Wantrouwen in Europa
Als we onze eigen overheid minder kunnen vertrouwen,
waarom zouden we dan van Europa meer moeten verwachten?
waarom zouden we dan van Europa meer moeten verwachten?
| Juni 2008 |
INTRODUCTIE
Dit is een reactie die ik plaatste op een blog van Petrus Tegendraads in juni 2008, getiteld, "Waarom Katten de Ieren Europa nu ook al af?". In dat stukje wordt geschreven over de voordelen van Europa en hoe het toch mogelijk is dat Ierland tegen een verdrag van Lissabon stemde. Wellicht is het handig eerst zijn bijdrage te lezen. Ik heb her en der in deze bijdrage wel wat wijzigingen aangebracht.
Beste Petrus,
Ik lees je blog en het klinkt allemaal uitermate logisch, waarom zouden we niet onze Europese krachten bundelen om samen stand te kunnen houden tegen China, de V.S. en andere potentiële wereldmachten? En dan inderdaad het mogelijke gevaar van een uiteenvallend Europa: zouden er niet weer krachten ontstaan die tot oorlogen zouden leiden?
En onze Euro die de klappen van de olie- en kredietcrisis redelijk lijkt op te vangen (nouja, de benzine blijft ook in euro's steeds duurder worden), het zo makkelijk maakt tijdens de vakanties en dan ook nog het gemak van internationaal geld overmaken.
Toch neemt het ongemakkelijke gevoel ten opzichte van Europa ook bij mij recentelijk steeds grotere vormen aan, en dat heeft vooral te maken met het groeiende wantrouwen ten opzichte van overheidsinstellingen en grote organisaties in het algemeen.
Als je ziet wat Bush in zijn rijk veranderd heeft, wat de Nederlandse overheid tegenwoordig allemaal controleert en nog allemaal meer wil gaan controleren, dan vind ik dat wel steeds serieuzere vormen aannemen. Er lijkt een soort van controle-fundamentalisme te ontstaan vanuit overheidswege die mij weinig vertrouwen schenkt. Ik denk dat er in het bewustzijn van steeds meer burgers het idee gaat ontstaan dat we de politiek in het algemeen niet teveel macht en vertrouwen moeten geven. Iedere beweging waarin steeds minder mensen steeds meer te zeggen krijgen over steeds meer mensen zou in mijn beleving zeer kritisch moeten worden benaderd.
We hebben onze euro, we hebben onze regelingen. Waarom is het niet mooi genoeg geweest? Zou het misschien niet zo kunnen zijn dat al die mensen die zo graag in Brussel en Straatsburg willen werken geen status quo willen, maar graag méér willen, om hun eigen baan te behouden, maar ook belangrijker gevonden te willen worden?
Is het zo wenselijk dat we één stem hebben, terwijl er zovelen stemmen in Europa zijn? Was het zo wenselijk geweest als we volmondig 'ja' hadden gezegd ten tijde van de Amerikaanse invasieplannen jegens Irak die niet werd gesteund door de VN (zoals wij, de oranje helden destijds)?
Of was het toen juist een teken van kracht dat Frankrijk en Duitsland een ander geluid lieten horen dan bijvoorbeeld Nederland en Spanje? Is juist de veelstemmigheid van Europa niet haar kracht, in plaats van de geveinsde eendracht?
Worden we niet met een stille angst een machtsspel ingeluisd door die ideeën dat we sterk moeten staan tegen de Amerikanen en de Chinezen? Wil je een Europa hebben waarbij een minister van buitenlandse zaken de mening vertegenwoordigd van 53% van de Europeanen?
Misschien is het genoeg geweest met die uitbreidingsdrift van de Europese Unie, en in hoeverre kun je spreken van democratie als regeringsleiders hun volk niet durven te raadplegen uit angst voor het resultaat?
In mijn ogen is het goed te vergelijken met die tweede resolutie die Amerika, Engeland en Spanje hadden willen voorleggen aan de Veiligheidsraad. Een resolutie waarin duidelijk stond dat agressie gebruikt mocht worden om Irak aan te vallen.
Toen duidelijk werd dat steeds meer landen in die veiligheidsraad niet wilden gaan buigen voor de druk van de V.S. hebben ze de resolutie niet voorgelegd omdat ze anders wel heel duidelijk illegaal zouden zijn, en hebben ze de resolutie ervoor uitvergroot als ware het een toestemming voor invasie, ondanks de bewoordingen van de Secretaris Generaal.
(zie NOS en Resoluties Irak)
Ik zou eerder willen pleiten voor een Europa in de vorm van de Nederlandse Waterschappen: ze hebben geen uitbreidingsplannen, maar ze houden een beetje een oogje in het zeil, er werken niet teveel mensen en de macht moet ook zeker niet te groot worden, maar wie wil in zo'n Europa werken? Dat heeft toch weinig status en aanzien?