Natuur- en Milieuplan Maastricht

In het Natuur- en Milieuplan is het Grensschap een belangrijke ecologische verbindingszone tussen het heuvelland via het Albertkanaal naar de Maas (Hochterbampt en de landgoederenzone).

"De aantrekkelijkheid van Maastricht voor haar bewoners, bedrijven en bezoekers hangt in sterke mate af van de stad zelf en haar ligging in het weids glooiend lanschap aan de rand van het Ardennenmassief. Het landschap rond Maastricht en het ecologische systeem wordt in grote mate bepaald door de aanwezigheid en de ontmoeting van verschillende landschapstypen: het rivierengebied van het Maasdal, het dekzandgebied van de Kempen, het open akkerlandschap van Haspengouw en het heuvelland. Deze verschillen in bodemopbouw leiden tot een grote rijkdom en variatie in het landschap aan plant- en diersoorten in een relatief klein gebied.

Deze variatie wordt versterkt door een aantal belangrijke gradiënten, overgangen tussen hoog en laag, voedselarm en voedselrijk, droog en nat en door de ligging van onze stad in de overgangszone van de kenmerken van hert landklimaat naar die van het zeeklimaat. Ook cultuurhistorische elementen, die harmonieus zijn verweven in het landschap, dragen bij aan de natuur- en landschapswaarde."

Veel van de laagdynamische kwaliteiten zijn geconcentreerd in het Drielandenpark, het drie nationale grenzen overschrijdendende heuvellandschap tussen Eifel, Ardennen, Parkstad en Maasvallei, dat centraal in de Euregio ligt. De hoge en kwestbare kwaliteiten, ook in de vorm van stilte en duisternis, staan echter sterk onder druk door versnipperende werking van infrastruktuur, toerisme en recreatie en de verstoring van het natuurlijke watersysteem. Naast de achteruitgang van de natuurwaarden dreigt het aloude cultuurlandschap beetje bij beetje te verdwijnen.

Om Maastricht en de regio op langere termijn aantrekkelijk te houden is het gewenst aan verdere verstening en toenemende druk op het Drielandenpark paal en perk te stellen. Het Drielandenpark moet zich kunnen ontwikkelen tot het laagdynamische en groene hart van de Euregio. Aan deze opgave moeten regiogemeenten en provincie gezamenlijk invulling geven door op de langere termijn substantiële ruimte aan kwalitatief goede groen- en waternetwerken te geven, met een duidelijke begrenzing en passende functionele invulling."

Het NMP pleit voor het realiseren vsan een ring van landschaps- en natuurgebieden rondom de stad. Nieuwe stedelijke ontwikkelingen vinden vooral binnen het stedelijk lichaam plaats. Om de natuurwaarden op langere termijn veilig te stellen is in het Milieustructuurbeeld Maastricht 2030 de Provinciale Ecologische Struktuur (PES) als belangrijk element ogenomen, inclusief ecologische verbindingszones zoals de groene verbindingszone langs het Albertkanaal. De verbindingszone langs het Albertkanaal is ook een wens van de Belgische gemeentes Lanaken en Riemst. De ring van natuurgebieden moet mede vorm geven aan de identiteit en onderscheidendheid van Maastricht.

Het Milieustructuurbeleid Maastricht 2030 heeft als uitgangspunt dan ook ondfer meer het relaiseren van de PES, van de ecologische verbindinngszone langs het Albertkanaal en het behoud of de versterking der groene wiggen.