De hoofdrolspelers:
Jack Boelhouwer
Dick Vinke
en Michael Boelhouwer
|
|
home>reisverhalen>zuidelijk
afrika
It's a nice, hot & sunny day in Southern Africa
Terecht kopt de brochure van de reisorganisatie
Baobab,
waarmee wij onze reis maakten, boven de aangeboden reis ‘Schatkamer van de
natuur’. Want als je aan Afrika denkt, denk je toch voornamelijk aan het
wildleven. Maar ook aan de uitgestrekte graslanden en de soms waterrijke
gebieden, waar het wild z’n vrije gang kan gaan. Wat dat betreft voldeed onze
reis door Zuid-Afrika, Botswana, Zimbabwe en Mozambique aan de beelden die
eigenlijk een ieder van ons heeft van Afrika.
Toch is Afrika jammer genoeg meer dan ‘game’.
Tijdens onze rondreis door Zuidelijk Afrika hebben we ook de voor Afrika bijna
synoniem staande armoede veelvuldig moeten zien; het doet je beseffen dat je
blij mag zijn dat je wieg in het koude Nederland stond.
Zuidelijk Afrika, in meerdere opzichten een
fascinerende, adembenemende en soms confronterende rondreis.
Waar ter wereld je ook komt heden ten dagen, de kans
dat je meer dan één internetcafé tegenkomt behoort niet meer tot de
mogelijkheden, maar is een vaststaand feit onderhand. Laat de bestemming van
onze vakantie dit keer het gezegde ‘de uitzondering bevestigt de regel’ dan
ook echt bevestigen. Niet meer dan twee mailtjes heb ik dit keer maar kunnen
versturen, maar dan moet ik er wel bijzeggen dat het twee mailtjes van
hoogwaardige klasse betrof dus…. fasten your seatbelts and enjoy the ride!
Tekst: Michael Boelhouwer
Foto's: Jack en Michael Boelhouwer
Afrika overtreft zichzelf iedere keer weer
'On sights as beautiful as this, angels in their
flight must have gazed'
- Dr. David Livingstone -
 We
zijn in de voetsporen getreden van de Britse ontdekkingsreiziger David
Livingstone. Tijdens zijn zoektocht naar de oorsprong van de machtige Zambezi,
die traag over de hoogvlakte van Noord-Zimbabwe stroomt, ontdekte hij als eerste
westerling de majestueuze Victoria-watervallen; een woest kolkende watermassa
die zich over een breedte van bijna 1,7 kilometer van honderd meter hoge kliffen
stort. Nu gaat de vergelijking met Livingstone, voor degene die nog twijfelde,
natuurlijk niet in z'n geheel op. Waarschijnlijk de enige overeenkomst tussen
hem en de 'Avonturiers uit het Haarlemsche' is dat wij allen bij de
Victoria-watervallen hebben gestaan. Maar gezien onze achtergrond en
prioriteiten is dat misschien maar ook goed ook.
We zitten nu dus in Zimbabwe en het is onderhand 12 dagen geleden dat wij onze
dierbaren met een traan in de ogen vaarwel hebben gezegd. Nu we toch een soort
van een rustdag hebben, in de gelegenheid zijn om de overpeinzingen van de
laatste dagen aan het spreekwoordelijke papier toe te vertrouwen, blijkt dat
hier in Bulawayo, de tweede stad van Zimbabwe met 1 miljoen inwoners, ook de
moderne telecommunicatie niet heeft stil gestaan waardoor wij in de mogelijkheid
zijn om een berichtje te kunnen sturen.
Ik weet dat Dick jullie een paar dagen geleden al op de hoogte heeft gesteld van
onze bewegingen in zuidelijk Afrika. Het probleem hier in het verre zuiden is
dat de internetlocaties echt op één hand te tellen zijn. Daarnaast moet ik
eerlijk zeggen dat als er al een internetcafé in de buurt was, wij vaak niet
eens de mogelijkheid hadden om even een berichtje te sturen aangezien het dag-
en avondprogramma overvol is. We komen dan ook waarschijnlijk minder fit thuis
dan toen we weg gingen; maar ja, je wilt avontuur of niet!
Afrika
 Hoe is Afrika? Ik weet dat dat de vraag is die beantwoord moet
worden. Als ik datgene wat we de laatste dagen allemaal hebben meegemaakt
met één woord moet omschrijven, krijg ik het moeilijk, maar zal dan kiezen
voor adembenemend.
Het wildleven is onbeschrijfelijk. Ik besef dat datgene wat
we hebben gezien, de meeste van jullie wel eens in de dierentuin hebben gezien.
Dus ik kan wel gaan opscheppen dat we o.a. bavianen, hyena's, kudu's, buffalo's,
wildebeesten, olifanten, impala's, leeuwen, jakhalzen, giraffen, nijlpaarden, neushoorns,
krokodillen, zebra's en een luipaard hebben gezien, maar ja, dat heeft Zoë (voor de dames en
Terry: papa mist zijn kleine prinsesje behoorlijk en het is maar goed dat er
foto's op het kampement aanwezig zijn van het liefste kleine meisje ter wereld,
want anders had papa op sommige momenten het zwaar gehad)
onderhand met haar 11 maanden ook al meerdere keren mogen aanschouwen, dus zo
bijzonder is dat nu ook weer niet.
Dus wel! Het gevoel om die beesten in wild te zien is niet te beschrijven. Dit
alles levert nog een groter probleem op als je ze van heel, en dan praten we
over héél, dicht bij mag zien; olifanten op 3 meter, leeuwen op 8 meter,
zebra’s op 3 meter, bavianen op een dusdanige korte afstand dat je ze bijna
voor hun kont kon trappen als ze bij de tent waren 'kloten' en, geloof het of
niet, maar de foto’s zullen jullie overtuigen, witte neushoorns op 1,5 meter.
Ja, en dat alles heb je niet in de dierentuin.
Het reizen
 Het is wennen. Waar we in het verleden gewend waren om alles
zelf te bepalen, is op deze reis het enige wat we zelf kunnen bepalen de kleren
die we dragen. De rest is al voorgekauwd, dus is het niets meer of minder dan 'follow
the leader'. Het klinkt misschien raar, maar voor een reis in Afrika is dat
misschien ook wel het beste tenzij je genoeg tijd hebt. Met de
groepssamenstelling hebben geluk; we zijn weliswaar de oudste maar aangezien wij
drieën een jeugdige geest in een iets te oud lichaam bezitten kunnen we prima
opschieten met de meeste. Al zal het niemand verbazen dat de jeugd, qua drinken
en het laat naar bed gaan, niet de toekomst heeft. Dit alles kan in een ander
perspectief komen te staan als je heilig geloof in de woorden 'het leven begint
bij veertig'. Met ander woorden doen de "Avonturiers uit het Haarlemsche' 's
avonds het licht uit en is onze drankrekening voor de rest van de groep van
buitengewone categorie. Maar ja, hebben we dit al niet eerder meegemaakt.
Ik zal hieronder proberen om zoveel mogelijk de gebeurtenissen
per dag te beschrijven. Ongetwijfeld ga ik het een en ander vergeten, maar
doordat het reisschema zo strak in elkaar zit, is het bijna onmogelijk om een
fatsoenlijk reisdagboek bij te houden. Het enige wat ik nog meer kan zeggen is:
fasten your seatbelts and enjoy the ride!
Het vertrek
Vrijdag 20 september
Vertrek vanaf Schiphol. Na eerst een biertje te hebben gedronken bij Café
Amsterdam, met een half uur vertraging geboard. Het was overigens een prima
vlucht met onze nationale trots. Alleen het inchecken ging niet zoals wij hadden
verwacht, om met Dick’s woorden te spreken: Als Mandy al iets geregeld had,
dan werd haar actie door Baobab direct ontregeld omdat we direct tussen de groep
werden gesetteld. Weg kans op upgrading, weg kans op een goede zitplaats!
Two big Jacks and a small Jack
Zaterdag 21 september
In het Haarlemse is het onderhand al een bekend gegeven dat Jack een voorkeur
heeft voor een biertje, maar dat zijn reputatie hem 9 duizend kilometer vooruit
was gesteld is natuurlijk iets wonderbaarlijks: er is hier in Zuid Afrika gewoon
een glas bier naar Jack vernoemd. Wat is er gebeurd?
Niets vermoedend namen we plaats op het terras van een
restaurant/hotel, aangezien we door de hoge temperatuur die momenteel
heerst in Warmbad toch wel dorstig waren geworden. Op de vraag van wat we wilden
drinken antwoordde Jack een biertje, het liefst een groot biertje waarop de
serveerster vroeg: "a jack?”. “A what?” was ons antwoord. We hadden
het dus goed gehoord, een jack. Je kunt dezer dagen dus kiezen, in grote
oplopend, uit een fluitje, een vaasje, een pul en nu dan ook een jack. Een jack
is niets meer en minder dan een jug van 1,8 liter, voor de onwetende een
bierkan. Voor een ieder die ons onderhand wel eens heeft meegemaakt op vakantie
behoeft het dan geen nadere uitleg dan dat de gelijknamige medereiziger en Dick
een big jack bestelde en Mikey een small jack.
We zijn dus vanochtend om 7.30 uur aangekomen op Jo'burg en
direct naar Warmbad vertrokken. Hier hebben we de namiddag (biertje gedronken en
naar een zwembadje geweest) en de avond (biertje gedronken en wat gegeten) dus
doorgebracht.
  De
grens over: Botswana
Republic of Botswana; de nationale feestdag is 30 september
(Onafhankelijkheidsdag); de hoofdstad is Gaborone; 1,5 miljoen inwoners (geschat
2002); de officiële taal is het Se Tswana; de munteenheid is de Pula; 85% van
de bevolking hangt autochtone religies aan, 10% van de bevolking is protestants,
4% rooms-katholiek; staatsinrichting: Botswana is sinds 30 sept. 1966 een
onafhankelijke presidentiële republiek binnen het Britse Gemenebest.
Staatshoofd is de president, die tevens leider van de regering is en
opperbevelhebber van het leger, de wetgevende macht wordt uitgeoefend door de
Nationale Vergadering (National Assembly) die uit haar midden de president, de
vice-president en de leden van de regering aanwijst; economie: de relatief
grotere welvaart is vooral te danken aan de ontdekking van delfstoffen zoals
diamant, nikkel en koper.
 Along the road
Zondag 22 september
Vandaag vroeg uit Warmbad vertrokken om bijna 9 uur later aan te komen in
Francistown (Botswana). Het enige wat ik kan zeggen is dat het een lange rit was
en dat we lekker hebben geslapen aan boord!
Bij onze camping aangekomen, voor het eerst de tent opgezet met
wat hulp van onze kok Justin. Het zal niemand verbazen dat zelfs de eerste keer
de tent opzetten niet echt iets is wat de familie Boelhouwer met plezier heeft
gedaan. Het avondeten genuttigd in het restaurant van het vakantiepark, waarbij
we zelfs de keuze hadden uit impala vlees. De avond afgesloten met het licht
uitdoen van de bar, lang nadat de laatste van de groep vertrokken was
 Das Boot
Maandag 23 september
Wederom vroeg vertokken om in de middag in Maun aan te komen. Vanuit Maun zijn
we de Okavango delta in getrokken, Zoals het woord Delta al voorspelde, moesten
we met een bootje naar onze campsite. Dit gebeurde in de vorm van een mokoro,
een uitgeholde boomstam die niet voorbestemd is voor twee blanken met een
waarschijnlijk gewicht van (totaal) 175 kilo. Hoewel de reisbeschrijving het
boottochtje enigszins idealistisch omschreef, zaten Jack en ik dan ook niet op
ons gemak en hadden herhaaldelijk het idee dat we in de Botswaanse versie van de
Duitse onderzeebootklassieker 'Das Boot' waren beland. Ternauwernood
hielden wij het droog, al was dat niet aan onze ‘kapitein’ te danken.
Waarschijnlijk wel het mooiste moment van de vakantie hier
meegemaakt. Waren we eindelijk op onze campsite, konden we op een afstand van
ongeveer 60 à 80 meter, bij een ondergaande zon die de gehele omgeving van een
oranje rode gloed voorzag, een zevental olifanten aanschouwen: fantastisch,
Afrika op z’n mooist!
 Springbok
dinsdag 24 september
's Ochtend hadden we een gamewalk waarbij we voor het eerst op een betrekkelijk
korte afstand wild zagen (al was het niet vergelijken bij wat we later allemaal
zouden zien). Waarschijnlijk schieten woorden te kort om te omschrijven wat je
voelt als je giraffes, olifanten en zebra’s in de vrije natuur mag
aanschouwen. Hoewel de koperen ploert ons teisterde, deed dit niets af aan de
schoonheid die voor ons ontwaakte.
Na de gamewalk stond het opbreken van het kampement op het
programma. Twee van onze medereizigers mochten het genoegen smaken om bij het
opbreken er achter te komen dat een slang zich had verstopt in de schaduw van
het tentzeil. Godzijdank is dit de familie Boelhouwer niet overkomen, want
anders was dit ook de laatste keer geweest dat wij de tent hadden aangeraakt.
Na de lunch was het terug naar de truck. Waar de familie
Boelhouwer zo bang voor was met de U-96, gebeurde Dick. Bij terugkomst op het
vaste land zonk zijn duikboot bij het aanmeren. De kapitein roste de mokoro met
een dusdanig hoge snelheid de kant op dat de achterkant water begon te maken. Op
het allerlaatste moment kon Dick zijn vege lijf nog redden, maar voor zijn
achterwerk was het zeer zeker te laat. Enigszins nat klom hij in de safari truck
die ons terug bracht naar Maun. 's Middag dus terug naar Maun om daar 's
avonds de lijst met shooters soldaat te maken. Het groepsgebeuren had ons op een
gegeven moment zelf te pakken toen één van de Brabanders bij het nuttigen van
een springbok voorstelde om een ritueel dansje eraan toe te voegen. Over het
resultaat kan ik kort zijn: we schamen ons!
 Game On
Woensdag 25 september
Voordat we richting het Moremi Wildlife Reserve vertrokken, stond eerst een
spectaculaire rondvlucht in een cesna over de Okavango delta op het programma.
Wat een belevenis. Zelfs voor iemand die de gedachte ‘hoe groter het
vliegtuig, hoe beter’ aanhangt, is het rondvliegen in een cesna (5 personen)
iets fantastisch. Op een hoogte van ongeveer 200 meter mochten wij ons vergapen
aan al datgene wat onder ons plaatsvond. Na een vlucht van ongeveer een uur
waren we in de gelukkige positie om de rest van het reisgezelschap binnen zien
te komen waarbij de kleine meerderheid niet wit en kotsmisselijk de aankomsthal
kwamen binnen lopen. Wat dat betreft is er niets mooiers dan leedvermaak (ik
weet het, verkeerde opmerking).
Aan het eind van de morgen zijn we vertrokken richting Moremi
Wildlife Reserve vertrokken. Deze middag ging de vakantie voor ons gevoel echt
van start. Eenmaal in Moremi aangekomen, was het eerst de tent opzetten, de
spelregels uitleggen en de lunch nuttigen.
 Voor een ieder die nieuwsgierig is, hier volgen de spelregels,
voor zover ik ze nog kan en wil herinneren: niet te dicht bij water (Kwai
rivier) i.v.m. met krokodillen en nijlpaarden, geen etensrestanten laten
slingeren en zeker geen etenswaren bewaren in je tent i.v.m. bavianen, hyena’s
en leeuwen, altijd voor het slapen gaan je tent controleren i.v.m. slangen
(waaronder de pof-adder, black mamba en spitting cobra, juist ja, deze zijn
allen zeer giftig) en schorpioenen, altijd met een zaklantaarn naar de wc bij
voorkeur met z’n tweetjes i.v.m. al het bovengenoemde wild en misschien wel
het belangrijkste, maak vooral geluid als je in de nabijheid van wild bent op de
camping want dat kan ze afschrikken.
Zoals jullie begrijpen moest ik na uitleg van de spelregels
navraag doen met betrekking tot de aanwezige slangen. Echt gerustgesteld werd ik
niet van het antwoord, want de kans bleef aanwezig dat je een van die gluiperts
kon tegen komen.
Voor de namiddag stond onze eerste gamedrive op het programma.
Verdeeld over twee safaritrucks, bestuurd door onze gidsen Uta, tevens ook de
baas tijdens de trip (zoals jullie al raden van Oost-Duitse afkomst en zeer
behendig, maar bovenal zeer sterk) en Onno (afkomstig uit Nederland en zes
maanden geleden tijdens een twee jarige rondreis in Afrika blijven hangen in
Botswana), gingen we Moremi in. Wat een belevenis, woorden schieten te kort.
Alles wat je in de dierentuin ziet en aanwezig is in zuidelijk Afrika, hebben
wij nu in het wild mogen aanschouwen. Nog geen hoofdprijs, maar dat zou de
volgende dag volgen.
 Afrika overtreft zichzelf iedere keer
Donderdag 26 september
Het was vroeg op, 05.15 uur om wat te eten en om een kopje koffie te
bemachtigen. Voor zessen zaten we weer in de truck. Weer teveel gezien om op te
noemen, maar de ochtend werd afgesloten met, waarvan we toen nog dachten een
hoofdprijs. Reden we langs een vlakte waar mijn inziens niet veel leven zat
behalve een verdwaald konijn (en daar kwamen we natuurlijk niet voor), trapte
Uta plotseling hardhandig op rem, schoot omhoog door de opening boven de
bestuurderskant, greep gelijktijdig een verrekijker, een tuurde de horizon af.
“Yeah, I was right”, sprak ze, voor de rest die in haar truck stonden, op
raadselachtige manier. “You see the tree standing right besides the termite
hill, go to the left just before that other tree, and you’ll see the tails of
three lions.” Ik hoef je niet te zeggen dat zelfs Arendsoog, mocht hij
aanwezig zijn geweest, dit had gemist en dat het Mikey ongeveer 5 minuten kostte
voordat ik de leeuwen had gespot door mijn telelens. Op ongeveer 150 meter
afstand bewoog een groep van 4 leeuwen zich rustig voort; wat een prachtig
gezicht. Opgetogen gingen we om ongeveer 11.00 uur terug naar ons basiskamp.
 Om de tijd wat te doden moest er met het mannelijke gedeelte van
de Brabantse afvaardiging gekaart (toepen) worden, waarbij het uiteindelijk doel
op een gegeven moment eigenlijk was dat iedereen mocht winnen behalve Toine.
Nadat dit doel een aantal malen was bereikt, legden de Avonturiers uit het
Haarlemsche de lat iets hoger door te stellen dat alleen het westen mocht
winnen. En zoals jullie van ons ook konden verwachten en minimaal eisen, hebben
we de Haarlemse eer hoog gehouden, wat de rest tot vroegtijdig afhaken bracht.
Hier gezeten aan de Kwai-rivier kwam ik voor mijzelf tot de
ontdekking dat Uta de verpersoonlijking was van de ideale vrouw waarmee je in
Afrika wilt leven. Ik zeg nadrukkelijk ‘in Afrika’, want hoewel ze niet echt
lelijk was, gaat er voor mij persoonlijk in de rest van de wereld niets boven
mijn eigen Ing.  Waarom Uta in Afrika? Heel erg simpel. Waar vindt je een vrouw
die voor 20 man en vrouw kookt, tegelijk de wacht houdt, eigenhandig een wiel
van een safaritruck wisselt, boven op een trailer slaapt, in het bezit is van de
ogen van een arend, een safaritruck bestuurd alsof het een fiets is, tijdens het
hout sprokkelen alleen maar met boonstammen aan komt, de safaritruck zo parkeert
dat niemand ander enig goed zicht heeft en waarschijnlijk als het erop aankomt
een leeuw in de houtgreep neemt. Haar enige nadeel is zoals Dick het treffend
omschrijft “niet bijster aardig is en humor heeft ze al helemaal niet”.
In de namiddag stond de tweede gamedrive op het programma. Bij
het wegrijden, gezeten in de truck van Onno, van de campingsite leek het erop
dat het weer drastisch zou veranderen. In de verte zagen we al het onweer en een
fikse regenbui hing in de lucht. Als eerste schoot bij mij in gedachte dat het
wel niets zou worden; niets minder was waar. Wat we de komende 3 uur mochten
aanschouwen was één groot hoogtepunt. We waren nog niet een kwartier onderweg
of op een meter of 20 à 25 lag een groep van ongeveer 10 leeuwen te rusten
onder een boom. Dachten we dat we vanochtend al geluksvogels waren, dit overtrof
alles, ware het niet dat zoals ik al eerder zei: “Afrika overtreft zichzelf
ieder keer”.  Op een gegeven moment schiet Uta weg. Geheel verbaast
aanschouwden wij dit, tot dat ook bij ons door drong dat een tweehonderd meter
verder op twee leeuwen aan het jagen waren op impala’s. Dat de leeuwen geheel
kansloos waren (het is overigens zo dat 9 van 10 keer dat een leeuw jaagt,
hij/zij de jacht met lege klauwen afsluit) deed niet af aan het schouwspel.
Verder op de drive, zonder blasé te worden, zagen we grote groepen nijlpaarden
en olifanten. Bij de terugtocht kwam de echte hoofdprijs waarvan wij al dachten
dat we die gehad hadden.
Op een afstand van niet meer dan acht meter lag de eerder al
geziene groep van leeuwen languit te genieten van de ondergaande zon, waarbij
een deel van de groep een kudde zebra’s, die aan de overkant van het water
stonden te drinken, aandachtig in de gaten hield. Wat een imponerend
gezicht! Als ik eerlijk ben, dank ik wie hiervoor ook verantwoordelijk is, op
mijn blote knieën.
 De avond werd zoals gewoonlijk afgesloten met een biertje. Iets
voor tienen haakte ik af om te proberen alles dat ik vandaag had
meegemaakt te verwerken. En zoals het lot dan ook wil, gebeurd er dan iets wat
je niet had willen missen. Aangezien ik er zelf niet bij was citeer ik Dick uit
zijn eerste mailtje: Jack en ik hebben een fantastisch nachtelijk avontuur
meegemaakt. We slapen dus aan een riviertje midden in het park. Horen we tegen
een uur of tien wat geluiden. Wij met onze schijnwerpers richting waterkant waar
het dus uitkijken geblazen is voor krokodillen. Staan we op zo'n 5 meter afstand
van een Nijlpaard die het water uit was gekomen. Stralen hem dus zo in die grote
kijkers. Onze Baobab gids die er ook bij was, samen met Joris: Jongens uit die
lichten. Volgens mij vindt hij het echt niet leuk dat wij in zijn ogen schijnen!
Echt top. Joris zat al bijna in een boom, maar wij helden zijn blijven staan tot
dat het onweer ons noopte richting onze tentjes te gaan. Verder heerlijk
geslapen hoor!
Shall we move your trailer
Vrijdag 27 september
Vanochtend vertrokken we voor een rit van ongeveer 4 uur naar het naastgelegen
Chobe National Park. Voor jullie verbeelding; eigenlijk lopen de parken hier in
Botswana in elkaar over. Op het moment dat je het ene park verlaat kom je in een
soort overgangsgebied waarin de beesten ook naar vrije lust kunnen vertoeven, om
later weer over te gaan in het volgende park. In het begin van de middag kwamen
aan in Chobe, in het deel dat Savuti heet.
 Chobe staat voornamelijk bekend om de grote populatie olifanten
en dat begon al direct bij het betreden: een olifant op 3 meter van de truck. Nu
denk ieder misschien “So what, zo zie ik ze ook in de dierentuin”. Daar kan
je wel gelijk in hebben maar ten eerste is er dan iets van een hek en ten tweede
zijn de olifanten in de dierentuin niet echt wild. Aangezien de olifant met de
seconde dichterbij kwam, moest Onno oplettend zijn. Met één voet op het
gaspedaal de truck geschakeld in de eerste versnelling, met twee ogen gericht op
iedere beweging die de olifant maakte, parkeerde Onno vrij 'relaxed' de truck op
3 meter afstand. Wat een imposante beesten, meer kan ik er niet van maken,
wederom schieten woorden mij te kort.
 In de namiddag stond er weer een gamedrive op het programma.
Aangezien de droogte ook hier in Chobe heeft toegeslagen en een gemiddelde
olifant ongeveer 160 liter water per dag drinkt is het niet verwonderlijk dat
hier in Savuti waterbronnen zijn aangeslagen om al het wild aan drinken te laten
komen. Het gevolg is dus dat je naar één van de waterbronnen rijd en op zeker
olifanten ziet. En olifanten zien je. Op een gegeven moment stonden we met onze
poffertjespan ongeveer 10 meter, het kunnen er ook 15 zijn geweest, van een
kudde die tussen 40 à 50 olifanten omvatte. Een prachtig gezicht om te zien hoe
snel de vrouwtjes de babyolifanten beschermen en ze zo snel mogelijk af voeren
naar de achtergrond. Schoten de woorden eerder op de dag al te kort, wat moet je
verzinnen om dit alles te omschrijven.
Het zal niet onderhand meer verbazen dat het een en ander ’s
avonds gevierd moest worden met een alcoholische versnapering. Samen met Onno en
Benno de dag de revue laten passeren, dit tot grote ontsteltenis van Uta, die al
probeerde te slapen boven op de trailer. Op de toch wel doordringende vraag of
we niet ergens anders konden staan, antwoordde Onno, ons in ziens wel grappig
met “shall we move your trailer”. Dit werd ‘em niet echt in dank
afgenomen, met als resultaat dat we 5 minuten later in onze tent lagen.
 Beware
Crocodilles
Zaterdag 28 september
We zijn vanuit Savuti richting Kasane (dichtbij de grens met Zimbabwe)
vertrokken. 's Ochtends nog een gamedrive gemaakt en tot ons geluk een groep van
15 leeuwen op een paar meter afstand. Zoals ik al eerder zei, Afrika overtreft
zichzelf iedere keer. Dit maal hadden we het geluk dat er ook drie volwassen
mannetjes leeuwen bij liepen.
In Kasane zaten we in een prima lodge met uitzicht op de
Chobe-rivier, waar gezien het waarschuwingbord blijkbaar krokodillen in zwemmen.
Aan de rand van het zwembad een biertje gedronken, genoten van de laatste
zonnestraaltjes om ’s avonds te eindigen in de bar, die overigens veel te
vroeg naar onze zin sloot.
  De
grens over: Zimbabwe
Republic of Zimbabwe; de nationale feestdag is 18 april
(Onafhankelijkheidsdag); de hoofdstad is Harare; 12,5 miljoen inwoners (geschat
2002); de officiële taal is het Engels, veel gebruikt worden het Ndebele en het
Shona.; de munteenheid is de Zimbabwe-dollar; ca. 55% van de bevolking is
christen, de blanke bevolking is voor het merendeel protestant (anglicaans,
methodistisch of calvinistisch); staatsinrichting: Zimbabwe is een republiek met
aan het hoofd een president, die voor een periode van zes jaar direct wordt
gekozen, het parlement, dat uit één kamer met 150 leden bestaat wordt eveneens
voor zes jaar in directe verkiezingen gekozen, 120 leden zijn verkiesbaar, 10
zetels worden ingenomen door stamhoofden, acht door de acht gouverneurs en
twaalf leden worden door de president aangewezen, de president is zowel
staatshoofd als regeringsleider; economie: het land beschikt over grote
oppervlakten vruchtbaar land en delfstoffen die veel gevraagd zijn op de
wereldmarkt.
 A night in New
York, with Fashion tv
Zondag 29 september
Eigenlijk hebben we de hele dag in Kasane niets gedaan, anders dan bij het
zwembad gelegen. We zijn in de loop van de middag naar Victoria Falls
vertrokken. Eerst de grens met Zimbabwe overgestoken om naar een drie kwartier
rijden in Vic Falls aan te komen. Na aankomst eerst de nodige tripjes geregeld.
Waar ik eerst niet zou gaan raften vanwege het overvolle programma, ben ik na
het zien van een promo overstag gegaan. 's Avond met een klein bescheiden
groepje heerlijk uiteten gegaan. Waar krijg je dezer dagen nog een T-bone van
500 gram voor maar 4 dollar? Het antwoord is Mama Afrika in Vic-falls en 'hij'
was heerlijk! De Brabantse afvaardiging vond het ‘nodig’ om de lokale
bevolking een traditioneel dans en zang voor te schotelen. Waarschijnlijk denk
nu iedereen in Zimbabwe dat het ‘Kleine café aan de Haven’ een Oudhollands
liedje is en dat iedereen in Nederland bij het horen van muziek de polonaise
loopt; overigens wel verschrikkelijk gelachen. Als afsluiting een biertje wezen
drinken in Explorers. In tegenstelling tot Azië hebben ze hier geen voetbal op
tv, maar Fashion tv. En speciaal voor de mannen, jullie raden het al, een
lingerieshow van ongeveer 2 uur lang. Onder het genot vaan een overheerlijk koud
biertje, een goed stukje muziek o.a. in de vorm van Faithless zijn we weer op de
hoogte van de allerlaatste ontwikkelingen op het lingeriegebied en ik mag
zeggen, we zijn tevreden. Overigens hebben we natuurlijk ook de benen laten
spreken zodat ook hier in Zimbabwe de spijkers uit de vloer zijn!
Persoonlijk hoogtepunt was voor mij de rit vanuit het centrum
naar ons nachtverblijf. Zonder ook maar te weten waar we nu eigenlijk naar toe
wilden, wist de taxichauffeur al zijn prijs. Voor 600 Zim dollar (ongeveer 1
euro) zou hij ons thuisbrengen. Na een kwartier te hebben rondgereden, 3 maal de
verkeerde afslag, mochten wij, die net een paar uur in Victoria Falls waren
aangekomen, de taxichauffeur de wegwijzen. Dit is waarschijnlijk alleen mogelijk
in Afrika
  Even
de grens over: Zambia
Republic of Zambia; de nationale feestdag is 24 oktober
(Onafhankelijkheidsdag); de hoofdstad is Lusaka; 10 miljoen inwoners (geschat in
2002); de officiële taal is het Engels, verder hebben vijf Bantoedialecten een
officiële status; de munteenheid is de Kwacha; ca. 70% van de bevolking hangt
traditionele Afrikaanse religies aan, bijna 30% is christen; staatsinrichting:
volgens de is Zambia een republiek met een voor vijf jaar gekozen president aan
het hoofd, de Nationale Vergadering, het parlement die volgens het
districtenstelsel naar Brits model voor vijf jaar bij algemeen kiesrecht gekozen
worden, er is verder een House of Chiefs, waarin de traditionele stamhoofden
zitting hebben; economie: steunt in hoge mate op de koperwinning, 70% van de
bevolking is werkzaam in de landbouw.
It's a nice, hot and sunny day, here in Central
Africa, Zambia. Today it's
all about what's behind me, the Mighty Slamming Zambezi......It’s white water
rafting!!!!!!!
 Maandag 30 september
De voor mij persoonlijk legendarische bovenstaande woorden omvatten de
openingszin van de aangekochte video van onze raft-ervaring. En wat voor een
ervaring!
Terwijl Dick met een microlight vliegtuigje over de Vic-falls is
gevlogen (zie hier onder) ging de familie Boelhouwer het white water rafting
beoefenen. En dat hebben we ook geweten ook. Ik zal proberen om het kort houden.
Bij het te water gaan is het eerste wat je denkt “wat een geweld en zal ik het
wel overleven” en juist dat zou alleen maar erger worden. Jack viel na
de 5e rapid (stroomversnellingen) met de toepasselijke naam ‘Stairway to
Heaven’ (for some is also the ‘Highway to Hell’) met de overbekende
schouderblessure uit; Mike die eigenlijk helemaal niet zou gaan heeft alle 24
rapids genomen en overwonnen. Maar dit was de eerste, maar zeker ook de laatste
keer. Het was een fantastische ervaring, de adrenaline spuit door je lichaam  als
je de rapid overwint, een golf aanvallen is een machtig gevoel en zeker ook een
machtig gezicht, het feit dat je er maar twee maal bent uitgevallen geeft je een
onoverwinnelijk gevoel maar........bij het zien van de video, die 's avonds werd
vertoond en binnenkort in mijn bezit is, kreeg ik toch wel een gevoel van dat ik
eigenlijk gek ben geweest. Met namen als Gulver’s Travel (100% great five, the
longest on the face of this planet), Midnight Diner: The Muncher (50% kans op
een flip-over), Morning Glory (you don’t want to swim this one), The Mother
(the mother of all rapids) en Oblivion (It's not the first wave, it's not the
second wave, but it's the third wave that's gonna hurt you; that's why it's
called Oblivion. The only thing you've gotta asked yourself: do you feel lucky)
behoort de Zambezi tot de top drie Raft-rivieren van de wereld. Als ik de video
thuis laat zien zal Ing bij het aanschouwen van al dat watergeweld Mikey voor
zijn kop slaan en vragen hoe ik in godsnaam zou onverantwoordelijk kon zijn! Ik
zal knikken, haar volmondig gelijk geven, maar wel bij mijzelf denken dat ik de
Mighty Slambezi heb bedwongen!
 Mike en Jack hebben mij vandaag alleen gelaten, en ik kan
niet anders zeggen dat ik er erg gelukkig mee ben. Oké, het verhaal. Gisteren
zijn we Zimbabwe binnen gekomen en werden direct een reisbureau ingesleurd om ons
van onze dollars af te helpen. Vooraf wisten we welke activiteiten we hier ter
plekke konden regelen. Na een fantastisch praatje van Simba, de locale
reisagent, en het zien van een video besloot Mike om met Jack en enkele anderen
uit de groep te gaan raften. Vanwege mijn rug laat ik dat aan mij voorbij gaan
heb zojuist een vlucht met een Microlight vliegtuig gemaakt. Een delta vlieger
met motortje. Echt helemaal te gek!! Boven the falls en het natuurreservaat. In
het vliegtuigje zat een camera, nu maar hopen dat de foto's gelukt zijn. Had een
rolletje van Mike meegenomen.
Laat in de avond hebben we onder het genot van een biertje de
ervaring van de dag doorgesproken en het viel mij op dat ik, ondanks mijn angst
die ik had op de eerste rapids, uitermate mijn best deed om vooral heldhaftig
over te komen. En ik moet eerlijk zeggen: terecht!
"Dr. Livingstone I'm persume"
dinsdag 1 oktober
Met deze woorden begroette Stanley de zoek geraakte Livingstone, toen hij hem
ziek aantrof in een dorpje in de omgeving van de Victoria waterfalls.
 Vandaag zijn we eerst naar een park geweest in Zambia. Het
klinkt ongelofelijk maar we hebben op 1,5 meter gestaan van een neushoorn, wat
een machtige beesten! Eerder op de ochtend hadden we al een viertal chinooks op
betrekkelijk korte afstand gezien. Wat dat betreft is hier in Afrika altijd wel
een overtreffende trap te vinden.
In de middag hebben de Vic-falls (voor insiders heten de
Victoria-watervallen de Vic-falls) bezocht. Alleen een bronsbeeld herinnerd nog
aan de eerste westerling die de Falls mocht aanschouwen en deze dan ook direct
vernoemde naar zijn koningin. We zijn bijzonder onder de indruk geraakt, maar de
wetenschap dat we ze bij laagwaterstand hebben mogen aanschouwen maakt het een
en ander nog indrukwekkender. Je moet er niet aan denken wat voor een
watergeweld bij hoogwater plaatsvindt. Over een lengte van bijna 1,7 kilometer
stort het water naar beneden. De Mosi-ou-Tunya (‘Rook die dondert’, zoals de
inheemse bewoners de Vic-falls noemen) behoort terecht tot de zeven natuur- en
wereldwonderen.
 's Avonds hebben we de nachttrein naar Bulawayo gepakt waar we
ons momenteel ophouden. Zo'n treinverhaal is natuurlijk ook weer een avontuur.
Het oorspronkelijke vertrek stond voor 18.30 uur gepland, maar zoals
gebruikelijk in dit soort landen, vertrokken wij ongeveer 2 uur later.
Ik ga afsluiten, want het internetcafé gaat dicht. Ik weet niet
of we überhaupt nog in de gelegenheid komen om nog eens te mailen, maar als er
maar een kleine kans bestaat dan zou ik zeggen, hou je computer, specifiek de
mailbox, in de gaten. Ik hoop dat het een beetje duidelijk is geworden in wat
voor een rollercoaster wij de laatste 12 dagen hebben gezeten!
Veel plezier, dan hebben wij het ook
Jack, Dick & Michael, Avonturiers uit het Haarlemsche
2 oktober 2002
Bulawayo – Zimbabwe
Armoede alom
It's not so nice,
hot & sunny day in Central Africa; Mozambique
Je kent misschien het gevoel wel; nadat je een hachelijke
situatie achter je hebt gelaten, word je opeens dapper en denk je dat de hele
wereld weer aankunt, terwijl een paar minuten geleden daarvoor je onze lieve
heer nog dankbaar was dat je het er levend vanaf hebt gebracht. Zo’n moment
hebben we achter de rug. Na aankomst in het plaatsje Maxixe, vonden we het wel
een goed idee om de tent voor wat het was te laten en naar de overkant van de
baai te gaan om een hotelletje te zoeken. Met een aantal medereizigers gingen we
richting de veerboot of naar het later zou blijken, iets wat daar voor door ging. Een maal in het bootje gezeten kreeg ik al snel het idee dat
de boot toch iets meer mensen bevatte dan dat er logischer wijs in kon. Zoals je
altijd zal zien op dit soort momenten, moet de plaatselijke bevolking ook opeens
naar de overkant.
De angst begon pas werkelijk toe te slaan op het moment dat
we twee meter van de pier waren. De golven begonnen al vrolijk met het bootje te
spelen, wat veel beloofde voor het midden van de baai, waar de golven zoals we
al van de kant konden aanschouwen, echt iets groter en hoger waren. Terwijl de
stemming bij de meeste van onze reisgenoten er al in zat, kon je aan de
gezichten van de lokale bevolking aflezen dat zij er beduidend minder vertrouwen
in hadden. Zoals altijd hang ik de zegswijze ‘lands eer, lands wijsheid’
aan, dus begon mij steeds meer zorgen te maken, zeker toen bleek dat we hier en
daar toch wat water maakte. Het gevoel werd duidelijk toen bleek dat Jack, die
zich aan de bootrand moest vasthouden om vooral niet om te vallen, herhaaldelijk
met zijn handen het ruime sop voelde. Daar de golven niet echt genoeg hadden van
met het bootje spelen zag je toch steeds meer mensen bedenkelijk kijken. Dat we
het er uiteindelijk levend vanaf hadden gebracht berust mijn inziens nog steeds
op meer geluk dan wijsheid, al dacht een ieder, eenmaal veilig aan de kant
staande, daar toch iets anders over en zelfs ik kon weer de gehele overtocht in
perspectief plaatsen.
White Zuid
Afrika (spreek uit als A-fri-Ka) bestaat nog steeds
Pretoria bood ons de laatste kans om nog ’s avonds een
biertje te drinken. Volledig geïnspireerd, als of we een missie hadden, gingen
we samen met twee andere reisgenoten op stap in het, op de eerste oogopslag,
relaxte Pretoria. Na eerst wat gedronken te hebben bij een gemengd café, waar
overigens zwart en wit wel ieder een eigen tafel hadden, kwamen we per ongeluk
terecht op een plein waar alleen maar blanken waren. We waren terechtgekomen op
het Rembrandtsplein van Pretoria; inclusief een Duitse bierstubbe, discotheken
waar het overtollige schuin van de vloer op de eerste etage via een raam naar
buiten droop en een Ierse pub. Op een of andere vreemde manier heeft zo’n
Ierse pub dan weer een bepaalde aantrekkingskracht. Na wat versnaperingen te
hebben genuttigd was het tijd om te integreren met de lokale bevolking…had ik
het maar niet gedaan!
Hoe het komt, komt het, op een of andere manier heb ik de
gave om weer de verkeerde persoon aan te spreken. Na gevraagde te hebben wat hij
en zijn vrienden nu eigenlijk zongen begon hij enigszins geïrriteerd. “Weet
je what happens when een zwarte hier kom, a rollarcoaster” en “I will die
for my flag, the old flag!” waren maar een paar van de woorden die ik kon
verstaan. Je raadt het al, Mikey raakte in gesprek met een iets wat militante
racistische blanke jonge boer. Hij en zijn vrienden waren heel duidelijk over
wat er met de ‘zwarten’ moest gebeuren
 Achteraf hadden we het al kunnen weten toen we het plein
betraden en er alleen Afrikaans werd gesproken. Misschien ten overvloede, nadat
de Britten Zuid-Afrika overnamen van de Hollanders vertrokken de uit overwegend
Nederlanders bestaande boeren naar het noorden om daar Transvaal en Vrijstaat te
stichten. Zelfs tot het moment dat apartheid werd afgeschaft (1990-1991) en
vrije verkiezingen (1994) in het vooruitzicht waren gesteld wilden de rechts
georiënteerde blanke boeren nog een Volksstaat, waar alleen blanken mochten
wonen en werken. Het beeld dat ik had van een vooruitstrevende Zuid Afrika, waar
zwart en blank vrij naast elkaar leven moest ik als nog bijstellen
Afrika
Hoe is Afrika? Ik weet dat ik die vraag de vorige keer al heb
beantwoord, maar…… Het tweede deel van onze reis stond niet echt in het
teken van wildparken of watervallen. Wat dat betreft waren alle hoogtepunten in
de eerste twee weken gestopt. Het tweede deel van de reis hebben we, voor zover
mogelijk, Afrika leren kenen zoals het echte Afrika ook is en dat bestaat dus
niet alleen uit wildparken en watervallen. Wat opvalt en dat was ook wel te
verwachten (understatement) is de armoede. Ondanks dat in Zimbabwe er ook een
zwarte midden- en upperklasse bestaat, leeft het merendeel van de ‘zwarten’
in armoede. Nog niet zo sterk als in Mozambique, maar het land is hard op weg!
Wat op valt in Mozambique is de lange rijen mensen die langs de weg lopen zodra
je ook maar in de buurt komt van een dorpje of stadje. Ook lijkt het wel of
iedereen langs de weg woont, in hutjes die naam hutjes niet eens mogen hebben.
Nu heeft de familie Boelhouwer/Vinke al de nodige landen aangedaan die ten
opzichte van Nederland een ‘iets’ mindere welvaartstand hebben, maar van
Afrika wordt je niet echt blij. Wat dat betreft, en dan spreek ik op
persoonlijke titel, dank ik, als hij al mocht bestaan, onze lieve heer dat hij
mij bij mijn geboorte in Nederland heeft neergezet.
 Het
reizen
Ook
dit heb ik de voorgaande keer al besproken, maar……. De irritatie is de
laatste anderhalve week toegeslagen. Nu is het ook wel verklaarbaar. Het is
natuurlijk volkomen onnatuurlijk om 20 mensen voor ruim drie weken in een bus te
gooien en er maar vanuit te gaan dat alles goed komt en blijft.
Wat dat betreft kan de vergelijking met Big Brother opgaan en daar
werd ik ook al niet echt gelukkig van. Het zijn altijd dezelfde personen die als
eerste het eten pakken, als eerste voor een tweede en zelf een derde keer
opscheppen, dezelfde personen die als eerste in de bus zitten voor de beste
plaatsen, dezelfde mensen die als laatste willen helpen bij opruimen, dezelfde
mensen die vooral geen biertje weggeven maar wel willen ontvangen en zo kunnen
we nog wel een tijdje doorgaan.
 Maar er zijn godzijdank ook uitzonderingen.
Toine, Astrid, Joris en Natasja, afkomstig uit de provincie die we een aantal jaren geleden toch echt
aan België cadeau hadden moeten geven, hebben ons niet alleen vermaakt de
nodige strijdliederen, het kaarten en het biertje drinken, maar bovenal met hun
gezelschap. Maar ook van het gezelschap van Tjibbe & Lisette, Yvonne &
Frank en niet te vergeten Dick’s slapie Peter hebben herhaaldelijk mogen
genieten. En dan kan ik natuurlijk niet Benno, de
reisleider/reisbegeleider/medereiziger, vergeten. Wat dat betreft viel het
reizen wel weer mee. Ook de maaltijden vielen 100% mee. Nu mag Justin (onze kok)
zich nog niet het Zimbabwaanse eviqualent noemen van de Equadoriaanse Macro,
maar hij heeft ons herhaaldelijk laten genieten. Het enige wat mij persoonlijk
wel eens tegen viel waren de uren die we in de bus hebben moeten doorbrengen.
Met een gemiddelde van 6 uur per dag in de bus, hebben we uren gedraaid waarvan de cao van een doorsnee buschauffeur in
Nederland schande van zou spreken. Het mag achteraf de pret niet drukken.
Waarom reizen jullie alleen overdag?
Het antwoord is heel erg simpel. In Botswana is het vooral oppassen
voor overstekend wild. Niet alleen ‘game’ (het echte wild) kan zomaar
oversteken, maar ook de nodige koeien en geiten maken onverwachts wel eens de
oversteek. In Zimbabwe doet zich eigenlijk hetzelfde probleem voor ware het niet
dat het tegenkomen van game hier vrij zeldzaam is.
In Mozambique doet zich een geheel ander probleem voor. Ook hier
weer de gewoonlijke problemen met koeien en geiten. Het voordeel is wel dat er
vaste vergoedingen tegenover staan. Zo kost een geit 10 dollar, 50 dollar voor
een koe en 500 dollar plus de begrafeniskosten voor een mens.
Ik hoor jullie denken 500 dollar voor een mens? Ja wel, ook dat is
hier geregeld. Dat brengt wel het volgende probleem met zich mee. Mocht opa nu
toevallig vanwege zijn te hoge leeftijd het loodje hebben gelegd, is het een
goed Mozambicaans gebruik dat je opa ’s nachts op de weg gooit in de hoop dat
opa als nog wordt aangereden zodat de begrafeniskosten gedekt zijn. Eigenlijk is
het een soort verzekeringspolis. Maar aangezien de reisorganisaties niet zitten
te wachten op kosten, proberen ze vooral ’s nachts niet te rijden.
 Wet van Benno
Wat moet ik over Benno zeggen. Hij is onze reisleider, volgens
sommige reisbegeleider en voor ander een medereiziger. Zelf vindt hij dat hij op
vakantie is. Benno is freelance-fotograaf en werkt voornamelijk voor
idealistische instelling zoals de Verenigde Naties, Artsen zonder Grenzen, SOS
kinderdorpen, ect. Komt net terug uit Afghanistan en viel als reisleider op het
allerlaatste moment in. Zijn dieptepunt is het vastleggen voor de VN van de
slachtpartijen in Rwanda en daar kan ik mij iets bij voorstellen en dat is een
understatement.
Mijn
persoonlijke noot over Benno? Als ik ooit nog een keer georganiseerd op vakantie
ga, wat waarschijnlijk niet snel zal gebeuren, hoop dat of de reisleider Benno's
eigenschappen heeft, of , en dat zou beter zijn, Benno zelf als reisleider,
begeleider of medereiziger mee zou gaan.
Wat de Wet van Benno inhoudt kan eigenlijk alleen duidelijk gemaakt
worden aan de hand van voorbeelden. Het komt er grofweg op neer dat als Benno
iets zegt, je het tegenovergestelde moet doen.
 Je komt aan bij een stuwdam en overal ter wereld worden deze
bouwwerken geschaard onder militaire objecten dus is fotograferen uit den boze,
dus Benno deelt mede dat er niet gestopt kan worden op de stuwdam en dat we
zeker geen foto’s mogen maken. Het gevolg is dat onze chauffeur op de stuwdam
stopt en het voorstel doet om wat foto’s te nemen.
“We gaan om 10.00 uur weg”, we vertrokken dus om 8 uur. “Je
hoeft je tent niet mee te nemen naar de eilanden, want dat wordt verzorgd”,
het gevolg zou zijn als je je tent niet had meegenomen dat je onder de
sterrenhemel had geslapen. “Alcohol kost in verhouding god-alle-jezus duur”,
dus kochten we een fles vodka voor 2 dollar. “Als je toch goedkoop aan
souvenirs wilt komen, Maputo is de hoofdstad van de souvenirs”, luidde zijn
advies. Hadden we maar nooit geluisterd, want op de laatste dag van de vakantie
moesten we nog er op uit, omdat in Maputo bijna niets te krijgen was.
Een tricky one. “Wissel maar ongeveer 50 dollar om”, riep Benno
steevast. Nu moet je opletten omdat dit kan betekend 10 of 100 dollar. Aan het
einde van het verhaal bleef de familie Boelhouwer/Vinke natuurlijk weer met geld
over omdat wij het zekere voor het onzekere namen en dus een hoger bedrag
inwisselden.
“Als je toch goedkoop aan souvenirs wilt komen, Maputo is de
hoofdstad van de souvenirs”, luidde zijn advies. Hadden we maar nooit
geluisterd, want op de laatste dag van de vakantie moesten we nog er op uit,
omdat in Maputo bijna niets te krijgen was.
De Wet van Benno bleef tot aan het eind van de vakantie tot grote
hilariteit leiden.
Maar ja, waar draait het allemaal om op zo’n vakantie? Juist, wat
hebben wij allemaal meegemaakt. Wederom,
van dag tot dag; fasten you seatbelts en enjoy the ride
Kiek, kiek, kiek, kiek daar eens, Een gruwelijk grote dinosaurus…
Woensdag 2 oktober
We zijn er zelf ook niet echt blij mee, eerlijk gezegd
schamen we ons er ook voor, maar de familie Boelhouwer/Vinke is deze avond
noodgedwongen op zoek gegaan naar de herkomst van het carnavalslied. Nu heb ik
mijzelf eerst nog voorgehouden dat het wel goed zou kunnen zijn voor mijn
algemene ontwikkeling, maar dat is eigenlijk ook onzin. Onder leiding van een
goed bij stem zijnde Natasja overdonderde de Brabantse afvaardiging, waarvan
bij Toine de polonaise houding (armen naar voren) net zo gewoon is als de zit-
en lighouding, ons met onvervalste carnavalskrakers, met als resultaat dat de
Avonturiers uit het Haarlemsche geheel vrijwillig meezongen; en daar ben je
achteraf gezien niet trots op. Het voordeel is wel dat mochten we ooit per
ongeluk verzeild raken in de zuidelijke provincie tijdens het carnaval, we op kunnen gaan in de meelallende massa.
 Bij aankomst van de nachttrein in Bulawayo zijn we ’s
ochtends de stad gaan verkennen. Eigenlijk valt er niet zoveel te vertellen over
Bulawayo behalve dat er een internetcafé is, waar vandaan we dan ook ons eerste
mailtje hebben verstuurd.
Wat wel misschien een schokkende openbaring was, was dat we
voor het eerst werden geconfronteerd met de aankomende voedselschaarste. Bij
iedere bakker of supermarkt doemde er een rij van wachtende mensen op van
tenminste een meter of 60. Voor Nederlandse begrippen zou dat er een rij van 120
meter zijn aangezien wij onze voorganger meestal nog een beetje de ruimte geven;
dat doen ze hier in Afrika niet, waarschijnlijk uit angst dat er iemand
voordringt. Dit alles om een brood te bemachtigen. In een normale situatie zou
dit in Zimbabwe absurd zijn; tot twee jaar geleden was het land de graanschuur
van Afrika, maar toen president Mugabe vorig jaar besloot om de gehele
graanvoorraad aan Tanzania te verkopen en met het geld niets anders heeft gedaan
dan het in z’n eigen zak te stoppen, is het te kort schrijnend. De nationale
kranten kopte vandaag dan ook ‘Foodcrisis get worser’.
Het in rij staan voor brood mochten we dan ook op de reis
door Zimbabwe veelvuldig aanschouwen. Het is toch wel knap, dat je als
‘democratisch’ gekozen president een in principe dusdanig rijk land naar de
afgrond kan helpen. Het enige wat ik hierbij kan denken is ‘only in Africa’
If you want to see more boring stones…….
Donderdag 3 oktober
Zonder pijn in ons hart verlieten godzijdank Bulawayo
vandaag. Dat we geen pijn in ons
hart hadden kwam o.a. door de reden: dat we aan het eind van de dag beloond
zouden worden met het culturele
hoogtepunt, tevens ook het enige culturele hoogtepunt in Afrika ten zuiden van
Egypte, van onze vakantie: The Great Zimbabwe. Na de nodige uren in de bus te
hebben gezeten kwamen laat in de namiddag bij ons einddoel aan.
 Voor de geïnteresseerden onder jullie. De ruines van The
Great Zimbabwe zijn de overblijfselen van een stad, tussen de 11e en
13e eeuw gebouwd door de Bantu’s, op haar hoogtepunt tussen de
10.000 en 20.000 inwoners, en omvatte o.a. fortificaties en koninklijke
vertrekken. De bouwwerken die zonder het gebruik van cement of enige andere bij
elkaar houdende substantie, bestaan uit op elkaar gestapelde stenen zijn een
indrukwekkende staaltje van vroegtijdige architectuur. Onder het
minderheidsbewind van Ian Smith, toen Zimbabwe nog Rhodesia heette, werd er
alles aan gedaan om vooral de ruines niet toe te schrijven aan de lokale
bevolking. Op een gegeven moment gingen de blanke machthebber zelfs zo ver dat
publicaties waarin onomstotelijk was bewezen dat de Bantu’s verantwoordelijk
waren voor de bouw verboden waren. Ondanks de bewijzen was de stelling van het
minderheidsregime nog niet eens zo gek, aangezien de stammen in Afrika tot de
bouw van The Great Zimbabwe nog nooit met steen hadden gebouwd, laat staan
paleizen en fortificatie waarvan de muren ruim twee meter dik waren.
Aangezien de reisbeschrijving ons bij de bezichtiging van
The Great Zimbabwe een gids beloofde, er op het moment van arriveren geen echte
gids meer aanwezig was, besloot Benno Brendan op te werpen als gids. Onder zijn
‘deskundige’ leiding werd The Great Zimbabwe terug gebracht tot een stapel
stenen; niets meer, niet minder met als hoogtepunt de opmerking bij het bezoek
aan Eastern Enclosure “If you want to see more boring stones, please, help
yourself.” Niet dat Brendan daar ook maar iets aan kon doen, wat de jongen is
chauffeur en weet niets van de geschiedenis van zijn land, al zag hij, na ons
bezoek en de nodige opmerkingen dat met het juiste verhaal The Great Zimbabwe
wel tot de verbeelding kon spreken, daar toch wel brood in. Aangezien we dus in
the middle of nowhere waren beland, werd de avond door gebracht rond de eettafel
met als onvervalst hoogtepunt een Duitser die klaagde dat we te luidruchtig
waren en daar wist met name Natasja in vloeiend Duits wel raad mee.
 De juiste keuze op het juiste tijdstip
Vrijdag 4 oktober
Vroeg in de morgen, we zijn onderhand niets anders gewend,
zijn we vertrokken van de campingplaats. Het einddoel deze dag, na een lange rit
door de Eastern Highlands, was Vuban, een dorpje net onder Mutare. Over de
busrit zelf valt weinig bijzonders te melden, buiten het feit dat de omgeving
heuvelachtiger werd. Het enige noemenswaardige betrof een stop bij een dorpje.
Het idee dat de lokale bevolking in lemen hutjes, voorzien van een rieten dak,
woonden was niet eens een vooroordeel. Levend in the middle of nowhere waren
deze mensen nog blij om wat blanken te mogen zien. Het was, zonder denigrerend
over te komen, net Kuifje in Afrika; je geeft ze een pen of een snoepje en ze
maken een rondedansje en het was niet eens in scène gezet.
 Net zoals in Europa, heb je ook in Afrika te maken met een
anders soort weersbeeld als je de bergen in gaat. Bij aankomst bij ons zeer
idealistisch gelegen lodge, het bestuderen van de hemel en het analyseren van
het weersbeeld, kwamen Jack en ik tot de conclusie dat we de tent maar moesten
in ruilen van een slaapkamer. Deze extra 5 dollar p.p. waren bij het vallen van
de avond tot op dat moment de best uitgegeven dollars van de vakantie. Zoals
Jack Paulusma goed had geconcludeerd stak er een harde wind op die gepaard ging
met de nodige hevige regenbuien. Het gevolg was dat de meeste tentje op het punt
stonden van een noodgedwongen lancering, wat tot onze spijt maar één tent
overkwam. Tot laat in de avond moest de familie Boelhouwer dan ook deze juiste
zet in de groep bespreekbaar maken.
  De
grens over: Mozambique
República de Moçambique; de nationale feestdag is 25 juni
(Onafhankelijkheidsdag); de hoofdstad is Maputo; 18 miljoen inwoners (geschat in
2002); de officiële taal is het Portugees, de munteenheid is de metical; de
meeste Mozambiquanen (70%) zijn aanhangers van natuurreligies. Ca. vier miljoen
van hen zijn moslim, ca. 2 miljoen katholiek en 3 miljoen protestant;
staatsinrichting: in 1990 werd echter een nieuwe grondwet van kracht, die
voorziet in de invoering van een meerpartijenstelsel, directe verkiezingen in
een nieuw kiesstelsel, een vrije-markt-economie, persvrijheid en een
onafhankelijke rechtspraak; economie: de landbouw is basis van de economie,
waarin ruim 80% van de bevolking haar bestaan vindt, met behulp van het IMF en
de Wereldbank krabbelt de economie langzaam.
 Meticais
Zaterdag 5 oktober
Na ons ‘kamp’ opgebroken te hebben, zijn de bus
ingestapt om af te reizen naar Mozambique, met als einddoel Vilanculos, gelegen
aan de kust. We zijn via de Beira-corridor naar de Indische Oceaan gereden. Voor
de geïnteresseerde onder jullie; de Beira-corridor was van essentieel belang
voor Mozambique gedurende de 15-jarige burgeroorlog die het land teisterde. De
doorgaande weg van Beira naar Harare in Zimbabwe was de belangrijkste
handelsroute, daardoor ook veelvuldig zwaar belegerd. De naast de weg gelegen
grond is dan ook tot op de dag van vandaag bezaaid met nog niet ontplofte
landmijnen en herhaaldelijk word je middels bordjes hier ook aan herinnerd.
Vrij snel hadden we de grens met Mozambique achter ons
gelaten. Hier doemde een groot probleem voor de reisleiding op. Aangezien 20 man
zich toch de nodige lokale cash wilden voorzien, de lokale banken met een vrij
beperkte cashvoorraad kampten, moest er illegaal gewisseld worden. En laten de
lokale vrije jongens hier in Mozambique daar nu volledig op inspelen. Dus vlak
na de grens werd er gestopt en begon een soort Miami Vice-achtige omruilactie in
en rond de bus. Om ons geld veilig te stellen mocht maar één van de wisselaars de bus in. Zijn beide partners moesten buiten blijven en
mochten de wisselaar alleen van geld voorzien middels het open van één van de
busraampjes, welke op gezag van Brendan en Benno geopend werden. Alles was
omgeven met geheimzinnigheid alsof we bezig waren met een cocaïnedeal, terwijl
de voorbij wandelende lokale bevolking en politie duidelijk wisten waar we mee
bezig waren. Nu krijg je voor 1 dollar ongeveer 23.000 meticais, de kleinste
ontvangen coupures waren die van 50.000 meticais, terwijl 20 man ongeveer 50
dollar wilde inwisselen: je begrijp dat er een behoorlijk aantal biljetten van
eigenaar verwisselde en dat de leverende partij de nodige moeite had om de
benodigde meticais uit de jas, tas onder de jas, shirt en broek te toveren. Al
met al een uitermate hilarische situatie, die je waarschijnlijk alleen maar zal
meemaken in Mozambique.
In de namiddag kwamen we aan in Vilanculos. Bij het
aanschouwen van de camping besloten de Avonturiers uit het Haarlemsche om de
tent in te ruilen voor een hutje; wederom een goeie zet. Laat op de avond nog
een biertje, of wat daar voor door moest gaan, gedronken met o.a. Joris en
Natasja in de lokale discotheek, waarbij moet worden aangetekend dat vrouwen
met een dikke kont een streepje voor hebben bij de lokale mannelijke bevolking.
Eigenlijk niets nieuws onder de zon, de donker gekleurde bevolking in Nederland
in het achterhoofd houdend.
 Paradijs?
Zondag 6 oktober
Het was wederom vroeg opstaan. Dit maal niet voor weer
zo’n enerverende busrit, maar voor een boottochtje richting de Bazaruto
archipel; het hoogtepunt van Mozambique gedurende onze vakantie. De Bazaruto
archipel werd door de Portugezen Ilhas do Paraiso, de Paradijs Eilanden,
gedoopt. Hoge verwachtingen, zeker nadat een van onze medereiziger die werkzaam
is bij een reclamebureau al wist te melden dat de stranden van Mozambique veelal
werden gebruik in de reclamespotjes. Zoals altijd als de verwachtingen hoog
gespannen zijn, zul je zien dat het tegen valt. Niet dat het nu echt slecht
vertoeven is op de Paradijs Eilanden, maar gezien ons reisverleden hebben we
mooiere eilanden aangedaan.
Ook hier was weer de mogelijkheid om in plaats van in de
tent te slapen, een hutje te nemen, maar aangezien de familie Boelhouwer
solidair wilde zijn met de groep hadden we besloten om onze tent in een nabij
gelegen hutje op te zetten. Dit niet om de rest van de groep de loef af te
steken, maar ieder om zeker te zijn van dag en nacht schaduw.
De rest van de dag niets meer gedaan dan dobberen in de
zee, genieten van een ondergaand zonnetjes en vooral bier en wijn laten
aanrukken.
Of kamperen nu echt iets voor de familie Boelhouwer is zijn
we nog niet definitief achter. Waar we wel achter zijn dat je in ieder geval
niet naast ons moest staan. Aangezien we onze tent in een hutje hadden opgezet,
kon de lichtval van de maan ons niet bereiken zodat het echt pikke donker was in
onze overkapte tent. Het probleem hiervan is dat als je ’s nacht, op z’n
Hollands gezegd, moet pissen, je
ogen de nodige overuren moeten maken en dat het de nodige tijd kost voordat je
iets ziet. Nu mijn persoonlijke nood dusdanig hoog was, moest ik al lozen
voordat mijn ogen door hadden waar ik stond. Gelukkig, maar voor de groepsleden
die net naast onze hut stonden net iets te laat, lieten mijn oren mij niet in de
steek, dus had ik al vrijsnel door dat ik tegen een tent stond aan te pissen. Nu
was het een pak van mijn hart dat de tent, na een paar seconden bloot te zijn
gesteld aan een iets wat harde straal urine, niet direct in elkaar donderde want
anders waren de zaken die geen ommekeer nemen, niet te over zien. Met gevaar
voor eigen leven ben ik aan de andere kant van de hut, na bijna te zijn
gestruikeld over een stapel planken, gaan pissen, daarmee de lieve vrede in de
groep te hebben bewaard
 Leatherback turtle
Maandag 7 oktober
’s Ochtend vroeg ging de ene helft, waaronder Jack en Dick, snorkelen, terwijl Mikey o.a. met Benno en Joris het duikavontuur ging
opzoeken. Wat kan ik zeggen over het duiken, behalve dat het weer heerlijk was
om gewichtloos onderwater te zweven. Dick verwoorde het goed in zijn tweede mail
richting jullie:
Jack en ik gaan mee op een snorkel tripje. Ik zie nog kans een masker te
bemachtigen, want binnen de groep heerst niet echt veel solidariteit, maar daar
later over meer. Na een 15 minuten vraag ik Jack of hij ook nog een kijkje wil
nemen. Wat te zien dan, was zijn vraag. Mijn antwoord, ach Jack een paar
tropische vissen, dezelfde als in Egypte, Thailand etc. Oké dan laat ik de
anderen maar genieten! En dat deden ze dan ook. Als echte J. Cousteau
expeditieleden kwamen ze boven water met fantastische verhalen. Mike onderging
zo´, n beetje hetzelfde met zijn duiken. Leuk om weer eens onder water te zijn
geweest, maar het enige hoogtepunt was een zeeschildpad. Zijn wij nou zo verwend
of hebben die anderen nou echt nog niets meegemaakt?
De schildpad, een leatherback turtle, was echt bijzonder ware
het niet dat ik meer van deze duik had verwacht; we zijn dus echt verwend. De
namiddag hebben we een beetje aan het strand doorgebracht met een biertje, zoals
we dat ook gewend zijn. De avond was niet echt iets bijzonder daar we weer met
z’n viertjes, inclusief Benno, overbleven.
 Feyenoord – Ajax 1-2
Dinsdag 8 oktober
‘One of Mozambique’s oldest towns and one of it’s
most charming’. Zo omschrijft de ‘Planet’ Inhambane, een plaatsje aan de
kust van Mozambique. Met het eerste deel kunnen de Avonturiers uit het
Haarlemsche het wel eens zijn, maar het tweede gedeelte doet geen recht aan de
huidige situatie tenzij de Nederlandse betekenis van ‘charming’ puinzooi
omvat, wat mijn inziens niet het geval is. Zo zie je maar weer, vertrouw nooit
wat een ander zegt of schrijft.
Het is niet dat we teleurgesteld zijn want dit is en blijft
een derde wereld land; nog geen 6 jaar geleden het armste land van de wereld.
Maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik stiekem toch meer van de
kuststreek had verwacht.
Vanochtend zijn we dus vertrokken vanaf Bazaruto archipel.
Het mooiste moment tijdens ons verblijf op de archipel komt op naam van de
eindafrekening. De afgelopen twee dagen was het niet mogelijk om bij het
bestellen van een versnapering af te rekenen; alles werd bij gehouden in een
soort kasboek. Hoewel de lokale bevolking zakelijk en commercieel niet op een al
te hoog niveau vertoeft, moest bij het vertrek toch echt de bon afgerekend
worden. Bij het aanwijzen van onze namen, het zien van de hoeveelheid genuttigde
drankjes, schoten bij de ‘little boss’ op bijna cartoonachtige wijze zijn
ogen uit de gelijknamige kassen. Het enige wat de little boss nog kon doen,
naast een grote tevreden glimlach op zijn gezicht toveren, was als de
wiederweerga zijn rekeningmachine tevoorschijn halen en driftig de nodige
cijfers intoetsen. Waarschijnlijk had hij de maandomzet nu al gehaald.
 Bij aankomst op het strand van Vilanculos stroomde de
sms’jes bij Jack binnen. Het overlijden van prins Claus maakte indruk, de 1-2
overwinning op de aartsvijand deed ons alles vergeten! Het blijft een prachtig
gevoel op een vakantie om de Feyenoordfans in de reisgroep een schouder aan te
bieden om uit te huilen, de PSV-fans alvast duidelijk te maken dat we bij
terugkomst in Nederland eerst langs Zeist rijden om de schaal op te halen en dan
zegt men nog dat sport niet verbroederd.
Na de lunch zijn we vertrokken richting Maxixe. Bij het
aanschouwen van de campingsite en het horen van de alternatieven vertrokken Dick,
Jack en ik, in het gezelschap van acht medereizigers richting Inhambane. De
overtocht was, zoals je hierboven al hebben kunnen lezen, hachelijk. De beloning
voor deze heldendaad bleef zoals gewoonlijk uit. Inhambane is puinzooi. Toch
hebben we nog fatsoenlijk kunnen eten om de avond af te sluiten in het
populairste café in de wijde omgeving: de achtertuin van ons pension.
 Puinzooi
Woensdag 9 oktober
We hebben vanochtend eerst Inhambane nader verkend. Ik kan
niets anders zeggen dat de indruk van gisterenavond hetzelfde is gebleven:
puinzooi. Nog wel de nodige foto’s genomen met de speciale
Boelhouwer-foto-truc. Wat wil het geval, de mensen hier willen of niet op de
foto of ze willen in verband met het schenden van het portretrecht een
vergoeding ontvangen. Nu kunnen de lokalen wel denken dat we miljardairs zijn,
maar ook jullie weten dat wij de touwtjes aan elkaar moeten vastknopen. Dus
onder het mom van dat de digitale fotocamera niet echt goed werkt, wordt de
fotograaf, in dit geval Jack, omringt daar aandachtige fotocameraspecialisten
(?!), terwijl Jack middels het lcd-scherm stiekem het gewilde object haarscherp
vastlegt. Godzijdank zijn de lokalen nog niet op de hoogte van deze truc, dus
kan het niet anders zijn dat dit mooie plaatjes heeft opgeleverd. Aan het eind
van de ochtend vertrokken we richting de hoofdstad van Mozambique, Maputo. Bij
aankomst leek het er even op dat we de puinzooi achter ons hadden gelaten. De
volgende dag zou blijken dat niets minder waar was. Overigens nog wel een
heerlijke avondmaaltijd genuttigd in een restaurant dat in Haarlem niet zou
misstaan. Hiervan bleek de volgende dag dat dit het enige fatsoenlijke
restaurant van Maputo was.
 Puinzooi deel II
Donderdag 10 oktober
Eindelijk weer eens los van de groep, met z’n drietjes
gingen we Maputo verkennen. Even hadden we het idee dat Maputo zich
onderscheidde van de rest van Mozambique, maar de werkelijkheid sloeg ons
keihard in het gezicht. We hadden, mede na de verhalen van Benno, een totaal
verkeerd beeld geschapen van de hoofdstad. Mozambique is en blijft een derde
wereldland, niet zolang geleden zelfs het armste land ter wereld. Ook hier was
het puinzooi; de woorden van de ‘Planet’ niet meer gelovend, liepen we
herhaaldelijk langs openbare vuilnisstortplaatsen op de hoek van bijna iedere
straat.
 Met de ferry naar de andere kant van de baai gegaan, om na 500 meter
grote puinzooi, opeens op het strand van Catembe in een strandtent te eindigen
die niet zou misstaan op het strand van Bloemendaal.
Na het avondeten kwam Dick
per ongeluk in het bezit van een Mozambicaanse trommel. Op straat werden we bij
het verlaten van het restaurant wederom aan gesproken door straatverkopers,
ditmaal met een trommel. Een ieder die Dick op vakantie wel eens heeft
meegemaakt weet dat hij er plezier in kan scheppen om een lokale bevolking een
klein beetje gek te maken; en gelijk heeft hij wat een dolletje op z’n tijd
kan zeker geen kwaad, vooral als je er zelf beter van kan worden (slechte
gedachte, ik weet het). Waar de verkoper begon met 180 dollar voor een handmatig
uit hout gesneden trommel, bood Dick 20 dollar. Zoals jullie begrijpen een iets
te laag bod, ware het niet dat zonder dat de verkoper het door had, hij de enige
was die echt water bij de wijn deed, dus kon Dick een prachtige trommel op de
kop tikken voor maar 21 dollar. Een waardige einde van de laatste avond in
Maputo.
  De
grens over: Zuid-Afrika
Republic of South Africa (Eng)/Republiek van Suid-Afrika
(Afrikaans), Nationale feestdagen zijn 27 april (Dag van de Grondwet), 16 juni
(scholierenopstand in Soweto) en 16 december, Verzoeningsdag; de hoofdstad is
Pretoria; 44 miljoen inwoners (geschat 2002); 11 talen hebben een min of meer
officiële status, Engels en Afikaans worden door de overheid beschouwd als de
officiële talen; de munteenheid is de Rand; ca. 77% van alle Zuid-Afrikanen
beschouwt zich als lid van één van de christelijke kerken of stromingen;
staatsinrichting: in de nieuwe grondwet(1996) is voorzien in een Lagerhuis en
een Senaat, het Lagerhuis kiest de president; de economie van Zuid-Afrika wordt
gekenmerkt door een dualistisch karakter, het gaat hier in wezen om een moderne
economie (delfstoffen waaronder goud en diamanten), geconcentreerd in enkele
sterke groeipolen, en een aantal onderontwikkelde samenlevingen.
De bewoonde
wereld
Vrijdag 11 oktober
Om 7.40 uur namen zonder bijzondere gevoelens afscheid van
Maputo, om richting Pretoria af te reizen. Wederom een trip waar de doorsnee
buschauffeur zijn hand niet voor zou omdraaien, maar wij blij van waren dat het
de laatste was. Vrij snel passeerden we de grens met Mozambique en Zuid Afrika;
een vreemde gebeurtenis, van het ene op het andere moment was je weer in de
bewoonde wereld. Laat in de namiddag arriveerden wij bij ons hotel in Pretoria:
eindelijk een fatsoenlijke warme douche. Na de avondmaaltijd was het tijd voor
het al eerder aangehaalde avontuur in het nachtleven van Pretoria. Om 3.30 uur
zette onze taxichauffeur Lucky ons af bij het hotel: de vakantie was over!
“Als ik jullie niet had op deze trip…..”
Zaterdag 12 oktober
Daar de familie Boelhouwer nog de nodige souvenirs moest
scoren, lieten we Dick vandaag alleen vertrekken op een trip naar Soweto. Je zou
ook kunnen stellen dat Dick ons alleen liet omdat hij met de aankoop van zijn
authentieke Mozambikaanse trommel volledig verzadigd was op het gebied van
souvenirs, maar dat doet niet echt ter zaken. In ieder geval was het een dag van
rustig aan doen; op ons gemak een douche gepakt om daarna te ontbijten bij KFC.
Denk nu vooral niet dat we zijn vervallen tot Amerikaans aandoende proleten,
maar er is in Pretoria, voor zover wij konden vinden, geen andere manier om
fatsoenlijk te ontbijten. Hierna hebben we ongeveer 2 uur door Pretoria lopen
slenteren, iedere marktkraam en zelfs warenhuis af gestroopt om met een souvenir
thuis te kopen. Het bleek een mission impossible! Terug in het hotel bij de
receptie navraag gedaan. Met een ferme stem zette de manager een donker
gekleurde man (zwart probeer ik gezien mijn denkbeelden over blank/zwart zoveel
mogelijk te vermijden), met de naam Piet, in beweging. Voor we het wisten zaten
we in een hotelbusje met broeder Piet, die ons naar een marktje bracht waar we
binnen een kwartier waren geslaagd. Bij terugkomst, na nog een biertje te hebben
genuttigd in Rex’ bar, wat eigenlijk de naam bar niet mag hebben, zijn we op
ons gemak gaan voorbereiden op de terugvlucht. Op het vliegveld kwamen na
verloop van tijd Dick, die in het gezelschap van Benno was, tegen: tijd om in te
checken.
Met de woorden ‘Als ik jullie niet had op deze trip, was
ik er aan onderdoor gegaan’ nam Benno oprecht van ons afscheid. Niet veel
later was het tijd om te boarden.
Gedurende de reis hebben we
olifanten op 3 meter afstand gezien, naast neushoorns gestaan, de mighty
slamming Zambezi bedwongen, jagende leeuwen mogen aanschouwen, giraffes
uitgelachen die zich achter een struik probeerden te verschuilen, bavianen weg
gejaagd die aan je tent zaten, nijlpaarden in de ogen geschenen, het luchtruim
boven de Vic-falls gedomineerd, te vaak in een bus gezeten, in de voetsporen van
dr. Livingstone getreden, gesproken
met racistische blanke Zuid-Afrikanen (ik denk niet of we daar trots op moeten
zijn), het enige culturele erfgoed van Zimbabwe ons eigen gemaakt, gedoken met
een leatherback turtle, de lokale bierbrouwerijen van hun overtollige voorraad
afgeholpen, maar het is nu tijd om naar huis te gaan. Omstreeks 18.45 uur zal de
gezagvoerder van de KLM 747-400 Nairobi kontakt zoeken met de verkeersleiding om
de terugvlucht naar Amsterdam te aanvaarden.
Terug naar de Hollandse knusheid,
terug naar de spreekwoordelijke warmte van Haarlem. Voor Dick terug naar zijn
nieuwe woning, voor Jack terug om zich klaar te maken voor de volgende
bestemming Peru, voor Mikey terug naar Ingrid en Zoë. Terug naar het land van
vader Abraham, die al onze gevoelens zo prachtig verwoordde:
Daar in dat kleine café aan de
haven,
Daar zijn de mensen gelijk en tevree,
Daar in dat kleine café aan de
haven,
Daar telt je geld of wie je bent
niet meer mee.
Totsiens, Tsala bwino, Uhambe
kuhle, Ciao, Fambai zvakanaka, Hamba kahle, Kha vha sale sale zwavhudi, Rhonanai
en Sala kahle.
Met andere (Nederlandse) woorden,
toedeloet
De Avonturiers uit het
Haarlemsche
12 oktober 2002
Pretoria – Zuid Afrika
Heb je nog niet genoeg foto's van Zuidelijk
Afrika (en dan specifiek het wildleven) gezien, volg dan de onderstaande
link naar de fotopagina van Zuidelijk Afrika voor extra foto's.
Meer
foto's Zuidelijk Afrika Wil je doorgaan met Jack's
Around-the-world-in-vijf-maanden-trip, klik op de onderstaande link
om verder te gaan.
In alle andere gevallen, kies uit het landenoverzicht boven aan de pagina.
Peru - 4 november t/m 28 november
Go back to the
top of the page |
20 september: Amsterdam – Johannesburg (Zuid Afrika)