Zomer 2001

Oostenrijk, Wandern ohne gepäck, Saalfelden
Kamperen in Duitsland, Chiemsee, in Oostenrijk, Zell am See en Duitsland, Leiwen

Vrijdag 15 juni

Om 5:30 liep de wekker af. De auto was al ingeladen, maar toch vertrokken we pas om 6:45. Veel te lang bezig geweest, maar dat zal wel wat met de katten te maken gehad hebben... De reis verliep zonder problemen, en om 18:15 hadden we een leuke plek gevonden: een camping aan de Chiemsee. In de zon de tent opgezet, en daarna de camping verkend. Ondanks het ontbreken van een ANWB keurmerk zag alles er toch keurig uit. Tijd om wat te gaan eten. Gelukkig was er op de camping een restaurantje, waar we om ongeveer 8 uur een bord eten bestelden. We kregen een bord vol, voor weinig, en prima te eten. Daarna naar even ouders gebeld en toen onder de wol.

Zaterdag 16 juni

De eerste nacht in onze nieuwe tent was niet zo goed bevallen. Het was gaan waaien, wat nogal herrie veroorzaakte. Ook was het gaan regenen. Niets aan te doen, als de tent het maar houdt. Eerst douchen, broodjes halen en ontbijten. Om 10 uur gingen we op stap.  

In Untersee boodschappen gedaan en toen door naar Grassau. Dit was niet echt een leuk plaatsje, waardoor we al snel besloten door te rijden om te kijken of we een boottochtje konden maken naar één van de eilanden in de Chiemsee. Dit was snel gevonden in Prien en dus waren we al gauw op we naar de Herrenchiemsee, het grootste eiland. Hierop staat het Königsschloß, een replica van het kasteel van Versailles van koning Louis XIV, gebouwd door koning Ludwig II. Het was een imposant gebouw. Binnen mochten we geen foto’s maken, dus hebben we maar een boekje gekocht. Het was niet zo duur, en je kan noch eens nalezen wat je tijdens de rondleiding gehoord (of gemist) hebt.

Toen we weer buiten waren, bleek de zon volop te schijnen. Snel nog wat foto’s gemaakt van het kasteel, en toen een wandeling over het eiland gemaakt. Om 15:25 hadden we de boot terug. Nog even in Prien naar het zwembad gelopen. Misschien zouden we daar die avond nog naar toe gaan.

Toen we weer bij de tent waren begon het voor de verandering weer te regenen. De bui groeide uit tot een heftige onweersbui, met hagelstenen als knikkers. Hiermee was meteen het plan om te gaan zwemmen ‘in het water gevallen’. We durfden de tent niet alleen te laten. Om 22:00 uur zijn we maar gaan slapen. Je kan per slot van rekening niet op blijven...

Zondag 17 juni

Weer een rusteloze nacht achter de rug. Het was ondertussen wel droog, en de wind was gaan liggen. Niet voor lange duur, want al snel barste het weer los. Het zag er niet naar uit dat het nog droog zou worden, dus in de stromende regen hebben we de tent opgeruimd. Hij bleek niet in een vuilniszak te passen, dus hadden we hem maar op de hoedenplank gelegd, met een zeiltje er onder. We zouden later wel weer verder zien...

Onderweg bij Werfen besloten we de Eisriesenwelt te bezoeken. Dit is een ijsgrot van 41 km lengte. Eerst en stuk omhoog gereden, toen een eind gelopen naar de kabelbaan, deze ging bijna recht omhoog. En als je denkt dat je er dan bent, mag je nog eens 15 minuten klimmen. In de grot was het 0°C en ontzettend donker. Een op de drie a vier mensen kreeg een gaslampje mee, dus uitkijken voor je kleren. De route door de grot was ongeveer 1 kilometer heen en 1 kilometer terug, het zou ongeveer een uur duren en we moesten 700 traptreden omhoog, en weer 700 traptreden naar beneden. Extra verlichting werd verzorgd door de gids, die af en toe een soort sterretjes aan stak, wat een mooi blauwachtig licht gaf. Als we er weer eens zijn, en het weer is beter, moeten we zeker nog eens omhoog gaan. Nu hebben we niets van het uitzicht gezien, door de dichte mist die er hing.

De rest van de route naar Saalfelden duurde langer dan verwacht. Uiteindelijk wel het doel bereikt, en ook het pension was zo gevonden. Alleen leek het wel of we niet werden verwacht...

De auto moesten we in het dorp parkeren, op een centrale parkeerplaats ‘met nog veel meer auto’s met gele nummerplaten’. Daar konden we rustig even de tent uit de auto halen, om zoveel mogelijk water er af te laten lopen. Dit ging vlotter dan verwacht, de hele achterbank stond onder. We hebben de tent uiteindelijk maar door de hele auto uitgespreid. Na het eten kregen we weer de vraag of we wel in dit pension moesten zijn. Klopt het dan echt niet?

Maandag 18 juni

Een blik naar buiten vertelt ons dat het slecht weer is. Bed uit, aankleden en ontbijten maar. Tijdens het ontbijt wordt ons verteld, dat we inderdaad in een ander pension hadden moeten zitten. Geluk voor ons dat ze nog een kamer over hadden.  

Bij de VVV werd ons verteld dat de wijziging in hotels al drie dagen na de reservering bekend was en doorgegeven aan de reisorganisatie. Foutje van aktivatours???? Ook werd afgeraden om over de toppen te gaan vanwege het slechte weer. De kaartjes voor de lift hebben we wel mee gekregen, voor het geval het de laatste dag wel mooi weer is en we wel nog naar boven kunnen. Voor de regen kregen we een paar extra sokken mee. De wandeltocht ging ondanks het slechte weer vrij vlot en we waren niet al te nat. De sneldrogende broeken waren in ieder geval geen slechte koop. In Ruhgassing een paar foto’s gemaakt (het was toevallig droog met een redelijk uitzicht). In Maishofen hadden we een gebakje gegeten. Echt trek om te eten hadden we nog niet. Daarna direct door gegaan naar Kircham om te kijken waar ons hotel stond. Dat was snel gevonden, omdat we onderweg er al langs liepen.

Gezien het tijdstip besloten we om nog maar een stukje verder te lopen, met het resultaat dat we een hert tegen het lijf liepen. Deze moest natuurlijk op de foto. Helaas was de eekhoorn ons te snel af. Na het extra rondje, toch maar even kijken of we ons hotel al in konden. Bij binnenkomst zagen we onze tassen al staan en ook dat was gelukkig goed gekomen. En daar zaten we dan. Rond een uur of drie op de plaats van bestemming. Wat doe je dan...Precies nog een eindje lopen in de regen. Nu een stukje richting Maishofen en dan via een ommetje terug. Bij Schloss Kammer waren we een stukje omhoog gelopen om te kijken hoe de route voor de volgende dag zou lopen. Om 17.30 waren we weer terug op de hotelkamer. Qua avondeten mochten we niet kiezen, maar dat was niet erg. Het smaakte prima. Het toetje kwam alleen iets te snel. Kennelijk zat ik iets te veel te kuchen, want op den duur kwam de eigenaar met sterke drank aanzetten. Onbeleefd dit te laten staan ging natuurlijk niet, dus....

Dinsdag, 19 juni

Een blik naar buiten vertelt ons al genoeg. Het regent weer. Aangezien iedereen er melding van maakte dat het weer beter werd, probeerden we de Schwalbenwand een beetje te bedwingen. Na twee uur door de regen te hebben gezwoegd, waren we na 1250 meter toch maar weer naar beneden gegaan. Het pad wat we als alternatief in gedachten hadden, was echter niet te vinden en we kwamen dus op een andere plaats uit dan we dachten. Dit nieuwe pad voerde ons door weilanden, omgevallen bomen en gesloten hekken. Al met al was deze dag een goede oefening voor de eerstkomende dagen (indien mogelijk zouden we de lift de volgende dag naar boven nemen).

Ook dit keer was het hotel snel gevonden en ook hier was alles goed verzorgd en zeer ruim. Aan onze kant liep een snelstromend watertje wat erg veel herrie maakte. Wel erg gezellig, maar we kregen het idee dat het erg hard waaide. Tijdens het avondeten zaten we aan tafel met een stel Nederlanders. En jawel....zij liepen de ANWB-route. Het eten was wel redelijk. De nudels waren niet echt super, maar na dat wandelen krijg je zo’n trek dat je van alles eet. Het eten werd ook hier iets te snel opgediend.

Woensdag, 20 juni

Het was niet te geloven, het was droog. Met de spierpijn viel het ook wel mee. Na het ontbijt maar weer op pad. Gezien het weer probeerden we de route zo hoog mogelijk op te pakken. De lift draaide nieten we moesten dan toch naar boven lopen. Dit viel gelukkig wat minder zwaar dan gisteren. Op den duur kwamen we op een mooie alpenweide terecht ter hoogte van de lift. Onderweg passeerden we wat ouder Duitsers, die dezelfde route aan het wandelen waren. Toen de wolken eenmaal begonnen te breken zagen we hier en daar wat besneeuwde bergtoppen. Op 1420 m besloten we koffie te drinken. Aangezien de thermometer buiten 12 graden aangaf stond binnen de openhaard aan. Knus en gezellig was het er.

Even later kwamen twee Nederlanders binnen. Ook zij liepen zowaar dezelfde route. Het was erg toevallig dat we elkaar tegen kwamen, omdat we beiden niet meer wisten welk pad we gevolgd hadden. Nadat we ontdekt hadden waar we zaten, weer bergafwaarts gegaan. Gaandeweg werd het weer nog beter en bij onze eindbestemming hadden we lekker op het terras in het zonnetje wat gedronken. Dit terras lag zowat in de skipiste. Een erg geschikte wintersportplaats. Ook dit keer hadden we een hotelkamer langs een snelstromend watertje, maar met uitzicht op de Schwalbenwand.

Donderdag, 21 juni

7.30 De wekker liep af. Zou het nu dan toch nog mooi weer zijn geworden? Een blik naar buiten zei genoeg. De regenpakken konden we wel thuis laten. Ook al liep de wekker een half uur later af, toch stonden we voor 9.00 uur weer buiten. De eerste helft van het pad ging vrij steil omhoog en was zwaar. Onderweg kwamen we een uitzichtje op de Hochkonig tegen en een klein stuwmeertje. Ook hadden we uitzicht op Hintermoos, de Schwalbenwand en Hundstein. Het kapelletje wat we volgens de routebeschrijving moesten passeren waren we bijna voorbij gewandeld.

Op de top moest ook een eetgelegenheid zijn, maar deze lag niet echt op de route en ook hier waren we bijna aan voorbij gegaan. De Zweden voegden zich al snel bij ons en even later volgde de Nederlanders en de Duitsers. Daar besloten we met zijn allen toch nog een stukje verder te lopen, omdat het nog vrij vroeg was. Als het gezellig is gaat de tijd altijd snel en al gauw was het al een uur later. Nadat we van de gastvrouw uitgelegd hadden gekregen wat nu de Hochkonig was en waar we de Dachstein konden vinden gingen we snel op pad. Maar eerst even naar het toilet. Deze bevond zich in de koeienstal en was nog niet zo lang geleden aangelegd.

De rest van de weg was een beetje sompig en voerde ons langs vele koeien, waarvan de stier een beetje nukkig was. Al snel hadden we Dienten in zicht en waren we om 15.30 in het dorp gearriveerd. Na een beetje zoeken het hotel gevonden. Ook dit zag er erg netjes uit. De hotelkamer was dit keer wel iets kleiner, maar zag er ook wel netjes uit. Hier lag een zeepje, naaisetje en sterke drank voor ons klaar. Het eten hadden we nog nooit zo lux gehad. Dit was een 5 gangen menu. En wij maar denken dat we voor drie gangen hadden betaald.

Vrijdag, 22 juni

Helaas, het was niet zo zonnig als de vorige dag. Regenjas maar weer meegenomen, maar gezien onze sneldrogende broeken lieten we de regenbroeken thuis. Volgens de routebeschrijving zouden we een vlakke route krijgen. Nou was dat maar waar. We begonnen een stuk met klimmen, waarna we vervolgens hetzelfde stuk weer konden dalen. Via een smal bospaadje (stijgend en dalend) moesten we een watertje oversteken. Of dit mocht kon je je afvragen, omdat het bospad met lint was afgezet, maar ja we moesten wel. Daarna was het weer een flink eind stijgen via een sompig paadje. Verder weer heel wat koeien, vliegen en hekken gepasseerd en toen was eindelijk de Erichhutte in zicht. Na 2 1/4 uur via een vlakke weg, moesten we nog een flink eindje stijgen voor een bak koffie en ei met spek. Wat lieten wij ons dat goed smaken. Nadat we uitgerust waren, weer dezelfde weg terug, bij de afslag rechts en via een steengletsjer weer verder stijgen en dalen. Tjee wat was dat zwaar zeg. En tot overmaat van ramp begon het weer te regenen ook. Op de Pichlalm passeerden we de Duitsers en het pad werd beter begaanbaar. Na een laatste stop bereikten we al snel met Kitty en Piet het dorp. Ook hier was het hotel snel gevonden.

Zaterdag, 23 juni

De laatste loodjes wegen he zwaarst. De start ging wat moeizaam, maar uiteindelijk waren we al snel op pad. Het weer zag er veelbelovend uit. Hadden we toch nog de kans om de bergen rond Maria Alm en Saalfelden te zien. Na 1,5 uur wandelen door de bergweiden, bereikten we de eerste berghut al waar we een bakje koffie gingen drinken. Al snel voegde Kitty en Piet zich bij ons. Met z’n vieren besloten we via de Natrunhohe te lopen. Deze weg voerde ons via een kort steil stuk naar boven en was een leuke route om te lopen en ging helemaal door de bossen. Door de bossen heen, waren mooie uitzichtpunten. Al snel moesten we afdalen naar Maria Alm. Het wandelpad naast de stoeltjeslift was moeilijk te vinden, maar uiteindelijk was het dan toch nog gelukt om via de weilanden terug te lopen.

Aangezien het al 12.00 uur was geweest besloten we eerst wat boodschappen te doen voordat we bij ons overnachtingshotel gingen eten. Daar schoven we weer aan bij Piet en Kitty. Na 1,5 zitten gingen we weer op pad. De weg voerde ons langs de golfbanen en was dan ook niet echt steil meer te noemen. Eenmaal in Saalfelden aangekomen, bleek het VVV al dicht te zijn. Dit was erg vervelend, omdat we de adresgegevens van ons hotel niet hadden. In alle informatieboekjes die voor het grijpen lagen, stonden ook geen adresgegevens en we waren blij dat we wel een telefoonnummer en telefoon hadden. Na een belletje bleek het hotel aan de hele andere kant van het dorp te liggen. Gelukkig was de auto dichtbij en konden we die ophalen.

Het hotel was erg groot, maar zeer lux. We hadden een zwembad, apart toilet en een apart leesgedeelte. Ook kon je de paarden mee nemen en organiseerde ze van alles en nog wat. Ook dit keer was het eten lekker en bestond uit 4 gangen. De gastheer wees ons erop dat aan de Ritzensee de sonnewende werd gevierd. Wij op naar de Ritzensee. Een apart schouwspel, omdat alle bergtoppen met fakkels of iets dergelijks verlicht waren. Hoe dat allemaal op die bergen was gekomen was een compleet raadsel.

Zondag, 24 juni

Helaas het luxe hotelleven zat erop, over tot andere luxe: kamperen. Eerst nog maar even met de stoeltjeslift naar boven om vanaf daar de boel te bekijken. En wie kwamen we daar weer tegen: de Zweden. Bij het restaurant kregen we aan aardige indruk van de route die we de eerste dag hadden gelopen. Aangezien het lekker weer was en toch voldoende tijd hadden, besloten we nog een stukje van de originele route te lopen. We waren uiteindelijk tot de Durchkopf gegaan. Toen werd de route ons toch iets te zwaar. Te meer omdat we dit keer niet zo goed waren voorbereid.

Op de Durchkopf hadden we uitzicht op de Zellersee. De tocht geduurde tot twee uur en we moesten ook weer via dezelfde weg terug en besloten dan ook maar weer om te keren. Het bospaadje was wel smal, maar goed begaanbaar en we waren dan ook zo weer terug (bergafwaarts gaat altijd sneller als op). Al met al zou het een zware route zijn geweest voor de eerste dag. Het laatste stukje hadden we dan ook geen zin meer om te lopen en waren we met de rodelbaan naar beneden gegaan. De rodelbaan was 1,6 km lang en ondanks de snelheid duurde het lang voordat we beneden waren.

Al snel zaten we in de auto om richting Zell am See te gaan om daar op de camping onze tent op te slaan. Rond een uur of half 4 waren we aangekomen en hadden we een plaatsje uitgezocht langs het meer. Er was weinig anders groots beschikbaar.

Maandag, 25 juni

Lekker geslapen en rond half 8 wakker geworden. De plannen voor vandaar luidde: naar de stuwmeren van Kaprun. Het weer zag er alleen aan die kant niet erg veelbelovend uit, maar we vertrokken uiteindelijk toch die kant op. Onderweg kwamen we de Sigmund Thun klamm tegen en besloten daar doorheen te lopen. De klamm was niet echt imposant, maar toch wel leuk. Aan het einde van de klamm hadden we uitzicht op het onderste stuwmeer. Het weer zag er vrij redelijk uit en gingen we alsnog naar boven. Voor de drukte was een parkeergarage gemaakt, maar het was reuze rustig. Om bij de stuwmeren te komen, moesten we met de bus verder. Een zeer spannende onderneming, omdat de weg vrij smal was en de bus relatief snel reed. Ook was de weg zeer donker, vanwege de vele tunnels en bochten die erin zaten. Het ging allemaal zeer vlot. Ook de overstap naar de goederenlift. Echt tijd om rond te kijken en foto’s te maken was er niet. De goederenlift was een heel erg aparte ervaring. Het was een grote bak die steil omhoog ging op een rails. Eenmaal boven gekomen stond de volgende bus al weer klaar. Pas tijdens deze tweede rit kwam het tweede stuwmeer pas in zicht. Al snel stonden we tussen beide meren in. De meren waren dit helemaal gevuld, maar waren ook zo erg groot. Na 1,5 uur rond wandelen hadden we het wel gezien (veel zin om nog meer te lopen hadden we niet) en gingen we weer via dezelfde spannende weg naar beneden. Dit keer duurde het wat langer, omdat we op een trekker moesten wachten. Eenmaal bij de auto bleek het al 4 uur te zijn en gingen we weer naar de tent.

Dinsdag, 26 juni

Het zonnetje schijnt. We besluiten om te kijken of we met de kabelbaan naar Langeck kunnen om naar de Hundstein te gaan. Helaas, deze bleek niet te draaien. Als alternatief gingen we naar Muhlbach. Daar was niet veel te beleven en waren we verder door gereden naar Bisschofshofen. Daar waren we naar de Gainfal en naar ruïne Bachfalls gelopen. De ruïne stelde niet echt veel voor, de waterval en de springschansen waren veel leuker. Na 1,5 uur rondkuieren vertrokken we naar de Lichtensteinklamm. Deze klamm was absoluut de moeite waard. Hij was lang, donker en erg smal. Zo smal dat zelf een tunneltje gehakt moest worden om bij het eindpunt te komen. Het einde was een zeer hoge waterval.

Woensdag, 27 juni

Ook vandaag was het zonnig weer en daarom besloten we er een rustdag van te maken. Oftewel we vertrokken richting Zell am See. Zo’n 3 km heen en terug lopen. Een kippe-eindje. Na een klein uurtjes hadden we het dorp al weer gezien en hadden we even aan het meer gezeten. Ook dat was snel bekeken en we besloten dan ook maar om weer richting tent te gaan. Daar bleek dat we nieuwe buren hadden gekregen. Van het soort dat je niet naast je wilt hebben staan. 6 jonge jongens in een 3-persoons tent. We waren toch al van plan om op het gras wat te gaan zonnen, maar nu wisten we het zeker. Daar was het tenminste lekker rustig. Naast het in de zon liggen hadden we zelfs nog verkoeling gezocht in het meer. Om te zeggen dat dit erg warm was...Na een tijdje ging het dan wel, maar het bleef koud. Ondanks de zonnebrand ging het verbranden erg snel en moesten we al weer snel terug. Aangezien we geen boodschappen hadden gedaan zat er niets anders op dan uit eten gaan. Gelukkig was een restaurantje op de camping en hoefden we niet ver te lopen. Het eten was zalig.

Donderdag, 28 juni

Het is werkelijk waar niet te geloven. Alle dagen was het prachtig weer en wij moeten weer een natte tent inpakken. Het begon allemaal met wind, regen en onweer. Gelukkig hoefden we niet in de stromende regen de tent in te pakken. Na flink wat haringen trekken (een haringtrekker zou in de toekomst aan te bevelen zijn) zaten we om 9.30 in de auto om richting Duitsland te vertrekken. Om 18.40 kwamen we na wat files en aardig wat kilometers op Landel Greenparks Sonnenberg te Leiwen aan. Ook al was de receptie om 18.00 uur gesloten we werden toch nog geholpen. Snel de tent opzetten (wat uiteraard niet lukt met spijkerharingen), patatje eten en toen zwemmen.

Vrijdag, 29 juni

Heerlijk om 8.30 wakker geworden van de stilte. We hadden een grote plaats aan de rand van het bos en lag lekker achteraf. In het winkeltje lekker verse broodjes gehaald, opgepeuzeld en daarna een rondje over het terrein gemaakt. De huisjes zagen er goed verzorgd uit en het terrein was weids opgezet. Wel iets om het een week in uit te houden.

Na een korte wandeling besloten we om richting Trier te gaan. Dit is de oudste Romaanse stad in Duitsland. Via de markt liepen we langs de Steipe, Rote haus en de Sankt Gangolfkerk naar de Porta Nigra. Een mooie imposante stadspoort. Daarna via dezelfde weg terug om een aantal kerken te bekijken. De Dom was een aparte kerk vanwege de Romaanse e Gotische stijlen. Ook lag in de Dom de heilige tuniek van Christus. Achter de Dom lag de Kruisgang. Een soort binnenplaats zoals je ze ook in kloosters ziet. Om nog meer Romaanse indrukken tee krijgen waren we nog naar de Kaiserthermen en het Amfitheater. Ondertussen was het al vrij laat geworden en we besloten dan alleen nog naar de brug te gaan. Helaas was deze niet zo mooi als verwacht. Na een aardig Romaans dagje en wat boodschappen waren we weer om 18 uur bij de tent.