koudijs.info; cambodja, ankor

Op dag 20 vertrokken van met een snelboot via de Tonle Saprivier en -meer naar Siem Reap. Toen we net op de boot zaten, kwam er een filmploeg binnenlopen. Dit bleek een ploeg te zijn van het programma Yorintravel met presentatrice Floortje Dessing. Grappig om hier dus uitgerekend een Nederlandse filmploeg tegen te komen. Zij maakten opnamen voor een uitzending over Cambodja en Laos, die begin 2004 wordt uitgezonden.

De boottocht voerde zoals gezegd via de Tonle Saprivier en het grote Tonle Sapmeer. Dit meer is zo groot, dat de oevers op een bepaald moment niet meer zijn te zien. In de omgeving van Siem Reap liggen drijvende dorpen waar de mensen leven van visvangst en stinkende vispasta. Bij het aanleggen van de boten werden we overvallen door mensen die je proberen over te halen een bepaald hotel te boeken.

In de omgeving van Siem Reap ligt het immense tempel- en paleizencomplex van Ankor. Om dit complex te kunnen zien, heb je echt een paar dagen nodig. We zijn dan ook drie dagen naar het complex geweest.
Ankor is de naam van de oude hoofdstad van het Khmerrijk, dat in de 8e eeuw v.chr. werd gesticht. Het liep tot aan Zuid Vietnam en China. De stad Ankor had op een bepaald moment meer dan een miljoen inwoners. Londen had in die tijd
50.000 inwoners.
Eeuwenlang was het bestaan van de stad onbekend en slechts een mythe totdat een Franse expeditie de overwoekerde stad in het begin van de 18e eeuw vond. Inmiddels zijn de meeste tempels gerestaureerd, maar er is ook nog goed te zien hoe het oerwoud bezit had genomen van het complex.
De tempels zijn in verschillende periodes gebouwd. Iedere koning bouwde weer zijn eigen tempel. De beroemde tempel Ankor Wat heeft een hindoeïstische achtergrond. Bij de Ankor Thom is vooral de boedistische inslag te zien.
Het gehele complex behoort tot de zeven wereldwonderen en is het grootste tempelcomplex ter wereld.

Na drie dagen Ankor hadden we wel genoeg tempels gezien en werd het tijd richting het ontspannende verblijf op Ko Chang te gaan. Echter voor die tijd moesten we nog wel één van de de slechtste weg van Cambodja zien over te komen. Dat valt niet mee bij een zandpad met grote gaten. Met een mountainbike had ik het volgens mij sneller gedaan. Ach, ook dit hoort bij de vakantie en is toch een leuke ervaring.

a139.jpg Filmploeg Yorintravel	a140.jpg Floortje Dessing	a141.jpg Boot naar Siem Reap	a142.jpg
a143.jpg Drijvende dorpen	a144.jpg "welkom"	a145.jpg Ankor	a146.jpg
a147.jpg	a148.jpg	a149.jpg	a150.jpg
a151.jpg	a152.jpg	a153.jpg	a154.jpg
a155.jpg	a156.jpg	a157.jpg	a158.jpg
a159.jpg	a160.jpg	a161.jpg	a161a.JPG
a162.jpg Weg naar Thailand	a163.jpg Sommige gaten zijn te diep!	a164.jpg

Tja het schiet inmiddels op met de vakantie. Nog een week en dan zit ik weer in dat koude Nederland. Hier is het momenteel echt snik heet. Na 10 meter lopen is je t-shirt helemaal door en door nat van het zweten. Maar toch wel lekker hier.

Even terug waar ik was gebleven; Saigon (Ho Chi Minh -city). Saigon is overigens slechts een onderdeel van het grotere Ho Chi Minh-city, een stad met 8 miljoen inwoners (en 5 miljoen brommers!). Erg chaotische stad. Je kunt de straat bijna niet veilig oversteken tussen de duizenden brommers door. Gewoon de weg op lopen en dan hopen dat iedereen op het juiste moment om je heen gaat. Meer kun je niet doen. Ogen dicht en oversteken. Ho C.-city is een stad waar 4-baans wegen door heen lopen en waarbij de rechtse baan alleen voor de brommers is. In de ochtendspits staan er files van brommers. Echt niet te geloven wat je daar ziet.

Op onze tweede dag hier zijn we naar de Cho Chi-tunnels ten noorden van de stad geweest. Dit zijn tunnels van in totaal 250 km lang waar de Viet Cong in verbleef en aanvallen op de Amerikanen deden. De Amerikanen waren zo stom om een basis bovenop de tunnels te bouwen. Toen ze werden beschoten hadden ze eerst geen idee waar dat vandaan kwam. Pas later ontdekte men het gigantische tunnelcomplex. Echter de tunnels zijn zo klein, dat een Amerikaan er niet in past. Ik paste net in zo'n tunnel. Erg benauw overigens. We zijn wel met z'n allen door de voor toeristen aangepaste tunnels gekropen. Heel apart mag ik wel zo stellen. Verder zijn we lekker in een booby-trap gestapt. Gelukkig werkt dat nu met klappertjes van een klappertjespistool. Toch schrik je nog als je het touwtje hebt geraakt en de knallen volgen. We hebben hier ook de valkuilen met speren gezien waarin de Amerkanen vielen. Dat wil je niet meemaken!
In de tunnels waren zelfs complete ziekenzalen gebouwd Het ingeblazen chemische gas had ook niet het juiste effect door de bouw van de tunnels. Kortom de Amerikanen hebben de tunnels nooit kunnen vernietigen, ondanks chemische middelen en het "carpetbombing".

Na Ho Ch.-city vertrokken we richting Cambodja. Onderweg zijn we gestop bij het plaatsje waar de foto van Kim is gemaakt. De bekende foto van Worldpress 1972 van het meisje zonder kleren, die voor de wereld duidelijk maakte hoe gruwelijk de oorlog was. We hebben thee gedronken in het restaurant (een schuurtje met zeil afgeplakt) van de broer van Kim. Daar hebben we ook een video gezien van de bombardering van de kerk waar de dorpsbewoners zaten. Je ziet de napalmbommen vallen, waarna Kim en andere dorpsbewoners uit de rook verschijnen. De oma van Kim draagt een neefje (paar maanden oud), waarvan de vellen tot op de grond hangen. Dat jongetje heeft het niet overleefd.

Bij de grens naar Cambodja werden we meteen geconfronteerd met een heel andere wereld. Toch opvallend dat de vier landen die we bezoeken zo verschillend zijn. In Cambodja heb je erg veel bedelaars. Velen hebben op een landmijn gestaan en missen benen. Ontzettend veel gehandicapten hier. In Cambodja zijn ook de wegen aanzienlijk slechter dan in Vietnam. Het lijkt hier op rodeo-rijden. Je handen aan het steuntje aan de stoel voor je en dan bij iedere hobbel hopen dat je weer op je eigen stoel landt.
Phon Penh was weer heel anders dan Saigon/ Ho Chi-city. Meer auto's vreemd genoeg. Phon Penh was de eerste stad waar het niet veilig was op straat. Vooral in de avond was het onveilig. Geen straatverlichting en veel slechte wijken. We moesten hier dus ook per taxi of gehuurd busje de stad in om te eten. Niet even een blokje om helaas.
De eerste avond hebben we hier gegeten bij een restaurant, waar straatkinderen een kans krijgen om een vak te leren. Erg leuk. Per tafel had je een aantal bedienden die erg hun best deden. Het eten was er ook geweldig. De klanten waar veel westerlingen van hulporganisaties als Artsen Zonder Grenzen, Unicef en de EU. We hebben hier een grote fooi gegeven. Goed dat deze jongens en meisjes een nieuwe kans krijgen, want het straatleven in Cambodja is niet goed.

De tweede dag zijn we naar het koninklijk paleis geweest van koning Norodom Syhanouk. Daarna naar een instituut waar invaliden (vaak slachtoffers landmijnen) de kans krijgen een vak te leren. En wij konden daar voor het goede doel iets kopen.
Hierna gingen we naar het dieptepunt van de reis; de gevangenis van Phon Penh en de Killing Fields. Op deze plaatsen zijn velen mensen gemarteld door de Rode Khmer. Afschuwelijk om de bloedvlekken nog op het plafond te zien en de orginele foto's van de slachtoffers. Op de Killing Fields liep je nog over de botten en kleding van de tienduizenden slachtoffers die hier zijn gedumpt. Er zijn diverse massagraven opgegegraven, maar nog steeds komen overal de botten en de kleding naar boven. Ongelooflijk dat in 3 jaar tijd ongeveer 3 miljoen van de 7 miljoen Cambodjanen zijn vermoord of doodgegaan door ondervoeding en ontberingen. Toch goed om even bij stil te staan.

Vanuit Phon Penh gingen we per speedboat naar Siem Reap, de stad van de tempels van Ankor. Op de boot kwam plotseling een complete cameraploeg binnen van ... Yorin-travel met Floortje (Dessing). Heel leuk. Ik heb naast (tegen haar aan zelfs!) Floortje op het dek liggen zonnen en dat is opgenomen. Misschien wordt het wel uitgezonden! Waarschijnlijk zie je Floortje dan met alleen mijn benen in beeld. Wel een leuke meid. Leuk met haar gesproken over Cambodja en Laos (waar ze ook naar toe gaan). Op 11 januari kunnen we het resultaat zien. Overigens met haar kleine camera heeft ze ook nog twee maal opnamen van mij gemaakt. Waarschijnlijk voor het prive-archief van knappe mannen!!!.
In Siem Reap aangekomen, bleken zij ook nog in ons hotel te zitten. Yorin heeft blijkbaar onvoldoende budget voor een luxe hotel. En luxe hotels zijn er in Siem Reap!

In Siem Reap aangekomen zijn we meteen naar de tempels van Ankor gegaan. Ankor behoort tot de 7 wereldwonderen. Gigantische hoeveelheid tempels en paleizen. In de periode 800 - 1300 woonden hier meer dan een miljoen mensen (Londen in die tijd 50.000). De stad is vervolgens volledig verdwenen in het oerwoud en pas in de 19e eeuw door Fransen weer ondekt. We hebben hier 3 dagen rondgekeken. Dan heb je wel genoeg tempels en Japanners gezien. Vooral de Japanners zijn zeer irritant.

Gisterenavond zijn we hier wezen stappen in een bar naast ons hotel. Ook al een belevenis. Naast het bier, kregen we er een paar leuke meiden bij. Terwijl ik aan mijn bier zat, zat een van de dames al achter me in mijn stoel om me te masseren. Een heerlijke ontspanning zo aan het einde van de dag mag ik wel zo stellen!

Vandaag zijn we voor de derde dag naar de tempels geweest. We hadden een leuke Spaanse meid bij ons. Zij werkt voor de BBC en was bezig met de voorbereiding van een programma over de tempels van Ankor. Dus na Yorin, zijn we ook nog verzeild geraakt in de voorbereidingen van een uitzending van de BBC. Overigens doet de BBC een jaar over het maken van een documentaire, terwijl Yorin binnen 2 weken Cambodja en Laos doet. Floortje weest niet eens wat haar te wachten stond in Laos. Onze reisleider heeft haar nog informatie gegeven die ze letterlijk herhaalde bij de opnamen. Kortom de voorbereiding bij Yorin is minimaal.

Morgen vertrekken we vanuit Cambodja naar Thailand voor het laatste gedeelte van de reis. Het gaat allemaal best wel snel. Nog een weekje. In Thailand eerst even uitrusten op het bounty-eiland Ko Chang. Daarna nog twee dagen Bankok en dan........

Cambodja, Siem Reap (Ankor)

Vervolg; Thailand