31 maart 2005. Sandra is naar de ouderavond van kindercentrum Dientje geweest. Er werd een video vertoond waarop de ouders konden zien wat hun kroost overdag zoal uitspookt. In Wouter's geval is duidelijk geworden dat hij een rammelaarfixatie heeft. Ook is er uitgelegd wat ze daar allemaal doen om de kinderen te stimuleren zelf van alles te ontdekken. Heel goed voor ons nieuwgierige aagje.
30 maart 2005. Papa dacht lekker rustig ziek te zijn omdat zijn zoon naar de kinderopvang was, maar halverwege de dag moest hij zich naar buiten slepen om diezelfde zoon weer te gaan ophalen. Wouter had koorts en wilde niet slapen. Thuis heeft hij twee keer zijn bed onder gespuugd en 's nachts heeft hij tussen papa en mama in geslapen. Goed nieuws: de veroorzaker van al deze ellende (een boventand) is door het tandvlees gebroken.
29 maart 2005. Het is vandaag papadag, maar niet voor papa. Hij heeft griep en erger nog, oorontsteking. Hij weet soms niet wat hij met zichzelf aanmoet, maar ouders kunnen niet ziek zijn. Wouter voelt blijkbaar dat zijn vader niet lekker is want hij is reuzerustig. Hij heeft wel vier keer geslapen, waarvan een keer twee uur achter elkaar, een zeldzaamheid. Misschien ligt het er ook aan dat hij weer tandjes krijgt, meestal is hij dan ook rustiger, huileriger en moe.
28 maart 2005. Alweer de laatste dag in Leermens. Na een rustige ochtend is het hele gezin naar Den Haag vertrokken. Wouter vermaakt zich altijd prima in de trein, ook al moet hij er zoals vandaag 3 uur en 22 minuten in zitten. Da's mooi, want over twee maanden gaan we met de auto naar de Loire en dat is ongeveer acht uur rijden. Kijken of het dan nog zo goed gaat.
27 maart 2005. Papa en mama zijn allebei niet lekker, maar Wouter wel hoor. Hij kruipt lekker door het huis, speelt lekker in de box en wordt natuurlijk vreselijk geknuffeld door oma. Wouter is erg geinteresseerd in de katten, maar de katten niet in hem. Hoe hard hij ook zwaait of "Ba" roept, ze negeren hem compleet.
26 maart 2005. We brengen de paasdagen door bij opa en oma in Leermens dus Sandra en Wouter zijn al vroeg naar Groningen afgereisd. Eerst hebben ze het nieuwe huis van tante Samantha bewonderd en daarna zijn ze naar opa en oma gegaan. Papa moest nog werken maar die kwam ze natuurlijk wel zo snel mogelijk achterna.
25 maart 2005. Vandaag zijn we op kraamvisite bij oom Sven en tante Loes geweest. Wouter heeft zijn nieuwe vriendje Ivar eens even uitgebreid bestudeerd. Af en toe stak hij heel voorzichtig een handje uit om even aan hem te voelen. En toen Ivar honger kreeg en ging huilen deed Wouter lekker mee. Zo sociaal, die zoon van ons.
24 maart 2005. Van zitten naar staan heeft Wouter nu volledig onder controle zodat ook de tweede plank van de boekenkast niet meer veilig is. Hij gaat echt overal bij op staan maar gelukkig durft hij nu ook weer te gaan zitten. Heel voorzichtig en met behoorlijke wiebelknietjes laat hij zich dan op zijn billen zakken. Oh, ja, tandje vijf en zes hebben zich vandaag aangediend. Weer boven deze keer.
23 maart 2005. Wouter's oogjes zitten nog steeds vol met prut. Toen hij vanmorgen wakker werd kon hij maar door een klein spleetje naar mama kijken, de rest zat vastgekoekt. Het klinkt smerig en dat is het ook. Hij heeft er niet zo heel veel last van maar helemaal in orde is hij niet. Papa heeft van de dokter een soort gelei gekregen die in Wouter's oog gesmeerd moet worden. We hopen dat het hierdoor snel weer over gaat.
22 maart 2005. Hoera! Oom Sven en tante Loes hebben vandaag een zoontje gekregen en hij heet Ivar. Papa en mama kunnen niet wachten om hem in het echt te zien. Wouter kan niet geheel meedelen in de pret want zijn oogjes zijn ontstoken en dat voelt heel vervelend. In plaats van tranen komen er snotjes uit en na een slaapje krijgt hij zijn ogen amper open. Heel zielig.
21 maart 2005. Het is lente en onze woonkamer baadt de hele dag in het zonlicht. Wouter kan dat wel waarderen. Normaal kruipt hij behoorlijk hyper door de kamer maar vandaag had Sandra hem op een kussen achter het raam in de zon gelegd en daar bleef hij wel tien minuten heerlijk rustig op liggen.
20 maart 2005. Het was heerlijk weer vandaag en daarom zijn we een flink eind gaan wandelen. We eindigden op het strand van Scheveningen waar we Wouter lekker in het zand hebben laten spelen. Hij moest eerst even wennen aan het gevoel van al die korreltjes tussen zijn vingers, maar al snel kroop hij heerlijk door het zand. Hij ging zelfs even proeven hoe het strand smaakte en stak zijn hele gezicht in het zand.
19 maart 2005. Sinds een week is Wouter aan het zwaaien en nu heeft hij het eindelijk helemaal onder de knie. Hij zwaait naar alles en iedereen, zelfs de vloer wordt vanuit de kinderstoel vriendelijk toegewuifd.
18 maart 2005. Wouter neemt zijn favoriete speelgoed nu overal met zich mee, door het voor zich uit te schuiven. En het liefst heeft hij dan zijn paarse blokje. Dat zit met allemaal andere blokjes in een doos, maar hij graaft net zolang tot hij de paarse heeft, de anderen gooit hij weg.
17 maart 2005. Mama heeft eindelijk een anti-slipmatje voor in bad gekocht. Nu hoeven we ons zoontje niet meer elke avond met dubbelzijdig plakband aan de bodem vast te maken. Wouter drinkt nu ook smaakjesthee en hij vindt het heerlijk. Veel lekkerder dan roosvicee.
16 maart 2005. De foto die afgelopen week van Wouter is gemaakt op de kinderopvang was klaar en hij is natuurlijk erg mooi geworden. We hebben direct een heel pakket gekregen met de foto in allerlei maten waaronder eentje die zo gigantisch is dat het hoofd op de foto groter is dan zijn echte hoofd.
15 maart 2005. Zonder moeite gaat Wouter nu overal tegenop staan, de bank, de tafel, de tv, alle stoelen en helaas ook de boekenkast, maar hij durft niet weer te gaan zitten. Hij stuitert nog wel eens op zijn hoofd en dat wil hij natuurlijk niet. Dus wacht hij tot iemand hem helpt met zitten of totdat hij vanzelf omvalt. En dan natuurlijk op z'n hoofd stuitert.
14 maart 2005. Mama kookt niet zo vaak maar vandaag had ze voor haar hele gezin lekker aardappelen met sperziebonen gemaakt. Voor Wouter werd het flink geprakt en hij heeft ervan gesmuld. Tot nu toe had hij alleen uit potjes gegeten maar dit is duizend keer lekkerder en voor ons ook veel leuker.
13 maart 2005. Ons huis was vandaag weer het toneel van een bijeenkomst van de babyclub. Op een kindje na waren ze er allemaal en de ontwikkeling was weer enorm. Kayleigh blijft een stapje voor lopen op de rest, letterlijk, en wandelt al rond de tafel. De meesten kruipen al en ze kunnen heel mooi in een kringetje zitten spelen, met allemaal trotse ouders er omheen. Het is zo mooi dat het met allemaal zo goed gaat.
12 maart 2005. Dingen waar Wouter heel graag mee speelt: boeken, cd's, lp's, planten, alles op de salontafel, eten, afstandsbedieningen, dvd-recorder, cd-speler, draadloze koptelefoon. Dingen waar Wouter even niet mee speelt: speelgoed.
11 maart 2005. Papa dronk rustig nog een kopje koffie voordat hij zijn zoon naar de kinderopvang zou gaan brengen, en Wouter kroop wat door de kamer. Plotseling hoorde papa achter zich "maa, maa!", op een wat paniekerige toon. Hij keek voorzichtig achter zich en zag dat zijn zoontje zijn hoofd klem had gezet tussen de bank en de muur in een poging erachter te kruipen. Dat past dus niet.
10 maart 2005. Onze zoon spettert zo enorm in bad dat papa deze keer tegelijk maar onder de douche is gegaan. Wouter mocht ook even onder de straal en vond dat verschrikkelijk spannend, hij trilde er van. Even iets anders: op het taalvlak begint Wouter toch steeds vaker maa-maa te zeggen als hij zielig is en naar Sandra kruipt. Wat zou hij daar toch mee bedoelen?
9 maart 2005. Wouter heeft vandaag zijn kruipkunsten vertoond bij de kinderopvang. Ze waren erg blij voor hem omdat hij zo gefrustreerd raakte van het achteruitschuiven op de gladde vloer. Er was vandaag een fotograaf die van alle kindjes "schoolfoto's" kwam nemen. Misschien kunnen we dan eindelijk de opa's, oma's en tante's een pasfoto geven.
8 maart 2005. Er stond vandaag weer een bezoek aan het consultatiebureau op het programma. Alles was, zoals verwacht, prima in orde. Wouter was alleen behoorlijk veel aangekomen, 1,3 kilo in zes weken, en daar moesten we wel even op letten. Hij weegt nu 10460 gram. Dus geen roosvicee meer maar water en de danoontjes worden ook op rantsoen gezet.
7 maart 2005. Voor alles is een eerste keer en vandaag heeft Wouter voor het eerst in het zitje van het winkelwagentje gezeten. Hij vond het geweldig en zat breed glimlachend heen en weer te wiebelen. Kijk mij eens groot zijn. Iets heel anders: de plekjes op zijn borst en buik zijn helemaal verdwenen.
6 maart 2005. We zijn vandaag verder gegaan met het "verbouwen" van de babykamer. We hebben een extra traphekje tussen Wouter's kamer en de keuken geschroefd zodat hij veilig kan spelen en kruipen zonder het risico te lopen tegen een hete oven aan te vallen. Voor ons is dat ook wel zo prettig want hij is razendsnel op plekken waar hij niet mag komen.
5 maart 2005. Vandaag is er dan toch een eind gekomen aan de vakantie. We zijn om vier uur weer thuis gekomen en direct begonnen met het ombouwen van Wouter's kamer. Hij kan zo goed kruipen en, nog erger, zich optrekken tot stand en dan maar wiebelen, dat we de boel nu toch echt wat veiliger moeten maken. Naast het plakken van stootranden hebben we de meubeltjes direct maar even verplaatst. Het ziet er weer heel anders uit.
4 maart 2005. Eigenlijk zouden we vandaag weer naar Den Haag gaan maar vanwege de barre weersomstandigheden had het volgende bezoek afgezegd, dus konden we nog een nachtje op Texel blijven. We hebben met de auto een prachtige tocht over het besneeuwde eiland gemaakt. Bij hotel Noordzee, waar we even stopten voor een versnapering, had Wouter echt verschrikkelijk veel sjans met de serveerster. Hoe doet hij het toch.
3 maart 2005. Terwijl Wouter al lekker lag te slapen en het buiten kouder was dan ooit zijn papa en mama op de fiets (!) naar de Catharinehoeve gegaan om lekker een pannenkoek te eten. De opa's passen op. Het is voor het eerst in 9 maanden dat we met z'n tweeën uit eten zijn geweest en het was heerlijk.
2 maart 2005. Vandaag zijn we lekker naar Texel gegaan om een paar dagen bij de opa's door te brengen. Het hele eiland is bedekt onder een dikke laag sneeuw. We hadden ons voorgenomen zo weinig mogelijk mee te nemen, maar uiteindelijk moest er toch weer zo'n grote rolkoffer mee die papa als een soort sneeuwschuiver achter zich aan moest trekken.
1 maart 2005. Negen maanden is ons jongetje alweer. Hij kruipt nu achter zijn bal aan door de kamer en is zelfs zonder hulp gaan zitten. We zijn even met hem bij de huisarts geweest om naar de droge plekjes op zijn buik te laten kijken en het zijn echt alleen maar droge plekjes. We waren de derde al die dag. Het schijnt aan het droge koude weer te liggen en we moesten hem maar goed vet insmeren.
28 februari 2005. Wouter is weer bezig met een enorme ontwikkelingssprong en ging vandaag vanuit het niets kruipen. Jawel, kruipen. Niet tijgeren of buikschuiven, nee, op handen en knieën. We zijn zo trots op hem. Hij vindt het nog niet echt leuk want het doet pijn aan zijn knietjes (die zijn ook helemaal rood) maar hij weet nu dat hij ergens bij kan komen als hij wil. Wij weten dat ook en moeten nu dus beginnen met het aanpassen van de woonkamer. Maar dat is het risico van het vak.
27 februari 2005. Bezoek uit het hoge noorden vandaag: opa en oma uit Leermens zijn helemaal afgedaald tot Den Haag om de vorderingen van Wouter eens te bekijken. Ze hebben een prachtig loopfietsje voor hem meegenomen en Wouter wilde er direct al niet meer af. Oma heeft haar kleinzoon gevraagd om niet zo snel groot te worden maar we weten niet of hij daar gehoor aan kan geven.
26 februari 2005. Marije en Chris waren vandaag op bezoek. Wouter heeft uitgebreid kunnen showen hoe goed hij al kan staan en klappen en blazen met zijn mond vol eten. 's Avonds is hij voor het eerst door tante Marije in bad gestopt. Lekker neefje wassen.
25 februari 2005. Sandra heeft Wouter aan een uitgebreid lichamelijk onderzoek onderworpen en een aantal droge, rode plekjes gevonden waarvan we niet weten wat het zijn. Voorlopig hebben we hem lekker met babyolie ingesmeerd maar volgende week moeten we toch maar even naar de huisarts. Zien we die ook weer eens.
24 februari 2005. Groot nieuws! Wouter kan in zijn handjes klappen. We hadden al vaak geoefend maar dat had weinig resultaat. Vanmorgen echter begon hij uit zichzelf in zijn handen te klappen. Hij klapt ook met ons mee als wij beginnen, en trots dat hij dan kijkt! Hij is er de hele dag mee doorgegaan, en zelfs tijdens het voorlezen vanavond klapte hij nog even een paar keer.
23 februari 2005. Vandaag valt er niets bijzonders te melden, maar gisteren is iets onvermeld gebleven. Wouter heeft namelijk voor het eerst een hele plank van de boekenkast leeggehaald. En niet zomaar een plank, nee, hij liet de kinderboeken links liggen en begon direct aan de plank met Tolstoi en Voltaire. Kleine intellectueel.
22 februari 2005. Tante Marije is vandaag gezellig op bezoek geweest en ze is met papa en Wouter naar Sealife in Scheveningen gewandeld om daar lekker visjes te kijken. Papa had geprobeerd wat orde te scheppen in het chaoskapsel van zijn zoon met behulp van wat stoere haargel. Wonderwel zijn de sprieten redelijk netjes blijven liggen en het staat zo schattig dat we voortaan elke dag even wat haar gaan platleggen.
21 februari 2005. Was het woord van vorige week nog "eite", nu is het vooral "pwa". En dan het liefst zo vaak mogelijk achter elkaar. Wouter's vader is daar natuurlijk reuze blij mee maar volgens Sandra betekend het zeker geen "papa". Als Wouter eenmaal "mwa" gaat zeggen is het natuurlijk een heel ander verhaal.
20 februari 2005. Wouter blijft maar met zijn vinger in zijn mond voelen en aan zijn oor trekken. Na wat onderzoek blijkt dat er nog een tandje doorkomt, nu zijn linker boventand. De snijtand daarnaast is er al bijna helemaal door. In dit tempo heeft hij volgende week een volledig gebit.
19 februari 2005. De kruiplessen gaan onverminderd door en er zit zowaar wat progressie in. Papa heeft nu twee weken vakantie en om dat te vieren is het hele gezin met wat vrienden naar het café gegaan. Wouter is nog klein genoeg om op de tafel te spelen en dat deed hij dan ook. Hij kan zich best een kwartier vermaken met een menukaart en anders is Vincent er ook nog om aan de sik te trekken.
18 februari 2005. Wat kan zo'n doorkomend tandje toch veel ellende veroorzaken bij zo'n klein jongetje. De pijn trekt waarschijnlijk door zijn hele kaak, want hij blijft maar aan zijn oor trekken. Ook had hij weer koorts vanavond. Sandra heeft gevoeld en het puntje is door het tandvlees heen dus het leed zal wel snel geleden zijn. Nu al die andere tandjes nog. En nog iets: papa blijft zijn schenen maar stoten aan dat stomme traphekje. Kunnen we niet iets met schrikdraad doen?
17 februari 2005. Wouter is niet langer doelloos aan het brabbelen want hij heeft een eigen woord: eite. Alles is eite, papa, mama, blokjes, bed, luier, fles. Hij kan er qua intonatie ook al alle kanten mee op, hard of zacht, hoog of laag, we hebben alle varianten al gehad. We hopen dat eite langzaam veranderd in een woord dat ook wij begrijpen. Misschien probeert hij wel Wouter te zeggen.
16 februari 2005. De doorkomende tand zorgt nog steeds voor wat overlast. Wouter huilt af en toe ontroostbaar, hij slaapt erg lang overdag en zijn poep is bijzonder dun. Gelukkig is het tandje nu wel te zien dus we weten waar we het voor doen. Verder is er vanaf vandaag een traphekje in ons huis. Wouter maakt zulke vorderingen qua mobiliteit dat het niet veel langer uit te stellen was.
15 februari 2005. Wouter is vandaag met papa en opa naar de AutoRai geweest. Zoveel lampjes, glimmende auto's en enorme tv's: hij wist niet waar hij kijken moest. Hij zat van plezier te dansen in zijn wagen. Een hele hal doorgedragen op de nek van papa en een hal op de nek van opa en maar aandacht krijgen van de andere bezoekers. Vandaag geen spoor van eenkennigheid, iedereen kreeg een hele mooie glimlach, en opa kreeg de meeste. Over twee jaar gaan we opnieuw met drie generaties naar de AutoRai. Het begin van een mooie traditie.
14 februari 2005. Mama is weer verder gegaan met haar avondcursus. Toen papa thuiskwam om 18:15 moest mama snel haar jas aantrekken en wegsprinten. Waar we normaal de taken verdelen bij de avondrituelen moest papa het deze keer alleen doen en dat is geen probleem. Papa voelt zich een hele goede vader.
13 februari 2005. Tante Marije en oom Chris kwamen vandaag weer eens aapje kijken en oh, wat was het weer een feest. Wouter kan zo heerlijk met hen spelen, van eenkennigheid is geen sprake omdat hij ze al zo goed kent. We hebben bij Bart Smit een klein loopfietsje gekocht en Wouter wil er niet meer vanaf. Het probleem is dat hij nog niet echt met zijn voetjes bij de grond komt dus moeten papa en mama hem duwen. We hebben het ding dus maar even in de kast gezet, voor later.
12 februari 2005. Onze zoon heeft vandaag een poging gedaan om de perfecte baby te zijn. Goed gegeten, goed geslapen en lief gespeeld (wel behoorlijk luidruchtig). Zijn koorts was vanmorgen helemaal weg en na 13 uur slapen had hij weer vreselijk veel energie. Gelukkig kan hij in zijn loopwagentje lekker uitrazen.
11 februari 2005. Wouter krijgt er nu toch echt een tandje bij en daardoor heeft hij wat koorts. Papa heeft hem dan ook wat eerder opgehaald van de kinderopvang. Hij wilde het liefst weer bij mama hangen en om 17:45 viel hij op Sandra's arm in slaap. We hebben hem op bed gelegd, hem lekker laten slapen tot 22:00 en hem toen nog even een fles en een schone luier gegeven om de nacht door te komen.
10 februari 2005. Wouter slaapt nu elke nacht weer door tot een uur of half zeven en dat is erg goed voor zijn ouders. Zelfs papa is nu in staat om dan op te staan en zijn zoon pap te geven. Dat was wel anders toen hij één of twee keer per nacht uit bed moest om zijn zoon een luier of een flesje te geven. 's Nachts heerst er diepe rust in huize Komduur.
9 februari 2005. Het wildste, drukste en ontdeugendste kindje van de kinderopvang heet Woet en Wouter bekijkt geïnteresseerd elke handeling die hij verricht. Hij verliest hem geen moment uit het oog. Woet kan al lopen, klimmen, rennen, schreeuwen, alles wat Wouter ook zo graag wil. Nog even geduld a.u.b.
8 februari 2005. Sandra heeft een halve dag vrij genomen zodat we lekker naar het strand konden wandelen. We hebben een tussenstop op het Buitenhof gemaakt om kibbeling te eten en Wouter was er zo nieuwsgierig naar dat we het korstje er af hebben gehaald en hem ook wat vis gegeven hebben. Heerlijk vond hij het.
7 februari 2005. Het snot blijft met bakken tegelijk uit Wouter's neusje druipen. Gelukkig voor onze fijnproever loopt het direct zijn mond in en dat is heerlijk smakken geblazen. Er is werkelijk geen zakdoek tegen opgewassen. Omdat bij de babyclub van vorige week Kayleigh al zo veel verder was met rollen, zitten en kruipen hebben we Wouter op een wat strenger trainigsschema gezet. Van nu af aan gaan we vaker wat grondoefeningen doen. In de box kan Wouter zittend overal bij dus ziet hij waarschijnlijk het nut van kruipen nog niet in. Dat gaat nu veranderen. Voorwaarts mars!
6 februari 2005. Oom Sven was gisteren jarig dus om hem te feliciteren zijn we naar Krommenie getreind. Eigenlijk gingen we omdat tante Loes zeven maanden zwanger is maar dat zeggen we natuurlijk niet. Wouter vermaakt zich daar altijd prima want er lopen twee enthousiaste teckels rond en Sven heeft de coolste babyfoon ter wereld. Wel had onze zoon het zo druk met alles om zich heen dat hij vergat te eten. Zelfs zijn fruit hoefde hij niet echt.
5 februari 2005. We hebben met zachte dwang Wouter's mondje even geopend om te speuren naar eventuele tandjes en we zien inderdaad wat witte bobbeltjes. Zoveel bobbeltjes zelfs dat we niet met zekerheid kunnen zeggen of het hier om tandjes gaat. Even afwachten dus. En nog even over het eten: Wouter houdt niet van spinazie. We hebben het meerdere malen geprobeerd, maar hij gaat helemaal rillen van ellende. Het is net z'n moeder soms.
4 februari 2005. Het viel de dames van de kinderopvang op dat onze zoon een bovengemiddelde eetlust heeft. Hij krijgt nu een extra grote bak fruit, maar zodra die leeg is begint meneer nog steeds te brullen omdat hij niet genoeg heeft.
3 februari 2005. Af en toe een straal kwijl, rode billetjes en een vingertje dat vaak in de mond zit: misschien komt er wel weer een tandje aan. In bad is het leukste spelletje nu met de platte hand op het water slaan zodat de eendjes bijna over de rand golven.
2 februari 2005. Net nu we afgelopen zondag bij de babyclub hebben geklaagd dat Wouter 's nachts zo vaak wakker werd slaapt hij de afgelopen twee dagen zonder een kik te geven van 20:00 tot 7:00. Zou hij geluisterd hebben? Of zou de ui die vanwege zijn loopneus in zijn kamertje staat hem zo bedwelmen dat hij veel dieper slaapt?
1 februari 2005. Acht maanden oud is ons jongetje alweer. En nog steeds wordt het elke dag leuker. Vandaag kwam Sandra thuis van haar werk en Wouter zat midden in de box met zijn blokjes te spelen. Hij zag haar, greep naar de spijltjes van de box en ging rechtop staan om haar te begroeten. Dat soort dingen zijn zo fijn voor een ouder.
31 januari 2005. Sandra is met Wouter naar de huisarts geweest om even naar zijn rare tepeltje te kijken. Dat was een beetje rood, opgezet en droog. De dokter wist ook niet precies of het een allergie of schimmel of wat dan ook was, maar voor de zekerheid hebben we toch een zalfje gekregen. Smeren maar weer!
30 januari 2005. Eindelijk hadden we vandaag weer eens een bijeenkomst van de babyclub. De meeste kindjes hadden we sinds 24 oktober niet meer gezien. We hebben uren ons kroost zitten vergelijken en de uitkomst was dat ze echt allemaal verschillend zijn. Het was erg teleurstellend voor ons dat Wouter niet het beste van allemaal was in alles. Alleen wat betreft eten kan hij alle andere baby's de baas... En dat is tenminste iets.
29 januari 2005. Nu Wouter al bijna acht maanden oud is begint het huis langzamerhand vol te lopen met spulletjes die we niet meer gebruiken. Gisteren hebben we afscheid genomen van de badsteun, in de kast liggen stapels kleren die opeens niet meer pasten, tummytub, draagzak, speelgoed waar de uitdaging wel een beetje af is, ik kan nog wel even doorgaan. Het wordt tijd dat er weer een nieuw baby'tje in de familie komt. Tante's, doe je best!
28 januari 2004. Wouter zit niet langer in zijn badsteun, maar kan nu zelfstandig zitten. We waren hem aan het toejuichen toen hij, in zijn enthousiasme, onderuit gleed en kopje onder ging. Gelukkig was Baywatch papa in de buurt. Wouter was wel heel erg geschrokken. De eenkennigheid van onze zoon wordt steeds erger. Op de kinderopvang mag de stagaire hem niet vasthouden want dan gaat meneer huilen. En ook al zit hij lekker bij papa, als hij verdrietig is steekt hij zijn armen uit naar mama.
27 januari 2004. Als we Wouter ergens rechtop tegen aan zetten blijft hij nu redelijk stevig staan. We hebben alvast getest of hij toe is aan voedsel voor kindjes vanaf acht maanden (met meer stukjes) maar hij wist niet echt wat hij aan moest met de macaroni. Nog maar even de gladdere smurrie voeren dan.
26 januari 2005. Wouter vindt het heel leuk om in de box te zitten en blokjes tussen de spijltjes door te gooien. Nu hij los kan zitten vermaakt hij zich veel beter daar. Op de kinderopvang had hij zich weer ondergepoept, net als vannacht en vanmorgen. Er is blijkbaar toch nog wat van de buikgriep blijven hangen. We kunnen er bijna niet tegen wassen.
25 januari 2005. Wouter is weer beter. Gisteravond ging het nog helemaal mis, met huilen en overgeven, dus vannacht heeft hij bij papa en mama geslapen. Vanmorgen was hij eigenlijk direct weer de oude. Zijn koorts was weg en hij heeft nog maar één keer wat overgegeven. Goed gemutst konden de mannen dus naar het consultatiebureau. Wouter weegt nu 9090 gram en is 72 centimeter lang. Alles gaat erg goed.
24 januari 2005. Wouter is ziek. Hij heeft een paar keer al zijn eten er weer uitgegooid, hij heeft dunne poep en een graad of 39 koorts. De hele dag heeft hij gehuild of geslapen. Iets anders doet hij even niet. Arm jongetje.
23 januari 2005. Heel veel te melden vandaag. We hebben een hele lange gezinswandeling gemaakt naar Scheveningen en daar lekker als beloning een pannekoek gegeten. Met de tram terug en in de stad een buggy gekocht om Wouter naar de kinderopvang te brengen. Hij is ondertussen te groot voor de draagzak en we parkeren de Bugaboo liever niet op eigen risico de hele dag bij de opvang. Dus, tante Marije en oom Chris, wij hebben nu ook twee wagens. 's Avonds werd Wouter huilerig en wilde alleen nog maar bij mama op schoot hangen en tegen haar aan slapen. Hij had ook behoorlijk koorts en op het aankleedkussen spuugde hij zijn hele avondeten weer uit. We hebben hem een zetpilletje gegeven en lekker in bed gestopt. Hopen dat de nacht hem goed doet.
22 januari 2005. Eetupdate: 's ochtends een bord groeiontbijt, een boterham met smeerkaas en een flesje Roosvicee. 's Middags een potje fruit en een flesje melk. Daartussen soms een babyliga. 's Avonds een potje groenten met aardappelen of rijst, een soepstengel en soms wat yoghurt. Voor het slapen gaan een grote fles melk met pap.
21 januari 2005. Het overkomt iedereen en ook wij zijn in die fase beland: Wouter is een slofje verloren op straat. Hij was op weg naar de kinderopvang zo enthousiast dat hij het slofje uit heeft getrapt. Bij de kinderopvang vonden ze dat Wouter de laatste weken zo snel groot geworden was wat zijn gedrag betreft. Dat was ons ook al opgevallen. Hij lijkt alles veel bewuster te doen en hij leert vreselijk snel. Hij is steeds minder een baby en steeds meer een jongetje.
20 januari 2005. Het verhaaltje 's avonds is een groot succes. Papa leest nu drie weken Jip en Janneke voor en zowel vader als zoon kijken er elke avond naar uit. Wouter gaat er na zijn laatste fles echt voor liggen. Zodra papa het boek pakt en voor gaat lezen lacht Wouter breeduit en luistert aandachtig. Na tien regels is zijn concentratie alweer voorbij maar dan is het verhaaltje al weer bijna uit.
19 januari 2005. Bij de kinderopvang ligt een heerlijke gladde vloer en Wouter mag daar nu graag achteruit overheen schuiven. Een soort kruipen, maar dan verkeerd om. Zodra hij zich met zijn voetjes tegen een muur of een bank heeft gewerkt duwt hij zich op handen en knieën en gaat lekker heen en weer wiebelen.
18 januari 2005. Het gaat vandaag niet helemaal zoals we willen. Sandra is ziek en Wouter heeft ook niet helemaal zijn dag. Hij wil niet slapen, eet zijn fruithap maar half op en hij huilt een paar keer ontroostbaar. We hebben weer kappertje gespeeld: ook zijn matje is vanavond gesneuveld en hij ziet er nu uit alsof hij bij de commando's zit.
17 januari 2005. Wouter en Sandra zijn weer thuis en daar is papa erg blij mee. Voor we Wouter in bad stopten hebben we resoluut zijn piekhaar gekortwiekt met de tondeuse. Hij leek de laatste weken wel een Stampertje. Eerst vond hij het nog wel leuk maar na een tijdje raakte hij wat in paniek door al dat gedoe op zijn hoofd. Toen zijn we maar gestopt, en nu moeten we morgen zijn nek nog wat bijscheren. Tot die tijd heeft hij een matje. Niet erg, hij is tenslotte een Hagenees.
16 januari 2005. Wouter vindt het een stuk leuker om te logeren dan de vorige keren. Hij zit heerlijk in bad te spetteren en hij slaapt ook redelijk normaal. Hij begint alleen een beetje eenkennig te worden dus mama moet wel in de buurt blijven.
15 januari 2005. Omdat opa en oma Spanninga binnenkort weer drie maanden naar Spanje gaan zijn Sandra en Wouter een weekendje bij ze op bezoek. De hond is opeens bang voor Wouter en blijft zo ver mogelijk bij hem vandaan. Misschien ligt het aan al dat wilde piekhaar van onze zoon.
14 januari 2005. Als echt alle omstandigheden juist zijn kan Wouter zichzelf optrekken tot stand in de box. Hij zit dan vlakbij de spijltjes met zijn voeten er bijna tegen aan. Dan grijpt hij resoluut de rand vast en staat op.
13 januari 2005. Af en toe laten we Wouter naar zijn Tiktak-dvd kijken. Hij zit dan in zijn wipstoeltje voor de tv en de laatste tijd is hij welgemeend geïnteresseerd in wat er allemaal gebeurd op het scherm. Vooral als het balletje gaat stuiteren.
12 januari 2005. Het gaat steeds beter op de kinderopvang. Hij speelt volop, hij eet en drinkt prima ook al is er heel veel afleiding, en hij slaapt eindelijk in bed in plaats van de hangmat. Thuis zit de regelmaat er wat eten betreft weer een beetje in. 's Ochtends pap, 's middags fruit en 's avonds groente en een bakje yoghurt plus een flesje roosvicee. Het aantal flesjes melk hebben we afgebouwd tot drie of vier van 180 cc.
11 januari 2005. Papa en Wouter zijn gezellig naar die poel des verderfs Amsterdam geweest. Ook daar was men uiterst gevoelig voor de schattigheid van onze zoon. Wouter vond het weer prachtig. Zolang hij maar wordt rondgereden tussen al die mensen vermaakt hij zich prima.
10 januari 2005. Na maanden oefenen met een zacht siliconen vingerborsteltje is Wouter vandaag overgestapt op een echte tandenborstel. Geen probleem voor hem, zodra je de tandpasta pakt is zijn mondje al wagenwijd open. Lekker.
9 januari 2005. Zondag gezinsdag, en deze keer zijn we naar Scheveningen gewandeld (60 minuten) en weer terug (ook 60 minuten). Lekker op het strand uitgewaaid. De zeelucht maakte Wouter blijkbaar slaperig, want na zijn laatste fles is hij onmiddelijk knock out gegaan. Geen verhaaltje voorgelezen dus.
8 januari 2005. Zitten is Wouter's nieuwe hobby. Op het grote bed, terwijl mama zich aan het aankleden was, bleef hij zeker vijftien minuten rechtop zitten zonder te kantelen. Maar ook op de bank, stiekem spelend met de afstandsbedieningen, kan hij tijden verticaal blijven. Liggen is voor baby's.
7 januari 2005. Zittend in de box probeerde Wouter zich op te trekken tot stand en dat lukte behoorlijk. Sandra hoefde hem maar een klein duwtje te geven en daar stond hij. Wiebel wiebel. Binnenkort de bodem van de box maar eens verlagen.
6 januari 2005. Eindelijk weer eens niets te melden. Wouter eet goed, drinkt goed, slaapt goed en ontwikkeld goed. En dat is goed.
5 januari 2005. Maandenlang ging Wouter 's avonds probleemloos naar bed, hij sliep meestal al voor hij de matras raakte. De laatste week wil hij echter niet direct slapen, ook al wrijft hij van vermoeidheid zijn oogjes er bijna uit. Daarom leest papa sinds twee dagen 's avonds als Wouter al in bed ligt een verhaaltje voor van Jip en Janneke en dat bevalt vader en zoon prima. Het wordt voor papa nog elke dag leuker om vader te zijn.
4 januari 2004. Elke keer als we denken dat zijn ontwikkeling stilstaat neemt Wouter een sprint en haalt alles in. Hij zit zelfstandig zonder steun, eet alles wat los en vast zit (brood, stukjes banaan, fruithapjes, pap, babyliga's, verzin het maar) en praat ons de oren van het hoofd. Het enige dat hij maar niet wilde doen was het drinken van iets anders dan melk. Vandaag heeft hij echter zijn verzet opgegeven en zonder morren twee kleine flesjes Roosvicee opgedronken. Dat werd tijd want nu hij meer vast voedsel gaat eten moet hij ook genoeg vocht binnen krijgen.
3 januari 2005. Wat een slaapkop is die jongen van ons. Gisteravond om 19:00 lag hij in bed en hij werd pas weer wakker om 6:30. Sandra heeft hem een fles gegeven en daarna heeft hij nog geslapen tot 9:00. En eten! Een hele boterham met smeerkaas (in hele kleine stukjes) heeft hij weggewerkt, en een fruithap tussen de middag. Bij het avondeten niet alleen een potje wortelen met rijst, maar ook een afgekoelde geprakte aardappel met appelmoes. Hij eet alsof hij nooit anders gedaan heeft.
2 januari 2005. Niet dat hij het niet leuk heeft gevonden de afgelopen week, met al dat logeren en zo, maar wat is Wouter blij dat hij weer thuis is. Hij heeft een uur in zijn box "dit-dit-dit-dit-da-oef" tegen Nijntje liggen kletsen, en oh wat is het toch fijn in je eigen badje, in je eigen badkamer, met je eigen speeltjes. En om het af te maken, heerlijk slapen in je eigen bed.
1 januari 2005. Sinds ongeveer een week is Wouter aan het praten. Het is voor ons niet te verstaan maar hij vormt woorden als tatada en ditidi-oef en tientallen varianten daarop. Zijn stem gaat van hoog naar laag (of eerder van hoog naar heel hoog). Hele gesprekken voert hij, druk wijzend op de poes of babbelend tegen de stoelleunig. Van ons mag hij dit de hele dag doen want het is geweldig om te horen. Soms denken we dat we bekende woorden horen, zoals papa, mama, oma, opa, poes, Wouter (of Wout) en vooral "dit". Hij maakt hele zinnen met het woordje "dit".
Klik HIER om nog verder terug te lezen, en klik HIER om terug te keren naar de vorige pagina.