|
home>reisverhalen>thailand
keuzescherm>thailand 2000
Een traditionele visvakantie
Thailand, een droomland voor iedere rechtgeaarde vakantieganger.
Een land wat mijn inziens alles heeft: cultuur, stilte, idealistische en
verlaten plekjes, zee, strand, feest, aardige mensen en de mogelijkheid om
een lekker biertje te drinken....wat wil een mens meer?
Weliswaar vijf jaar later, maar de traditionele
visvakantie is in ere hersteld. Hoewel ik deze keer wel een dagboek bij
mij had, ben ik niet verder gekomen dan de eerste drie dagen. Dat het toch
tot een verhaal is gekomen, is te danken aan het feit dat het tot op de
dag van vandaag een veel besproken vakantie is geweest. Veel leesplezier
en geniet vooral van de foto’s
Tekst & foto's: Michael Boelhouwer
  De grens over: Thailand
Prades Thai of Muang-Thai (land van de vrijen);
nationale feestdag is 5 december (verjaardag van de koning); de hoofdstad
is Bangkok; 60 miljoen inwoners (geschat 2002); de officiële taal is het
Thai, dat de moedertaal is van ca. 90% van de bevolking; de munteenheid is
de baht; de staatsgodsdienst is het boeddhisme (Hinayana- of
Theravada-boeddhisme), dat door ca. 95% van de bevolking wordt beleden;
staatsinrichting: Thailand is een constitutionele monarchie, de
invloedrijkste functie is die van de premier, die verstrekkende
bevoegdheden heeft, in de praktijk spelen militairen echter een
doorslaggevende rol in het politieke leven; economie: landbouw, visserij,
toerisme.
Het vertrek
Woensdag 22 november,
Het vertrek bracht bij mij mooie herinneringen naar boven. Herinneringen
aan zes prachtige visvakanties in Ierland. Zo staand in Café Amsterdam,
met Dick, An, die Lange, Japie en Marcel, een halve liter in de hand,
besefte ik dat juist dat soort vakanties zeldzaam zijn: zes vrienden op
vacance. “Zes vrienden, dan mis ik er twee”, hoor ik jullie al denken.
Klopt, Terry en Jack moesten bij het vertrek verstek laten gaan. Terry
ging helemaal niet; was niet mogelijk het aantal vakantiedagen waarover
hij beschikt. Jack is natuurlijk weer een geheel ander verhaal; hij was
samen met Deb vier weken eerder richting Thailand vertrokken en zou ons
ophalen van het vliegveld.
Terug in Bangkok
Donderdag 23 november,
De vlucht met China Airlines was wederom, zoals gebruikelijk, goed te
noemen. Bij aankomst op Bangkok zag alles er weer vertrouwt uit; niet
vertrouwd, maar wel zo prettig, was dat Jack en Deb ons bij het verlaten
van de aankomsthal al stonden op te wachten. Geheel in de traditie moest
er toch eerst een biertje worden gedronken.
 Bij het aankomen in het Plaza hotel splitste de groep
zich; de één ging even bijkomen op de kamer, de ander ging op zoek naar
een bordje smuk. Omstreeks het middaguur hadden afgesproken om met z’n
alle Bangkok in te duiken.
Hoewel
de meeste van jullie waarschijnlijk zullen denken dat zo’n vakantie als
deze alleen maar uit drinken en eten bestaat, heeft het mis. Vandaag stond
de Wat Pho op het programma. De Wat Pho is de Wat (tempel) van de liggende
boeddha. Met een lengte van 46 meter en een hoogte van 15 meter de
grootste van Thailand, bedekt met bladgoud, waarbij de ogen en de voeten
zijn ingelegd met parels. De tempel dateert uit de 16e eeuw.
Het tempelcomplex is de grootste van Bangkok en bezit de grootste
collectie Boeddha beelden van Thailand.
 Aan
het eind van de middag meldden we ons op Patpong. Niet, zoals een ieder
misschien nu meteen denk bij de gogo- bars, maar op het homo gedeelte van
Patpong. Nee, wij hebben niet het roze licht gezien en zijn ook zeker niet
bekeerd, maar hier indrinken, is net zo’n feest als de Amstel op
Koninginnedag. Na de nodige biertjes en kannen banana en strawberry
daquiri verliet het duo Hijma/Vinke de groep voor een broodnodige massage,
terwijl de rest nog maar een paar kannen liet aanrukken..
Na het gezamenlijke avondeten namen we afscheid van
Deb; op naar Patpong. Hoewel de gogo-bars nooit gaan vervelen,altijd wel
stof tot nadenken opleveren, zorgt voor een heleboel humor, is de echte
lol er naar mijn mening wel af. Ondertussen zat oma, opa, papa, mama en de
kids naast ons aan de bar terwijl de animeermeisjes hun best deden om
iemand aan de haak te slaan: de teloorgang van de mannenwereld.
Maar godzijdank is de Star of Love er nog; het
lichtbaken in de duistere Thaise nacht. Het blijft een wereldtent waar een
ieder die ver van huis is toch een kerstgevoel mee kan krijgen. Op een
andere manier kan ik de kerstboom met cadeautjes (of waren het gewoon
pakken tissues?!) niet verklaren. Ik hoef niemand die ooit van deze
gelegenheid heeft gehoord nog te vertellen wat voor een taferelen we daar
weer hebben meegemaakt. Ter verhoging van de feestvreugde, tot ieders
vermaakt, liet de eerder genoemde combinatie ook hier van zich horen.
Uiteindelijk zijn we op een gegeven moment in ons hotel terechtgekomen.
 Schuitje varen…
Vrijdag
24 november,
De dag begon met een overheerlijk ontbijtje bij Silom Village. Zo zittend
in de buitenlucht, besef je dat dit nu pas echt vakantie is. Aangekomen
bij de Chao Praya rivier was het opzoek naar een long-tail boot om een
tourtje te maken langs de Khlongs. Bangkok werd ooit het ‘Venetië van
het Oosten’ genoemd vanwege de vele kanalen. De khlongs zijn de wijken
die dus aan de kanalen liggen. Het werd een heerlijk boottochtje; genoeg leven
op en langs het water, zonnetje, sloebers kijken, relaxen en een biertje
erbij, wat wil je meer.
 Om
het cultuursnuiven naar het hoger niveau te tillen, was het de bedoeling
om ’s middags de Wat Phra Kaew te bezoeken, ware het niet dat we vlak
voor sluitingstijd aankwamen. Dan maar naar de overkant om de Wat Arun aan
een nadere inspectie te onderwerpen. Wat Arun, met zijn kenmerkende 82
meter hoge ‘prang’ (Khmer stijl toren), is meer dan de moeite waard.
Zonder tijd te verliezen, gingen we met de tuk tuk op
volle snelheid naar onze ‘Thaise vriendjes’ van Patpong. Een avond in
Bangkok is als iedere andere avond in Bangkok: biertjes en een paar kannen
banana- en strawberry daquiri , King’s Castle, Star of Love, hapje eten,
biertje in een andere gogo-bar, combinatie Hijma/Vinke kwijtraken, nog
biertje drinken, om uiteindelijkergens midden in de nacht in je hotel te
eindigen.
Hernieuwde kennismaking
Zaterdag 25 november,
Een uurtje of vijf, een kwartiertje voordat we richting het vliegveld
zouden gaan, kwam de combinatie Hijma/Vinke het hotel binnenlopen. Het was
de hoogste tijd om af te reizen naar Phuket.
 Met volop bewolking en zelfs lichte regenval kwamen we
aan het begin van de dag aan voet op Phuket Airport: een fikse
tegenvaller. Hoewel de regen in de loop van de ochtend verdween, bleef het
bewolkt, wat overigens geen invloed had op de temperatuur, in tegendeel
zelfs, het was warm en broeierig. De hele dag hebben we eigenlijk niets
anders gedaan dan een beetje op het strand hangen, biertje drinken en wat
eten. De combinatie Hijma/Vinke moest overigens de eerste uren verstek
laten gaan vanwege het bijslapen.
Voor het avondeten moesten we eerst een grote
teleurstelling verwerken: Nr 3, het beste wat Patong op Ba Rim Pa te
bieden had bestond niet meer. Dat dit overigens geen probleem opleverde
was geen verrassing. Waar je ook komt in Thailand, het eten is bijna
altijd van grote kwaliteit. Na een hele goede maaltijd was het de hoogste
tijd om een biertje te drinken!
De
hernieuwde kennismaking met de Soi Blanca was weer een groot feest. Hoewel
de commercie ook hier heeft toegeslagen blijft de Soi Blanca een unieke
plaats, al moest ik nog wel wennen aan het feit dat opa, oma, vrouw en
kinderen tegenwoordig ook de barretjes bezoeken.
De ladymen waren ook deze avond in topvorm en de al
bekende kakofonie van de luid brullende boxen ‘verhoogde’ de
feeststemming. De echte lachwekkende en soms walgende taferelen zoals we
die al eerder in 1996 en 1998 mee hadden gemaakt, mochten we deze avond
niet aanschouwen; wat dat betreft is de Soi Blanca beschaaft geworden.
Toch waren de avonden op Phuket vaak hetzelfde: indrinken bij de Paradise
bar, lekker eten in één van de vele restaurantjes die Patong rijk is,
een over heerlijk bakje koffie bij Starbucks, doortrekken en afsluiten op
de Soi Blanca, in de Irish Pub of een andere kroeg. Het enige verschil
iedere avond was het tijdstip dat we de combinatie Hijma/Vinke
kwijtraakten.
 Lazy Sunday
afternoon,
Zondag
26 november,
De eerste echte luie dag sinds ons vertrek uit Nederland en deze werd ook
precies doorgebracht zoals ook de bedoeling was. Op ons gemak ontbijten om
daarna naar het strand te gaan; een beetje relaxen, strandwandelingetje,
afkoelen in de zee, hapje eten, potje kaarten, af en toe de ogen dicht,
biertje, krantje lezen, een beetje dollen en vooral nog maar weer een
biertje.
Welcome on the Reel
Hooker
Maandag
27 november,
De grote dag was aangebroken. Vol verwachting klopte ons hart. We werden
keurig bij ons hotel opgehaald en bij de pier aangekomen werden we
verwelkomt door de ‘kapitein’ van onze boot: John. Bij de eerste
inspectie van de Reel Hooker moesten we allemaal tot een en dezelfde
conclusie komen: als het niet op en met deze boot lukte, konden we wel
stoppen.
 Nou, we konden haast wel stoppen. Aan het eind van de
dag hadden we één tonijntje gevangen en Marcel had een barracuda aan de
haak geslagen, de sailfish bleef uit onze beurt en daar kwamen nu juist
voor. Hoewel het fantastisch weer was, soms zelfs te warm en we ons de
hele dag opperste best hadden vermaakt, zat het niet vangen van een
sailfish ons behoorlijk dwars.
John
had er een verklaring voor. Het was de voorgaande dagen slecht weer
geweest met veel wind, wat de sailfish kan doen besluiten om elders zijn
eten te zoeken. Maar….de weersvoorspellingen voor de komende dagen waren
goed, dus hoefden we ons niet zorgen te maken, althans volgens John en die
was per slot van rekening de kenner. Dus vol vertrouwen gingen we terug
naar patong, want als het vandaag niet was gebeurd, zou het zeker
overmorgen gaan gebeuren.
Niets doen
Dinsdag
28 november,
Vandaag hadden we een rustdag, dus zijn we niet verder gekomen dan het
strand. Een beetje relaxen, strandwandelingetje, afkoelen in de zee, hapje
eten, potje kaarten, af en toe de ogen dicht, biertje, krantje lezen, een
beetje dollen en vooral nog maar weer een biertje. Ik moet eerlijk zeggen,
ook deze dag ging het ons goed af.
 Daar waar we voor kwamen,
sailfish!
Woensdag 29 november,
Het was D-day vandaag. Na het debacle van eergisteren waren we vooral
gespinsd op een revanche. De Reel Hooker lag er weer goed bij, het weer
was uitermate lekker, dus niets zou ons in de weg kunnen staan tot het
behalen van grote successen. De ochtend verliep qua vissen dramatisch.
Hoewel we volop aan het trawlen waren wilde niets, maar dan ook niets
bijten.
De
middag verliep iets anders. Al snel gingen de verklikkers af, paniek aan
boord. De adrenaline van een ieder schoot omhoog en aanwijzingen werden
direct al gegeven. Het was aan de schrijver van dit verhaal om de revanche
in te luiden. Hoewel Mikey danig verzwakt was door de buikgriep, lukte het
mij om binnen redelijke tijd de buit binnen te halen: een werkelijk
fantastische sailfish was mijn beloning. Eindelijk begreep ik het gevoel
van Jack wat hij destijds in 1996 moest hebben gehad. Wat een belevenis,
ruim twintig minuten aan die hengel hangen om maar vooral de vis niet te
verspelen, de hele bootcrew alleen maar bezig om die vis binnen te halen
en dan….dan komt die torpedo aan boord. Als een moegestreden gladiator
mag en kan je alleen maar je
de handen tevreden in de lucht gooien. De zoete smaak van de overwinning
voelt goed aan.
 Gelukkig
bleef het die dag niet bij die ene overwinning. Al snel moest Dick er ook
aan geloven. Het werd een strijd op leven en dood. Volop beukend met de
hengel, het zweet op z’n voorhoofd, de pijn in zijn armen van het
draaien; dit alles werd terecht beloond en ook Dick mocht zich te goed
doen aan de die overbekende zoete smaak.
Terwijl de zon langs de zee in dook, gingen we tevreden
op huis aan. De ‘sailfish-club’ waarvan Jack tot op vandaag het enige
lid was, had zich uitgebreid met Dick en Mikey en morgen zouden er zeker
meer volgen. Het kon niet anders dan dat de revanche vervolg zou krijgen.
 De overwinning is compleet
Donderdag
30 november,
Het was wederom D-day. Na de wapenfeiten van gisteren, was het vandaag de
beurt aan de rest om een sailfish aan de haak te slaan. Onze
‘kapitein’ John had er vertrouwen in en dat kwam uit. Als eerste mocht
Japie Boelhouwer de stoel in. Je zou zeggen dat na zes jaar ervaring te
hebben opgedaan in Ierland, dit toch een peulenschilletje zou zijn voor de
kleine grote man. Niets was minder waar. Hij moest volop aan de bak, maar
de beloning van navenant. Voor het middaguur hadden we de gewenste
sailfish aan boord.
Onderhand
waren we in een soort sailfish-playground terecht gekomen want de beesten
schoten aan weerszijde van de boot het water uit. Het duurde dan ook niet
lang voordat André in de stijgbeugels moest. Een half uur later bestond
de ‘sailfish-club’ uit vijf personen, maar we waren nog niet tevreden.
Aangezien Marcel net als gisteren zijn bedje verkoos boven het vissen,
waren alleen Jack en Theo nog niet beloond voor hun getoonde inzet en
inspiratie. Hoewel we nog twee uur te gaan hadden was het pas bij het
scheiden van de markt dat we alsnog konden toeslaan.
 Even
leek het erop dat we de jackpot hadden gewonnen. Maar liefs drie hengels
gingen tegelijk af, dus stonden Theo, Jack en Japie in de aanslag om de
jackpot te verzilveren. Op een gegeven ogenblik was het zelfs niet meer
duidelijk wie er nu wel en wie er nu niet beet had. Uiteindelijk bleef
Theo alleen over en deze sailfish had niet echt zin om aan boord gehaald
te worden. Met een sprint van meer dan 400 meter, kon John niet anders dan
de Reel Hooker richting de vis te verplaatsen, iets wat normaal gesproken
niet gebeurd. Na ruim 40 minuten beuken kwam de sailfish in het zicht.
Totaal moe gestreden moest de vis zich overgeven aan het geweld dat Theo
ten toon had gespreid. Bij het binnen halen van de trofee bleek dat de
vangst alleen gedaan had kunnen zijn met al het geluk van de wereld: de
vis was niet gehaakt, maar de lijn was om z’n snavel gekruld. Het is tot
op de dag van vandaan onbegrijpelijk dat de krachten die aan beide kanten
zijn uitgeoefend de lijn niet had gebroken.
Hoewel we meer dan tevreden terug gingen, de champagne
open getrokken werd, was er toch nog iets was teleurstelling over het feit
dat Jack niet zijn beloning had gekregen. Maar aangezien Jack vier jaar
eerder al eens een sailfish had gevangen werd die teleurstelling in de
Paradise bar snel weggespoeld met de nodige biertjes.
De Haarlemse avonturiers waren met een missie richting
Phuket gekomen en hadden die missie naar volle tevredenheid voltooid:
revanche was genomen
Er is er één jarig…
Vrijdag 1 december,
Groot feest deze dag in Patong, zeg maar gerust in heel Thailand: onze
Dick was jarig! Aangezien we nu niet de jongens zijn die of de boel
versieren, of in polonaise lopen en zeker niet aan verkleedpartijtjes
doen, was overdag niet veel te merken van de feestvreugde. Niet dat we
geen biertje hadden gedronken, maar dat deden we toch wel.
 ’s
Avonds was het daarentegen wel feest. Dick had ons op zijn
verjaardagspartijtje uitgenodigd bij Ba Rim Pa. Nu zullen wel zeggen:
“Leuk dat Ba Rim Pa, maar dat zegt niet veel.” Ba Rim Pa is
waarschijnlijk de Bokkendoorns van Patong. Het restaurant, werkelijk
prachtig gelegen tegen de heuvel die de baai aan de rechterkant omsluit,
waardoor je een fantastisch uitzicht hebt, straalt niet alleen kwaliteit
uit, maar levert ook kwaliteit. Met andere woorden, we hebben overheerlijk
gegeten, lekker gedronken en, zoals de traditie dat wil, een goede sigaar
gerookt. Ofschoon we Pa Rim Pa tegen sluitingstijd verlieten, was dit nog
niet het einde van de avond. Het feest werd door gezet in down town Patong
Het vertrek
Zaterdag 2 december,
De laatste dag werd doorgebracht zoals een laatste dag eigenlijk altijd
wordt doorgebracht. Je spullen pakken, de laatste inkopen doen en maar
vooral de tijd doorkomen tot aan het vertrek. Dat hield vandaag in dat we
in en rondom het zwembad zijn geweest.; af en toe een plons, een biertje
en een potje klaverjassen. Het mooiste moment komt op naam van Marcel. Bij
terugkomst van het inkopen doen, besefte Hijma dat het misschien wel slim
zou zijn om er voor te zorgen dat de aangekochte kleding er zo zou uit
zien dat de douane nooit kon denken dat ze in Thailand gekocht waren. Dus
werd alles op de grond gegooid, overlopen, gekreukt en uiteindelijk in een
nieuw gekochte tas, die uiteraard ook door het zand was gehad, gestopt
Bij aankomst op Schilhop bleek trouwens dat deze truc
had gewerkt; fluitend liep Hijma de douane door.
In de namiddag vlogen we richting Bangkok, om daar na
een paar uurtjes wachten de thuisreis te aanvaarden.
Ook aan al het goede komt een eind
Zondag 3 december,
Geheel in de trend van het overbekende gezegde ‘ook aan alle goede
dingen komt een eind’ namen we na nog eerst nog een biertje te hebben
genomen op Schiphol afscheid van elkaar. Het einde van een fantastische
vakantie was daar.
Heb je nog niet genoeg foto's van Thailand gezien, volg dan de onderstaande
link naar de fotopagina van Thailand voor extra foto's.
Meer
foto's van Thailand
Go back to the
top of the page
|
22 november:
Amsterdam - Bangkok