|
home>reisverhalen>egypte
keuzescherm>egypte 2001
Ja, zo’n reisje langs de Nijl…
Toen wij hier in Europa nog in berenvellen liepen en
met een knots liepen te zwaaien, bouwden de Egyptenaren, met behulp van
wiskundige berekeningen, de piramides van Gizeh. Nu nog, bij het
aanschouwen van de overblijfselen, straalt de grootsheid er vanaf. Van de
piramides tot aan het Dal der Koningen, van Edfu tot aan Esna tot aan Abu
Simbel, je voelt je klein als je er voor staat. In één woord samengevat:
adembenemend!
Een dagboek vol
steekwoorden en de gedateerde foto’s van Theo’s digitale camera heeft
onderstaand reisverslag voortgebracht. Een culturele trip met alleen maar
hoogtepunten; vandaar een reisverslag waar het culturele de boventoon
vormt en niet het gebruikelijke zon-zee-strand-eten-drinken. Een
reisverslag met mijn inziens vooral veel mooie foto’s
Tekst: Michael Boelhouwer
Foto's: Theo Dekker & Michael Boelhouwer
  De
grens over: Egypte
Jumhuriyat Misr al-Arabiya (Arabische Republiek
Egypte); de nationale feestdag is 23 juli (de dag van de revolutie van
1952); de hoofdstad is Caïro; 68 miljoen inwoners (geschat 2002); de
officiële taal is het Egyptisch-Arabisch; de munteenheid is het
Egyptische pond; 93% van de Egyptische bevolking belijdt de soennitische
islam, de officiële staatsgodsdienst. De vrije uitoefening van
christendom en jodendom wordt echter in de grondwet gegarandeerd;
staatsinrichting: Egypte is een presidentiële republiek met een
democratisch, socialistisch systeem, gegrondvest op ‘de band tussen de
werkende mensen, de historische erfenis van het land en de geest van de
islam’, de wetgevende macht berust bij een parlement met twee Kamers, de
uitvoerende macht berust bij de president en bij het kabinet; economie:
naast aardolie voornamelijk het toerisme.
Voorwoord
2001 zal voor altijd in ieders geheugen gegrift staan
als het jaar van 11 september.
11 september, de dag dat de wereld zwart tekende, de
dag dat bijna 5000 onschuldige mensen het leven verloren door een actie
van een waanzinnige, de dag vol ongeloof, de dag van de Twin Towers, de
dag dat de wereld stilstond……
Laat de familie Boelhouwer in het gezelschap van Theo
Dekker nu net een vakantie hebben geboekt met de vertrekdatum 13 september
naar Egypte. Zoals je begrijpt, consternatie alom; wel of niet gaan, wordt
er wel gevlogen op Egypte, is het nu wel veilig om naar een islamitisch
land te gaan, slaat Amerika terug, gaat de trip überhaupt wel
door….vragen te over en geen antwoorden. Een dag voor de vakantie was
het luchtruim van Egypte nog gesloten voor ieder vliegverkeer. Een
telefoontje naar het reisbureau bracht uitkomst: “de reis gaat gewoon
door, maar annuleren is kosteloos mogelijk”.
Onderling waren we er snel uit: deze welverdiende
vakantie konden we niet laten schieten en mocht het op een of andere
manier fout gaan dan zouden we dat wel zien. Achteraf bleek al onze zorgen
ten onrechte. Ook in Egypte had het ongeloof toegeslagen en merkte tijdens
onze reis, behalve dan de laatste avond in Luxor, niets van haatgevoelens
ten opzichte van Amerikanen of Europeanen; laat staan van blijdschap.
The Nile Treasure
Een Nijlcruise stond al heel lang op ons
verlanglijstje. Dit jaar ging die wens in vervulling. Hoewel het totaal
niet een decadente reis was, gaf zo’n cruiseschip wel dat gevoel.
Heerlijk onderuit gezakt, af en toe de ogen sluitend, een biertje binnen
handbereik, de oevers van de Nijl, specifiek het leven langs de oevers,
langzaam aan je voorbij zien gaan. De laatste twee zonuurtjes van de dag
waren zo verschrikkelijk lekker dat je haast zou wensen dat je de rest van
je leven op zo’n boot zou
kunnen doorbrengen.
Maar hoe was de boot nu echt? Bij onze blikt op de boot
hadden we het idee dat we op de loveboat waren beland. Pas nadat we meer
van die cruiseschepen van dichtbij hadden gezien, moesten we tot de
conclusie komen dat het allemaal niet echt bijzonder was. De kamers waren
gewoon goed, genoeg ruimte en een nette douche. Van het eten werd je niet
vrolijk. Het was niet slecht, maar veelal hetzelfde en beperkte keus; in
ieder geval niet wat we gewend waren van de Egyptische buffetjes. Hoewel
we wel een zwembad hadden aanboord, zou het toch bevorderlijk zijn om
iedere dag het water te verschonen en van de ligbedjes werd je ook niet
vrolijk. Aangezien er maar een beperkt aantal bedjes waren met een nieuw
en dik kussen, leidde dit al snel tot een run op de beste bedjes. Zelfs de
Duitse praktijken (lees: vroegtijdig deponeren van een handdoek) werden
door zowel Duitse- als Nederlandse gasten gehanteerd. De Haarlemse
avonturiers hadden daar geen last van, aangezien we het principe
hanteerden ‘wie er niet is, heeft pech’, wat wel leidde tot bijna een
opstootje. De bediening aan boord was zeker niet slecht; één signaal was
al genoeg voor een drankje, al hadden ze er in het begin er problemen mee
om de boel koud te krijgen en houden, maar dat hebben Theo en Jack onze
Egyptische vrienden ook bij gebracht.
Al met al is en blijft een Nijlcruise een echte
aanrader!
Biertje
Hoewel de taxfree-shop een sterke aantrekkingskracht op
ons uitoefende, lieten we de tray’tjes bier voor wat ze waren.
“Pardon?!”, hoor ik jullie nu denken. “Laten het trio
Boelhouwer/Dekker zo maar de kans op een paar goedkope biertjes leggen. Ja
wel, maar dat was alleen vanwege het feit dat we niet wisten of we een
ijskast op de kamer hadden staan. Achteraf een goede keuze, want zoals
verwacht ontbrak een ijskast op de kamer.
We waren deze vakantie dus overgeleverd aan de grillen
en grollen van het bedienend personeel. Hoewel we ze regelmatig op de
vingers moesten tikken vanwege lauw bier, is het over het algemeen vrij
goed gegaan.
Maar waar gaat het nu eigenlijk om, precies, wat hebben
wij deze week gedaan en vooral, wat hebben we gezien.
Toch richting Egypte
Donderdag 13 september,
De start van de vakantie was anders dan anders. Terecht, het ongeloof
waren we nog steeds niet te boven. In de loop van de middag vlogen we met
enige vertraging richting Luxor. De vertraging werd veroorzaakt door de
vele annuleringen die de reizen naar het Midden-Oosten hadden opgelopen,
zodat sommige vluchten werden samengevoegd em dat kost tijd.
De ‘Martinair-vogel’ bracht veilig naar Luxor; een
goede vlucht gehad. Ondanks dat de avond al gevallen was, kwam de
onderhand al bekende zwoele temperatuur je al tegemoet. De avond stond in
het teken van en de boot verkennen en Luxor aan een nader onderzoek
onderwerpen. Dat laatste leverde niet veel meer op dan een groet
teleurstelling. Het is blijkbaar onmogelijk om fatsoenlijk een bier te
drinken in Egypte.
De
herkenning
Vrijdag 14 september,
Voordat we van start gaan even een stukje archeologie: wat nu het huidige
Luxor is, heette in de tijden van de farao’s Thebe en was o.a. de
hoofdstad en het culturele centrum van Egypte ten tijden van de 18e,
19e en 20e dynastie. Wat is er nu zo bijzonder aan
de genoemde dynastieën? Het beslaat de periode waarin misschien voor
velen de bekendste farao’s leefden, zoals: Amenophis III, Thoetmosis III,
Hapsjepsoet, Toetanchamon, Seti I en Ramses II. De drie dynastieën
omspannen ongeveer zo’n 250 jaar.
Om 06.00 uur zaten we al in de bus. Hier werd meteen
duidelijk gemaakt dat dit tijdstip van vertrek van een excursie wel vaker
zou voorkomen op deze vakantie. Waarom? Simpel, als de zon tegen het
middaguur hoog aan de hemel staat, is het voor ons blanken niet om uit te
houden, vandaar dat we alles zo vroeg mogelijk in de ochtend bezoeken.
 Dat geeft ook wel problemen. Aangezien we een
kwartiertje later al bij de Kolossen van Memnon arriveerden, was het nog
schemerig waardoor goede foto’s niet mogelijk waren. Gelukkig hadden we
de Kolossen vijf jaar eerder al aangedaan, zodat we een goed beeld van de
Kolossen al hadden.
Hierna
vervolgden we onze weg naar de tempel van Hapsjepsoet. Deir el-Bahri zoals
het complex eigenlijk heet bestaat uit drie tempel, iets wat niet veel
mensen weten. Naast de Tempel van Hapsjepsoet ligt de Tempel van
Thoetmosis III en Mentuhotep; van de laatste twee is overigens niet veel
meer van over.
De Tempel van Hapsjepsoet blijft prachtig. De drie
brede en oplopende terrassen, die de tempel zo kenmerken, liggen
majestueus voor de rotswand die zich achter de tempel optrekt. De
Egyptenaren noemden Deir el-Bahri niet voor niets Djeser-djeseru: Heilige
der Heiligheden. De ligging en de vormgeving van de tempel maakt het tot
één van de indrukwekkendste van west-Thebe
 Hoewel
we het Dal der Koningen al eerder hadden bezocht in 1996, werd maar weer
eens duidelijk hoe kort soms je geheugen is. Nu kon ik nog wel een globaal
beeld geven van ons eerste bezoek, maar welke tombes we destijds hadden
bezocht was niet geheel meer duidelijk.
Pas bij het betreden van de graftombe van Ramses IV
kwam de herkenning terug. Een schril kontrast tot de eerste keer een paar
jaar geleden was de toegevoegde waarde van onze gids Aza. Deze Egyptische
kruising tussen Bessy Turf, Louis van Gaal en Lucky Luke, maar dan met
snor en leunend op een wandelstok, had de gave om niet alleen de
informatie en achtergrondverhalen te geven waardoor alles op één of
andere vreemde manier interessanter leek, maar met haar droge en venijnige
humor het ook nog eens op zo’n manier te vertellen dat het je ook bij
bleef: grote klasse!
De prachtig beschilderde tombe van Ramses IV kwam dus
in een ander daglicht te staan door de uitstekende uitleg van onze gids
Aza; het gevolg is dat je meer op de details gaat letten.
 Aangezien
je een kaartje koopt voor drie tombe, kregen we de gelegenheid om
zelfstandig twee andere tombes naar eigen keus te bekijken. Daarnaast
hadden we dit keer wel een additioneel kaartje gekocht voor de graftombe
van Toetanchamon, iets wat we in 1996 niet hadden gedaan en daar achteraf
spijt van hadden. Ofschoon de tombe nu niet zo speciaal is en als ik
eerlijk ben is het zelfs de minste tombe die ik heb mogen aanschouwen,
blijft het graf van Toetanchamon iets bijzonders. Zeker als je net als ons
al een keer in het Egyptische museum in Caïro bent geweest en de schatten
van de jonge farao’s in het echt heb mogen bewonderen. Wat dat betreft
hangt dat gevoel bij het betreden van de tombe ook gewoon in de lucht: een
hele bijzondere plek. Hierna bezochten we nog de tombes van Amenophis II
en Seti II,
Geheel nieuw voor ons was een bezoek aan de Vallei der
Koninginnen, al bezochten we de graf tombe van prins Chaem Waset, de zoon
van Ramses III. Voordat we naar binnen mochten moesten we een kwartiertje
wachten en juist dat kwartiertje maakte duidelijk waarom we vanochtend zo
vroeg op pad gingen: wat een ondragelijke hitte.
Eenmaal op de boot, met de vanzelfsprekende naam Nile
Treasure, aangekomen werden
na de lunch eten de ligbedjes ingenomen voor een wel heel plezierige
afvaart uit Luxor.
 Met de
vlam in de pijp
Zaterdag
15 september,
Ergens in de nacht waren we in Esna aangekomen. De ochtend stond in
het teken van een bezoek aan de gelijknamige tempel. De tempel, gewijd aan
de god Khum en gelegen in het centrum van Esna, ligt ongeveer 9 meter
lager dan de omliggende gebouwen. Van het complex is nog alleen de
Hypostyle hal overgebleven. Het tempelcomplex is tijdens het Ptolemeïsche
bewind gebouwd, al is juist de Hypostyle hal gebouwd door de Romeinen. Het
is dan ook een van de laatste tempels die in Egypte is gebouwd.
In de loop van de ochtend zette de Nile Treasure koers
richting Edfu, alwaar we rond tweeën aankwamen. Met traditionele
Egyptische koetsjes reden we richting de gelijknamige tempel.
 De
tempel van Edfu is gewijd aan de god Horus. Voor de ingang van de
zandstenen Ptolemeïsche tempel staan twee beelden van Horus als valk. De
tempel is de meest complete en intacte van alle Egyptische tempel. De
tempelwanden zijn gedecoreerd met afbeeldingen van Horus die zijn
aartsrivaal Seth verslaat. De tempel bestaat uit een binnenhof, twee
indrukwekkende Hypostyle
hallen en aan het eind een offerhal en het heiligdom zelf.
Na op de boot aangekomen te zijn, waren we net op tijd
om de laatste twee en ook de beste uurtjes zon mee te pakken. ’s Avond
kwamen we aan in Kom Ombo. Navraag naar waar we het beste een waterpijp
konden roken en een biertje konden drinken, werden we door onze gids Aza
uitgenodigd om mee te gaan naar haar favoriete pijptent van Egypte. Onder
het genot van een pijp en een biertje mochten we live ook nog genieten van
traditionele Egyptische muziek. Dit ging ons toch te ver, maar soms moet
wat overhebben voor een rokertje! Wat kon die Aza een partijtje
waterpijpen, het leek wel de stoomboot van Sinterklaas. Voor degene die
nooit aan een waterpijp hebben gelurkt; zelfs voor een doorgewinterde
roker als Mikey, is de waterpijp soms toch wel iets scherp, het slaat snel
op je keel.
Om 23.00 uur moesten we ons weer op de boot melden,
aangezien we ’s nachts zouden vertrekken: Aswan was ons einddoel.
Nabij Nubië
Zondag 16
september,
In de ochtend kwamen we aan in Aswan. Het programma van vandaag
bestond uit een bezoek brengen aan de Aswan-dam, de Tempel van Philae en
de niet afgemaakte obelisk.
Het staan op en het bekijken van de Aswan dam zal niet
in mijn geheugen staan gegrift als spectaculair, mooi of indrukwekkend.
Eigenlijk was er niet veel te zien. De Aswan dam lijkt niet op de
bijvoorbeeld de Hoover-dam, waar aan de ene kant het bassin ligt en de
andere kant stijl, bijna loodrecht is. Bij de Aswan-dam loopt de
‘achterkant’ van de dam geleidelijk, met een hellingshoek van meer dan
90 graden, naar beneden.
 Tegen
het middaguur vertrokken met een boot richting het eiland Philae. Met het
bouwen van de Aswan-dam dreigden de tempels verloren te gaan, maar mede
dankzij hulp van de UNESCO werden de tempels afgebroken en opnieuw
opgebouwd op het naburig eiland Agilkia, dat zo was bewerkt en gevormd dat
het op het oorspronkelijke Philae leek. De hoofdtempel was gewijd aan Isis.
Het is dan niet verwonderlijk dat Philae het cultuscentrum bij uitstek
werd voor Isis. Naast de Tempel van Isis ligt het beroemdste monument van
het eiland: het paviljoen van Keizer Trajanus dat de bijnaam ‘het bed
van de farao’ heeft; door de kenners wordt dit gezien als het hoogtepunt
van Philae.
 Met
de zon hoog aan de hemel gingen we terug naar het vaste land om de laatste
stop van de dag te maken in Aswan zelf. In de vroegere tijden was Aswan
vooral belangrijk vanwege zijn steengroeve. Hier ligt dan ook de niet
afgemaakte obelisk. Met een lengte van bijna 42 meter, zou het de grootste
obelisk zijn uit het Egypte ten tijden van de farao’s.
’s Avonds gingen we per taxi naar het centrum van
Aswan. Ook hier kwamen we er achter dat het toch wel vrij moeilijk is om
een gezellige tent te vinden waar we een biertje konden drinken. Dus
eindigde we nabij het treinstation bij een van de vele waterpijptenten.
 Abu Simbel: de absolute macht van farao Ramses
II
Maandag
17 september,
Vroeg in de ochtend stapte we in de bus voor een vier uur durende
rit richting Abu Simbel. Aangezien de bus nog niet voor de helft was
gevuld, konden de Haarlemse avonturiers dan ook niets anders doen dan
languit op de banken liggen en proberen om wat slaap te pakken. Hoe mijn
twee reisgenoten het er vanaf hadden gebracht zou ik echt niet weten, want
ik heb heerlijk geslapen. Het deed de goede oude tijd van Israël
herleven: ‘dit was wel de snurkbus en dan hou je wel de boel de boel’.
Eindelijk aangekomen bij Abu Simbel deed ons beseffen
dat we vandaag onze culturele Egyptische cirkel rond zouden maken: het
hoogtepunt van onze reis. Gespannen liepen we om de berg heen waaruit de
tempel ooit eens uit was gehouwen. De spanning was dusdanig hoog op
gelopen dat er op een gegeven ogenblik geen sprake meer was van lopen,
maar eerder van rennen.
 Eerst
even een stukje moderne geschiedenis: toen Egypte onder leiding van Nassar
begon met de aanleg van de Aswandam dreigde Abu Simbel verloren te gaan in
het kunstmatig gevormde meer Lake Nasser. Onderleiding van de UNESCO
werden diverse studies gemaakt om de tempel te verplaatsen. Uiteindelijk
werd er voor gekozen om de gehele berg inclusief de tempel in rotsblokken
te zagen en deze buiten de gevarenzone aan de rand van het meer te
plaatsen. Binnen vier jaar werden de tempels verplaatst. Abu Simbel
bestaat eigenlijk uit twee tempels: de Grote Tempel van Ramses II en de
Tempel van Hathor die opgedragen is aan Ramses’ vrouw Nefertari.
En dan sta je voor de Grote Tempel van Ramses II; mijn
inziens het mooiste Egyptische bouwwerk, sterker, het mooiste bouwwerk ter
wereld wat ik heb mogen aanschouwen. De vier Standbeelden van een zittende
Ramses met de dubbele kroon van Beneden en Boven Egypte zijn gewoon weg
majestueus en straalt de grootsheid, soevereiniteit en de absolute macht
uit van de farao: adembenemend. Nu heb ik dit laatste woord wel vaker
gebruik als ik voor een archeologisch bouwwerk stond, maar Abu Simbel
slaat echt alles. Hier zou ik uren op een bankje kunnen zitten met niets
meer doen dan alleen maar aanschouwen en dan zou ik net als de Engelse
tekenaar David Roberts, die Abu Simbel in de 19e eeuw aandeed en daar
prachtige schetsen van maakten, mijzelf de eerste uren alleen maar
afvragen hoe ze dit destijds met al hun beperkingen in godsnaam hebben
kunnen bouwen.
 De
Hypostyle hal wordt gevormd door een doorlopende gang, welke geflankeerd
wordt door aan weerszijde vier staande beelden van Ramses II, aan de ene
kant afgebeeld met de kroon van Beneden Egypte en aan de andere kant met
de dubbele kroon van Beneden en Boven Egypte. Op de muren zijn decoraties
aangebracht ter ere van Ramses’ militaire glorie; hier vinden we ook
afbeeldingen van de slag bij Kadesh. Aan het einde ligt het heiligdom.
Hier zit Ramses naast de goden Path, Amon Ra en Harmakhis. Twee keer per
jaar valt de zon op een dusdanig wijze de tempel binnen dat ieder beeld
wordt beschenen, behalve Path, de god van de onderwereld. Hoewel we ruim
uur de tijd hadden om ons te vergapen aan de schoonheid, kwamen we gewoon
tijd te kort.
De Grote Tempel straalt echt de oneindigende macht uit van
een goddelijke farao Ramses II.
De
Tempel van Hathor, hoe mooi die ook is, verbleekt bij de Grote Tempel van
Ramses. Toch is dit misschien wel de opvallendste tempel van heel Egypte.
Nooit heeft een farao zijn vrouw even groot laten afbeelden in een tempel;
hier in Abu Simbel staat Nefertari naast haar man Ramses als een gelijke.
Het binnenste van de tempel laat afbeeldingen zien van de Godin Mut en
Nefertari.
Voordat we richting de bus liepen, wierp ik nog eenmaal
een blik op de Grote Tempel van Ramses II en kom mij nog steeds niet
voorstellen dat ongeveer 3000 jaar geleden de Egyptenaren dit bouwwerk
hadden kunnen realiseren; ik val in de herhaling, maar de schoonheid is
ongeëvenaard
De busreis terug verliep hetzelfde als de heenreis:
slapend. Vroeg in de middag kwamen we aan bij de boot. Hoewel we nog de
kans kregen om met een falukha een tochtje te maken, moesten we dit aanbod
vriendelijk afslaan; snel omkleden om van de laatste uurtjes zon te
genieten. In de loop van de avond vertrokken we richting Luxor. Net als
eerder brachten we de avond met een biertje door op het boven dek.
Het leven langs de Nijl
 Dinsdag18
september,
Hoewel we de Tempel van Kom Ombo al eerder op de reis van de buiten
kant hebben mogen aanschouwen, stond vandaag het daadwerkelijke bezoek op
het programma. De dubbele tempel is geweid aan Sobek en Horus en is
gebouwd tijdens Ptolemeïsche periode. Kom Ombo is niet echt de
‘topper’ van Egypte, maar desondanks een bezoekje meer dan waard.
Na ons bezoek was het op richting Luxor, waar we tegen
zevenen aankwamen.Eigenlijk hebben we de hele dag verschrikkelijk rustig
aan gedaan aan boord van de Nile Treasure. Zoals gewoonlijk hadden we de
goede bedjes tot onze beschikking en hebben niets meer en minder gedaan
dan..…niets. Wel genoten van het leven langs de Nijl.
Het avondeten aan boord lieten we voor wat het was. Het
was tijd voor kwaliteit: McDonalds.
Luxor
en Karnak
 Woensdag
19 september,
Vandaag stonden de Tempel van Luxor en Karnak.
De entree van de tempel van Luxor blijft fenomenaal; de
twee standbeelden van Ramses II, zittend tegen de, met een weergave van de
slag bij Kadesh versierde, pylon aan, geflankeerd door een 25 meter hoge
obelisk, met daarvoor de dubbele rij sfinxen: zowel indrukwekkend als
adembenemend. Ofschoon we de tempel vijf jaar daarvoor ook al hadden
bezocht, maakte de informatie en achtergrondverhalen van onze gids Aza dat
Luxor nog meer tot de verbeelding ging spreken.
 Na
bijna twee uur in de Tempel van Luxor te hebben rondgelopen gingen we naar
het tempelcomplex van Karnak. Ook Karnak blijft indrukwekkend en dan
vooral de Grote Hypostyle Hal; 134 papyruszuilen, zo’n 21 meter hoog,
met hier en daar nog originele weliswaar vervaagde kleuren, een pracht
gezicht. Een ander hoogtepunt blijven de twee overgebleven obelisken; de
één van Thoetmosis I, de ander, bijna 30 meter hoog, is van Hapsjepsoet,
opgedragen aan haar vader Thoetmosis I.
Eenmaal weer op de boot aangekomen was het weer de
benen strekken, maar dan wel languit. Waar de wind, het varen en de Nijl
het zonnen eerder deze week aangenaam maakten, was het nu dat we stil
lagen aan de kade van Luxor echt niet uit te houden in de zon. Onder de
parasol hebben we de middag doorgebracht.
’s Avonds zijn we opzoek gegaan naar een gelegenheid
waar we de waterpijp konden hanteren. Ergens aan de rand van het centrum,
in een niet echt bijzonder aantrekkelijk steegje vonden we wat we wilden:
een overheerlijke sheesha. Voor het eerst werden we geconfronteerd met wat
je zou kunnen uitleggen als sympathie voor de terreurdaden van een week
geleden. Bij het verschijnen van Osama Binladen op de tv, draaiden bijna
alle hoofden zich naar de tv en werden de om ons heen gevoerde gespreken
luidruchtiger en klonken niet echt afkeurend. Hoewel ik geen Arabisch
spreek voelde je gewoon dat er op één of andere manier sympathie was
voor de waanzinnige. Zittend op de stoep, met een pijp naast ons voelden
we ons niet op wat voor een manier ook bedreigd, maar echt prettig voelden
we ons ook niet. Het laatste biertje werd aan boord van de Nile Treasure
genomen.
Het vertrek
Donderdag 20
september,
Onze laatste dag was vrij te besteden. Na het ontbijt te hebben
overgeslagen, namen we afscheid van onze gids Aza, om daarna voor de
laatste keer het zonnedek op te zoeken. Hier besloten we dat onze lunch
genuttigd zou worden bij McDonalds en dat Luxor Museum ons middagprogramma
zou vullen.
 Luxor
museum, hoe klein het ook is, bezit een aantal prachtige stukken,
waaronder beelden van Toetanchamon, Echnaton, Amenophis II en Thoetmosis
III. De collectie bestaat alleen maar uit stukken die in de omgeving van
Luxor zijn gevonden, met als absoluut hoogtepunt de eind negentiger jaren,
in een geheime bergplaats in Luxor Tempel, gevonden standbeelden. Maar ook
een muurdecoratie bestaande uit tegeltjes met de afbeelding van Echnaton
en zijn vrouw Nefertiti zijn schitterend.
De rest van de middag brachten we slenterend door in
het centrum van Luxor. In de namiddag vertrokken we richting het
vliegveld. Door de vele annuleringen was het in tegenstelling tot de
voorgaande jaren uitgestorven op het vliegveld. Dit leverde dan ook een
matig bezet vliegtuig terug op en dan bedoel ik met matig dat er maar
veertien stoelen bezet waren; het was dus een vrij comfortabele reis. Even
na tienen kwamen we aan in Amsterdam en sloten een fantastische vakantie
af. Hoewel we er vooraf overtuigd van waren dat de cirkel nu rond was,
hadden we nu zoiets van: “Het schijnt dat het Egyptisch museum in Caïro
een nieuw onderkomen krijgt, moeten we binnenkort ook nog maar eens naar
toe.” Blijkbaar kruipt ons Egyptisch bloed, waar het eigenlijk niet kan!
Heb je nog niet genoeg foto's van Egypte gezien, volg dan de onderstaande
link naar de fotopagina van Egypte voor extra foto's.
Meer
foto's Egypte
Go back to the
top of the page
|
13 september: Amsterdam
- Luxor