koudijs.info; Vietnam

Op dag 16 kwamen we om 4.30 u aan in Ho Chi Minh-city. Saigon is een onderdeel van Ho Chi Minh-city, maar vaak wordt de totale stad Saigon genoemd.

Saigon was de hoofdstad van Zuid-Vietnam. Hier staat ook nog het voormalige presidentiele paleis dat we precies op de dag bezochten dat het 50 jaar geleden was dat de Fransen de macht afstonden.

Ho Chi Minh-city heeft 8 miljoen inwoners en is een redelijke moderne stad. Het verkeer bestaat bijna volledig uit brommertjes. Het oversteken van de straten is bijna niet te doen tussen de vele brommertjes. En in de ochtend zie je, zoals in elke grote stad files. Niet met auto's maar met brommertjes!

Buiten de stad zijn we verder op bezoek geweest bij de Cu Chi-tunnels. Een groot stelsel van tunnels waar de verzetstrijders van de Vietcong zich schuil hielden. In totaal ruim 250 km. In de tunnels bevonden zich zelfs ziekenzalen. Verder waren de tunnels zo nauw dat de Amerikanen er niet in pasten. De Filipijnen die naar binnen werden gestuurd werden verrast op valkuilen met speren en andere "martelwerktuigen".

Verder hebben we de hoofd-kerk bezocht van het Cao Dai-geloof. Een Vietnamese religie gebaseerd op synthese van boeddisme, christendom en islam.

Op dag 18 vertrokken we richting Cambodja. Onderweg maakten we een stop bij de plaats waar de worldpress-foto 1972 is gemaakt. Het meisje dat gewond was geraakt door een napalm-bom. We hebben hier koffie gedronken in het restaurantje van de broer van Kim ("het meisje van de foto").

a076.jpg Aankomst in Ho Chi Minh-city	a077.jpg	a078.jpg Hoofdpostkantoor	a079.jpg Presidentiele paleis
a080.jpg	a081.jpg	a082.jpg	a083.jpg
a084.jpg	a085.jpg	a086.jpg	a087.jpg Urnen in een tempel
a088.jpg	a089.jpg	a090.jpg Verkeersbeeld Ho C. city	a091.jpg
a092.jpg Valkuil met pijlen	a093.jpg	a094.jpg Cu Chi-tunnels	a095.jpg Uitgaan school
a096.jpg	a097.jpg	a098.jpg Cao Dai-kerk	a099.jpg
a100.JPG	a101.JPG	a102.JPG	a103.jpg Steenovens.
a104.jpg	a105.jpg	a106.jpg	a107.jpg
a108.jpg Het meisje van de foto	a109.jpg	a110.jpg

Om maar meteen met het slechtste te beginnen: we zijn vandaag naar het oorlogsmuseum van Saigon geweest. Daar wordt je dus weer niet zo blij van. Door Agent Orange (ontbladeringsmiddel) aangetaste foetussen op sterk water, foto's van slachtoffers van fosfor-, napalm- of Agent Orange-bommen zijn ook al niet zo goed voor de maag. En die had het toch al zo zwaar gehad! Maar daarover zometeen meer. Ik vond het museum dus erg indrukwekkend, zoals iedereen. Buiten het museum zaten de bezoekers rustig op een bankje voor zich uit te staren. Vietnamezen naast Amerikanen. Nederlanders naast Duitsers. Allemaal dezelfde gedachten. Ik vond het wel mooi om te zien dat het museum was gesponsord door een Amerikaanse stad en diverse Amerikaanse bedrijven. Je ziet hier regelmatig Amerikaanse veteranen die nu worden rondgeleid door veteranen van de Vietcong. Dat kan gelukkig allemaal.

Eerst weer even terug waar ik de laatste keer was gebleven: Vientiane, Laos. Vanuit Vientiane zijn we naar het oosten van Laos getrokken naar de grens met Vietnam. Hier zijn we twee dagen in het stadje Lak Xao geweest. Absoluut niet toeristisch, dus we zaten gezellig te eten tussen de lokale bevolking in de enige dorpskroeg. En we stonden erg in de belangstelling. Kinderen waren soms zelfs bang (in mijn geval misschien wel terecht!). De enige activiteit die hier was, was het varen op een rivier in soort doorgezaagde raketmotoren. Bovenop zaten nog vleugeltjes. Heel leuk. Vooral ook voor de lokale bevolking die er één maal per maand een leuke bijverdienste mee hebben.

Vanuit Lak Xao vertrokken we richting Vietnam via een bergpas. En het begon meteen te regenen. Onderweg op de bergpas kwamen we tussen landverschuivingen door. Soms was er geen weg meer, alleen nog een modderpad. Vorig jaar is hier echte alles weggevaagd door het water. De bus raakte op een bepaald moment een rotswand terwijl aan de andere kant een ravijn was. Meer ruimte was er niet. Helaas zat ik aan de verkeerde kant. Slecht voor je hart. Maar het blijft spannend. Helemaal met de buschauffeurs uit Vietnam. Dat zijn gelovige boedisten die heilig geloven in een reïncarnatie. En ze denken dat ze nu een goed leven hebben geleid en dus beter terug komen in een volgend leven. Kortom: geen angst voor de dood. Inhalen op bergwegen voor een haarspeldbocht. Inhalen met tegeliggers en dan maar afwachten wie er het eerste stil staat. Een van onze bussen had ook nog een slechtwerkend luchtdruksysteem. Ik ben niet zo technisch, maar hoe werken remmen eigenlijk??

De grensovergang naar Vietnam koste ons ruim een uur. Maar dan heb je ook wat! Veel stempeltjes en formuliertjes die je niet kwijt mag raken. In Vietnam moest je je eerste melden bij de immigratiedienst. Daar kreeg je diverse formuliertjes in te vullen. Dan moest je bij de gezondheidsdienst een verklaring afleggen over ziektes die verband kunnen houden met SARS. Sommigen leverde dit formuliertje kuchend in, maar hadden aangegeven dat ze geen last hadden van kuchjes. Geen probleem. Het gaat om het formuliertje. Vervolgens weer naar het kantoor voor de visumcontrole. Stempeltjes en een formulier. Naar een loket met twee ambtenaren die beiden moesten tekenen. En dan naar een loket voor een stempel. Ten slotte in de bus met de eigenlijke grens je paspoort laten zien. Geweldig allemaal. Je blijft lachen. En ik kan me er hier al lang niet meer druk over maken.

Vietnam is echt heel anders dan Laos. De mensen zijn er minder vriendelijk en het is er zeer druk en chaotisch. We spraken een Nederlander die op de fiets onderweg was van Hong Kong naar Bankok. Hij was onderweg in Vietnam zelfs met stenen bekogeld.
Het verkeer bestaat voor 80% uit brommers en fietsen. Niemand kijkt wat hij doet en dus iedereen toetert continu. Zelfs daar raak je aan gewend, want hier in Saigon heb ik net een stuk moeten lopen waarbij je over brede straten over moet steken tussen de brommers en auto's door. Iedereen toetert naar je en slingert om je heen. Rustig doorlopen en goed om je heen kijken om zonodig een noodsprong te maken. Dan kom je al heel ver.

Zoals eerder gezegd begon het in Vietnam te regenen. En dat is het drie volle dagen blijven doen. En echt heel erg hard. Daar wordt je niet blij van. En zoals te verwachten ontstonden er dus ook overstromingen. Met het hoogtepunt in de stad Hoi An, waar de bus door het water moest, maar op een bepaald punt toch niet verder kon. Onze bagage onder in de bergruimte was inmiddels nat geworden. In de stad zelf heb ik tot boven mijn knieën door het water moeten lopen. Wel weer een belevenis. In de loop van de avond kwam het water steeds hoger en richting ons hotel. Gelukkig is het 's nachts weer gaan dalen. Een maand geleden waren in Hoi An overigens nog 40 mensen omgekomen door overstromingen.

Naast Hoi An, hebben we in midden- Vietnam ook de historische stad Hue bezocht. Onder andere een mooie citadel. Wel door en door natgeregend. En in de loop van de nacht ben ik hier doodziek geworden. Hoge koorts, darmklachten etc. Ik heb vervolgens ruim 30 uur op bed gelegen of op de wc gezeten. Daarna was het weer over. En ik was niet de enige. Maar goed, dit hoort gewoon bij zo'n vakantie.

Onderweg zijn we nog gestopt bij de bekende grens tussen voormalig Noord- en Zuid-Vietnam op de 17e breedtegraad. Een van de vele herkenningspunten van de oorlog.

In Hoi An heb ik ook nog een zijden overhemd laten maken. Netjes op maat. Zelfs de omvang van mijn achterste werd nog gemeten. Dus zal het wel een wijd uitlopend model zijn geworden. Ik moet hem nog passen.

Vanuit het midden (Da Nang) zijn we gisteren per trein in bijna 20 uur naar Saigon gegaan. Door de hevige overstromingen reed onze oorspronkelijke trein niet tussen Hanoi en Saigon. Daarom hoorde we om 8.15 u dat we een uur eerder moesten vertrekken. Dus om 9.00 u. Terwijl ik nog in moest pakken en ontbijten. Stress tijdens de vakantie en dat met die hitte (het was inmiddels droog een heet geworden).
Om 9.00 bleek er nog iemand rustig in de stad te lopen, dus toen liep ook de stress bij de reisleider iets op. Gelukkig waren we nog op tijd op het station.
Onze treinkaartjes waren echter omgezet voor die andere trein en dat betekende dat we helemaal verspreid door de trein zaten en dat we halverwege over moesten stappen in een andere wagon. Ik had het eerste gedeelte geluk. Met nog drie anderen zaten wij eerste klas met 4 personen per coupe. Ik zat met een reisgenoot, een Vietnamees en een gestoorde Amerikaanse backpacker in een coupe. Wij kregen zelfs bier bij de maaltijden, tot ongenoegen van de anderen die soms alleen in een coupe met 5 schreeuwende Vietnamezen zaten en zelf voor het bier moesten betalen.
Na de overstap kwam ik voor het nachtgedeelte ook in een 6 persoons coupe. Met twee anderen van de groep en drie Vietnamezen. Weinig geslapen dus. Om 4.30 u vanmorgen waren we in Saigon. Waar we om 8.00 u al weer moesten ontbijten om daarna weer dingen te gaan zien in de stad. Mijn ogen vallen nu dus ook bijna dicht. In de stad zijn we in het voormalige presidentiele paleis geweest van Zuid Vietnam. Wel leuk om daar alle kamers te kunnen bekijken, inclusief de stafkaarten met de laatste oorlogshandelingen.

Nou wat valt er verder nog op in Vietnam.
Ten eerste dat ik nog steeds groot ben (ik blijf dit nog vaak herhalen, want nu kan het nog!!). Dat groot zijn heeft ook veel nadelen. Ik heb mijn hoofd al 30 keer gestoten (ja, ja; ik weet het van de ezel en zo). En nog groter probleem zijn de hurk-toiletten. Ik hoop dat jullie nu geen eten in de buurt hebben, want dit is niet erg netjes wat ik nu ga vertellen.
Je bent gewaarschuwd.
De voorgevormde voetstap bij de hurktoiletten zit voor mij (en de andere Nederlanders) niet op de juiste plaats. Onze bovenbenen zijn te lang. Ik heb dus deze week een toilet onbedoeld bevuild! Nu was het toilet toch al minimaal een jaar niet schoongemaakt, dus er lag al meer op verkeerde plaatsen. Maar toch baalde ik ontzettend. Gelukkig bekende iemand anders dat hij het probleem herkende.
Goed, ik hoop dat het eten is blijven zitten.
Nu ik het over eten heb: we moeten hier echt bijna steeds met stokjes eten en dat begint te wennen. Alleen de rijst en mie gaat niet zo gemakkelijk. Ik blijf gewoon nog even oefenen. Verder is het eten nog steeds lekker en gevarieerd. Soms weet ik niet wat ik eet dat wil ik graag zo houden. Op de markt hier heb ik al vogels gezien en ratten die klaar lagen om te eten. In Cambodja komen daar binnenkort nog de honden bij. Ik hoop dat mijn darmen dat allemaal gaan houden.

Tijd om er een einde aan te maken (het verhaal). De stoeltjes hier in dit internetcafe zijn keihard en het erg leuke Amerikaanse meisje hier naast me zit te kankeren dat de verbinding zo langzaam is. Ze schrijft een mailtje aan Sonja Wolters. Klinkt erg Nederlands. (stop; niet langer meekijken!!).

Morgen gaan we in de buurt van Saigon naar de Cu Chi-tunnels kijken. Hierin zat een ondergronds dorp van het verzet. Hier zijn bommen op gegooid, maar het bleef stand houden. De tunnels zijn zo smal dat er geen Amerikaan in paste. Ik ben benieuwd.
Overmorgen naar Cambodja. Tja en dan schiet het al weer op. Over de helft al. Niet te veel aan denken. Het is nog veel te leuk.

De groeten allemaal en tot een volgende keer.

Oh ja John:
Veel succes met je promoveren a.s. dinsdag. De makkers zullen wel geen intelligente vragen stellen (daarom promoveer je na 15 jaar ook precies tijdens mijn vakantie!!) en dus zal het wel lukken. Al vast gefeliciteerd.

(Shit; het leuke meisje gaat nu weg! Ach ik heb de hele avond nog voor mezelf, want ik ben alleen op stap in de miljoenenstad Saigon. Wie weet wat ik allemaal nog tegen kom)

Zuid-Vietnam (Ho Chi Minh City)

Vervolg; Cambodja