Waterput: DBC-protesten

DBC-Protesten
In het septembernummer van Psy (8-2008) werd een stuk geplaatst van Marleen van Asperen Vervenne, vrijgevestigd therapeut (p.37). Ze somt een tiental bezwaren op tegen het gebruik van het DBC-systeem dat sinds kort in de Geestelijke Gezondheidszorg in Nederland wordt gebruikt. D.B.C. staat voor Diagnose Behandel Combinatie en is een soort van pakketje waarbij aan een diagnose van een patiënt een vaste behandeling wordt gekoppeld met een vast prijskaartje.

Dit als een soort parallel aan een patiënt in het medische circuit die een blindedarmontsteking heeft en daaraan behandeld moet worden. Zoals echter vele mensen uit de psychologische/psychotherapeutische hulpverlening stellen is het nog maar zeer de vraag in hoeverre geestelijke problemen te koppelen zijn aan een standaardbehandeling. Laten we hopen dat het dbc-systeem geen lang leven beschoren is en dat het classificatiesysteem (DSM IV) de positie gaat krijgen die het verdient en niet als een diagnostiek-behandelsysteem wordt misbruikt uit valse prestigieuze quasi-medisch-wetenschappelijke beweegredenen.

Als vrijgevestigd therapeut kan ik me niet vinden in de uitspraken van Jos de Beer, directeur van GGZ Nederland, in het artikel Hoofdbrekens over dbc’s in Psy 7/2008. Daarom wil ik hier graag 10 bezwaren tegen het dbc-systeem naar voren brengen:

Het beroepsgeheim van de beroepsuitoefenaar psychotherapeut wordt prijsgegeven.
De privacygegevens van cliënten worden via het Burger Service Nummer openbaar gemaakt (en kan overal worden gelinkt).
De behandeling(sduur) wordt gekoppeld aan de inkomsten van de therapeut, hetgeen onwenselijk is.
De uitbetaling geschiedt pas na het afsluiten van een dbc en dat kan tussen drie en twaalf maanden duren.
Het systeem is buitengewoon fraudegevoelig.
De software van therapeutenpraktijken, zorgverzekeraars en instanties elektronisch declaratieverkeer zijn nog steeds niet op orde.
Dit ‘bezuinigingssysteem’ vergt buitengewoon hoge investeringen aan tijd en kosten van ons als zorgverleners.
Het doel om meer zicht te krijgen op de verrichtingen van de psychotherapeut (hetgeen uiteraard legitiem is) schiet eveneens z’n doel voorbij vanwege het feit dat het model gebaseerd is op productie in plaats van dienstverlening en gebaseerd is op een niet-wetenschappelijke aanname, namelijk dat een pseudodiagnose een maat zou kunnen geven voor de duur van een behandeling. De diagnose-behandelingcombinatie gaat uit van een classificatiesysteem en is geen diagnose. Een diagnose biedt evenmin een indicatie voor de duur van een behandeling.
Van een vrije marktwerking voor psychotherapeuten is geenszins sprake, wel voor de zorgverzekeraars. Behandeling van zelfbetalende cliënten is strafbaar, als niet aan dezelfde dbc-regelgeving wordt voldaan.
Controle wordt uitgeoefend door instanties die geen kennis hebben van de inhoud van het vak psychotherapie. Er is geen deskundige professional bij betrokken zoals bijvoorbeeld een verzekeringsarts.

Marleen van Asperen Vervenne
Vrijgevestigd psychotherapeut, Amsterdam

DBC-protesten in de Geestelijke Gezondheidszorg

September 2008