|
|
|
Oncoloog Weigert Genezing Longkanker
|
| Januari 2009 |
INTRODUCTIE
Een aantal weken terug heb ik het boek 'Chemo? Of kan ik zelf Kiezen?' van Henk Trentelman aangeschaft. Ik ben er nog maar net in begonnen maar wilde dit onderstaande verschijnsel toch even onder de aandacht brengen.
Het betreft de neiging van artsen om in geval van kanker de patiënt vooral te wijzen op de heilige drie-eenheid, namelijk: chemokuur, bestraling of operatie. Er lijken buiten deze drie mogelijkheden wel degelijk andere benaderingen te zijn die effectief blijken te zijn bij de nodige mensen. Schijnbaar is de angst binnen de reguliere gezondheidszorg voor deze mogelijkheden dermate groot dat iedereen die over andere mogelijkheden spreekt al snel als kwakzalver wordt afgedaan waarbij dan steeds weer wordt teruggevallen op Sylvia Millencamp.
CITAAT
Hieronder volgt een verhaal waarin een oncoloog alleen bereid is mondeling een genezing toe te geven buiten de zojuist genoemde reguliere kankerbestrijdings drie-eenheid, maar dat schriftelijk niet durft te doen. Een fascinerend verschijnsel, niet?
Jaren geleden behandelde ik een patiënt met longkanker, nadat hij regelmatig in een academisch ziekenhuis in Nederland onderzocht en behandeld was met chemo, helaas zonder succes.
Men kon niets meer voor hem doen. Deze patiënt wendde zich daarna tot mij, waarop ik o.a. Horvi-therapie gaf. Op een gegeven moment waren de longen aantoonbaar geheel schoon. De patiënt ging terug naar het academische ziekenhuis en verzocht daar zijn oncoloog om een schriftelijke verklaring hiervan; een verklaring waarin stond dat de behandeling die hij in Duitsland gekregen had succesvol was geweest.
Deze verklaring was namelijk nodig voor de Nederlandse verzekeringsmaatschappij om (een deel van) de kosten hij hij bij mij had gemaakt, vergoed te krijgen. De reactie van de oncoloog spreekt boekdelen: "Ik wil u wel mondeling meedelen dat de behandeling succesvol is gebleken, maar u krijgt dat van mij NIET op schrift'
Waarom wilde deze oncoloog dat niet schriftelijk bevestigen?
Artsen in Nederland zitten vast aan een protocol. Afwijken van dit protocol heeft nare consequenties. Artsen hebben geen therapievrijheid, er wordt van bovenaf gedecreteerd waar ze zich aan te houden hebben; kenmerkend voor een [subtiele, gematigde] dictatuur.
Ik twijfel niet aan de oprechtheid van de (meeste) artsen. De artsen in Nederland hebben het beste voor met hun patiënten. Veel artsen (maar ook patiënten) hebben echter niet door, dat ze slachtoffer zijn van deze subtiele, gematigde dictatuur.
(p.6)
|
|