Zomer 1998

Zwitserland, Randa

Onze eerste gezamelijke berg ervaring. Wederom in een renault clio, maar nu een auto van de zaak.

Ons onderkomen in Randa was een studiootje in Haus Abendruh. Er was alleen een woonkeuken, een badkamer en een slaapkamer. Twee weken lang dus niet lekker op een bank of luie stoel gezeten. Het dekbed was een beetje kort, dus sinds die tijd nemen we zelf ons beddengoed mee. De verhuurster kwam volgens ons ook regelmatig in de woning als wij er niet waren, want het schoonmaakdoekje lag steeds ergens anders. Verder wel een prima huisje hoor.

We hebben er best wel veel gelopen, voor het eerst op bergschoenen. Dat was zo'n succes dat we niet anders meer willen. Het zit niet alleen beter aan de voeten, de grip en waterdichtheid kwam ons ook regelmatig van pas. We hebben er vanaf de Gornergrad naar beneden gelopen, nadat we met de trein naar Zermatt gegaan zijn, en daarvandaan met het tandradbaantje omhoog naar 3089 meter. Terug lopen duurt zo'n 3,5 uur. Zorg er wel voor dat je een beetje getraint bent, want het is een aanslag op je knieën, kuiten en voeten. Je loopt continu naar beneden.

Vrijdag, 4 september

Vertrek vanaf huis was om 8 uur. Na een vrij vlotte reis, ondanks enkele files en veel wegwerkzaamheden, bereikten we dan uitendelijk Freibourg om 16:30 uur. Nadat we de koffers op de kamer hadden gezet zijn we de stad ingegaan. Het is een typisch duits stadje met veel houten huisjes. Het afwateringssysteem was wel heel apart. Het zijn open goten. Dus bijna slootje springen. We hebben gegeten in een pizeria. Ing natuurlijk weer spagetti, dus dat was stoeien met lepel en vork. We lagen vrij vroeg in bed. Een twijfelaartje met twee eenpersoonsdekbedden, dus niet echt lekker.

Zaterdag, 5 september

Om 7:00 uur liep de wekker af. Aankleden en ontbijten, om 9:00 uur in de auto en op weg naar Randa. Ook dit verliep niet geheel file vrij en we vroegen ons ook af wie er beter in wegwerkzaamheden waren, Duitsers of Zwitsers. Om 15:00 uur waren we in Randa. De route beschrijving klopte alleen niet helemaal (verschil tussen links en rechts...) dus moesten we even zoeken. Gelukkig was het huisje zo gevonden. Randa is een leuk dorpje met veel houten huisjes, dus doet het erg gezellig aan. Het huisje waar wij in zaten, Haus Abendruh, was van een vrouwtje dat onze oma had kunnen zijn. De inrichting was al niet anders maar gelukkig was alles wel goed schoon.

Het uitzicht vanuit het huisje was:

Zondag, 6 september

Jawel, de kerk is dichtbij dus een wekker is niet nodig. Gelukkig is het mooi weer en de moeite waard om vroeg op te staan. Na een ontbijtje en een ongelukje met de koffiepot gaan we dan op stap.

Het uitstapje voerde ons naar Ernen en zijn Tellenhuis (Willem Tell, niet gezien...) en zijn galgen. Deze waren niet echt indrukwekkend. Vanuit Ernen zijn we doorgereden naar Binn. Zowel Ernen als Binn zijn nog typisch oude Zwitserse dorpjes met veel houtwerk. Op zich best leuk om te zien.

Het reizen duurde wat langer dan voorzien en we hadden dan ook niet echt zin om nog iets anders te ondernemen. We zijn dus maar naar huis gegaan en hebben na het eten nog even in de omgeving gewandeld, lekker op onze bergschoenen.

Maandag, 7 september

Een bewolkte dag, maar het ziet er wel droog uit. We besluiten naar het Löschental te gaan. Dit is echter geen succes, vanwege plotseling opkomende regen. Daarom maken we rechtsomkeerd, en zijn we gewoon een stukje gaan toeren.

De reis eindigde bij het ondergrondse meer bij Sierre in de buurt (Lac Souterrain, Municipalité de St. Leonard). De rondleiding over het water duurde ongeveer 1 ½ uur (6 Zw. Franc). Wonder boven wonder was het buiten droog geworden, en kwam er zelfs een waterig zonnetje door.

In val de Herèmence met het stuwmeer le Grand Dix hebben we rechtsomkeerd moeten maken vanwege de opkomende bewolking / mist. Helaas, want het leek ons wel leuk om naar boven te gaan.

Dinsdag, 8 september

Helaas ook deze dag begint in de wolken. We besluiten om naar beneden te gaan, in de hoop dat het weer daar beter is. Dit is gelukkig het geval en we gaan naar Naters, een dorp met een kleine, oude dorpskern. Hier hebben we het Beinhaus gezien. Een luguber aanzicht, al die schedels.

Echt de bergen in gaan voor een mooi uitzicht is er niet bij, dus zijn we vanuit het Fieschertal de Simplonpas gaan rijden. Dit was wel leuk maar een weinig spannende onderneming vanwege de goed begaanbare weg. Eenmaal boven gekomen gaf het toch nog een mooi uitzicht. Het weer was ook iets beter geworden, maar het waaide nog best. Gezien het tijdstip zijn we hiervandaan meteen naar huis gereden.

Woensdag, 9 september

Jawel, het is mooi weer en deze kans moeten we benutten om naar Zermatt te gaan en met de Gornergratbahn naar boven te gaan. Vantevoren hadden we al besloten dat we met de trein zouden gaan (scheelde toch maar 1 station, omdat anders de auto in Tasch achter had moeten blijven, Zermatt is nl. Autovrij...). Dat werd dus een retourtje. Een dure aangelegenheid, zo’n tripje...

Ook het tandrad baantje naar boven was een dure grap, maar zeker de moeite waard. We hadden nu geen retourtje genomen omdat we naar beneden wilden lopen. Een leuke wandeling, wel vrij zwaar (3 ½ uur alleen maar naar beneden gelopen). De wandeling was meer dan de moeite waard. Het uitzicht is schitterend, vlak bij gletsjers en op grote hoogte met een fantastisch uitzicht op de Matterhorn. Het resultaat was wel een paar blaren bij Ing en half gebruinde gezichten (de zon stond aan één kant.)

Donderdag, 10 september

Vandaag weer een zonnige dag. Wel hier en daar een pluk bewolking, dus een gokje waar we naar toe gingen. Onze keuze was gebaseerd op zege voeten, verbrande nekken en spierpijn. Dus geen al te lange wandeling. En waar gaan we dus naar toe na het boodschappen doen: Het Lötschental. Deze keer is het wel geslaagd. We hebben een wandeling gemaakt naar de Gletsjertor die in totaal twee uur en een kwartier in beslag heeft genomen. Het resultaat mocht er zijn. We zijn nog nooit zo dicht bij het eindpunt van een gletsjer geweest.

Vrijdag, 11 september

De wekker liep zoals gewoonlijk om 8 uur af. Geen zin, dus pas om 10 uur uit bed gegaan, om een ontbijt op bed te maken. Ing ging zich ondertussen alleen aankleden, dus dat liep een beetje de mist in. En over mist gesproken: Buiten ook mist, en regen, dus dan maar wat zoeken wat overdekt is of ver weg.

Ver was niet zo moeilijk en we zijn dus naar Martigny gereden om de Gorges de Trient te bekijken. Pech alleen, want vanwege het mooie weer was het gesloten. Dus maar wat verder gereden.

Bij St. Maurice bleek een grot (Grotte aux Fées) te zijn met een ondergronds meertje en een watervalletje. Toen we daar aankwamen moesten we eerst een minuut of tien omhoog lopen. Daarna kregen we een routebeschrijving en een zaklamp en mochten we zonder verdere begeleiding de grot in. Na een wandeling van ongeveer 20 minuten waren we aan het einde van de grot met een kleine, maar wel heel aparte ondergrondse waterval. Erg leuk, maar ook wel een beetje koud. Het water was 9° C. en de lucht 10° C. Het grootste gedeelte van het riviertje (verantwoordelijk voor de grot) was overdekt met een cement overkapping. Tsje, de toeristen moeten ook ergens lopen toch... Terug de grot uit, kaart en zaklamp ingeleverd en terug naar beneden gestropeld.

Ondertussen was het drie uur. Tijd om weer richting huis af te zakken. Onderweg nog wel even afgeweken van de route om bij Euseigne naar de 'piramides' (afgesleten kalk-zandsteen met daarop een rotsblok) te kijken. Ondanks de slechte start toch nog wel een geslaagde dag.

Zaterdag, 12 september

Helaas, het weer zit ons weer niet mee. Het is weer bewolkt, maar wel droog. Ook nu is het niet leuk om hoog de bergen in te gaan en we besluiten naar Raron te gaan. Hier staat een kerk op een hoge rots waar vroeger een kasteel heeft gestaan. Het kerkje was vanbinnen vrij apart met een kruis hoog in de kerk hangend.

Na Raron wilden we naar Leuk gaan. Vanwegen de regen besloten we naar Sierre door te rijden. Hier hadden we het echter snl gezien en dus maar naar Leuk. Dat was een leuk oud stadje met een oud stadhuis. Het deed een beetje middeleeuws aan.

Toch ook nog even doorgereden naar Leukerbad om te zien wat hier te beleven valt. Niet veel  meer dan een hoop mensen die de warmwaterbaden kwamen bezoeken. Terug naar huis dus, mede vanwege de terugkerende regen. Niet echt een boeiende dag, hopenlijk morgen beter.

Zondag, 13 september

Wederom geen lekker weer. Dan maar eerst even uitslapen, het is tenslotte zondag. Na een ontbijt van warme bolletjes was het al 11 uur geweest, dus aankleden een naar Saas-Fee gaan (lekker dichtbij).

Ook daar was het slecht weer. Zelfs nog slechter dan bij ons (wind, mist en sneeuw!!), maar toch getrotseerd om bij een gletsjer grot te komen. Dat bleek achteraf iets te zijn wat door een vroegere gletsjer was achtergelaten. Niet echt interessant. Op de terugweg nog even de murmeltiere (bergmarmotten) een appel gevoerd.

Jammer dat het zo koud en mistig was. Wel apart dat het sneeuwde in je zomervakantie. De volgende keer misschien een kabelbaantje meepikken...

Maandag, 14 september

Ook vandaag is het weer niet al te best. Het is een beetje koud en nevelig. De sneeuw die gisteravond op onze hoogte gevallen is is wel al weggedooid. Vanwege het weer besluiten we iets te gaan ondernemen waarbij je geen goede weersomstandigheden nodig hebt: We gaan de gletsjergrot aan het eind van het Rhonedal in.

Helaas, geheel weersonafhankelijk was deze onderneming niet. De weg was namelijk afgesloten vanwege sneeuwval. We kregen toch steeds meer het idee dat we op wintersport waren, zeker omdat het weer opnieuw was gaan sneeuwen. Zoveel kilometer voor niets gereden en vroeg weer thuis, want de bergen in zat er nog steeds niet in.

Eenmaal thuis hebben we nog even boodschappen gedaan, zijn we doorgereden naar Täsch om daar een stukje te lopen, maar waren na anderhalf uur toch ook al weer thuis. Het is te hopen dat het weer beter weer wordt.

Dinsdag, 15 september

Om 8 uur gaat de wekker. Een blik naar buiten zegt dat we er beter nog even in kunnen blijven. Om 9 uur weer wakker, nu zonder wekker. Het weer is ook beter en we besluiten om naar Saas-Fee te gaan voor een hernieuwde poging om daar te wandelen.

Om 12:30 uur zijn we daar. Wat een pech. De liften staan stil van 12 to 13:30 uur. Wat nu. Lekker op ons gemak even rondgelopen door Saas en gekeken welke lift we naar boven zouden nemen. De Aplenmetro was ons wat te duur, dus een andere lift genomen. Met 10 minuten waren we boven, maar we hebben er wel heel wat langer over gedaan om beneden te komen. Onderweg zijn we regelmatig de marmotten tegen gekomen. Leuke beestjes om te zien, maar wat kunnen die vechten zeg.

Weer beneden lustten we wel wat, en zijn dus even neergestreken op een terrasje. Om 6 uur waren we weer thuis. Een leuk dagje.

Woensdag, 16 september

Het weer bood ons vandaag wolken en zon, over het algemeen wordt het dus beter. Na een warme douche besluiten we op weg te gaan naar de Aletschgletsjer en als deze in de wolken zou liggen, dan door te rijden naar de Rhonegletsjer.

Er was een beetje bewolking, dus we waagden de gok en kochten een retourtje bij de Aletschgletsjer. De wandeltijden gaven zeer lange wandelingen aan (onsportief!). Eenmaal boven stonden we in de sneeuw. Het uitzicht hier op 2900 meter was werkelijk verbluffend. Je keek niet alleen op de gletsjer, maar ook op de wolken, zo hoog zaten we. Het wandelpad was smal, besneeuwd en glibberig (platgelopen). Als je hier uit zou glijden was je voorlopig nog niet beneden! We waren dus blij met ons retourtje.

Na een halfuur van het uitzicht genoten en gegruweld te hebben, zijn we naar beneden gegaan. Dit was op zich al een ervaring, want het leek wel of je in een achtbaan zat als de gondel over een paal ging. Hierna zijn we via een omweg, Blatten, naar huis gegaan. We hebben er niet gelopen, want we waren best wel moe.

Donderdag, 17 september

Eerst maar even uitgeslapen, en toen naar de Rhonegletsjer gereden. Via de Furka-pas, wat op zich al best leuk was. In het ge-eikte souvenierswinkeltje hebben we de kaartjes gekocht om de gletsjergrot in te mogen.

Eerste indruk: Ohh, wat koud. Tweede indruk: Ohh, wat apart. Derde indruk: Ohh, wat heb ik veel geld betaald om 30 meter door een ijsgang te lopen om in een kamer van 10 bij 10 op de foto te mogen met een nep-ijsbeer! Dan maar weer terug via die toch wel heel bijzondere gang. Beetje blauwig, best wel licht, leuk al die belletjes in het ijs en wat kan je er eigenlijk ver in kijken.

Onderweg naar huis hebben we nog even de afslag Grächen genomen om daar van de omgeving te genieten. Best wel een grappig dorp met leuke wandelmogelijkheden. Het was wel al wat aan de late kant en de honger dreef ons naar huis. Misschien morgen nog even kijken?

Vrijdag, 18 september

Weer die wekker, zelfs op de laatste dag... De avond er voor hadden we afgesproken dat we er meteen uit zouden gaan als de wekker af liep, zodat we nog iets anders konden doen dan alleen maar de koffers inpakken. Zo gezegd zo gedaan... Een blik naar buiten vertelde ons dat dat niet voor niets was: Er was geen wolkje aan de hemel. Wel had het gevroren, dus eerst koffers pakken en toen naar Grächen.

Om 11 uur kwamen we aan en ook hier scheen de zon volop, dus besloten we een enkele reis naar 2868 meter te nemen en van daaruit terug te lopen. De weg leidde ons over rotsblokken en losliggend puin naar het berstation van een andere kabelbaan die terug ging naar Grächen. We vroegen ons af of de rotsblokken er wel door natuurlijke omstandigheden zo gekomen zijn. Een blik in de verte wees ons er op hoe klein de wereld eigenlijk is: We zagen de Aletschgletsjer. Het was jammer dat we geen verrekijker mee hadden, anders hadden we kunnen zien waar we gestaan hadden.

Bij een kruising besloten we bovenlangs te gaan. Een goede keuze. Op den duur hadden we het idee dat we in Engeland liepen. Er was hier een karakterestieke stenen muur midden in het berglandschap gemaakt. Toen we bij een lager gelegen deel van de bergkam kwamen konden we er zelfs overheenkijken en zagen we het Saasdal. Hier hebben we even gelunched.

Hierna ging het snel bergafwaards en kwamen we bij de tweede kabelbaan. We hadden nog maar twee uur gelopen, en besloten dus, na een korte tussenstop, de rest naar beneden ook maar te lopen. Onder het genot van een drankje konden we de Matterhorn ook nog zien...

De weg naar beneden was niet echt indrukwekkend. Het was wel vrij steil, en bij hotel Zum-See hebben we dus ook even gestopt en de eendjes gevoerd. Na een uurtje waren we weer in het dorp. Totaal hebben we dus maar drie uur gelopen, terwijl de wegbewijzering 4 uur aangaf...

Zaterdag, 19 september