Zomer 2002

Zwitserland, Lenz / Lenzerheide

Vrijdag

Om 5 uur liep de wekker af. Zoals gewoonlijk veel te vroeg, maar toch direct uit de veren. Het normale vakantiritueel af draaien en om 6.30 zaten we in de auto. De reis ging vrij vlot, wel veel wegwerkzaamheden en snelle duitsters. Om 16.00 uur hadden we de tent al staan in Sulzburg en waren we zo’n 50 km van Basel verwijderd. De camping was vrij groot, werd door de midden gesneden door een weg en terrasvormig. Ook was een oude watermolen aanwezig en daar dankte de camping dan ook zijn naam aan. Na het eten even naar het dorp gewandeld en weer terug. Een goede oefening voor later.

Zaterdag

Om 7 uur liep de wekker af. Rustig broodje gegeten en vooral niet gehaasd. Dit omdat de tent nog moest drogen.Uiteindelijk zaten we pas om 10.30 op de snelweg. Wel nadat we nog boodschappen hadden gedaan en ons rot hadden gezocht naar het vignet. Rond 14.20 arriveerden we op de camping St. Cassian. Na een beetje rondkijken voor onze stallingsplaats (je mocht zelf bepalen waar je de tent neer zette) kwamen we uit op de vaste plaats voor tenten. Op zich wel een mooi plaatsje, alleen stond er een electrohuisje.

Na wat gehamer en gezweet stond de tent dan eindelijk. Daarna lekker gegeten en vroeg het bed in gedoken. Helaas verstoorde de omweersbui de nachtrust. Na een waterbel op de tent verwijdert te hebben en een plaspauze later, lagen we dan eindelijk toch nog in bed.

Zondag

In eerste instantie waren we vroeg wakker, maar gezien de korte nacht draaiden we ons nog maar een keer om. Na het goed hangen van de luifel ouders gebeld en vertrokken richting Flims. Daar even lekker in de zon gezeten en daarna een korte wandeling gemaakt. Dit ging langs een meertje en daarna langs de Rheinschlucht. Dit was erg indrukwekkend en we wilden dan ook erg graag naar de Rijn zelf toe. Helaas begon het te regenen waardoor we de kortere weg naar huis namen. Achteraf gezien kwam dat wel mooi uit, gezien het tijdstip.

Maandag

Een stuk blauwe lucht en daarom lekker buiten in de zon ontbeten. Daarna boodschappen gedaan en een wandelkaart gekocht. Helaas bleken de liftjes niet te draaien en moesten we dus om de top te bereiken de benewagen nemen. We wilden graag de Piz Scolattas besteigen, dus na veel geheig en gepuf bereikten we de top. Het was een steile onderneming en helaas was het restaurant op de top ook nog gesloten. Het uitzicht was schitterend en we hadden uitzicht op Flims. Wel raar om op je ouders neer te kijken. Vervolgens volgens een iets andere weg terug. Al met al een zware dag.

Dinsdag

Het ziet er naar uit dat het een warme dag wordt. Met een beetje spierpijn in de benen besloten we naar de Via Mala te gaan. Een, volgens de beschrijving, indrukwekkende slucht, maar het enige indrukwekkende was dat het nogal hoog was. In eerste instantie wilden we er naar toe lopen, maar het pad leek ons wat onveilig. Uitendelijk hadden we toch de auto bij de slucht neer gezet. S’middags hebben we nog langs het meer van Lenzerheide gelopen, maar ook dat hielden we niet lang vol en gingen dus maar weer naar de tent terug.

Woensdag

Tsja, wat moet je doen als het zo warm is. We besluiten de Rhein te volgen. Na een korte tussenstop in Flims, voor wat extra drinken en wat lekkers, gingen we rond een uur of twaalf op stap. Het vertrekpunt lag bij het station van Valendas-Sagogn. We gingen in de richting van Versam-Saften. De weg was een reizen en dalen over grindpaden en langs het spoor. Af en toe door het bos, maar vaak ook in de zon. Het was een intensief stuk en bij Versam allebei een ½ liter cola gedronken. Toen weer verder, langs het spoor, langs de Rhein. Hijgend en puffend bereikten we de Chli Isla. Hier maakt de rhein een scherpe bocht. Een hele klim, maar de moeite waard. Daar moesten we over een spoorbrug de Rhein oversteken, waarna we wederom een heel stuk moesten stijgen. Na 2 ½ uur bereikten we Conn. Een plaats waar we zondag ook al geweest waren. We wilden er eerst wat drinken, maar besloten vanwege de opkomende bewolking toch door te lopen. Na 1 uur en 15 minuten waren we weer bij de auto terug. Wat kan je hard lopen als het naar onweer drijgt. Nog even snel boodschappen gedaan in Flims en toen terug naar Lantsch. Heerlijk gegeten na weer zo’n vermoeinde tocht.

Donderdag

Weer warm weer, maar gevoelsmatig niet zo warm als gisteren. We wilden in eerste instantie naar de Rabiosakloof gaan, maar dat konden we niet vinden. Daarom besloten we door te rijden naar Chur. Daar was het erg warm en daarom waren we weer snel terug bij de tent. Het was dus een rustig dagje.

Vrijdag

Tja weer een dag om wat te verzinnen. Even op de kaart en naar de lucht kijken en we besluiten naar Bad Ragaz te gaan. Als de lift het doet gaan we naar boven en anders naar de Tamina schlucht. De lift draaide en we besloten naar boven te gaan. We stapten in eerste instantie te vroeg uit, maar al snel hadden we het volgende bakje naar boven. Ons doel was om de top te bereiken, maar het opkomende omweer verstoorde de pret. We wilden niet het risico lopen om kletsnat en gewond beneden aan te komen, dus maakten we rechtsomkeerd. Helaas, want het leek ons een schitterende route. Nog voordat we het middenstation hadden bereikt begon het te regenen. Helaas, droog zou het niet blijven of...toch. Een plaatselijke inwoner was zo aardig om ons een lift aan te bieden. Eerst twijfelden we (je mag geen snoepjes van vreemde mannen aannemen), maar toen hij vertelde dat het nog 10 km wandelen was voordat we bij de auto waren, was de knoop snel doorgehakt. Dat was maar goed ook, want twee tellen later barstte het noodweer pas echt los. De tent had het gelukkig gehouden, alleen waren de handdoeken kletsnat.

Zaterdag

We hadden afgesproken dat mijn ouders zouden komen en we gezamelijk naar het Albulatal zouden gaan. Eerst met de auto naar Bergun en met de trein verder naar Preda. Van daar uit weer wandelend terug. Wat van de dag indrukwekkender was is moeilijk te zeggen. De treinreis met de Rhätische Bahn was erg mooi en de wandeltocht gaf een goed overzicht van de route die de trein volgde. De wandeling was niet echt super lang en zwaar, maar door het mooie uitzicht nam de terugweg veel tijd in beslag, maar ja daar heb je vakantie voor.

Zondag

Weer een warme dag. In eerste instantie wilden we een eind het dal in wandelen, maar uiteindelijk kwam daar niets van terecht. Pas in de loop van de middag waren we naar Lenzerheide gewandeld.

Maandag

Wat een pieteweer. We wilden thuis blijven, omdat het zo ontzettend hard regende. Toch klaarde het in de loop van de dag wat op en wilden we wat kastelen gaan bekijken. Dat schoot helaas niet op en daarom gingen we richting Davos. Davos zelf was niet echt mooi en daarom bleef de toer beperkt tot een rondje meer. Dat was een erg leuk rondje, omdat we na 15 minuten lopen erg veel eekhoorns tegen kwamen. Ze waren ontzettend tam. Het was jammer dat we niet wat te eten bij ons hadden. Eenmaal rond besloten we naar huis te gaan, omdat het al behoorlijk aan de late kant werd.

Dinsdag

Het plan om naar Arosa verdwijnt als sneeuw voor de zon. Het was bewolkt. Daarom valt de keuze op een rondje door het dal bij Lain/ Maldain. Dat rondje was iets groter dan we hadden gedacht. Zo’n 5 uur. Het was een prachtig uitzicht. Op den duur waren we zo ver afgezakt dat we uitzicht hadden op Thusis. Het was al met al een glibberige, donkere en zware onderneming. Maar goed dat we die niet op een namiddag hadden gelopen.

Woensdag

7.00 uur, loopt de wekker af. Jeroen werpt een blik naar buiten en meld dat het ook vandaag geen Arosa weer is. Omdraaien dus. 8.30, nog maar een keer naar buiten. Verdraaid het zonnetje schijnt, dus snel aankleden en boodschappen doen. Daarna in de bus gestapt en na 48 minuten stapten we in Chur uit op een inmens groot busstation. Kaartjes kopen voor de trein, de arosa express, en op naar de volgende etappe. De treinreis was niet zo indrukwekkend als door het Albula dal, maar ook zeker de moeite waard. Na 50 minuten treinen kwamen we om 12 uur aan in Arosa. Toen moesten we nog op zoek naar het beginpunt van onze wandeling. Gelukkig lagen er kaarten van het dorp. Zo’n uur later waren we er en toen begon de slopende, maar mooie tocht. Deze leide ons langs prachtige meertjes, grindpaadjes en een smalle smalle brug (voor de skiende meute) naar de sneeuw. Om over de top heen te gaan moesten we eerst een stuk piste (met sneeuw) trotseren. Vanwege de opkomende mist en het steile stuk naar het pad naar beneden, besloten we een ander paadje te nemen. Of dat wel zo slim was....Uiteindelijk kwamen we zonder al te veel kleerscheuren beneden aan in Lenzerheide. Daar moesten we toch even op adem komen en wat drinken. Al met al waren we pas om 20.30 bij de tent.

Donderdag

Twijfel, moeten we opbreken of nog een dag blijven. Er was voor vrijdag wisselvallig weer opgegeven. We wagen de gok en gaan nog een keer naar het Albuladal. Dit keer met de auto. Vanuit de trein was de klim leuker, maar de eigenlijke pas was schitterend. Vanuit de pas door gereden naar St. Moritz. In eerste instantie lijkt het een leuke plaats, maar schijn bedriegt. Er was een tandrad baantje aanwezig wat draaide, maar we vonden het een heen en weertje niet de moeite waard en zin om naar beneden te lopen hadden we niet. Dus het werd een rondje om het meer. Na ruim een uur waren we rond en we besloten via de Julierpas weer terug te gaan. Deze was minder indrukwekkend, maar veel eenvoudiger te rijden.

Vrijdag

Balen, het regend. Waren we toch maar donderdag vertrokken. Uiteindelijk werd het toch nog droog, dus kacheltje aan, spullen inpakken en daarna tent opbreken. Toch nog in de middag vertrokken. We wilden in een keer door rijden, omdat we het een beetje hadden gehad. Helaas duurde het erg lang voordat we Zwitserland weer uit waren en daarom besloten we weer neer te stijken bij die Alte Muhle. Was erg leuk om te zien dat ze bezig waren met de molen en dat ze ons nog herkenden. Misschien wel een leuke kamping voor tussendoor?

Zaterdag