in de wereld dan gebruikelijk in de normale media. Dit keer werd mijn aandacht getrokken naar een artikel over de laatste trend in Irak. Het Iraakse leger is eind maart richting Basra getrokken om daar de 'opstandelingen' van Muqtada Al-Sadr te bestrijden. Het leek me interessant om daar eens wat langer bij stil te staan. Hieronder een bijbehorend teletekstberichtje: 

 124     Teletekst zo 30 mrt           
 ***************************************
    Al-Sadr trekt zijn strijders terug  

 ***************************************
 ` De radicale sjiitische geestelijke   
 Muqtada al-Sadr roept zijn aanhangers  
 op zich terug te trekken uit Basra en  
 andere steden in Irak.Afgelopen week   
 begon het Iraakse leger in Basra een   
 offensief tegen strijders van al-Sadr. 
                                        
 De regering wilde zo weer de controle  
 krijgen over de stad in het olierijke  
 zuiden.Later braken in andere Iraakse  
 steden ook gevechten uit.Sinds dinsdag 
 vielen daarbij zeker 240 doden.        
                                        
 Al-Sadr eist in ruil voor zijn oproep  
 dat het Iraakse leger stopt met de     
 aanvallen.Ook wil hij dat militieleden 
 die zonder aanklacht vastzitten weer op
 vrije voeten komen.
(zie ook Iraqi Cleric calls off militias)

WAT IS ER AAN DE HAND IN ZUID-IRAK?
Ik gebruik het artikel van Joshua Holland en Raed Jarrar van 27 maart 2008 dat verschenen is onder de titel Five Things You Need to Know to Understand the Latest Violence in Iraq. Eind maart 2008 zijn zo'n 50.000 militairen door de premier van Irak, Nouri Al-Maliki naar het zuiden van Irak gestuurd om de strijd aan te gaan met sjiietische groeperingen vooral rondom Basra.

Er zou echter niet alleen rondom Basra gevochten zijn, maar ook in plaatsen als Kut, Diwaniya, Karbala en Hilla. De Amerikanen hebben 'Sadr-city' in Bagdad extra beveiligd. Hoe kan het nou eigenlijk dat een regering die voornamelijk bestaat uit Sjiieten en Koerden (de Soennieten hebben de verkiezingen grotendeels geboycot) zo hard optreedt tegen sjiiettische groeperingen? Voorheen hoorde je vooral van de sjiieten en de soennieten die elkaar het leven zuur maakten, maar wat is de achtergrond van deze actie?

NATIONALISTEN EN SEPARATISTEN
Er blijken een aantal thema's te spelen onder het Iraakse volk die niet door de regering worden gedeeld. Een belangrijk thema betreft het thema van nationale eenheid van Irak of een mogelijke verdeling van het land in provincies met zelfbestuur. In een artikel uit de Pers van februari 2008 valt te lezen:

"Belangrijk is ook dat de wet het mogelijk maakt dat provincies regionale regeringen kunnen vormen en dan beslissingen kunnen nemen die nu nog in Bagdad genomen worden."

Eind februari 2008 is echter deze wet alweer teruggedraaid door de presidentiële raad (zie Geen Akkoord over provinciale verkiezingen Irak

Wellicht zou je verwachten dat de regering (en de Verenigde Staten) vooral zouden pleiten voor een nationale eenheid van Irak en dat de 'radicale geestelijke leider' Al-Sadr zou strijden voor meer provinciaal zelfbestuur, maar niets is minder waar. Het blijkt vooral Al-Sadr (foto) te zijn die wil opkomen voor het behoud van de eenheid van Irak en daarbij ook weigert 'wurgcontracten' te tekenen waarbij Amerikaanse oliebedrijven gebruik mogen maken van de oliereserves (zie bijvoorbeeld Bush & Cheney: dief en diefjesmaat?).


The real source of conflict in Iraq -- and the reason political reconciliation has been so difficult -- is a fundamental disagreement over what the future of Iraq will look like. Loosely defined, it is a clash of Iraqi nationalists -- with Muqtada al-Sadr as their most influential voice -- who desire a unified Iraqi state and public-sector management of the country's vast oil reserves and who forcefully reject foreign influence on Iraq's political process, be it from the United States, Iran or other outside forces.

The nationalists now represent a majority in Iraq's parliament but are opposed by what might be called Iraqi separatists, who envision a "soft partition" of Iraq into at least four semiautonomous and sectarian-based regional entities, welcome the privatization of the Iraqi energy sector (and the rest of the Iraqi economy) and rely on foreign support to maintain their power. Five Things You Need to Know...

Het zou er dus wel eens op kunnen lijken dat Muqtada Al-Sadr niet eens zo'n raar standpunt heeft. Hij kan ook niet gelinkt wordt aan Iran, want daar lijkt hij niets mee te maken te willen hebben. Er is ook geen sprake van sectarisch geweld. Het lijkt meer te gaan over de toekomstvisie van Irak. Hij verzet zich tegen het opdelen van Irak en het privatiseren van de Iraakse energiesector. Volgens de auteurs van het artikel is er ook een meerderheid van de Irakezen die geen vertrouwen heeft in privatisering en opdeling van Irak. Waarom wordt er dan toch zo'n leger van 50.000 militairen naar het zuiden gestuurd om voornamelijk de milities van Al-Sadr aan te pakken?

Al-Sadr wordt in de westerse media vaak afgeschilderd als een militante, opstandige radicaal, maar hij blijkt onder de Iraakse bevolking het meest populair, veel populairder dan Al-Maliki (foto), die ongeveer even populair is als president Bush in Amerika (65-66% van het volk keurt het beleid af). Al-Sadr wil ook van de Amerikaanse bezetter af. Dat maakt hem ook niet populair onder Amerika en zijn vriend Al-Maliki. Zie de wikipediapagina over Al-Sadr om te zien dat de Verenigde Staten al sinds de invasie in Irak het aan de stok hebben met Al-Sadr die al langere tijd strijd tegen een 'federaal Irak'.

The United States, for its part, continues to take sides in this conflict -- in addition to providing airpower, U.S. forces are enforcing the curfew in Sadr City -- rather than playing the role of neutral mediator. That's because the interests of the Bush administration and its allies are aligned with Maliki and his coalition. That they are not aligned with the interests of most Iraqis is never mentioned in the Western press, but is a key reason why Bush's definition of "victory" -- the emergence of a legitimate and Democratic state that supports U.S. policy in the region -- has always been an impossible pipedream.
Five Things You Need to Know...

Het begint er zo langzamerhand op te lijken dat Amerika ook op dit vlak de mist ingaat. Zij zouden graag een democratische Iraakse overheid willen hebben die de olieproductie privatiseert (lees: grotendeels afstaat aan Amerikaanse bedrijven), maar ze weten ook dat als er weer verkiezingen komen dat Al-Sadr en de zijnen samen met de meerderheid van het Iraakse volk niet van plan zijn hun olieproductie te privatiseren. Ook willen ze eigenlijk niets meer te doen hebben met die Amerikaanse bezetters. Sterker nog: er bestaat een redelijke kans dat Irak nog meer een Sjiietisch land wordt, zoals Iran ook Sjiietisch is.

Dat doet me wat denken aan de situatie in de Palestijnse gebieden waar de Palestijnen - gesteund door de Amerikanen - democratisch mochten stemmen, maar toen voornamelijk voor Hamas kozen, waardoor allerlei trucs moesten worden toegepast om Hamas te kunnen muilkorven (zie Coup tegen Hamas?). Kortom genoeg redenen om Al-Sadr aan te pakken:

Ahmed al-Massoudi, a Sadrist member of Parliament, last week "accused the government of Prime Minister Nouri al-Maliki, his Dawa Party and the Supreme Islamic Iraqi Council (SIIC) of planning a military campaign to liquidate the Sadrists."

The lawmaker told Voices of Iraq that Abdul-Aziz al-Hakim's "SIIC and the Dawa Party have held meetings with officers of the militias merged recently into security agencies to launch a military campaign outwardly to impose order and law, but the real objective is to liquidate the Sadrist bloc." "Prime Minister Nouri al-Maliki is directly supervising this scheme with officers from the Dawa Party and the SIIC," he added. Despite his close ties with Tehran and deep involvement in Shiite militia activity, Hakim has been invited to the White House, where he was feted by Bush himself.
Five Things you need to know...

Als afronding nog een opmerking over de afname van geweld in Irak die volgens Amerika gekoppeld zou zijn aan de komst van nieuwe troepen in 2007, maar volgens de auteurs van dit artikel veel meer te wijten is aan de wapenstilstand die Muqtada Al-Sadr heeft afgekondigd.

The much-touted troop "surge" had little to do with the drop in violence in recent months -- it didn't even correlate with the lull chronologically and was certainly a minor causal factor at best. A number of factors led to the reduced violence, but Sadr's cease-fire had the greatest impact. Nonetheless, the Maliki regime, backed by the United States, continued a campaign of harassment and intimidation against Sadr's followers, denied them space to peacefully resist the occupation and forced his hand.

CONCLUSIE
Als je het propagandaverhaal leest op een Amerikaanse site over deze actie in Zuid-Irak dan zie je hoe sterk de media hun best doen om Al-Sadr af te schilderen als een extremistische gevaarlijke fundamentalist die heult met het duivelse Iran om de vredelievende en goedbedoelde intenties van de Amerikaanse Defensie en de populaire Al-Maliki regering te boycotten. Goed dat die extremisten worden aangepakt!

Maar misschien is er toch wat anders aan de hand en hebben we hier te maken met een echte vertegenwoordiger van de meerderheid van het Iraakse volk die ook de nodige acties heeft ondernomen om de volkeren bij elkaar te brengen, maar die bepaalde standpunten heeft die de Amerikanen en hun vrienden in de Iraakse regering niet welgevallig zijn zoals de wens de Amerikaanse bezetter het land uit te willen hebben, geen privatisering van de oliesector en geen federaal Irak.

De Amerikaanse fanatasie om democratische steun te krijgen voor hun beleid lijkt in duigen te vallen en het lijkt erop dat een dergelijke uitkomst van al die jaren Irak-ellende een erg zure is.

Luchtputmail.

Naar boven