Zomer 2004

Oostenrijk, Kleinwalsertal

Deze zomer zijn we naar het Kleinwalsertal in Oostenrijk geweest. Het ligt net over de grens van Duitsland, bij Oberstdorf. We stonden daar op camping Vorderboden in Mittelberg-Baad. En leuke, rustige camping met aardige uitbaters.

Let op de foto's in deze beschrijving. Sommige zijn links naar het bijbehorende onderwerp.

Donderdag, 12 augustus

Eindelijk vakantie. Niet gehaast om weg te komen, want we waren bij voorbaat al niet van plan om de eindbestemming te halen. We hebben een camping in Dinkelsbuhl uitgekozen. Als we die ook niet halen, nou ja, dan pech. Wat echt pech was was dat er een file vlak voor Wurzburg stond terwijl ze slecht weer opgaven. Zouden we het halen voor de bui? Gelukkig wel. Alleen de 6 scheerlijnen aan de tent waren niet genoeg voor dat kleine tunneltje. In een hoosbui nog even naar buiten gegaan om extra lijnen er aan te maken, om vervolgens helemaal doorweekt weer binnen te komen. Gelukkig bleef het qua water bij dat beetje.

Vrijdag, 13 augustus

Normale tijd wakker, rustig aangekleed en ontbeten. Vervolgens met de auto het dorp in. Hmm... we kunnen waarschijnlijk beter gaan lopen straks. Even snel boodschappen gedaan en die, met auto, bij de tent 'afgeleverd'. Vervolgens te voet het dorp in. Het was niet ver en het stadje was des te leuker. Het is helemaal ommuurd en de uitgezette stadswandeling leidt langs vakwerkhuizen, de stadsmuur, over pleinen en langs water. Daar hebben we ongeveer een uur over gedaan en hebben toen lekker een ijsje gegeten en daarna een broodje aan het water buiten de stadsmuur. Toen weer terug naar de tent. Tsja, wat nu. Nog even met de auto naar een naburig dorp gereden, Nördlingen, waar we de hele stad rond gelopen zijn over de stadsmuur. Toen liep het toch wel weer tegen etenstijd en zijn we maar richting de tent gegaan.

Zaterdag, 14 augustus

Pff... 6 uur wakker... Nou ja, we gaan toch verder naar Oostenrijk, dus we gaan er maar uit. Twee uurtjes later zitten we in de auto, ontbeten en wel, met een natte tent, op weg naar het Kleinwalsertal. Gelukkig, want als we later waren geweest was de tent niet nat maar doorweekt. Er brak een hoosbui los die niet meer ophield. De hele weg van Dinkelsbuhl naar Baad in de regen gereden. In Oberstdorf (laatste dorp in Duisland) nog even een boodschap voor het weekend gedaan en toen doorgereden het dal in. In de rust op de camping gearriveerd, maar dat bleek niet echt een probleem. De eigenaar kwam even kijken wat wij op z'n parkeerplaats deden en wees ons toen meteen even een plek. We konden de tent vast opzetten, en na de rust inchecken. Goed geregeld. Alleen die regen. Het hield niet op. De tent was wel redelijk droog van binnen, omdat het net even niet heel hard regende toen we het doek aan het grondzeil maakten. Maar verder... In drie uurtje alles opgezet en ingericht, dus rustig kunnen eten en verder boekje lezen.

Zondag, 15 augustus

Weer regen... Als we even per auto het dal aan het verkennen zijn klaart het gelukkig op en besluiten we een wandelingetje te gaan maken. Eerst even gelunched bij de tent en toen een korte wandeling (even inlopen) naar de Bärgunthutte gemaakt. Vervolgens terug via de höhenweg naar Mittelberg en daarvandaan weer terug naar de tent. Niet te zwaar voor een eerste dag.

Maandag, 16 augustus

Het is goed weer en besluiten een langere wandeling te lopen. Allen wáár. We weten het nog niet precies, maar gaan wel even kijken bij de lift naar de Walmendigerhorn. Daar even naar het bord met wandervorschlage gestaard en we besluiten om de lange route naar de Auenhutte te nemen. 4,5 uur. Op de horn eerst even naar de top gelopen (wat druk daar) en toen de route naar beneden genomen. Vervolgens hebben we een heel eind over de zijkant van een berg gelopen, waarbij het laatste deel weer omhoog liet. Na 2,5 uur moesten we over de kam en aan de andere kant naar beneden naar de Zwartzwasser hutte. Daar wat gegeten en gedronken en vervolgens nog 1,5 uur over een wat minder aantrekkelijke weg naar de Auenhutte gelopen. Het laatste stuk konden we met de bus terug naar het dal (heel erg druk). 's avonds ging het voor de verandering weer regenen. Tijdens de afwas vertelde iemand ons dat het hier een watergat is...

Dinsdag, 17 augustus

De dag begint met een kus, want Ingeborg is jarig. Verder is het eerst bewolkt, maar later trekt het open. Het maakte allemaal niet uit, want we hadden een rustdag ingelast. Dat krijg je met weinig training en een zwangere vrouw... 's Middags gaan we even in Oberstdorf kijken en daar even zwemmen in de Kristall-Therme. Dat was best ontspannen en de spieren knapten er weer lekker van op. Maar wat is dat thermaal water zout zeg. 's Avonds zijn we uit eten gegaan, Ing was tenslotte jarig, maar dat was eerst niet zo'n succes. Daar waar we dachten dat het wel gezellig zou zijn was de waard meer geinteresseerd in de klanten aan de bar dan in eters. Na een half uurtje op bediening gewacht te hebben, hebben we de drankjes afgerekend en zijn naar het volgende restaurant gegaan. Dat was wel goed en werden we door een lolbroek van een eigenaar bediend.

Woensdag, 18 augustus

Het weer lijkt in eerste instantie knudde, dus de klamm lijkt de beste oplossing. Tijdens het ontbijt klaart het echter al weer op, dus besluiten we de Widderstein rond te lopen. De tocht begint met een klim van 1250 tot boven de 2000 meter. De Widdersteinhutte ligt op 2010 meter, en dat is ons tussendoel. Via bossen, weilanden, koeievlaaien, riviertjes en rotsen bereiken we deze na ruim drie uur. Dat is wel een bordje soep en een grote cola waard. Nadat we dit genuttigd hadden begonnen we aan de afdaling. Dit was een stuk met veel puin en gedeeltes waar zelfs touwen aan de rots gemaakt waren om je aan vast te houden. Alpinerlebnis stond er bij. Dat kon je wel stellen. Totaal zijn we bijna 7,5 uur onderweg geweest. Een vermoeiende maar eneverende route. Meer dan de moeite waard, en een lekker rondje vanaf de camping...

Donderdag, 19 augustus

Het is droog weer, maar erg onvoorspelbaar. We besluiten dus niet de bergen in te gaan, wat door één van de camping beheerders als een juiste keuze wordt bestempeld. We gaan met de bus naar Riezlern en gaan van daaruit lopen naar de Breitachklamm. Het was een vlakke wandeling van bijna twee uur voordat we bij de ingang van de klamm waren. Dat mocht de pret niet drukken. We kwamen onderweg zelfs een bordje Deutschland tegen. Grenzen zeggen in zo'n gebied niet veel. Toen we vlak bij de ingang van de klamm waren zagen we al grote stukken rots in het water liggen, maar schonken er niet veel aandacht aan. Toen we eenmaal binnen waren echter, zagen we een bordje met een stukje tekst er op: 'Felssturtz 1995' stond er op. Tsjonge, dat was kort geleden. Het water heeft toen een half jaar lang 30 meter hoger gestaan achter die rotspartij en de doorbraak ervan heeft 300.000,- DM schade veroorzaakt. De rest van de klamm was zeker ook indrukwekkend, alleen best wel druk. Na nog eens anderhalf uur zijn we er door en op weg naar de bus terug bij Reute. Dat was nog een aardig stuk lopen, maar wel lekker in de zon.

Vrijdag, 20 augustus

Gewekt door de regen. Het is gedaan met het mooie weer. We beginnen de dag rustig met het lezen in een boek. Rond het middag uur wordt het droog en gaan we alsnog op pad, naar Riezlern. We lopen wel via een omweg, nl. het Wildental. Er hangen wel wat donkere wolken, dus we besluiten niet hoger te gaan en de ´doorgaande´ weg langs de berg te nemen. Dit geeft wel weer een heel ander uitzicht op de dorpjes in het dal die je anders alleen maar ziet als je er door rijd. Vanaf de Innere Wiesalpe gaan we dus richting Riezlern en doen daar nog even boodschappen.

Zaterdag, 21 augustus

Alweer regen! Vandaar dat alles hier zo groen is. Gelukkig is er in de buurt ook een grot, dus kunnen we lekker binnen lopen waar het droog is. De Sturmannshöhle. We waren net te laat voor de rondleiding, dus konden we 55 minuten wachten. Niet echt een ramp, want we konden zo mooi even lunchen. De tocht door de grot duurde zo´n drie kwartier en was een heen en weertje met veel bukken en veel trappen. Aan het uiteinde van de grot was een meertje, maar dat stelde niet echt veel voor. Op de terugweg zagen we pas hoeveel mensen er in de grot waren. Eigenlijk best wel veel. Te veel naar onze zin, maar ja... Na de grot nog even in Oberstdorf rondgelopen, maar ook daar was het nat.

Zondag, 22 augustus

Tsjonge, mooi weer. Dat wordt wandelen over de graat. Met de kanzelwandbahn omhoog en vanaf daar naar het topje van de Fellhorn. Verder over de graat, gedeeltelijk in de mist, in de richting van de Söllereck, totaal ruim drie uur op de graat. Dan begint de afdaling in de richting van de Söllereckbahn. Dat was best lastig over een rotsig gedeelte dat eigenlijk ook nog wel de graat van de berg was. Het was er ook nog eens glibberig van de modder. Nou ja, we zijn heelhuids bij de bahn aangekomen. Hier besluiten we om ons het laatste stuk naar beneden te laten hijsen, want het was al met al zeer vermoeiend.

Verder hier nog een foto voor een impressie van wat we onderweg zagen. Ondanks de mist was het namelijk een hele leuke wandeling. Je ziet wel niet zo veel, maar af en toe vielen er ook wel gaten in de bewolking, waardoor er leuke vergezichten en toevallige meerjes vlak bij zichtbaar werden. Meer dan de moeite waard. En helemaal niet moeilijk, net als de rest van de wandelingen die we in dit dal hebben gedaan. Het is een uitstekend dal voor mensen die niet zeer geoefend en 'tritsicher' zijn (en een beetje hoogtevrees hebben).

Maandag, 23 augustus

Weer een mooie dag. We besluiten om naar de Nebelhornbahn in Oberstdorf te gaan om daar omhoog te gaan en naar beneden te lopen. Geen succes, want wij waren niet de enige die dat hadden verzonnen. Je kon je auto niet meer kwijt en er stond een rij voor de kassa tot over de hele parkeerplaats. Dan maar doorrijden en even bij de Fellhornbahn kijken. Dat was een betere keuze, want hier stond geen rij. Wel even klooien om de auto kwijt te raken, want we hadden geen kleingeld voor de parkeerautomaat. Eenmaal met de bahn zijn we tot het middenstation gegaan vanwaar we een lange omtrekkende wandeling hebben gemaakt, eerst richting de Kanzelwand en toen via een pad, dat weer met touwen aan de rotsen was uitgezet, door richting de Fiderepasshütte. Die hut zijn we niet naar toe gegaan, want we zijn naar beneden afgedaald toen we hem in zicht hadden bij de vervallen Kühgrundhütte. Na zo'n 4,5 a 5 uur waren we weer beneden.

Dinsdag, 24 augustus

De weerberichten hebben ons de vorige dag al doen besluiten om naar huis te gaan. Alleen die regen... Alles nat, nou ja, we kijken wel even. Even later wordt het toch droog, en besluiten we de boel neer te gaan halen. De tent is dan wel nat, maar er staat tenminste geen water op. Dat dachten we... Toen we bezig waren begon het alsnog te regenen. De hele zooi met water mee naar huis, waar we natuurlijk erg laat aankwamen omdat we ook laat uit Oostenrijk vertrokken. Ach ja, het zit er op en we hebben thuis nog genoeg te doen vanwege Linus...