|
home>landenoverzicht>ecuador
Vamos!
Ecuador is het kleinste land in de
Andes, de
tegenstellingen daarentegen zijn groot. Het Andesgebergte snijdt het land
van noord naar zuid in tweeën. Van het op 2850 meter hoogte gelegen Quito
is het maar een dag reizen naar het begin van Amazoneregenwoud, maar ook
binnen een dag zit je op het strand. Dit alles, samen met de Galapagos
Eilanden, waar de natuur de boventoon vormt, maakt Ecuador tot een
fantastische vakantiebestemming.
Zeven mailtjes, acht reacties; daaruit bestaat al
dat is toevertrouwd aan het spreekwoordelijk papier, weliswaar in de vorm
van e-mailtjes, tijdens onze vakantie in Ecuador. De mailtjes te
herschrijven tot misschien wel een leesbaar reisverslag zou datgene wat
wij allemaal hebben meegemaakt geen recht doen. Vandaar dit reisverslag
aan de hand van de zeven mailtjes en acht reacties. Veel leesplezier!
Tekst & foto's: Michael Boelhouwer
  De
grens over: Ecuador
República del Ecuador; nationale feestdag is 10
augustus (Onafhankelijkheidsdag); de hoofdstad is Quito; 12,5 miljoen
inwoners (geschat in 2002); De officiële taal is het Spaans; de Indianen
in de Sierra spreken overwegend Chibcha en Quechua, in de Oriente worden
andere Indianentalen gesproken; de munteenheid is naast de sucre en
Amerikaanse dollar; de bevolking is voor het overgrote deel
rooms-katholiek (85%); staatsinrichting: volgens de in 1979 bij referendum
van kracht geworden grondwet berust de wetgevende macht bij het parlement
en de uitvoerende macht is in handen van de president, voor vier jaar
rechtstreeks door de bevolking gekozen; economie: aardolie
Three
dutchmen in Quito
We schrijven vrijdag 19 mei 2000, 10.58 uur en de
vakantie is begonnen. Nu zullen jullie wel denken: "Hey Boelhouwer,
jullie waren afgelopen woensdag toch al aangekomen, dus wat lul je
nu". Normaal gesproken zouden jullie volledig gelijk hebben, ware het
niet dat.........
 De eerste dagen in Quito waren op zijn Hollands
gezegd kut! We kwamen aan in een wel heel bewolkt Quito en na een bezoek
aan de lokale Grote Houtstraat, de
Avenue Amazones, werd onze stemming er niet beter op. Wat was het geval,
de winkelsluitingstijden zijn die van Nederland anno 1970; met andere
woorden om 18.00 uur was alles al dicht en dat gaf geen feestgevoel als je
in de loop van de avond hier over straat slentert. Cultureel als we zijn,
hebben we ons toen maar gestort in het plaatselijke feestgewoel: Julio's,
een karaoketent. Nu kan een Nederlandse karaokegelegenheid, mits men
genoeg bier heeft genuttigd, best wel leuk en soms verslavend zijn, maar
anderhalf uur Spaanse karaoke heeft geen toegevoegde waarde aan ons gevoel
van plezier.
 En als je dan ook nog bedenkt dat
McDonalds, toch een
vaste waarde in het leven, je ook nog in steek laat, word je daar al
helemaal niet vrolijk van. Ken je het gevoel; vol verwachting maak je die
papieren zak open en dan blijkt dat er aan de McChicken en de McNuggets
wel een hele rare nasmaak zit. Teleurgesteld ging dan ook het licht uit!
Als je dan terugkijkt op de eerste dag is het
plezier je snel vergaan en denk je nog maar aan één ding: we moeten hier
zo snel mogelijk weg! Als je dan daarbij optelt dat we behoorlijk
aangeslagen waren door de hoogte (we zitten nu op 2850 meter boven de
zeespiegel) dan kan je het gevoel dat we hadden misschien wel voorstellen.
Het op grote hoogte bivakkeren is een vreemd gevoel; je bent binnen no time
buiten adem, een loopje van de badkamer naar de slaapkamer, hooguit 2
meter, is al genoeg om je naar adem te laten happen, je voelt je lamlendig
en de hoofdpijn slaat al toe zonder overtollig drankgebruik.
Gisteren was al niet veel beter; nog steeds veel
bewolking en we stonden zelfs op
met een regenbui. En jullie weten, we zijn niet naar Ecuador gegaan voor
de regen. Het was echter wel de dag dat we het nodige moesten regelen, de
trip naar de Galapagos en de jungle. Na een dag shoppen dachten we dat we
eruit waren: 5 dagen Galapagos en 4 dagen jungle in het zuiden. Na een
uurtje 's middags te zijn bijgekomen op de hotelkamer gingen we op pad.
Het enige wat we nog moesten doen was het een en ander bevestigen.
 Eenmaal aangekomen bij het reisbureau was de eigenaar
er om ons van de spreekwoordelijke wal in de sloot te helpen. Een ieder
die Mike kent weet dat een enigszins geregeld schema de grondslag is van
een geslaagde vakantie. Het reisschema was daar, voorzien van het
goedkeuringsstempel door ons drieën. De eigenaar boorde alles vakkundig de
grond in: "als je dan toch naar de Galapagos gaat, ga dan 8 dagen;
als je naar de jungle gaat, ga dan minimaal 5 dagen." Behoorlijk
enthousiast vertelde hij over de jungle en de Galapagos, ons totaal in
verwarring brengende. Het
enige wat hij ons mee gaf was "Have a beer, think it over, and come
back tomorrow and we finish it”. Dat hebben we dan ook maar
gedaan.
Standvastig als we zijn, hebben we de volgende dag de
tripjes binnen ongeveer 10 minuten rondgemaakt: we gaan dus 8 dagen naar
de Galapagos en 5 dagen de jungle in; ongeveer f 4000,- de man lichter!!!
Maar, waar we vanochtend eerlijk tegenover elkaar hadden uitsproken dat we
tot nu toe een kutvakantie hadden en het gevoel hadden dat we maar eens
moesten kijken voor een ticket naar een ander land, hebben we nu een
super goed gevoel over onze vakantie. Nu zullen jullie denken: "wat
is dit voor een onzin allemaal, Jantje huilt, Jantje lacht." Nee, de
trips die we nu geboekt hebben zijn zo fantastisch, dat je daar wel gewoon
blij van wordt. Wel een vreemd gevoel; je bent binnen een uurtje f 4000,-
lichter en je wordt er nog blij van ook. Nee, we zijn niet bevangen door
de hoogteziekte, we zijn er nu van overtuigd dat we echt een fantastische
vakantie gaan beleven. Daarnaast gaan we vanmiddag naar Atacames; het
strand van Ecuador!
 Wat gaan de
'three Dutchman in Ecuador’ allemaal
beleven in de jungle en de Galapagos? Wij zullen in de jungle, als het
allemaal natuurlijk mee zit, oog in oog komen te staan met kaaimannen,
anaconda's (een vrij grote wurgslang) en tapirs, gaan vissen op
piranha’s en nog meer van dit soort dingen die je normaal gesproken
alleen maar in de jungle doet. De trip naar de Galapagos moet een ieder
jaloers maken. Buiten alles dat we op de eilanden gaan zien (pinguïns,
zeehonden, zeeleeuwen, schildpadden, condors ect.) gaan we ook nog eens
snorkelen. En dan niet armoedig snorkelen zoals we al hebben gedaan in
Egypte, waar je blij bent als je een vis ziet die groter is dan 50 cm.
Nee, deze drie jonge Jacques Cousteau's gaan snorkelen met zeehonden,
haaien, zowel witte tiphaaien, tijgerhaaien als hamerhaaien, met
mantaroggen en zelfs, ja jullie lezen het goed, marlijnen!! Ook zullen wij
walvissen en orka's tegen komen, al is dit allemaal natuurlijk onder
voorbehoud.
Jullie begrijpen dat je daar wel een goed gevoel van
moet krijgen. Dus vandaar dat onze vakantie nu pas begint. Als alles
meezit hoeven we met z'n drieën in het najaar niet eens meer naar Thailand,
want een marlijn aan je hengel redt het niet bij een marlijn op een meter
voor je neus.
De vlucht was boven verwachting. Niet dat Iberia nu
zo'n goede vliegmaatschappij is, maar het feit dat de stoelbezetting van
Madrid naar Quito minder dan 20% was, maakt zo'n vlucht prettig. En zoals
jullie weten stellen wij ruimte op prijs. Waar Jack en ik twee stoelen en
het gangpad tot onze beschikking hadden, had Dick de 5 stoelen van de
middelste rij in beslag genomen. Daarnaast was de verzorging niet slecht,
dus Iberia krijgt een 7 van ons. Wat wel weer typisch Spaans is, en dat
was te verwachten van deze luie hufters, was het vertrek. Zowel in
Amsterdam als in Madrid hadden we vertraging. Mañana, mañana is echt geen
verzinsel. Als je bedenkt dat we vanuit Madrid om 12.00 uur zouden
vertrekken, wij pas om 12.15 uur het vliegtuig in stapten en niemand
bezorgd of enigszins gehaast was, geeft al aan dat de vertraging was
ingecalculeerd. Wat nog het meest verbazingwekkend was, was het feit dat
we uiteindelijk 3 kwartier te laat vertrokken en 1 uur en 20 minuten te
vroeg aankwamen. Als er iemand is die dit leest, het voorgaande aan mij
kan verklaren, hoor ik het graag. Wat trouwens wel een leuke ervaring was,
was dat we binnen 10 minuten de douane doorwaren; een nieuw record, wat je
zeker niet zou verwachten in Latijns-Amerika.
"Hoe is Quito?" hoor ik jullie denken. Quito
is niet 'your most fun part of the world'. Het stinkt hier constant
naar benzine. In eerste instantie dachten we, toen we vanaf het vliegtuig
met de taxi naar ons hotel gingen, dat de beste man een kapotte benzinetank
had, maar niets is minder waar. Naar mijn gevoel is dit de meest vieze stad ter
wereld qua uitlaatgassen e.d.
 "Wat doet een doorsnee inwoner van Quito nu voor
de kost?" is ongetwijfeld jullie volgende vraag. Die is vrij
gemakkelijk te beantwoorden. Of men is een zwerver en bedelt, of men is
een zwerver en verkoopt rotzooi aan toeristen, of men verkoopt toeristische
tourtjes naar de Galapagos eilanden en de jungle of, en dit is veruit het
grootste deel van de beroepsbevolking, men werkt in een internetcafé. Je
kan hier geen 5 stappen zetten of je komt een internetcafé tegen. Echt,
dit slaat alles.
We gaan afsluiten. De verwachting is dat 'Boelhouwers
daily' pas over een dag of vijf weer gaat verschijnen, aangezien de
internetverbindingen aan de kust, van horen zeggen, minimaal zijn.
De 'Condors uit Haarlem' zijn opgestegen, wij spreiden onze vleugels,
op zoek naar een prooi
en nieuwe avonturen! Het gaat jullie allemaal goed.
Hasta Luego,
Michael,
mede namens Dick en Jack
19
mei 2000
Quito
- Ecuador
Hola Mike,
Kijk...
da's nou nog eens sociaal om pas een mailtje te sturen als de zware tijden
weer achter de rug zijn! Hoewel ik er toch wel vertrouwen in had gehad dat
jullie de omstandigheden naar jullie hand zetten.
Hoe is Ecuador op het 2e gezicht?!
Ben je al gewend aan het leven op grote hoogte (nooit meer lullige
opmerkingen over de Ivoren Toren want die valt erbij in het niet!) en ben
je aan de kust een beetje afgekickt van het benzinedamp-snuiven? Ik ben in
ieder geval blij om te horen dat je je eerste locale performance erop hebt
zitten in 'gelegenheid Julio'. Misschien nog niet helemaal wat jullie
hadden verwacht maar het scheelt slechts 2 letters van Studio, dat moet
toch een veilig gevoel geven!
Jullie reisplannen klinken
veelbelovend. Je begrijpt wel dat jouw smeuïge verhaal een verplichting
inhoudt tot het daadwerkelijk beleven van woeste avonturen met grote
wildwaterdieren en andere adembenemende activiteiten?!?! Dus niks 'onder
voorbehoud' (zie je mailtje): wij verwachten op veilige afstand 'mee te
haaien en kaaimannen' enzo.
Ik heb nog een persoonlijk verzoek
en advies: wil je een zeehondje of een dolfijn (of beide) voor me
knuffelen? Dat lijkt me echt helemaal geweldig! Als het lukt weet ik dan
ook meteen waar ik na Guatemala heen moet (misschien moet je mijn
persoonlijke Senior-Trip-Advisor worden, hoewel Willem volgens mij denkt
dat hij hier al patent op had....). Het persoonlijk advies nog even: wil
je niet per ongeluk op piranha’s gaan vissen met je grote teen of andere
vitale delen (ik zie dat vissersbootje zo'n beetje voor me, over
risicobeheersing gesproken zeg maar)? De deskundige reiziger past tevens
op met het verwijderen van de piranha van zijn vishaakje. Had je vast al
gelezen in de LP, but anyway.
Nou ik ben helemaal benieuwd wat
Hoofdstuk 2 in jullie Grote Avonturen Boek wordt!!!
Hé joh, born-to-be-wild and enjoy!!!
Han
Hallo mannen van een goed leven,
In
de eerste plaats, bedankt voor het zeer leuke bericht. De schrijver dezes
heeft wel weer zijn best gedaan, ik moet zeggen het leest net zo makkelijk
als een goed boek. (maar nu moet je niet meteen naast je schoenen gaan lopen hoor Mike). Goed, ik zal deze keer ook mijn
best doen, maar zulke lange epistels als jij kan ik niet schrijven hoor!
Maar het moet wel even van m'n hart dat jullie vliegtuig nog niet eens was
opgestegen en we jullie al misten. Zeg die tripjes die jullie gaan maken
klinken wel heel erg indrukwekkend in de oren van deze arme jaloerse
Hollandse achterblijvers. Ik hoop dat jullie er erg van mogen genieten,
maar daar hoeven we niet bang voor te zijn denk ik als ik het zo lees
zullen jullie met een beetje geluk hele mooie dingen zien en meemaken.
Nu
amigos ik stop er mee. Wij leven met jullie mee en wensen je veel plezier.
Groetjes
van Jaap en Anita
De tijdelijke vlucht voor de kapitalistische
maatschappij van vandaag de dag!
"Ik hoor jullie denken, die Boelhouwer is in de
mystiek, doet diepgaande uitspraken, haast freudiaans! En je zit nog geeneens
in een Bagwan-commune in India. Wat is er aan de hand jongen?"
 Een eerlijk antwoord? Eindelijk zijn we er achter wat
ons drijft tijdens dit soort vakanties! Persoonlijk betreur ik het dat we
daar zelf niet zijn achter gekomen, maar dat we de Nieuwe Revu daarvoor
nodig hadden. Onder de kop 'Backpackers' komen deze zeer deskundige
journalisten tot de bovenstaande conclusie. "Ze willen weten wat het
is om de wereld rond te zwerven met alleen het broodnodige. Even weg uit
de zapcultuur". Vandaar dat we nu in een internetcafé zitten om op
de hoogte te blijven van het laatste nieuws terwijl we gisterenavond nog een biertje zaten te drinken (gekoeld in onze eigen ijskast) op de veranda
van onze hut met op de achtergrond de klanken van U2 uit de minidisk. Nee,
dat escapisme bevalt ons wel. Zeker in Atacames, al zou iets meer drukte
en een beetje meer zon het geheel tot een toppertje maken; maar ja, je kan
niet alles hebben.
Zoals we jullie de vorige mail al hadden bericht,
zijn we vrijdag richting het strand van Atacames vertrokken. We zijn daar
om precies te zijn drie hele dagen geweest, uiteindelijk een dag te veel,
aangezien de zon niet echt wilde doorbreken. Wel een leuke tijd gehad, wat
ik in chronologische volgorde (althans dat probeer ik) zal proberen te
weergeven.
Vrijdag 19 mei
Met het vliegtuig zijn we Quito uitgevlucht. De
hoogte deed ons echt geen goed. Aangekomen op de 'luchthaven' van
Esmaraldes kwam de zwoele en broeierige warmte ons al bij het verlaten van
het vliegtuig tegemoet. Met de taxi naar Atacames waar we al snel een
hotel vonden. Wij hadden onderdak gevonden bij Villas Arco Iris, wat onder
de 'bezielende' leiding staat van de lokale Johnny en Michel Castemuller,
al heeft deze Johnny lang haar en een snor. Jullie begrijpen het al, ook
deze jongens doen eigenlijk niets meer dan dat ze denken dat ze veel doen.
We hadden een uitermate luxe bungalow tot onze beschikking. Waar vind je
nog een Cabana waarin Jack zijn eigen tent kan op zetten. Voor de goede
orde, gezien het aantal muggenbeten vond Jack het nodig om zijn
klamboe-tent op te hangen. Dit kan je overigens vergelijken met de
zuurstoftent van Michael Jackson. Na het installeren stond het verkennen
van de boulevard van Atacames op het programma. Dit leidde al snel tot het
nuttigen van een drankje bij een van de beachbarretjes.
 Op de klanken van Santana sloegen we de ene caiprinha
na de andere achterover. Nooit geweten dat een drankje als basis kon
dienen voor verschillende drankjes met even zo veel verschillende smaken.
Al snel waren we de beste vrienden met de barkeeper die ook nog eens de
muziek bediende. Dan weten jullie al wat het gevolg is van dusdanig veel
alcoholische versnaperingen: Mickey stond voordat hij het zelf wist
binnen no-time in het heiligdom van de DJ om zelf de muziek uit te kiezen.
Na het avondeten was het op naar de volgende
caiprinha-bar. Hier maakte we tegelijk vrienden voor het leven. De negroïde
barkeepers vonden ons wel heel erg aardig en tof, maar dat kon ook komen
omdat we de enige waren die juist hun bar uitgekozen hadden. Eigenlijk mocht er
geen alcohol geschonken worden in Atacames want, in het weekend waren erg
verkiezingen in heel Ecuador (Ja An, ook hier werden we bijna achtervolgd
door een alcoholvrije verkiezingsdag) maar de jongens hadden
waarschijnlijk het geld wel heel erg hard nodig. Het
werd weer ‘one of those nights’! Uiteindelijk ben ik in mijn bed
beland, al zou ik zweren dat ik in slaap was gevallen in onze hangmat,
buiten op de veranda. Plotseling schrok ik wakker. Mijn bed kraakte en
trilde op zijn grondveste. Toch vreemd, want ik bewoog amper. Uit het
niets verschenen de benen van Dick voor mijn ogen. Toen herinnerde ik mij
weer dat we in een stapelbed lagen en dat Dick persé het bovenste bed
wilde hebben.
 Zaterdag 20 mei
De dag begon niet echt keu. Na het opnemen van de
lichamelijke schade kwamen we erachter dat we ernstige materiaalpech
hadden: Jack’s bril was kwijt. Na een logische redenatie kwamen we tot
de conclusie dat de bril ‘achterover was gedrukt’ door onze negroïde
vrienden van de laatste cocktailbar; die bril zouden we vanavond wel even
gaan ophalen.
Er was volop bewolking, dus na een niet te eten
ontbijt zijn we maar wat over het strand gaan lopen. Iets na twaalven brak
de zon eindelijk door en met een sterke zeewind was het behoorlijk uit te
houden op het strand. Althans dat dacht ik; bij zonsondergang kwam ik
erachter dat ik wel heel behoorlijk verbrand was. Mocht de pret niet
drukken, dacht ik op dat
moment nog, wie knap wil zijn moet pijn leiden; van die gedachte kreeg ik
later spijt. Zoals we 's ochtend al hadden besloten, gingen we 's avonds
Jack's bril ophalen. De bril was niet te vinden, maar het mondde wel weer
uit in een caiprinha-festijn; fout dus!
 Zondag 21 mei
Het weer zat niet mee. Het regende mot (ik kan mijn
moeder nu al horen zeggen; "Mike, het is motregen!"), maar de
temperatuur was meer dan goed. Dit regenachtige maar broeierige weer was
maar goed voor één ding: kaarten!
Het werd een marathonzitting. Ondanks dat ik gekleurd
was als een zontomaatje waren de kaartgoden mij goed gezind. Mijn ietwat rode kleur leverde mij tijdens het kaarten, tot grote hilariteit van
mijn beide reisgenoten, de bijnaam 'De Rode Schijtlijster' op. Binnen niet
al te lange tijd volgde er een rectificatie op de bijnaam; 'De Naaiende
Rode Schijtlijster'. En dat alleen omdat ik met vijf troeven paste en Dick
liet spelen. Ik noemde het tactisch inzicht, maar de beide heren vonden
het nodig om de bijnaam aan te passen. Uiteindelijk sloeg ik keihard
terug, door terecht de eindoverwinning te pakken. Ik had hiervoor wel een
uurtje of acht nodig.
Bij de al haast normaal geworden rondgang langs de
strandbarretjes, viel het op dat onze negroïde vrienden gesloten waren.
Dat kon duiden op twee dingen: of ze waren opgepakt wegens het illegaal
verstrekken van alcohol op een verkiezingsdag of ze waren van de winst zelf op vakantie gegaan.
Na een voor Ecuadoriaanse begrippen goede
avondmaaltijd bij 'Der Alte Fritz', wat overigens geleid wordt door
kapitein Martin (je zou toch iets heel anders verwachten, niet dan? Hij
was overigens wel een Duitser, een zeldzame, want hij was een goede)
gingen we bier halen bij de plaatselijke supermarkt.
 Aangezien mijn
ietwat rode kleur mij nog steeds
parten speelde, kochten we tegelijk maar een fles aftersun. Bij onze
‘thuiskomst’ bleek dat we voor de 2e keer hier in Atacames
materiaalpech hadden; de fles aftersun zat niet in de doos met het bier.
Na ongeveer 5 minuten de Ecuadoriaanse bevolking, en in het bijzonder de
vrouw die ons hielp, voor alles te hebben uitgemaakt wat onze lieve heer
liever niet zou willen horen, was ik al het onrecht zat. Vastbesloten en
behoorlijk pissed off ging ik mijn fles terughalen. Volgens de schrijver
van de Lonely Planet zou ik op dat moment een death wish moeten hebben
gehad gezien de criminaliteit, maar niets hield mij meer tegen. Bij de
winkel aangekomen vond ik mijn fles op dezelfde plaats als waar de vrouw 'em
vandaan haalde; tussen de rest van de koopwaar. In het Spaans brabbelde ze
nog wat, maar ik was onverbiddelijk. Met een krachtige term, “gracias,
signora”, nam ik mijn fles in ontvangst en ging terug naar mijn geliefde
plaats op de veranda.
 Maandag 22 mei
Op de regen na was het weer hetzelfde: warm en zwoel,
maar geen zon. Die zat goed verstopt achter de wolken. Deze dag hebben we
maar benut om onze terugreis naar Quito te regelen. Eigenlijk hebben we de
hele dag niets gedaan dan op de veranda muziek luisteren en biertjes
drinken. Jullie begrijpen nu waarom drie dagen, een dag teveel was.
Wat heeft Atacames nu eigenlijk opgeleverd: veel
plezier en vrienden voor het leven. Ook die hebben we hier in Atacames
gemaakt. Weliswaar de verkeerde (lees: foute) vrienden, althans volgens
mijn mening, maar we zullen ze niet snel vergeten. Het vreemde is, het
zijn eigenlijk allemaal Jack's vrienden.
Zo hebben we Johnny C., die eigenlijk Beny heet en
van Zwitserse afkomst is, hij heeft een paar jaar op Koh Samui gewoond, 17
maanden in Amsterdam ("Gewerkt? Nein, just for fun"), nu al een
paar jaar reis/geldadviezen (?!) geeft in Ecuador en 2 maanden op vakantie
is geweest in Cali (Colombia). Dan rest mij nog maar een vraag: wat is het
verband tussen Amsterdam, Thailand, Colombia en Beny?! Je kon wel
verschrikkelijk met 'em lachen, veel meegemaakt, dus een eigen mening,
pracht gozer (Beny, we gaan naar Baños. Dan weet ik nog wel een adresje;
Hostal Carolina, 3rd floor, room 8, fantastisch. Of het Hard Rock Cafe Baños, vraag naar Roberto; zal wel Don Roberto zijn) Maar eerlijk is
eerlijk, een goede jongen!
Daarnaast hebben we Heinrich, althans, zo noemt Dick 'em. Duitser, 42 jaar, vrouw en kinderen, 2 maanden alleen in Zuid Amerika
en werkzaam bij de Bundeswehr. Nu is per definitie iedere Duitser al fout,
de goede daar gelaten, maar iemand die in het Duitse leger zit en daar nog
trots op is ook, is helemaal fout. Toch bleek ook hij in de loop der dagen
wel een goede Duitser. Ik zeg het met een terughoudende ondertoon, maar ik
heb 'em het voordeel van de twijfel gegeven, Dick trouwens niet. Iemand
die direct Duits praat en weigert Engels te praten kan nooit goed zijn, is
Dick's theorie, en daar moet ik 'em wel gelijk in geven. We kwamen 'em ook
iedere dag tegen, hij was niet te ontlopen; 'Germans, you can't avoid them'.
Jack’s Duits is er in ieder geval flink op vooruitgegaan aangezien hij
de enige was die een gesprek voerde. En ik moet eerlijk zijn, mijn broer
spreekt de taal haast vloeiend. Wat dat betreft ben ik beter af met het
Engels sprekende gedeelte van deze aardbol. Noem mij maar vreemd, maar ik
heb het niet zo op het Duits. Zal wel door mijn oorlogsverleden komen; een
jaar bloembollen en reuzel eten gaat je niet in de koude kleren zitten.
Toch stond ik wel te juichen toen Schumacher de F1 van Europa had gewonnen
afgelopen weekend. Ik weet het, ben gecompliceerd. Gelukkig heeft Dick
trouwens hetzelfde probleem.
Toch hebben behoorlijk gelachen met deze twee Duits
sprekende mannen in het zwoele en broeierige Atacames!
 Dinsdag 23 mei
Om tien uur vanochtend vertrokken we met de bus naar
Quito. "Waarom niet met het vliegtuig, luxe diertjes, hoor ik jullie
denken" We wilden wat van de scenery zien, en dat hebben we geweten.
We moesten van zeeniveau terug naar ongeveer 3000 meter hoogte. Dat houdt
in dat we de bergen in gingen en dat leverde hachelijk situaties op.
We waren net lekker op weg, of de communisten van
lijst 'una' hadden het idee opgevat om een politieke demonstratie te
organiseren. En waar kan je dat beter doen dan in Quininde. Jullie raden
het al, dat is precies het plaatsje waar de doorgaande weg richting Quito
doorheen gaat. En laat onze chauffeur nu precies die weg uitgekozen hebben voor onze terugreis. Daar stonden we dan ruim een half uur,
luisterend naar politieke leuzen, afgewisseld met 'rood' getinte
strijdliederen. Dit was trouwens nog niets vergeleken met het vervolg van
de trip door de bergen.
 Stel je voor: de bergwegen in Zwitserland, langzaam
slingerend naar grote hoogte met onuitputtelijke bochten. Nu zijn de
bergen in Ecuador alleen nog iets hoger, je staat soms bij het inhalen van
te langzaam rijdende vrachtwagens doodsangsten uit. Of onze chauffeur kon
om bochten kijken of we hebben nu 5 van onze 9 levens verspeeld. Maar dit
is inherent aan dit soort landen waar je door de bergen moet. Onderhand
sta ik al zwaar in het krijt bij onze lieve heer. Het is maar goed dat ik
soms in zijn ogen goede daden verricht wat anders was het al over geweest.
(Ik had het bovenstaande nog niet opgeschreven in mijn reisdagboek of al
mijn goede daden waren voor niets geweest. Bij één van zijn mindere
inhaalmanoeuvres ramden we met de bus bijna een tegemoetkomende bus; zat
al bijna bij Jack, aan de overkant van het gangpad, op zijn schoot. Het
scheelde ongeveer 2 cm dat de tegemoetkomende bus, die al in de berm
reed, bij mijn stoel de flank zou inschieten) Uiteindelijk zijn we
veilig in Quito aangekomen. We hebben onze tickets voor de vlucht naar de
binnenlanden van Ecuador net opgehaald, een hotelletje gevonden ($8
totaal, driepersoonskamer, fantastisch), een Thaise maaltijd genuttigd
(mama, je hoef je geen zorgen te maken, we eten hier alleen maar gezond)
en zijn nu wat aan het internetten.
Morgen vertrekken we naar Cuyabeno, 20 km gelegen van
de Colombiaanse grens, om de jungle in te trekken. Mochten we Desi
Bouterse tegenkomen, doen we 'em de groeten van jullie. Aangezien we voor
5 dagen op anaconda’s en kaaimannen gaan jagen in de jungle, horen
jullie pas weer aankomende zondag van ons.
Hasta luego,
Michael
P.S. Jack's bril vonden we vanochtend trouwens weer
bij het opruimen van kamer.
Quito
– Ecuador
23
mei 2000
Hola Hero Mike (klinkt toch net even
iets vriendelijker dan de naaiende rode schijtlijster),
Ik
heb erg gesmuld van je mailtje. Wel geweldig dat je 4 pagina's vol kan
kletsen over 4 dagen zuipen, beachen en kaarten!! (hoezo net een wijf?!).
Maarre... onderhoudend geschreven hoor dus ga vooral zo door. In het
hypothetische geval dat jullie jungle en eilandtripje tegen zou vallen (zéér
kleine kans uiteraard!), dan bak je er toch nog wel een prachtig verhaal
van dus de correspondenten in Nederland zijn zeer tevreden.
Maarre.... hoe was de trip in de
jungle?! Hebben jullie de Nieuwe Revu - theorie bewaarheid en zijn jullie
afgekickt van het al dan niet gekoelde bier/andere alcoholische
versnaperingen?! En oog in oog gestaan met anaconda’s, kaaimannen of
Bouterse? Geslapen in zelfgefabriekte tentjes met andere verschrikkingen
dan de benen van Dick als je in halfcomateuze toestand verkeert???? Ik ben
heel benieuwd!!!
Hanneke
Vrint,
Blij
te horen dat alles goed gaat met je…… Ik hoorde van Moontje dat je
weer een kaal koppie hebt?…..Ik hoor het nog wel grote vrint!
See you, Ronnieboy
Amigos y amigas,
 Omdat we ons 'Bethel' hier hebben gevonden in de vorm
van Lago Agrio, moet ik jullie tot mijn spijt aankondigen dat het
reisverslag een paar dagen later komt. Doordat er een grondverzakking had
plaatsgevonden tussen Lago Agrio en Quito kon onze 'taxi' Lago Agrio niet
bereiken. Zodoende moesten we de bus richting Quito nemen. Gevolg: in
plaats van een 6 uur durende rit met een aankomst van ongeveer 21.00 uur
werd het een 'niet te versmaden' busrit van bijna 9 uur met een aankomst
van 01.00 uur. Aangezien we vandaag richting de hot-water bronnen van Baños
vertrekken heb ik niet de tijd om uitgebreid verslag te doen.
Toch een aantal steekwoorden om jullie alvast
'lekker' te maken: adembenemend, weergaloos, piranha, jungle, Kurt,
reisdag 17 uur, Toon Hermans, apen, Cuba Libres en 'een onverwachte
gebeurtenis die gezien onze geschiedenis toch niet zo onverwachts was!'.
Voor de rest gaat het erg, éééééééérg goed
met ons!
Hasta Luego
Michael
Quito
– Ecuador
31
mei 2000
P.S. Het gerucht is waar! Mikey kan deze komende
zomer zich niet vertonen in de buurt van België en het zuiden van
Nederland. Tevens moet ik tijdelijk met de studie Engels stoppen, kan mij
tijdens de Euro 2000 niet vertonen in een Turks koffiehuis en niemand kan
meer zeggen dat ik gelijkenis vertoon met Big Brother’s Seki; met andere
woorden, ja wel, Mike's zijn weelderige haardos is verleden tijd. Ik heb
nu het uiterlijk van een doorsnee Engelse hooligan. Mike is 13 uur voor
zijn vakantie gemillimeterd, standje 3 om precies te zijn. Met een
gemiddelde haarlengte van ongeveer 4 millimeter ben ik op vakantie gegaan.
Mijn excuses aan een ieder die mijn lange haar geweldig vond staan!
Welcome to
the Jungle, it gets crazier every day
Al hadden de mannen van Guns ‘n Roses het over de
betonnen stadsjungle, de lyric heeft echt betrekking op onze 5 dagen in de
jungle. De jungle is echt overweldigend, zelfs voor iemand die zijn jeugd
heeft doorgebracht in de bossen van de Veluwe. Nu hebben we in het oosten
van ons land een aardig bosje liggen, maar als je dat vergelijkt met de
jungle van het Amazone gebied, dan.....nee vergelijken is onmogelijk, zo
adembenemend en overweldigend is de jungle.
 De trip ving aan in Quito. Met het vliegtuig gingen
we richting Lago Agrio. Eenmaal daar aangekomen werden we op gehaald door
Kurt: de eigenaar van de Tapir Jungle Lodge, ons verblijf voor de komende
dagen. Na het inladen van de voorraad, het bier en de lunch was het op weg
naar de lodge. Dit gebeurde met een pick up; ongeveer 2 à 3 uur rijden om
daarna met de dugout cano richting ons onderkomen te gaan.
Waren we net lekker onderweg, hadden ditmaal de
schoolleraren het idee opgevat om te gaan demonstreren. En waar kan je dat
beter doen dan in de middle of nowhere op de enige doorgaande weg richting
het Cuyabeno National Reserve. En jullie begrijpen het al, laat onze
chauffeur nu net die weg nemen, een andere route was trouwens ook niet
mogelijk geweest. Alleen deze demonstranten waren iets vastberadener en
hoe doe je dat dan anders dan een geul graven over de breedte van de weg
en daarvoor steek je een aantal autobanden in de fik. Werden we de laatste
jaren achtervolgd door stroomstoringen, waar ter wereld dan ook, nu is het
de beurt aan demonstraties. En om alles nog dramatischer voor ons te
maken, begon het nog te regenen ook. Uiteindelijk kwam het tot een verbale
strijd tussen de gringo’s uit Olanda en de lokale bevolking. Als reactie
op de Spaanse uitlatingen die voor ons niet te verstaan waren, was de
favoriete strijdkreet onze kant ‘Moge de hongerdood je treffen’. Ook
het ‘Ik hoop dat het vijf dagen regent en dat je hut wegspoelt’ deed
het heel goed. Zoals jullie begrijpen en ons een klein beetje kennende,
meenden we dit natuurlijk niet, maar kwam het verbale geweld voort uit
pure frustratie. Op een gegeven moment zat er geen schot meer in de zaak,
zodat de gringo’s hun spierballen moesten gebruiken om de blokkade op te
breken. Op eigen kracht droegen we onze backpacks van de ene pick-up naar
de andere, die Kurt tijdens onze verbale strijd had geregeld. Wederom ging
het gezegde ‘Wie het laatst lacht, lacht het best’ godzijdank op.
Zodoende konden we onze tocht, met een ooonthoud van ongeveer een uur,
voortzetten.
 De jungle, en voornamelijk onze 2 uur durende
boottrip naar onze lodge, is niet te beschrijven. Nu staan we in het
Haarlemse natuurlijk niet bekend als natuurliefhebbers, maar zelfs wij
waren diep onder de indruk. Zo varend in een dugout cano, door een smal
‘kanaal’, aan beide kanten de jungle zich optrekkend langs de
waterkant, is echt onvergetelijk en heel speciaal. Tel daar bij op de
kreten van de altijd strijdvaardige en positieve Kurt, en je hebt een trip
die al niet meer stuk kon.
Kurt is een fantastische man; woont officieel in
Quito, maar zit in tegenstelling tot zijn vrouw en kinderen, de meeste
tijd van het jaar in de jungle van Cuyabeno. Zijn gedrag in de dugout cano
is eigenlijk niet te beschrijven. Misschien een ieder die Marcel Hijma en
paar jaar geleden wel eens op een tafel heeft zien staan, luidroepend
“but I love it” kan zich een beetje voorstellen hoe deze man is.
Staand op de boeg, luid schreeuwend “Vamos”, met de vuist in de lucht,
de boatdriver aanmoedigend met kreten als “We’re going home, home,
sweet home” leidde hij ons de eerste avond naar de Tapir Jungle Lodge;
zijn droom.
 Bij aankomst konden we geen goed beeld krijgen van de
lodge, buiten het feit dat er geen elektriciteit was. De volgende dag werd
het ons allemaal duidelijk: twee houten hutten, onze slaapplaatsen en de
´kantine´ met daarnaast nog een uitkijk/woontoren, gelegen midden in de
jungle; zag er allemaal prachtig uit alhoewel het nog niet voltooid was!
Ik hoor jullie al denken: “Wel leuk hoor, al die
lofzang over de jungle, maar ‘s ochtends wakker worden moet een drama
zijn met al die mosquito’s”. Jongens niets is minder waar. Ik moet
eerlijk zeggen, het is lekker wakker worden onder je mosquito-tent met een
vleermuis op je kamer. Aaaaaaaaaaaaaaah, een vleermuis! Niet echt. Batman
deed ons en zou ons ook niets doen; dat hadden we de avond daarvoor al
geleerd tijdens onze eerste biologieles aan boord van de dugout cano. Nu
jullie eerste biologieles: er zijn ongeveer 100 soorten vleermuizen in
Ecuador, alleen 2 soorten zijn ‘blood suckers’, de rest eet fruit en
insecten, voornamelijk mosquito’s.
 25 mei, dag 1
Na een heel goed ontbijt gingen we per boot richting een
water-forest om te hiken. Een pracht ervaring zou het gaan worden.
Eén worden met de natuur, dat was ons credo, deze
dagen. En dan kan het niet anders zijn dan dat je als volwassen, toch
niet domme Nederlanders, met je tong een boom staat af te likken om de
Lemon-mier te proeven; Jacques Costeau zou trots op ons zijn geweest. Kurt
vertelde vol enthousiasme over de jungle, de vegetatie, de bomen en de
dieren. We hebben met ´em en om ´em gelachen; staan we midden in de
jungle, doet hij de lokroep van een bepaalde vogel na. Na het driemaal
geprobeerd te hebben laat hij Jack en Dick het proberen. Met een perfecte
Toon Hermans-immitatie van de kroet en de roepie-roepie-vogel doen Jack en
Dick een poging. Weliswaar geen resultaat, een Kurt die er niets van
snapte, maar proestend van het lachen vervolgden wij onze weg.
Na bijna tweeënhalf uur rond te hebben gelopen
gingen we terug naar de lodge voor de lunch. Mario, de kok, is echt een
verborgen talent hier midden in de jungle, grote kwaliteit en nog eens
gezond ook.
´s Middags lekker gerelaxed in de hangmatten, om ´s
avonds de zonsondergang te gaan bekijken op de Grand lagoon. Helaas hebben
we de zon niet zien ondergaan door de bewolking, maar daardoor hadden we wel
de gelegenheid om te genieten van de jungle.
 26 mei, dag 2
Met de dugout cano een 2 uur durende tocht gemaakt
door het Cuyabeno Reservaat, met aansluitend een bezoek aan een
indianendorp. Dat laatste, een bezoek aan de ‘arme’ lokale indianen is
niet echt voor ons weggelegd, maar het stond nu eenmaal op het programma.
Komen aan bij het dorp, klimmen op de wal, hadden we even het idee dat we
terecht waren gekomen in een scène van MASH. Nu moeten jullie weten dat
deze indianen, net als de doorsnee Ecuadoriaan, zich normaal aankleden
ware het niet dat er altijd een uitzondering op de regel is. Gekleed als
Klinger uit MASH stond een verdwaalde indiaanse ruigpoot naar ons te
zwaaien om later met Kurt in gesprek te komen. Volgens Kurt was het
traditionele kledingdracht uit vroegere tijden, volgens ons was het alleen
maar om verstoten te worden om dan te verhuizen naar de bewoonde wereld.
´s Avonds gingen we op kaaimanjacht. Werd niet echt een succes; jullie
raden het al, hoog water.
27 mei. dag 3
´s Ochtends hadden we vrijaf; tijd om in een dugout
cano wat rond te peddelen. Na 20 minuten, zeven keer een acht te hebben
gedraaid, vier keer in de bossen te zijn geëindigd, twee keer een dubbele
rietberger, drie keer de steiger te hebben geramd, ongeveer tien keer de
paddels van kwaadheid door de kano te hebben gegooid en zowaar een flaflik,
stopten we maar met onze kanotrip; dit had allemaal geen zin.
Toen greep Kurt in, beetje bij beetje leerde hij ons
de edele sport van het kanoën, waarbij Mikey tot grote hilariteit van Jack
en Dick de meeste aandacht kreeg: “Vamos Mikey!”, dit om mij harder te
laten peddelen. Na Kurt aan de wal gezet te hebben gingen we op weg. Met
horten en stoten, luid roepend aan welke kant we nu moesten peddelen en
elkaar aanmoedigend, kwamen we een heel eind. Het uiteindelijk onder de
knie krijgen van het peddelen in een dugout cano maakten ons zelfs een
beetje trots.
 Stoer peddelend zaten we in onze kano op de terugweg
naar onze lodge toen opeens, je zult het niet geloven, vanaf een boomstam
een flinke kaaiman van een meter of drie, een paar meter voor ons het
water indook. We schrokken ons rot, zoals jullie je wel
kunnen voorstellen, ons vasthoudend aan het gammele bootje om niet om te
slaan vanwege de waterverplaatsing. Doodsangst, maar wel avontuur!
De waarheid? We schrokken ons wel rot maar....... we
zaten lekker lui te zijn in onze kano, de stroming verplaatste ons rustig
richting de lodge. Springt er opeens iets zwart in het water, wat een
aardige plons gaf. Bij navraag bleek het of een kleine kaaiman of een
schildpad te zijn. Jullie begrijpen natuurlijk wel dat wij een kaaiman
hebben gezien!
 In de namiddag was het
piranha-vissen. Op de hot-spot
van het piranha-vissen te zijn aangekomen kregen we alle drie, om de nodige
piranha’s te vangen, een fijn stuk precisie gereedschap in de vorm van
een hightec hengel: een boomtak met daaraan een draadje en een haakje. Met
het advies om eerst flink op het water te slaan, om daarna het aas tot aan
de bodem te laten zakken, zetten wij onze eerste stappen op het gebied van
het piranha-vissen.
Hadden we net zoiets van “ook hier zullen
natuurlijk geen piranha´s zitten”, had Dick plotseling beet. Met een
ferme ruk bracht hij de vleeseter aan boord. Na op de foto te zijn geweest
en het bekijken van de tanden, ging de vis de emmer in; avondeten, ja wel,
voor de boatdriver!
Met het nemen van de foto was ik ook direct mijn
hengel kwijt; Kurt was aan het vissen geslagen en had niet echt het idee
om de hengel ooit aan mij terug te geven. Dick ving nog een tweede piranha
en Jack mocht ook bijna een piranha op zijn palmares bijschrijven ware
het niet dat de vis vlak voor het binnenhalen het gedoe zat was en van de
haak afschoot. Terecht ging Dick met de eer en de kampioenstitel strijken:
De piranha-mepper van Haarlem.
Had ik net, na lang wachten mijn hengel terug, begon
het te regenen. Nu weet ik dat een regenwoud zonder regen geen regenwoud
is, maar soms kan onze lieve heer ook overdrijven. Nadat het wat harder
begon te regenen, bliezen we onze aftocht. Plotseling brak de hemel open
en konden we geen hand meer voor onze ogen zien. Je kunt het geloven of
niet, maar het is een fascinerend gezicht, de rivier, met aan beide kanten
de al donkere jungle, in de regen.
 28 mei,
de terugreis
´s Ochtends vroeg pakten we al de dugout cano. De
terugreis vanaf de lodge naar de ingang van het reservaat was er een om
nooit meer te vergeten, zoveel verschillende apensoorten hebben we gezien;
zelf de Howler-monkey hebben we mogen aanschouwen en op de foto vastgelegd.
“He Mikey, wel leuk hoor die EO-natuurverhalen,
maar wat hebben jullie nu eigenlijk gezien.” De ´wildlife´ is hier
overweldigend, althans dat kan het waarschijnlijk zijn. We zaten in de
verkeerde periode volgens Kurt. Hoog water drijft de grote dieren, en dan
vooral de anaconda´s en kaaimannen, naar binnen. Maar we mogen niet
klagen, éééh. Eén anaconda (althans dat denken Jack en ik, in ieder
geval een waterslang van ruim een meter), de ogen van een flinke kaaiman,
de zwarte gier (behoorlijke spanwijdte!), de yellow-headed gier, de
hoefafdruk van een tapir, stinky turkey´s, vleermuizen, verschillende
kippen, een toekan, sporen van badende wilde varkens, tientallen
verschillende apen, (o.a. de capuchin, spider howler en wooley), zoetwater
dolfijnen en natuurlijk de piranha´s. Daarnaast een behoorlijk aantal
van de ruim 1500 soorten vogels die Ecuador rijk is. Ik mag wel zeggen dat
dit een mooi rijtje is, of gaan jullie nu zeuren dat het eigenlijk gewoon
alleen maar dierentuinbeesten zijn?
 Na twee uur varen, een uur wachten, pakten we de
lokale bus richting Lago Agrio; een reis om nooit te vergeten. Eenmaal
aangekomen op onze eindbestemming was onze privé taxichauffeur nog niet
gearriveerd. Nadat Kurt een telefoontje had gepleegd, bleek dat de dag
ervoor een landverschuiving ervoor had gezorgd dat de weg van Quito naar
Lago Agrio niet te berijden was. De enige optie was nu om Kurt te
vergezellen met de bus; een trip van ruim 9 uur.
Voor onze trip van Lago Agrio naar Quito hadden we dit
keer gekozen voor het Layo International racingbusteam. Vooral het gebruik
van sliks sprak in ons voordeel. Voor de onwetenden onder ons, sliks zijn
profielloze banden die onder andere gebruikt worden in de Formule 1.
Eigenlijk zijn het droogweerbanden. Het gebruik van sliks in het
Nederlandse verkeer doet men alleen als men wil dat bij een controle door
de politie de auto in beslag wordt genomen. En dan nog te bedenken dat het
volop had geregend en regende. Daarnaast stonden 2 toppen van de
buitengewone categorie op het programma; de Reventador en de Cayambe,
respectievelijk 3485 en 5790 meter hoog. Ook de doorgaande weg is er niet
zo een die je Nederland, zelfs niet in België, zal aantreffen. Voor
driekwart was het gewoon een zand/blubberweg met kiezels. Het was maar
goed dat onze chauffeur maar één keer een noodstop moest maken, want
anders had ik deze reis niet overleefd. Wel hadden we een fenomenaal
uitzicht over het Reservaat Cayambe-Coco. Toch zijn we heelhuids
aangekomen in Quito, alleen een paar uur later dan we hadden gepland,
vandaar dat we niet meer konden mailen.
De volgende dag was het op naar Baños, Riobamba en
Guayaquil om op de Galapagos Eilanden te geraken, maar dit avontuur
krijgen jullie volgende week te horen als we terug zijn van de Galapagos
waar we momenteel zitten en wachten om aan boord te gaan. Ook dit liep
weer anders dan het zou moeten lopen, maar ook dat horen jullie volgende
week.
Mikey sluit af met een overpeinzing: Zonder de
Galapagos Eilanden had Charles Darwin nooit de evolutietheorie bedacht; en
daar zitten wij nu. Denk daar maar eens over na!
Hasta Luego
Michael, Dick en natuurlijk Jack
Porto Ayoro, Galapagos Eilanden – Ecuador
1 juni 2000
Vrint,
Nu eindelijk weer een bericht van
mij. Nu je reisverslag ook gelezen, Nu mij weer kostelijk geamuseerd met je
verhalen. Volgens mij heb jij weer heel wat avonturen beleefd. Jongen,
geloof mij wij hebben onze roeping gemist. Wij vormen een uitstekend duo
als schrijvende journalisten. Wij moeten misschien toch maar gaan
overwegen om de dienst te gaan verlaten en voor ons zelf te gaan beginnen.
Nu vrint, met mij gaat alles nog steeds naar wens. Mike je weet niet hoe
blij ik ben dat ik heb doorgezet. Ik geniet elke dag en ontmoet onwijs
veel mensen. Mijn werk is ook echt relaxed, ja, wat wil je nog eigenlijk
meer. Ja jongen, alhoewel onze wegen gescheiden zijn is dit medium toch
prachtig, zodat wij contact kunnen blijven houden. Dat doet mij echt goed,
tenslotte ben jij mijn enige echte werkvrint!!! We houden contact vrint en
geniet lekker, dag jongggggggg
Nu
jongen, sleep je er weer doorheen en tot mails.
YIASOU VRINT
Travel round, I travel round, Decadence and
pleasure towns, Tragedies, luxuries, statues, parks and galleries.
Op iedere vakantie zijn dit soort dagen
onvermijdelijk: reisdagen! Dagen waarvan je weet dat het erop neerkomt
dat je, je moet gaan verplaatsen van punt a naar punt b of c via punt b.
Dagen die niet echt bijdragen tot een leuke vakantie, maar ze zijn, zoals
ik al eerder schreef, onvermijdelijk en je probeert er het beste van te
maken. Die dagen hebben we nu achter de rug. Maandag hadden we maar één
opdracht, weliswaar cruciaal, maar toch...: van Quito naar Guayaquil komen
om onze vlucht de komende donderdag richting de Galapagos Eilanden te
pakken.
Maandag 29 mei
Na onze nachtelijk aankomst in Quito hadden we onze
intrek genomen in het Quito Hotel. Na een goede nachtrust eerst wat geld
trekken. Een nieuw hoogtepunt in het bemachtigen van geld was ons deel. Na
het verkrijgen van 2,5 miljoen Sucres in biljetten van 20.000 (voor 1
dollar krijg je 25.000 Sucres) bij aankomst op het vliegveld van Quito,
heeft Dick het 'gepresteerd' om honderd 1 dollarbiljetten te trekken uit
een atm'tje. De dollar is sinds 5 maanden naast de Sucre de nationale
munteenheid geworden; vandaar dat je hier in Ecuador nog alleen maar
dollars kan 'trekken'. Na de financiële zaken te hebben afgewikkeld was
het tijd om een ontbijtje te pakken.
 Na al het gezonde eten dat we in de jungle
voorgeschoteld kregen zat er niets ander op dan te ontbijten met een
hamburger, en ik moet eerlijk zeggen, er gaat niets boven een hamburgesa
con quesa om 9.15 uur. Ik hoor An Vinke al zeggen: "dat kan toch
alleen Michael Boelhouwer flikken." An, ik moet je teleurstellen, ook
jou altijd gezonde 'smuk-vriend' Jack had een hamburger voor zijn ontbijt.
Alleen Dick at gezond, al had hij daar achteraf spijt van! Na dit niet te
versmaden ontbijt was het met de taxi richting het busstation. De bus
richting Baños was al vertrokken zodat onze chauf in de achtervolging
ging en op een gegeven ogenblik de taxi voor de bus gooide om duidelijk
te maken dat er meer passagiers mee wilden. De rit door de Andes was net
als onze voorgaande busritjes fantastisch. In alle waarschijnlijkheid zijn
we tijdens het eerste uur van de rit de Cotipaxi gepasseerd. Gehuld in mist
en wolken werd de hoogste nog werkende vulkaan ter wereld volledig aan ons
gezichtsveld onttrokken.
In Baños aangekomen snel een hotelletje gezocht, wat
gegeten, om daarna een tent te zoeken om een biertje te drinken. Op
aanraden van Beny onze 'foute' vriend uit Atacames zijn we naar het Hard
Rock Cafe Baños gegaan om zijn vriend Roberto de 'groeten' te doen. Zoals
jullie je al kunnen voorstellen, Hard Rock Cafe Baños maakt geen deel uit
van de originele keten, al is de decoratie bestaande uit verzamelingen
geldbiljetten, pakjes sigaretten, bierviltjes, bierflesjes,
concertkaartjes en munten aan de muur onovertroffen. Zoals te verwachten
was Roberto natuurlijk in Quito. Om de Baños economie toch maar draaiende
te houden, hebben we een paar cocktails genuttigd. Na 20 cocktails en 4
cerveza's was het tijd om enigszins onder invloed ons bedje op te zoeken.
Even tussendoor een triviant vraag: Wat kosten 20
cocktails en 4 biertje in de Studio, en wat kost hetzelfde in het Hard
Rock Café Baños?
In Studio ben je ongetwijfeld iets van mas o maños f
180,- kwijt, hier kostte het ons, naar boven afgerond, f 35,-; wordt toch
tijd dat Miedema richting Ecuador vertrekt!
 Dinsdag 30 mei
Na het ontbijt, genuttigd op het dakterras van ons
hotel, zijn we de hot baths van Baños gaan opzoeken. Deze baden worden
verwarmd door de nabij gelegen nog actieve vulkaan Tungurahua en zijn
wereldberoemd in Baños en omgeving. Gelegen onder een waterval, zaten de
'Tres Condors de Haarlem' heerlijk in het zonnetje, te genieten van hun
welverdiende bad. Hier ontmoetten we twee Nederlandse meiden, die bezig
zijn met een reis rond de wereld van een jaar. Verhalen uitwisselend,
vergaten we dat de koperen ploert ons teisterde zodat we later aardig
gekleurd en een beetje verbrand de bus richting Riobamba pakten.
Na een busrit van ruim 4 uur, kwamen we met regen aan
in Riobamba. Ondanks dat we ook de Chimborazo niet hebben kunnen aanschouwen
door de mist, hebben we wel de hoogste berg op deze aardbol gepasseerd. Nu
hoor ik Arthur al zeggen:"Nee Mikey, ik denk dat je nu een foutje
maakt!" Deels is dat waar, maar... De Mount Everest is de hoogste berg
ter wereld gemeten vanaf zeeniveau. Even een lesje natuurkunde, let op:
aangezien de aardbol niet rond is maar ovaal, is het dus duidelijk dat
Ecuador op dat deel ligt dat verder van het aardmiddelpunt verwijderd is.
Vandaar dat de Chimborazo de hoogste berg ter wereld (vanaf het
aardmiddelpunt) is!
 Riobamba, troostelozer kan je een stad niet
voorstellen, gewoon depri werden we ervan. Omdat ons 'onderkomen' (het
hotel kostte ons weliswaar maar 4 dollar in totaal, maar meer was het ook
niet waard) ook al niet bij droeg tot een hartelijk onthaal, gingen we
gebukt onder een zware last op zoek naar een tent om wat te eten. Jullie
zullen het niet geloven maar met veel pijn en moeite, twee uur verder,
vonden we eindelijk een tent waar het er betrouwbaar en eetbaar uitzag. Om de
avond door te komen (we durfden niet te slapen in ons hotel, zo armoedig
en smerig was het) zijn we maar in een cafeetje gaan kaarten. Als enige
gasten hebben we de bediende gedwongen om tot sluitingstijd aanwezig te
zijn en daar baalde hij dan ook behoorlijk van.
 Woensdag 31 mei
Om 6 uur opgestaan om de trein te pakken, naar we
dachten, richting Bucay om daar met de bus naar Guayaquil te gaan.
'Dramatic Descent'. Als een dramatisch afdaling
omschrijft de planet het tweede stuk van de treinrit van Riobamba naar 'El
Nazir del Diablo': De Neus van de Duivel. Het uitzicht, het vergezicht is
fantastisch, soms adembenemend, de afgronden bijna angstaanjagend. Onder
de rook, soms letterlijk in de rook van de dieselloc, vertrokken we om 7
uur richting 'El Nazir del Diablo'. Gezeten op het dak, trok de trein ons
dwars door de Andes om bij Alausi af te dalen. Nu is dat op zich niet
zo spectaculair, ware het niet dat we binnen 26 km een hoogteverschil
overwonnen van ruim 1300 meter; Alausi ligt op 2607 meter en het 'station'
van Huigia op maar 1255 meter. De foto's zullen voor zich spreken, komt
dat zien! Ook het twee keer van de rails afschieten langs een behoorlijk
afgrond van een der wagons is al een avontuur op zich. Al met al een rit
van 7 uur vol spanning, avontuur en waarschijnlijk een rookvergiftiging.
 Het enige irritante van dit hele avontuur was dat we
niet door reden naar Bucay maar bij Huigia omkeerden en teruggingen naar
Alausi. Nu is het leuk om van een dramatische afdaling een dramatische
beklimming te maken, ware het niet dat het later enige problemen
opleverde; geen bus richting Guayaquil vertrok vanaf Alausi. Nu moesten we
eerst mas o maños 3 uur terug naar Riobamba om daar de bus richting
Guayaquil te pakken. Dat zou nog eens 5 uur duren, zodat jullie je wel
kunnen voorstellen hoe onze gesteldheid was. Maar zoals altijd, op het
moment dat je in de put zit, is daar de verlossing.
Ondanks dat Dick geen lang haar heeft, nog nooit een
veer in zijn haar heeft gedragen, zelfs geen paard berijdt en zeker niet afstamt
van de Noord-Amerikaanse indianen, is de man godzijdank in het
bezit van een paar arendsogen. Halverwege onze busrit zag hij de bus
richting Guayaquil voorbijkomen. Een gil van Jack was genoeg om onze bus
tot stilstand te brengen. Een sprint
van de weer opgefleurde Jack, die de meest begaafde Amerikaanse sprinter
versteld zou laten staan, leverde ons en onze twee nieuwe Deense
vrienden een plaats op in de bus richting Guayaquil. Zodoende kwamen we nog op een enigszins redelijke tijd aan in
Guayaquil. Uit de Planet een meer dan goed hotel gepikt, geld getrokken,
een overheerlijke maaltijd bij KFC genuttigd, een biertje.……; dat was
onze avond in Guayaquil.
Donderdag 1 juni
Om 7.00 uur stonden we al op het vliegveld van Guayaquil.
Onze vlucht naar de Galapagos vertrok om 8.15 uur. Dit verhaal komt in de
volgende mail!
Hasta Luego
Michael, Jack en natuurlijk Dick
Porto Ayoro, Galapagos Eilanden – Ecuador
1 juni 2000
Hoi mannen van het goede leven,
Hier nog een berichtje uit
het regenachtige Holland. Het is vandaag dinsdag 6 juni en we kijken al
een paar dagen uit naar een mailtje maar ik denk dat jullie nog op de Galapagos
zitten, ben heel benieuwd naar jullie ervaringen daar. Afgelopen
zaterdag hoorden we van Debbie dat er iets aan de hand was met jullie
boot, wat precies wist ik niet, maar we namen aan dat met jullie alles goed
is, want Jack heeft nog een boodschap aan Deb kunnen sturen.
Het
is niet leuk voor de ‘condors van Haarlem’, maar wij hier zijn toch al
aan het aftellen tot jullie terug zijn, we zijn blij als we jullie weer
zien.
Nu
mannen we wensen jullie nog heel fijne dagen toe en zijn heel benieuwd hoe
het op de Galapagos was.
Veel
liefs Jaap en Anita
 Niet
de grens over, maar toch: Galapagos Eilanden
De Galapagos Eiland werden in 1535 ontdekt door de
Bisschop van Panama, Tomás de Berlanga. Na de ontdekking werden de
eilanden zo'n drie eeuwen voornamelijk als thuisbasis gebruikt door
buccaniers, zeehonden- en walvisjagers. In 1835 landde Charles Darwin,
verbleef daar vijf weken en maakte aantekeningen die hem voorzagen in
belangrijke bewijzen voor zijn evolutietheorie, zoals later neergelegd in
zijn boek 'On the Origin of Species by Means of Nature'. Ecuador claimde
de Galapagos Eilanden officieel in 1832. In 1959 werd Galapagos een
nationaal park.
The Hunt For
The Red Footed Booby
Nadat ‘Les Tres Condors de Haarlem’ en hun Israëlische
kompanen in het goede op de eerste echte dag op de Galapagos de mask- en
de blue footed booby hadden gezien, hadden ze nog maar één doel voor ogen op deze trip: het zien en het vastleggen van de red
footed booby!
 Galapagos, hoe moet ik dit nu beschrijven. Woorden
kunnen vaak een gemoedstoestand uitdrukken, alleen op dit moment weet ik
niet de juiste woorden te vinden voor de Galapagos. Of toch wel?
Kennen jullie dat gevoel, je maakt iets speciaals mee
en je wilt het zo snel mogelijk iedereen vertellen. Eigenlijk wil je het
van de daken af schreeuwen. Dat gevoel had ik op de derde dag van ons
verblijf op de Galapagos. Aangekomen bij Isla Española zagen we de
zeeleeuwen al op de aanlegsteiger breeduit liggen. We werden de laatste
20 meter vergezeld door zeeleeuwen, die rond onze boot speelden.
Aangekomen bij de zeeleeuwenkolonie ging ik door de knieën om de
zeeleeuwen up-close te fotograferen. Opeens komt een baby zeeleeuw recht
op mij af en begint aan mijn armen en handen te snuffelen. Doodse stilte
werd gevolgd door het klikken van camera's; dat is Galapagos!
Je staat niet dichtbij de dieren, maar je moet oppassen
dat je er niet opstaat! En denk nu niet dat ze opzij voor je gaan; ze
kijken je aan met die blik van: "dit is mijn plaatsje, niet de
jouwe". Onvergetelijk,
adembenemend, fantastisch.... zelfs voor niet natuurliefhebbers.
Ik zal summier beschrijven wat we op onze 8 dagen in
de Galapagos een beetje hebben gedaan en vooral wat we hebben gezien!
Donderdag 1 juni
Bij onze aankomst op de Galapagos Eilanden werden we
opgehaald door een gids en naar een hotel gebracht. Op dit moment voelden
we al nattigheid. Wat bleek, de boot die we origineel hadden geboekt was
twee weken geleden bijna gezonken en we waren overgeplaatst naar een andere
boot. Hierdoor werd ons programma omgegooid. De precieze gebeurtenissen
zal ik jullie besparen, maar dat de gringo's hun opgedane verbale
ervaringen wederom moesten toepassen spreekt misschien wel voor zich.
Achteraf, als de gids op een normale manier zijn verhaal had gedaan was er
niets aan de hand geweest.
 Eerst gingen we richting het Darwin Research
Centre.
Omdat de zeeschildpadden bedreigd worden zorgt het Darwin Centre ervoor
dat de populatie in stand blijft door op kunstmatige manier de eieren uit
te broeden. Hier stonden we oog in oog met een paar Giant Sea turtles. Houd in
jullie achterhoofd, je kan ze, als je dat wil, gewoon aanraken! Wat een
indrukwekkende beesten! Hierna gingen we de highlands in om een tweetal
kraters te bekijken. Met een doorsnee van ongeveer 400 meter zijn deze
beide kraters ontstaan nadat de betreffende vulkanen in het verre verleden
waren ingestort. Je kon aan de hand van de randen zien hoe vaak er een
uitbarsting was geweest. Nu een stukje geologie: Galapagos bestaan
volledig uit gehard lava. Door vroegere erupties zijn de eilanden mas o
maños 2,5 miljoen jaar geleden boven het water oppervlak gekomen.
 Na dit bezoek, het avondeten en de grondige
kennismaking met onze medepassagiers, gingen we om 22.00 uur naar de boot.
Voordat we uiteindelijk aan boord mochten, eerst nog een preek gehad van
onze nieuwe gids Ivan over datgene wat wel mocht en vooral wat niet mocht.
De dagen hebben we doorgebracht met de volgende mensen: Rainer en Eva, een
stelletje uit Duitsland, beide zijn zeer goede Duitser, 3 weken onderweg,
in totaal 4 maanden; Hans Verkan en zijn vriendin (An, we zweren het, Hans
heeft een döppelganger), beide uit Duitsland, geen probleem maar Hans was
zo traag als een schildpad, Hans werd al moe als hij een sigaret moest
opsteken, 1 maand onderweg, in totaal 1 jaar weg; Katie en ... (ik ben
haar naam vergeten al had ze de derde dag de bijnaam sealion with a white
t-shirt), Amerikanen, studeren in Quito, in totaal een jaar van huis; Emma,
Engels, aardig, 1 maand onderweg, in totaal een jaar in Zuid Amerika; Ed,
Amerikaan, blanco figuur, weet alleen dat hij nog een paar maanden in
Europa gaat rondtrekken en dat hij zijn foto op zijn webpage plaats; Bea,
Duits, ik dacht dat ze in totaal 6 maanden wil wegblijven, divemaster,
aardig maar terughoudend en tevens mijn roommate voor de eerste 5 dagen
(aangezien je op een boot een hut voor twee personen hebt, Jack in Quito
op de bank had geslapen, Dick in de Jungle alleen had geslapen, was het nu
mijn beurt), 4 Israëlische jongens (Rooi, Guy en de andere twee namen
waren te moeilijk om te verstaan, maar als je een klank maakte wat erop
leek dan reageerde ze), net uit militaire dienst, 1 maand onderweg, 5 te
gaan, drinken alleen cola, voor de rest niets, hadden overigens acht 2
liter flessen cola mee aan boord, tijdens de cruise zijn het onze vrienden
voor het leven geworden; en natuurlijk ‘Les Tres Condors de Haarlem’
2,5 week onderweg, 1 week te gaan, stumpers!
Vrijdag 2 juni, Isla Floreana
Gedurende de Galapagos-trip had het programma
eigenlijk iedere dag dezelfde bestanddelen; 7 uur ontbijt, 's ochtends een
eerste bezoek aan het eiland, lunch, siësta, 2e bezoek aan het eiland
(weliswaar een andere trail), afsluitend snorkelen, siësta en om 7 uur
avondeten.
 Onze eerste trip was wat tegenvallend: een bezoek aan
een lavatunnel. Nu hadden we dit al gezien op onze eerste dag, dus er was
niets nieuws onder de fel schijnende zon. Alleen ontstond er al wrevel
tussen onze gids Ivan en de Israëlische jongens. De verhalen zijn niet na
te vertellen maar we hebben wat afgelachen en vooral uitgelachen (kom een
vrijdagavond in Studio en je zult ze allemaal horen; vraag vooral naar het
verhaal van de geiten, fantastisch). Zoals natuurlijk te verwachten viel
waren ook wij onderhevig aan het schrikbewind van onze gids, wat ook al
snel leidde tot het nodige ongenoegen.
Na de lunch gingen we snorkelen: 5 haaien, een flinke
sting ray en veel vis. Wat opviel, was dat de vissen hetzelfde zijn als in
de Rode Zee, alleen zijn ze hier een paar maatjes groter. Na het snorkelen
gingen we terug naar Isla Floreana. Hier zagen we een kolonie flamingo's,
honderden Silly Lightfoot krabben en een paar in het water spelende
zeeleeuwen. De consternatie vanwege de aanwezige zeeleeuwen was groot,
later in de week zou dat wel allemaal anders worden.
Wat eigenlijk een terugkerend dieptepunt op deze trip
was, was het feit dat iedereen vroeg naar bed ging; het kwam zelden voor
dat we na 21.00 uur met meer dan drie personen waren!?
 Zaterdag 3
juni, Isla Española
Ongetwijfeld het hoogtepunt op deze trip, althans,
volgens mij. Al eerder beschreef ik onze aankomst op het eiland. De
zeeleeuwen wilde gewoon niet voor ons opzij gaan, echt ongelooflijk! Naast
ongeveer 100 à 150 zeeleeuwen (ik moet ‘mas o manos’ 2 fotorolletjes
alleen al hebben van zeeleeuwen) hebben we zeker 200 honderd zeeleguanen
gezien; zo lelijk dat ze eigenlijk ook wel weer mooi zijn! Daarnaast zagen
we de mask booby (prachtige vogel) en de blue footed booby (prachtige
domme vogel).
Naast de zeeleeuwen waren de albatrossen ongetwijfeld
een ander hoogtepunt. Vooral het opstijgen van deze vogels is niet alleen
indrukwekkend maar vooral hilarisch. Geloof het of niet, maar deze vogels
hebben vanwege hun gewicht, echt een startbaan. Ze taxiën ook achter
elkaar, zoals echte vliegtuigen, maken een doorstart en breken zelfs een
start af.......fantastisch!
's Middags hadden we gesnorkeld en zagen op
aanwijzing van onze Israëlische vrienden vier white tip fin haaien.
 Zondag 4 juni, Isla San Cristobal
Hier hadden we de eerste kans om de red footed booby
te zien. Zoals de naam al zegt heeft deze booby rode voeten en een blauwe
snavel! Na een heftige beklimming kwamen we op de klif waar we onze prooi
mochten aanschouwen, maar............ zoals jullie waarschijnlijk al
verwachten, geen red footed booby te zien. Gedurende onze trip werd dit
dus een obsessie! Eigenlijk zagen we, behalve de onbenullige lava lizard en
de blue footed booby, niets nieuws. Teleurgesteld gingen we terug.
Tijdens de siësta heb ik onze ‘Israëlische
vrienden voor het leven’ misse mouzen (hoe toepasselijk, plaats er een s
voor en.....) geleerd. Hun vaders, moeders en het Israëlisch leger zullen
Mikey dankbaar zijn. Eerst sliepen ze bij iedere gelegenheid die ze kregen.
Nu zijn ze verslaafd aan misse mouzen; op ieder vrij moment wat we hierna
hadden werden we 'gedwongen' om met ze te kaarten. Opeens waren er 4
mensen meer aanwezig na 21.00 uur. Als binnenkort misse mouzen tot een
nationaal Israëlisch kaartspel wordt uitgeroepen weten jullie door wie
dat komt.
's Middags hebben we gesnorkeld met zeeleeuwen. Het
is een fantastische en onvergetelijke belevenis als je 'speelt' met die
beesten. Op een gegeven moment zaten ze gewoon in je flippers te bijten om
verder te spelen! Rakelings schoten ze langs je, constant maar spelen en
uitdagen. Hierna bezochten we een ander deel van het eiland; hier zagen we
de frigate (een vogel waarbij het mannetje een rode ballon onder zijn
snavel heeft hangen en die opblaast om indruk te maken op de vrouwtjes;
komt de foto's zien!) en wederom zeeleeuwen.
Hoe fantastisch is Galapagos: de derde dag zie je
zeeleeuwen en je denkt, alweer zeeleeuwen. Voor de zekerheid nog wel een
paar foto's genomen!? 's Avonds ontkwamen we niet aan de Israëlische terreur van het kaarten!
 Maandag 5 juni, Isla South Plazas
De dag van het afscheid; de mensen die een 5-daagse
trip hadden geboekt vertrokken na het bezoek aan South Plazas. Hier zagen
we wederom zeeleeuwen (ik weet het, het begint eentonig te worden) en de
landleguaan. Deze leguaan wordt ongeveer 6 kilo en is eigenlijk gewoon
een vette leguaan! Na het uitwisselen van e-mail adressen namen we met de
tranen in onze ogen afscheid van iedereen en speciaal van onze Israëlische
vrienden. Wat overigens een leuk detail is, is dat deze jongens alles van
voetbal afwisten en wij als Ajacieden natuurlijk niet stuk konden. Overal
ter wereld konden ze kwaad worden en zelfs op de vuist gaan als ze het
woord Joden hoorden; trots waren ze op dat deel van het Ajax publiek dat
'Joden, Joden' roept tijdens een wedstrijd. Dat de Ajacieden de Joodse
vlag en zelfs tattoo's hadden was te veel van het goede, diep onder de
indruk waren ze alle vier. Hun droom was om eens een wedstrijd van Ajax te
mogen aanschouwen.
In de loop van de avond kregen we nieuwe passagiers.
Buiten ons bleven alleen Hans en zijn vriendin en Reiner en Eva. Aan de
nieuwe besteed ik geen aandacht, de meeste vielen tegen!
 Dinsdag 6 juni, Isla Genovesa
Eindelijk hadden we ‘the bastard’ te pakken: De
red footed booby was ours! Nu konden we ook onze belofte aan onze Israëlische
vrienden nakomen: het versturen van de foto per e-mail. Buiten de booby
zagen we indrukwekkende frigate's; prachtige groot opgeblazen ballonnen.
Ook de blue footed booby was weer aanwezig. Zoals ik al eerder zei: “een domme vogel”; niet alleen omdat hij waggelt maar ook omdat het
beest maar 5 jaar leeft. Biologie les 2: de blue booby duikt van grote
hoogte de zee in om vis te pakken. In tegenstelling tot wat je zou
verwachten van de evolutie van dieren, sluit de booby niet zijn ogen.
Gevolg: na mas o maños 5 jaar is de vogel blind en vliegt tijdens
een kamikaze aktie tegen de rotsen of bomen.
's Middag gingen we naar een ander trail en kwamen we
onder weg een zeehond tegen. Deze zijn in tegenstelling tot de zeeleeuwen
vrij zeldzaam in de Galapagos. Dit ontlokte Ivan 'de la Pena', in zijn
gebrekkige Engels, de uitspraak: "You are lucky group, you know!
Seal
live alone, only 40 copples in Galapagos". Vijf meter verder
varen en we zagen ongeveer een stuk of 10 zeehonden. Ondertussen was
tijdens de trip de stemming van Ivan ten opzichte van ons duidelijk
veranderd. Waar hij eerst een hekel aan ons en onze Israëlische vrienden
had, was er nu respect en zelfs een beetje trotsheid (omdat we altijd
vragen stelden en opletten) met als hoogtepunt dat we na iedere trip een
schouderklopje met een instemmend knikje kregen. Hij kon zelfs lachen om
onze grappen.
 Woensdag 7 juni, Sullivan Bay &
Isla Bartelome & Isla Seymore
's Ochtends bezochten we eerst Sullivan Bay waar we
het zwarte lava landschap gingen bekijken. En ondanks dat jullie het
misschien niet hadden verwacht, het was mede door de uitleg van De la Pena
bijzonder interessant! Voor de geïnteresseerden onder jullie: dit lava lag
er pas 120 jaar, voor de geologie is dit natuurlijk betrekkelijk kort.
Dezelfde ochtend bezochten we nog Isla Bartelome waar
we onze twee belofte konden nakomen; dit maal in het bijzonder aan Rooi,
één van de Israëliërs, die bij het boeken van de boot maar een wens had:
ik hoef voor de rest niets te zien, als ik maar een pinguïn zie; ook deze
foto's zullen we mailen! Na een beklimming en het daaruit voortvloeiende
uitzicht gingen we naar een strand om white tip fin haaien te bekijken. Op
nog geen vijf meter van de branding zwommen wel 20 haaien!
 Hierna was het
snorkelen aan de andere kant van het eiland. Wederom een onvergetelijke
trip; jullie willen niet weten wat het is om een pinguïn recht op je te
zien afkomen en als een torpedo rakelings langs je te zien scheren; pracht
beesten en wat een snelheid. Ook hier zagen we weer een haai, ongeveer 2,5
meter groot, op betrekkelijke kleine afstand.
In de middag gingen we naar Isla Seymore, onze
laatste trip. Ivan had het er moeilijk mee; afscheid nemen doet altijd
pijn, maar als je afscheid moet nemen van drie innemelijke Nederlandse
jongens doet dat afscheid nog meer pijn. Op Seymore hadden we het
blue-footed-booby-pad genomen. Hier kregen we nog een live showtje voor
geschoteld, wat leidde tot Ivan's uitleg van de voortplanting!
 's Avonds de kaarten voor het laatst opgepakt om op
toepasselijk wijze afscheid te nemen van Reiner en Eva, die we ondertussen
ook al misse mouzen hadden geleerd. Met een piña colada namen we afscheid
en bedankten de crew. Zittend op het achterdek, met een biertje in onze
handen konden we maar tot één conclusie komen: we waren klaar om
zuidelijk af te zakken, richting Peru, dit had nog wel een maandje langer
kunnen duren. Helaas moeten we over 2 dagen naar huis.
Wat is Galapagos nog meer buiten alles wat we hebben
meegemaakt: iedere avond tientallen zeeleeuwen rondom de boot, pelikanen rustig zittend op de boeg en een sterrenhemel waarbij de
Milky Way niet ontbrak!
Donderdag 8 juni
's Ochtends zijn we door De la Pena naar het
vliegveld gebracht. Met een ondertoon vol rouw hebben we afscheid genomen van
Eva en Reiner. De vlucht via Guayaquil naar Quito duurde ongeveer 3 uur.
Meteen vanaf het vliegveld hebben we ons laten afzetten bij ‘restauranto
hamburquesa’ Burger King voor een fatsoenlijke maaltijd. God, wat kan
dat lekker smaken als je 7 dagen gezond hebt gegeten. Hierna ingecheckt in
het Quito Hotel om direct door te gaan naar de Avenue Amazonas; wat
inkopen doen, internetten en een drankje nuttigen.
Hier in Quito lopen ze niet te zeuren over een
vuurwerkfabriek (met alle respect voor de getroffenen) of geluidsoverlast
(met alle respect voor de mensen rondom Schiphol). Hier ligt het vliegveld
gewoon middenin de stad en vliegt TAME (de lokale KLM of moet ik nu
British Airways zeggen?) met toch wel iets verouderde Boeings 727.
"En zo jongens, de Galapagos Eilanden waren dus
bien?" No
amigo's y amiga's, suuuuuuuuuuuuuper bien! En dan heb ik nog geeneens verteld over de tweede boatdriver, de man die voor het ongeluk is
geboren; kom naar Studio en je hoort alles!
Hasta Luego
Michael, Jack en natuurlijk Dick
Quito – Ecuador
8 juni 2000
Vrint,
Nu
mijn complimenten voor al die prachtige reisverhalen. Ik ben echt diep
geraakt en ik weet zeker dat jij een prachtige vakantie hebt gehad. Helaas moet
ik nog lang wachten om al die foto's te mogen zien. In vergelijking met jouw
reis is mijn vakantie meer een weekenduitje. Neemt niet weg vrint, dat,
jawel ook na ongeveer 6 weken, ik nog elke dag geniet van het uitzicht van
stringen en nog veel meer. Ja, vrint het valt niet mee op Kreta te werken,
maar dat begrijp jij vast wel. Nee laat Ronnie maar schuiven; het komt
allemaal goed. Vrint het ga je goed, ik mis je wel een beetje en doe mijn
weinige echte vrinden de groeten!
Yasou Mikey......
A Sort of
Homecoming
And
you know it's time to go
Through
the sleet and driving snow
Across
the fields of mourning
Lights
in the distance
And
you hunger for the time
Time
to heal, desire time
And
you earth moves beneath
Your
own dream landscape
And
your heart beats so slow
Through
the rain and fallen snow
Across
the fields of mourning
Lights
in the distance
Oh
don't sorrow, no don't weep
For
tonight, at last
I
am coming home
I
am coming home.
 Zo, dit is het laatste mailtje uit Zuid Amerika.
Vandaag hebben we Quito nog nader verkend, uitgekeken over de stad vanaf
La Virgen del Quito, het oude koloniale Quito bezocht en ons laatste
drankje gedronken op de Avenue Amazonas. Op weg naar het internetcafé
kwamen we zelfs nog Beny Atacames tegen; blijft een pracht gozer.
Na het schrijven van het verslag over de Galapagos
kwamen we Heidi nog tegen. Heidi hadden we ontmoet in Baños. Nadat de
verhalen los kwamen tijdens het avondeten, kwam ik erachter dat ik
waarschijnlijk de mooiste verhalen over de Galapagos vergeten ben om te
mailen; vraag als we terug zijn zeker naar de lancering van Ivan en het
verliezen van de buitenboordmotor; tranen rolden gisteren nog over onze
wangen!
We zijn nu bijna 4 weken 'on the run' en we kunnen
wel wat rust gebruiken. Het is zo goed als voorbij. Zo vertrekken we naar
het vliegveld om in te checken, om daarna een taxi te pakken richting
Burger King voor onze laatste fatsoenlijke maaltijd in Ecuador. Vanavond
zal de gezagvoerder van Iberia, rond 17.30 uur lokale tijd, contact zoeken met
de verkeersleiding van Quito Airport. Het toestel zal toestemming krijgen
om op te stijgen en zal niet veel later koers zetten naar Madrid om
vervolgens richting Amsterdam te vliegen . We hebben hier echt een
heerlijke tijd gehad. Les Tres Condors de Haarlem went Latin and... had the time of their
lives.
Bono zong het al: 'of
course you're not shy, It takes a crowd to cry' Bedankt dat jullie de afgelopen tijd hebben willen
'luisteren' naar mijn verhalen en ik hoop dat jullie een beetje genoten
hebben.
Hasta luego voor de laatste keer
Michael
Quito – Ecuador
9 juni 2000
Ola friends,
………Gerade
kommen wir von den Galapagos Inseln zurueck, voellig stoked von den
Eindruecken. Geniale Natur, Tierwelt, schnorcheln mit Seeloewen, Pinguinen,
Haien, beobachten von Tieren, die es nur dort gibt, und die keinerlei
Angst vor Menschen haben,... das alles an Bord einer 8-teagigen Tour auf
einem genialen Boot mit genialen Leuten, ...
Viele
liebe Gruesse aus America latina, take care und nehmt Euch ein
Beispiel
an einem unseren neuen Freunde
Rainer
& Eva
Heb je nog niet genoeg foto's van Ecuador gezien, volg dan de onderstaande
link naar de fotopagina van Ecuador voor extra foto's.
Meer
foto's Ecuador
Go back to the
top of the page |
17
mei: Amsterdam – Quito