Maar het gebeurde. Het was voorbij zonder dat Merlijn het zelf heeft kunnen beseffen. Geen pijn, geen angst. Zomaar opeens weggegleden naar een andere wereld. Een mooie dood. Het is goed, jongen.

Na de stilte de paniek. Bij de automobiliste bij wie wij geen schuld kunnen en willen leggen. Bij de buurman, die Merlijn probeerde te reanimeren, een heel kwartier lang. Het had geen zin meer, maar hij deed het. Wij zijn er zo dankbaar voor dat Merlijn niet alleen was…

De grond zakte onder onze voeten weg, toen om half zeven de politie ons de boodschap had overgebracht. Binnen een half uur waren we bezig met organiseren: mensen informeren, de lijnen voor het afscheid uitzetten. En om een uur of negen konden we samen met Yvonne’s ouders en gereden door politiemensen – dan eindelijk naar het ziekenhuis, waar we werden opgevangen door twee GGD-collega’s van Edward. Het is onbeschrijfelijk wat er met je gebeurt, als je daar je oudste zoon, broer, terugvindt. We willen daarover hier ook niet schrijven.

Sharon-Joy kwam, met haar familie, uit Amsterdam en Groningen. Er was verbondenheid, steun in elkaars verdriet.

Wat volgde waren zes dagen die – en dat klinkt misschien gek – in alle verdriet mooi waren, vol van liefde en steun. We hebben Merlijn zo snel mogelijk naar huis gehaald, daar hoorde hij, bij ons. Laura die dagenlang bij haar broer bleef, bezoekers hielp om de werkelijkheid onder ogen te komen. Zoveel mensen om ons heen, zoveel kracht die zich samenbalde en ons die dagen door droeg. Familie, vrienden, collega’s, vrienden van Merlijn, docenten van het Maartenscollege, dorpsgenoten, mensen van vroeger – vele honderden kaarten, brieven, telefoontjes, meeleven, verslagenheid maar ook ideeën voor het afscheid, praktische hulp en zoveel meer. Samen bereidden we het afscheid van Merlijn voor – en het was goed.

We hebben Merlijn begraven op een steenworp afstand van zijn geboorteplek in Wierumerschouw. Vooraf een ‘viering van zijn leven’ in de oude kerk naast ons huis. Waar hij madeliefjes vlocht op het grasveld, waar hij op zondagschool zat en waar hij zijn eerste balletje trapte. Alles paste in elkaar, die dag, ook het programma dat wij samen met Merlijns’ vrienden en school opstelden en uitvoerden. Een prachtig programma-boekje. Muziek, indringende muziek – van de Messiah tot Eminem en Radiohead. Zang van Yvonne en Sharon-Joy. Nog meer zang, gedichten, woorden vol respect en troost. Werelden smolten samen, hoe verschillend ook. De wereld van Merlijn. Een meer dan verdiend eerbetoon.

Honderden mensen kwamen door de druilerige regen naar ons toe en maakten voor een groot deel buiten de kerk via luidsprekers mee wat binnen gebeurde. Vormden een ontroerende erehaag. Reden daarna in een stoet van zo’n anderhalve kilometer achter ons aan, achter Merlijn die we in ons eigen busje naar ‘zijn’ plek mochten brengen. Politie-escorte, auto’s, een bus vol collega’s, scooters onder leiding van Fabian voorop. Het was indrukwekkend. Het was verpletterend.

Velen die Merlijn’s begrafenis meemaakten zullen René’s doedelzakmuziek bij aankomst in Wierum nooit meer kwijtraken. Muziek die je raakt in het diepst van je ziel. Muziek van de roots. Muziek van de eeuwigheid, van de laatste eer