|
|
|
Psychotherapeut Geeft Titel op
|
| November 2008 |
INTRODUCTIE
In DBC, DIS, NZa en Economische Delicten in de GGz spreek ik uitgebreid over het verplichte karakter van het moeten declaren in zogenaamde DBC's (Diagnose Behandel Combinaties) zoals dat door de NZa (Nederlands Zorg Autoriteit) wordt afgedwongen, zelfs als cliënten zelf willen betalen.
Op 25 November 2008 is er een uitspraak (PDF) geweest van het College van Beroep voor het bedrijfsleven waarin bevestigd werd dat het 'illegaal' is om als psychiater of psychotherapeut iemand te behandelen zonder daarbij gebruik te maken van de DBC-regelgeving. Zoals Kasper Mengelberg het verwoordt op een pagina van de VrijePsych:
De verplichting om te declareren volgens de DBC-systematiek, en dus de verplichting om het beroepsgeheim te schenden en de privacy van patiënten aan te tasten worden hiermee bevestigd.
DBC-vrije psychiaters en psychotherapeuten worden voor het dilemma gesteld om alsnog mee te doen aan de schending van hun beroepsgeheim of de praktijk te sluiten.
Het is in Nederland niet meer mogelijk om discreet bij een psychiater of psychotherapeut te rade te gaan. Zelfs niet wanneer men uit eigen middelen betaalt. Ook dan moeten gegevens waaronder de diagnose worden geregistreerd en aan het DBC Informatie Systeem worden doorgeven.
Voorzieningenrechter Wijst Verzoek af
PSYCHOTHERAPEUT GEEFT TITEL OP
In het bovengenoemde artikel haal ik de 'dreig- of handhavingsbrief' (afhankelijk van je positie) aan van de NZa die geadresseerd was aan een psychotherapeute in Nijmegen. Inmiddels heeft zij een reactie teruggeschreven waarin ze uiteenzet waarom zij zich gedwongen voelt haar titel als psychotherapeut te laten vallen. Hieronder volgt haar brief:
Nijmegen, 23 november 2008
Geachte Heer Hoppen,
In antwoord op uw brief van 13 november 2008 waaruit blijkt dat u bent overgegaan tot handhaving van de Wet marktordening gezondheidszorg artikel 35, laat ik u weten dat ik heb besloten mijn beroep als psychotherapeut los te laten.
Ik doe dit met grote tegenzin.
Het is moeilijk te verteren dat mijn beroep als psychotherapeut ineens onrechtmatig wordt als ik niet op een door uw autoriteit bepaalde manier declareer. Er is op deze wijze geen keuzevrijheid voor mensen om een therapeut te kiezen én anoniem te blijven. De garantie van het beroepsgeheim is afhankelijk geworden van een ieder die zich toegang kan verschaffen tot de declaraties.
Ik ben dan ook benieuwd of u denkt dat mensen met een kwetsbare positie in het leven, kwetsbaar door een hogere positie (bijvoorbeeld politici of directie van zorgkantoren) of kwetsbaar door een grotere afhankelijkheid van voorzieningen, nog met een gerust hart een psychotherapeut kunnen raadplegen. Als zij weten dat hun diagnose op de rekening staat die misschien door hun medewerkers of patiënten wordt verwerkt of toevallig door die diegene die over hun aanvraag moet beslissen.
Of de vermelde diagnose vervolgens correct is, wordt mede bepaald door de behoefte om de cliënt te beschermen of door de hebberigheid van de therapeut die bij een iets zwaardere diagnose meer verdient.
Verder druist deze wet m.i. in tegen de vrije markt werking. Ik mag mijn eigen tarief niet bepalen, geen marktwerking in de zorg dus.
Maar zolang nog niet is aangetoond dat uw maatregelen onwetmatig zijn zal ik U als Autoriteit in de Zorg moeten respecteren.
Aangezien ik mij niet kan vinden in de huidige ontwikkelingen in de gezondheidszorg zal ik daaruit met ambivalente gevoelens de consequenties trekken.
Dit betekent dat ik, zolang psychotherapie nog onder deze wetgeving valt, geen psychotherapie meer zal aanbieden.
Ik vraag u om mij enige tijd te geven om een en ander te regelen zoals het aanpassen van mijn website en mijn briefpapier.
Ik ben als betrokkene van de Koepel van DBC vrije praktijken ervan uitgegaan dat er pas tot handhaving zou worden overgegaan na de uitspraak van dinsdag 25 november 2008.
Ik hoop dan ook dat hiermee de zaak kan worden afgerond.
Met vriendelijke groet,
CONCLUSIE
Sinds de uitspraak van 25 November 2008 is herbevestigd dat iedere psychiater of psychotherapeut een 'economisch delict' begaat indien hij/zij weigert volgens het DBC-stramien te werken. Alle argumenten tegen deze verplichting zijn door de rechter terzijde geschoven. Vanaf 1 januari 2008 is het nu dus officieel onmogelijk om volledig legaal anonieme gesprekken te hebben met een psychotherapeut of een psychiater, zelfs als je de kosten voor eigen rekening neemt.
Zover ik het nu begrijp is er wel een verschil tussen de zelfbetalers en de niet-zelfbetalers wat betreft de aantasting van de privacygegevens. Indien je zelf betaalt wordt er geen DBC-informatie doorgegeven aan de zorgverzekeraar, alleen wordt er dan informatie doorgegeven naar het DBC Informatie Systeem waarin gegevens staan als de vier cijfers van de postcode, de diagnosegroep, het geslacht, het geboortejaar en de landscode. Op zich valt die laatste variant nog mee. Je gegevens worden op deze manier alleen gebruikt voor algehele statistieken als 'Veel vrouwen van 52 hebben in deze Groningse wijk depressie' of 'veel mannen boven de 25 hebben in deze Bossche wijk schizofrenie'.
Het zou mij niet verbazen als de overheid door dit soort regelgeving therapeuten stimuleert om gewoonweg bepaalde gesprekken niet te registreren, niet als inkomsten en niet als DBC. Door de strakheid en de rigiditeit van de regelgeving kunnen we wellicht in de toekomst gaan spreken over 'zwarte therapie': een vorm van therapie waarbij op geen enkele wijze informatie tussen de therapeut en de cliënt wordt doorgegeven aan derden.
Voor commentaar en aanvullingen mail naar Waterputmail
|
|