Etappe 2: Van Maastricht naar Nevers

Vandaag starten we met het tweede deel van onze tocht naar Santiago de Compostella. Onze grote vakantie willen we besteden om van Maastricht naar Nevers te lopen. Of we dit halen weten we niet maar in Tonnere of Vezalay kunnen we met de trein terug naar huis. We hebben in Reims en Vezelay rustdagen ingepland en weten ook niet of dit teveel of te weinig is. Daarom hebben we voor dit stuk 5 weken gepland. We zien wel waar we gaan uitkomen (of stranden). Ondanks dat we dit jaar al 1300km hebben gelopen hebben we er heel erg veel zin in. De laatste week tot we weg kunnen is echt afzien. Het weer is prima en dus roept alles in ons 'STARTEN'. Wie weet wat we nog gaan meemaken. We starten ook nog eens 2 dagen later dan gepland omdat Lies nog een sollicitatiegesprek moet doen wat ze niet wil missen.

Na een busreis van Ridderkerk naar Dordrecht en de trein naar Maastricht lopen we vanuit het station naar de Onze Lieve Vrouwe sterre der zee voor een stempel. We zijn het station om 10.00 uur nog niet uit of een oudere dame houdt ons aan en wenst ons suc6 met de reis. Ze heeft zelf het Spaanse gedeelte gelopen en is enthousiast. Na 100 meter al zo'n bemoediging is super. Ze maakt ook nog een foto'tje van ons voor het station. We zijn herkenbaar als pergrims aan onze schelpen op de wandelkar en op Lies haar rugzak. Bij het weglopen breekt er direkt een stuk van mijn schelp dus dat begint al goed. Bij de McDonalds drinken we koffie en repareer ik de ophanging van de schelp. Bij de OLVkerk aangekomen krijgen we een heel mooi stempel van een aardige infostand-medewerker. Zeker een aanrader. Heeft natuurlijk ook een stuk gelopen en vertaalt gelijk even de Spaanse tekst op onze paspoorten. Vol goede moed lopen we Maastricht uit en zien vrij snel, aan de waterkant, het eerste teken van de route naar Santiago al. Er zullen er vast heel wat volgen. Na een paar uurtjes eten we in een restaurantje bij een jachthaventje warm. Peter friet met schnitzel en Lies tagliatelli met zalm, je kunt heel wat slechter eten. Het is warm en we zweten heel behoorlijk. We weten ook gelijk wat klimmen is, en ook dat je met een wandelkar niet over alle paden kunt omdat hij (of is het zij) breed is. Over grote stenen hobbelt de kar als een wilde achter Peter aan. Toch is de eerste indruk een positieve. Als we bij de jeugdherberg in Luik aankomen zijn we volledig gesloopt en uitgeput, aangezien wij top-getraind zijn is het wellicht een tip om de afstand te bekorten. De jeugherberg is een gezellig pand wat als voormalig klooster tegen de kerk is aangebouwd. Door onze goede training zijn we snel hersteld en lopen nog even de stad in. Terug in de kloostertuin drinken we een biertje en eten een chippie. Daarna snel onder de wol voor het opladen van de batterijen voor morgen.

Menu: Peter friet met schnitzel en Lies tagliatelli met zalm

Na een lekker ontbijt in de jeugdherberg met harde broodjes en koffie starten we om 8 uur. De hele dag door lopen we in en door het bos. De route is best wel stijl en soms krijgt de kar harde klappen te verduren. De hele dag hobbelen we over grote keien en boomwortels. Voor de kar is lopen over een gladde ondergrond veel beter. Vanuit thuis hebben we nog een stukje ontbijtkoek bij ons en omdat het zo heet is vragen we 3 keer bij mensen om water. Dit krijgen we zonder problemen. Na 23 kilometer drinken we wat bij een restaurant en vragen gelijk of wij op het grasveld achter het restaurant mogen kamperen. Dit mag niet. Even later begint het te miezeren. We lopen nog even met de poncho’s aan maar echt doorregenen doet het niet. Net voor Petit Berleur vinden we een prachtig weilandje waar we kunnen staan. Bij een nabij gelegen huis wordt onze jerrycan met water gevuld waardoor we kunnen wassen en koken.

Menu: Pasta met rode saus en broodjes. Bakje koffie na. Prima.

Om 09:30 uur vertrekken we vanuit ons weilandje na een prima nacht. Rustig en zonder veel hoogte verschil lopen we snel naar Nandrin. Hier kopen we druiven een peer, brood en een gehaktbal. Deze laatste heeft het niet lang meer gemaakt. Hierna lopen we naar Huy. Onderweg heeft Lies veel last van haar linkervoet. Vlak voor onze tocht heeft ze nieuwe schoenen moeten kopen omdat we opeens zagen dat de andere door de loopzool heen waren gesleten. Helaas waren deze schoenen niet te verzolen dus moesten het nieuwe worden. Door tijdgebrek niet genoeg ingelopen. Peter heeft een blaartje op de wreef van zijn linkervoet eigenlijk om dezelfde reden:. nieuwe schoenen. We eten bij een chinees restaurant achter de kathedraal van Huy. Hierna lopen we de kerk in voor een stempel in de pelgrimspaspoorten. Hiervoor moet je bij de pastoor zelf zijn. Naast de kerk in de pastorie wordt Peter ondervraagd door een oudere man in gewaad. Na (blijkbaar) alle vragen goed te hebben beantwoordt krijgen we het gevraagde stempeltje. We lopen door langs het kanaal en komen bij onze camping die prachtig aan het water ligt. Op ons verzoek mogen we de tent aan de waterkant tussen de stacaravans zetten. Fenomenaal mooi zitten we even later naar de voorbijvarende schepen te kijken in de avondzon. Best goed te doen zo’n pelgrimstocht. De enige tegenvaller vandaag is de peer die lurp is geworden en de hele wandelkar heeft besmeurd. Het is ongelofelijk hoe moeilijk peer te verwijderen is uit spanbanden en ritsen. De linkervoet van Lies geeft reden tot zorg. Waarschijnlijk is de schoen nog te smal en drukt de voet in elkaar. Hierdoor is waarschijnlijk een ontsteking ontstaan.

Menu: chinees

Van Ohe-Bas naar Namen

Nog voor 8 uur worden gewekt door het geluid van een snelle motorboot. Als we de tent openritsen zien we dat er ook nog een waterskiër achterhangt. Die is er vroeg bij!! Misschien wil hij (zij?) profiteren van het spiegelgladde water. Vanochtend beraad gehouden over de voet van Lies. Het kost moeite omdat Lies gewend is met blaren door te lopen maar dit is anders. Nu doorlopen kan betekenen dat we helemaal moeten afbreken en om nu al onze reservedagen al op te maken is ook niet verstandig. Om te voorkomen dat er grotere problemen ontstaan besluiten we dat Lies vandaag minder gaat lopen. Achter de camping stopt de trein dus de keuze is snel gemaakt. Met tranen in de ogen stapt Lies in de trein, maar het gezonde verstand overwint. Vanuit de camping loop ik langs het water richting Andenne. Het pad is prima en het water dampt in de vroege ochtendzon. Je kunt de kleine visjes zien zwemmen. Ik worden aangehouden door een fransman die volgend jaar de camino ook wil gaan lopen en veel interesse heeft in onze wandelkar. Het wordt een leuk gesprek. Het is zaterdag en er wordt veel gejaagd. Tijdens het gesprek met de fransman vallen er regelmatig hagelkorrels op ons hoofd. In Namen boodschappen gedaan en bij de McDonalds gegeten. De kerk van Saint-Jacques is gemakkelijk te vinden omdat er in het asfalt schelpen zijn aangebracht die de richting wijzen. Voor de kerk staat een bord met met uitleg over de ‘sentier’ en het bericht dat er ook een pelgrimsonderkomen is. Helaas is de kerk vervallen en dicht. Dus geen stempel. Langs het water lopen we naar de jeugdherberg. Een sfeervol pand aan de waterkant. We laten onze kleding wassen en drogen. Na het douchen lopen we naar de waterkant en drinken in de avondzon een flesje wijn. Lichtelijk aangeschoten besluiten we de dag met een boterham en soep.

Menu: McDonalds.

Van Namen naar Anseremme

Ook vandaag zal Lies het eerste stuk met de trein gaan. Haar voet voelt iets beter aan maar 35km lopen is onmogelijk. Tijdens het ontbijt in de jeugdherberg ontmoeten we een andere pelgrim, Jo Peters. Hij wil de camino in één keer lopen. Zeker met de winter in het vooruitzicht is dit een heel erg dapper voornemen. In de Pyreneeën kan het flink sneeuwen in oktober. We besluiten deze dag samen op te lopen. Vanuit de jeugdherberg lopen we langs de Meuse. We volgen niet de route maar lopen langs de rivier. Jo heeft dit al vanuit Maastricht gedaan en de lering is dat zelfs al loop je om, door de rivier te volgen loop je mooi en vlak over goede paden. De Ardennen kunnen gemeen stijl zijn. Deze truc gaan wij dus ook gebruiken. Jo is een gezellige prater en al snel zijn we bij Dinant. Voor Dinant wil Jo gaan eten en scheiden onze wegen. We zullen elkaar vast nog wel zien omdat we ongeveer dezelfde daggemiddelden hebben. In Dinant verwennen we onszelf met een grote sorbet. Het is er warm genoeg voor. Hierna lopen we nog een paar kilometer door naar Anseremme. In de heuvels aan de lesse zijn twee campings vlak bij elkaar. Wij staan op ‘le grosnail’ en hebben een prachtig plaatsje aan de waterkant. In de eerste uren komen er over de lesse zeker 500 kano’s voorbij. Dit maakt de (te) hoge prijs voor de camping en de koude douches een beetje goed.

Menu: spaghetti met tonijn.

Van Anseremme naar Doische

Vanuit de camping krijgen we gelijk ochtendgymnastiek. We dachten lekker af te dalen naar de Meuse maar krijgen een klim van een paar km voor de kiezen. Gelukkig kan Lies weer lopen al moeten we het tempo aanpassen. Gelukkig komt na iedere stijging weer een daling en lopen we richting Heer. We denken leuk af te snijden maar komen aan de waterkant op een dood eind. We zien de brug op een paar honderd meter liggen maar kunnen er niet op komen. Er zit niets anders op dan een paar kilometer om te lopen. Een klein uurtje verder lopen we dan op de brug. Net achter de brug van Heer zijn een aantal winkeltjes waar we eten en inkopen. We besluiten een stukje over de N908/N40 te lopen. Niet zo mooi maar wel lekker snel. We ontdekken dat N en RN wegen niet gemaakt zijn om op te wandelen. We besluiten dit alleen in uiterste noodzaakt te doen. Gelukkig kruisen we voor Doische het fietspad van de Ravel route wat mooi tussen de bossen loopt. In Doische is een supermarkt. Eten en een flesje wijn gekocht. Bij een gite met een pelgrimssticker aangebeld. ‘Awel da’s 50 euro he’, hallo wij zijn pelgrims, geen toeristen. 500 meter verder spreken we een boer aan die een prachtig grasveldje naast de boerderij heeft. Hij vindt het prima en vraag 0€, kijk da’s nou een pelgrimsprijsje. Om 18.00 uur zien we opeens Jo voorbij lopen. Hij slaapt recht tegenover ons in de chambre d’hotes. Samen drinken we nog een wijntje en bespreken de route. Alhoewel het kantje boord is heeft Lies haar voet het uitgehouden vandaag. We hopen maar dat het iedere dag een stukje beter gaat.

Menu: Bami met kerriesaus en toetje na. (de wijn was al op)

van Doische naar Oignies-en-Thierache

Vannacht heeft het flink geonweerd maar de regen viel niet bij ons gelukkig. Boer wist te vertellen dat het een dorp verderop had gegoten. Het was een broeierige nacht. Om 9 uur gestart en langs de N99 gelopen via Mazee en Treignes en Olloy-sur-Viroin. Daarna door het bos naar Oignies-en-Thierache. Het eerste stuk is flink klimmen maar je loopt wel mooi door het bos. In Oignies boodschappen gedaan bij de buurtsuper en daarna naar camping K d’or. We zoeken een mooi plekje naast de petangebaan. Toen we kwamen was de eigenaar er niet en tijdens het door hem ingestelde ‘spreekuur’ ook niet. Dus staan we ook vannacht weer lekker gratis.

Menu: Witte bonen in tomatensaus met kip en appelmoes. Flesje wijn om alles weg te spoelen. 

Van Oignies-en-Thierache naar Rocroi

Al direct na vertrek van de camping gaat de route de bossen in. Ook direct lopen we al fout en moeten een stuk terug. Gelukkig is het pad bar slecht dus sleuren we de kar door te diepe geulen weer terug. Heel mooi lopen we langs de Franse grens. Weer een slecht bospad waar de kar het erg zwaar heeft. In Manteau steken we de Franse grens over. Toch wel een hoogtepunt omdat we België dwars over zijn gelopen. Omdat we nog tijd zat hebben lopen we door het bos naar Rocroi. Hadden we niet moeten doen, wat een baggerpartij… Rocroi is een heel mooi vestingstadje naar ontwerp van de beroemde architect Vaubain. Op de camping, net buiten de stadswal, krijgen we direct na aankomst koffie van een Nederlands stel, heel attent en aardig. We kletsen nog een uurtje bij hen en gaan inkopen doen bij de supermarkt. Natuurlijk kopen we teveel maar we verwennen onszelf prima.  Morgen wordt een lange dag. Ook nog een gasbusje gekocht. Bij de ondergaande zon zitten we met een fles wijn voor de stadwal die verlicht is bij donker. Heel romantisch bij zo’n zwoele avond.

Menu: Gebakken aardappelen en sla. Vleesspiezen met champignons in rode saus.

Van Rocroi naar Signy L’abbaye

We starten om 08.30 uur voor wat een lange dag belooft te worden. Als ontbijt hebben we Belgische wafels met chocola. Weer eens wat anders. We beginnen langs de N51 die te druk is voor wandelaars. Daarna prachtig over binnenweggetjes naar Remilly-les-pothees. Hier eten we in een bushokje. Dit bevalt prima. Uit de regen of zon en altijd voorzien van een bankje. Peter gaat water vragen bij een oud vrouwtje die tegenover het bushokje woont. Ze vertelt dat ze geen drinkbaar water in huis heeft. Toen Peter wilde weglopen gaf ze hem een fles bronwater mee. Heel erg aardig. Hierna was het nog zeker 3 uur lopen naar Signy. De laatste paar km door een bos waar de sporen diep en blubberig zijn. De kar zit onder de blubber. Gelukkig arriveren we op een mooie camping met een ruim grasveld en grote douches. Het gaat weer een stuk beter met Lies haar voet en we vermoeden dat het wel zal helen. Met tape plakt Peter iedere morgen de voorvoet af waardoor deze meer stevigheid krijgt. Dit blijkt te werken.

Menu: Couscous taboule volaille (vooraf) en als hoofdgerecht verse Tagliatelli met rode saus.

Van Signy L’abbaye naar Chateau-Porcien

Vannacht heeft het de gehele nacht geregend. Helaas blijkt onze tent niet meer waterdicht. Voordat we weggingen hebben we de tent nog behandeld om hem weer waterdicht te maken maar dit heeft blijkbaar niet echt gewerkt. Ook de slaapmatjes zijn nat geworden. Bij het inpakken spettert het nog steeds en we pakken de kar dus in het dochegebouw in. Het blijft de hele ochtend spetteren. Om 13.00 uur eten we weer in een bushokje waarna het droog wordt. De route loopt prachtig glooiend door het noordfranse landschap. In Chateau-Porcien melden we ons op het gemeentehuis omdat we gelezen hebben dat je hier in het gymzaaltje kunt slapen. We moeten wachten tot 16.30uur omdat eerst de school uit moet zijn. We doen eerst boodschappen en installeren ons daarna in de dojo van de school. Het is een prima zaaltje met douche en wc. Dit is pas gastvrijheid, probeer dit in Nederland maar eens. Net zijn we geïnstalleerd of Jo Peters komt aanlopen, en wij maar denken dat hij een dag op ons voorlag. Weer even gezellig bijgekletst. Hij heeft het moeilijk met de lange wegen. Wij hebben hier totaal geen last van maar we hebben ook elkaar om tegenaan te kletsen. We drinken gezamenlijk een wijntje voordat we aan het eten beginnen.

Menu: Paella met gebakken eieren.

Van Chateau-Porcien naar Reims

We ontbijten met rijstepudding in karamelsaus. Niet erg lekker maar als pelgrim mag je niet teveel klagen en het gaat tenslotte om de energie. Met een banaan in de hand lopen we het stadje uit. Stiekem willen we toch proberen om Reims te halen vandaag maar we vermoeden dat dit wel eens te hoog gegrepen kan zijn. In Vieux-les-Asfeld zien we een bord met ‘Reims 23km’. Na stafberaad besluiten we vandaag over het asfalt naar Reims te lopen. Over kaarsrechte wegen en door slaperige dorpjes ligt het tempo lekker hoog. Tijdens het lunchen komt er een man naar ons toe met de vraag of we water willen. Dat is nog eens hulpvaardig. Even verder op weg stopte er een auto met de vraag of we een lift naar Reims willen. Nee bedankt, we willen alles lopen. In een dorpje voor Reims nog wat druiven en nectarines gekocht. 5km voor Reims worden we aangehouden door een man die vertelt ook naar SdC gelopen te hebben. Hij wenste ons ‘bon camino’. Dit soort ontmoetingen maken de dag goed. Ongeveer 5km voor Reims kom je over een heuvel en zie je de stad liggen. Boven de stad uit torent de kathedraal. Dit is een heel bijzonder gezicht omdat de pelgrims 1500 jaar geleden precies hetzelfde moeten hebben gezien. Zo’n bevroren moment in de tijd. Voordat je bij de kathedraal staat ben je wel een uur verder. Aan de rand van de stand komen we langs drie mega woonwagenkampen. Nog nooit zulke grote kampen gezien. En keurig netjes bovendien. Wij vermoeden dat dit tijdelijke kampen zijn voor de seizoensarbeiders in de wijnteelt. Gelijk maar even een stempel gehaald. Dit was een routineklusje. De verveelde medewerker wilde zelfs onze paspoorten niet openvouwen. Wel een prachtige kerk overigens. Als je het water overloopt zie je gelijk rechts de jeugdherberg. Erg basic en sfeerloos maar wel goedkoop. Net toen we binnen waren begon het te regenen. Precies op tijd binnen dus. Moe, maar wel voldaan besluiten we de dag met een flesje rosé.

Menu: Parmesana pasta voor Lies en tomatensoep met brood voor Peter.

Reims rustdag

Om 08.30 ontbijten we in de jeugdherberg. Best wel verzorgd met stokbrood, worst, brie, jam, toetje, appelmoes, pruimen en abrikozen, koffie en jus d’orange. En dit alles voor 3,30€. Om 10.30 slenteren we richting het centrum in de miezerregen. We bezichtigen de stad en de kathedraal. Veel toeristen. De middag hebben we uitgerust in de herberg en vroeg naar bed om morgen weer goed fris te zijn.

Menu: McDonalds

Van Reims naar Conde-sur-Marne

Tijdens het bekende ontbijt komen we Jo weer tegen. Hij heeft er twee dagen over gedaan om in Reims te komen en heeft vandaag zijn rustdag. Bij het weglopen uit de herberg ziet het eruit of het ieder moment kan gaan regenen. Het blijft de hele dag dreigen maar regenen doet het niet. Via een saaie drukke weg lopen we Reims uit. Buiten Reims wordt het direct weer landelijk en rustig. Prachtig lopen we door het bos naar Trepail. Onderweg lopen we door enorme uitgestrekte wijnvelden. Dit is de champagnestreek en dat zullen we weten ook. In de dorpjes draait alles om champagne. We zien ook hoe de flessen gevuld en gekurkt worden. Leuk om te zien. In Conde blijkt de gite d’etappe niet meer te bestaan maar we vinden een prachtig plekje langs het kanaal waar de boten bijna door onze tent heenvaren. Naast de tent staat een bankje dus ons hoor je niet meer klagen.

Menu: noodmaaltijd van pannenkoeken met stroop.

Van Conde-sur-Marne naar Chalons-en-Champagne

Na een ontbijt aan de waterkant lopen we over de asfaltweg naar Lavigny. Even flink km’s maken en daarna mooi langs de waterkant van de Marne naar Chalons. We zitten te krap in ons eten en vullen onze magen bij een tankstation met mars ed. Dit hadden we beter niet kunnen doen omdat we een km later een leuk Turks restaurantje zien waar we willen eten. Na het diner lopen we naar de kathedraal Notre-dame-en-Vaux. Omdat de kerk pas drie kwartier later opengaat lopen we een rondje door het centrum. Achteraf blijkt het wachten zeer de moeite waard omdat we in de kathedraal worden ontvangen alsof we zojuist Santiago zijn binnengelopen. Twee nonnen en een heer dragen ons bijna de kerk binnen, we moeten gaan zitten en men vraagt of we iets willen drinken, naar de wc willen enz. Heel uitvoerig wordt ons verteld hoe we van Chalons naar de volgende kerk in Vitry moeten komen. Dit is heel bijzonden omdat de oude pelgrims geen flauw benul hadden hoe ze moesten lopen. In iedere kerk die ze aandeden vertelde men hoe verder te gaan. De nonnen vertelden dat ze het een bijzondere eer vonden dat ze onze pelgrimspaspoort mochten stempelen. Met tranen in onze ogen verlieten we de kerk. Dit stempel is voor ons heel bijzonder. Voor het eerst hadden we het gevoel pelgrim te zijn op weg naar Santiago. Zelfs al wil je onderweg geen stempels halen, loop hier even langs!!

De camping ligt een paar km verderop en was te duur en helemaal niet bijzonder. Van een 4 sterrencamping verwacht je meer, zeker voor die prijs.

Menu: Donner-kebab en mix-grille.

Van Chalons-en-Champagne naar Vitry-le-francois

Vanuit de camping eerst even bij het winkeltje langsgelopen wat voor de camping ligt. Tip: het winkeltje is overdag vanaf 16:00 uur open. Via Surry komen wij bij het kanaal langs de Marne. Langs dit kanaal ligt een prachtig looppad. Dit kun je volgen tot in Vitry. Heel mooi en rustig lopen we met zo nu en dan een bootje. De vrachtschepen die dit kanaal bevaren zijn speciaal van afmeting om door de sluizen te kunnen. Nadeel is wel dat we zo de bakker missen en dus met 2 boterhammen p.p. de hele dag doormoeten. In Vitry is vlak bij de camping een supermarkt. Gelijk even ingeslagen voor een paar dagen. Hiervoor hebben we de kar aangeschaft. De camping is mooi en goedkoop. Een probleemloze dag met een heerlijk vlak traject.

Menu: zuurkool met 3 soorten worst. Chocoladepudding en natuurlijk een flesje wijn.

Van Vitry-le-francois naar Outines

Vanmorgen bij het opstaan begon het te miezeren. Snel alle spullen naar een afdakje gebracht en daar gegeten en de kar ingepakt. De andere gasten op de camping hadden enig leedvermaak over ons heen en weer gehol. Vanuit Vitry een stukje over de D56 maar die was veel te druk om te belopen. Daarna ongeveer 20km over brede en veelal verse grintpaden. Op den duur gaat dit wel een beetje zeer aan de voeten doen. De kar zakt met de wielen in het grint en loopt erg zwaar. In Outines logeren we onder de watertoren in een caravan bij aardige Duitssprekende mensen. Het is de hele dag blijven miezeren zonder echt te regenen. Alswe bij de caravan aankomen komt het zonnetje tevoorschijn, zodat Lies nog een wasje kon doen.

Menu: soep met brood en een bakje koffie na.

Van Outines naar Dienville

Vannacht een paar flinke buien gehad. Dat klinkt in een caravan toch heel wat minder erg dan in een tent(je). Vanochtend kwam er om 8 uur al een bakkersauto langs zodat we met vers stokbrood en broodjes ontbijten. We lopen tot 12 uur droog onder een dreigende lucht. Net als we een bushokje passeren gaan alle registers open. Snel schieten we het bushokje in. Dit is al snel overvol door onze bepakking. Met onze poncho’s aan vervolgende we de route. In Lentilles besluiten we door te lopen tot Dienville. Hierdoor lopen we dus een dag in op ons schema. Bij de camping was alles door en doornat. De veldjes waren drassig en binnen een paar tellen dropen we de hele receptie vol regenwater. Toen we de eigenaar vertelden dat we wilden camperen zei deze “tu a courageuse’ (jullie zijn moedig). Hij had een beter idee. In het campinggebouw waren ook hotelkamers. Wij waren om de een of andere reden snel over te halen. Even later zaten we in een prachtige hotelkamer met zelfs een keukentje. In Dienville is een buurtsuper dus we aten weer best. Er logeerden ook een paar engels vissers. Toen we vertelden dat we uit NL waren komen lopen liepen ze naar het raam om te kijken waar onze auto stond. Toen ze doorkregen dat we echt waren komen lopen zeiden ze: ‘fools’.  Als je de hele dag op een krukje naar een dobber zit te staren is onze tocht wel erg ver van je bed.

Menu: Couscous met gemengde groenden, kipfile met rode saus, toetje en wijntje.

Van Dienville naar Briel-sur-Barse

Om 7 uur wekte de kerkklok voor ons raam het hele dorp. Wij dus ook. Vannacht merkten we al dat het buiten onverwacht koud was. Het leek wel 10°C kouder dan gisteren. Na een goed ‘petit-dejeuner’ gingen we om 09.30 uur op pad. Omdat het zo geregend had lopen we de doorgaande D443 af. Mooi tussen de bossen door en niet te veel verkeer. In Vendeuvre-sur-Barse de d179 genomen. Dit is een heerlijk rustig weggetje over de heuvels. We hadden gelezen dat je in Briel bij het dorpshuis de wc en sanitair kon gebruiken. Toen we aankwamen bleek de ‘mairie’ alleen maar op maandag open te zijn en dus ook geen sleutel van het dorpshuis. Toch maar ons tentje achter het gemeentehuis opgezet. Even later kwamen 2 dames met de sleutel van het dorpshuis maar we mochten er geen gebruik van maken. Voor de eerste keer tijdens onze tocht ontmoeten we ongastvrijheid. Er zou de volgende dag een feestje zijn en men dacht zeker dat wij ea zouden vernielen. Vandaag was het erg koud, ongeveer 13°C. Wel 5-9°C kouder dan de dag ervoor maar wel zo nu en dan zon. Met onze truien en mutsen op koken we en proberen wat op te warmen in de zon wat maar nauwelijks lukt. Vandaag hebben we voor het eerst overdag onze jassen aangehad. Het zal toch geen vroege winter worden?

Menu: noodmaaltijd van couscous met sardines en tomatensaus.

Van naar Briel-sur-Barse naar Avirey-Lingey

Vannacht weinig geslapen. Al vanaf 24.00 uur merkten we al dat er iets veranderd was. Het was berekoud. Met ons thermo-ondergoed en mummy-slaapzakken kregen we het niet meer warm genoeg om te kunnen slapen. Toen het licht werd zagen we de oorzaak. De tent was aan de buiten- en binnenkant helemaal bevroren. Je kon de ijsschillen er zo afpakken. Ook onze schoenen, die nog wat nat waren van het zweet, waren bevroren. Gelukkig hoorden we om 8 uur de bekende claxon weer en konden we brood en banket scoren. Met verkleumde vingers en onze mutsen nog op pakten we de tent in. Als dit zo blijft kunnen we niet meer buiten slapen. Dat doorkruist onze plannen erg omdat we de route gepland hebben voornamelijk via campings. Met een stralende winterzon vertrekken we om via Bar-sur-Siene (leuke plaats met intermarchee en eetgelegenheid). Over de heuvels en door de wijnvelden lopen we naar Avirey. Hier zou een gite d’etappe zijn. Helaas was er geen bordje meer te vinden en de eigenaar was nog aan het werk in de wijnteelt. Onze tent zetten we op achter het dorpshuis waar ook een kraantje voor water is. Als we nog wat zon proberen mee te pakken stopt er een busje met zigeuners bij onze tent. De capo vraagt of we willen werken. Na ons ontkennende antwoord vraagt hij of we echt niet willen werken (voor hem). Na hem verteld te hebben dat we op vakantie zijn (dit is het kortste antwoordt gezien de omstandigheden) vraagt hij nogmaals of we toch echt niet willen werken. Helaas staat werken niet in ons loopschema en blijven wij bij ons besluit. Hierna rijden ze teleurgesteld door.

Menu: Kebab met friet en sla bij een Turks restaurant in Bar-sur-Seine.

Van Avirey-Lingey naar Melisey

Gelukkig was het vannacht minder koud en bleef de nachtvorst weg. Laten we het op hééééél fris houden. Rond 8 uur stopte er weer een bakkertje met auto voor onze tent. Dit was wel onze redding omdat we achteraf geen enkel winkeltje meer zijn tegengekomen vandaag. Het inpakken was weer een erg koude happening omdat de tent in de schaduw staat. Als extra’tje heeft ook de kar nog een lekke band. Omdat hij niet gelijk leegloopt alleen opgepompt en maar hopen dat zij de dag overleeft. De wind is erg koud en hard. Gelukkig met de wind in de rug lopen we prachtig over de heuvels via Bagneux-la-Fossen en Bragelogne (winkeltje op maandag dicht) naar Melisey. De kerk ligt prachtig tegen een heuvel opgebouwd en die zie je ook als eerste. Verder is het een dorp van nix. Voor het gemeentehuis was een prachtig kort gemaaid grasveldje maar omdat dit zo midden in het dorp lag toch maar even vragen bij het gemeentehuis. Toen Peter bij de ‘mairie’ om toestemming vroeg zij de burgermeester dat het erg koud was ’s nachts. Nou daar wisten wij alles van, en of wij niet liever in het dorpszaaltje wilden overnachten. Nou dat wilden wij wel en zelfs heel graag. Toen we na twee koude nachten zonder sanitair of douches weer lekker warm binnen zaten waren we zo blij als kinderen. Lies ging gelijk de kleding wassen. Er hingen overal hete luchtblowers dus we konden alles lekker drogen. Het is heerlijk je weer eens te kunnen wassen. Wij zijn als luxe mensen niet meer gewent om dagen ongewassen rond te lopen. In het keukentje met de grote wasbakken is het plakken van het bandje een fluiten van een halve cent.

Menu: noodmaaltijd van pannenkoeken met stroop en tomatensoep vooraf.

Van Melisey naar Chablis

Het was nog koud vanmorgen maar er staat veel minder wind dus de gevoelstemperatuur ligt hoger. Omzoomd door wijnvelden lopen we naar Tonnere. Hier is een supermarktje waar we weer twee noodmaaltijden inslaan voor mindere tijden. Net buiten Tonnere remt een ons tegemoetkomende auto af en nog voordat deze goed en wel stilstaat springt er een man met een baardje uit. Het lijkt wel een overval. De man geeft ons enthousiast een hand en verteld dat hij in het voorjaar ook de Camino gelopen heeft vanaf Vezelay. Hij heeft kennissen bij zich uit Canada en die maken foto’s van ons in wisselende samenstelling. De man is duidelijk nog erg vol van zijn tocht en zulke ontmoetingen zijn heel erg leuk. Hij biedt ook een slaapplaats aan in Tonnere maar we moeten nog verder vandaag. Prachtig door het glooiende landschap lopen we naar Chablis. We moesten even wachten bij de ‘mairie’ omdat ook deze siesta houdt tot 16.00 uur. Een medewerkster belde naar een pelgrimsonderkomen voor de nacht. Dit bleek het huis van de diaconessen te zijn waar ook zaaltjes van de kerk zijn voor cathegismus lessen ed. We worden hartelijk ontvangen maar het onderkomen is  een beetje versleten. De nonnen ook trouwens. Gelukkig zijn we alleen en hebben de keuken ed. dus voor onszelf. Het is niet goedkoop met 10€ p.p. We betalen 5€ p.p. extra voor de verwarming. Net als we geïnstalleerd zijn komt een andere non met enige klem vragen of we de verwarming niet te veel willen gebruiken omdat deze erg duur is. Nou ja, vraag er dan ook geen extra geld voor. Doen we dus lekker toch. Om 08.30 werd er weer op de deur geklopt. Angstig doen we de deur open om te vernemen wat we nu weer verkeerd hebben gedaan maar moeder overste vertelt dat de hoofdpoort dicht ging voor de nacht. Nu hadden wij toch geen wilde plannen meer maar stappers en nachtbrakers moeten een ander onderkomen zoeken in Chablis.

Menu: Pangroente met cordon-bleu en aardappelrozetjes. Gemengde vruchten uit blik na.

Van Chablis naar Vermenton

Vanochtend slapen we uit in ons lekker warme onderkomen. Wat zal dat een stroom gekost hebben!.  Met prachtig weer lopen we het relatief korte stukje naar Vermenton. We lopen niet via Auxerre omdat dit flink omlopen betekend. We zijn geen toeristen maar pelgims. De camping van Vermenton ligt aan een meer en is mooi van opzet. Van de eigenaar krijgen we weer stoeltjes te leen. Als je er om vraagt krijg je bijna bij iedere camping stoeltjes te leen. We staan er zelf versteld van dat we na 22 dagen nog geen dip-dagen gehad hebben. Iedere morgen hebben we er weer zin in. Het goede weer speelt ook mee maar het feit dat we top-getraind aan deze tocht begonnen zorgt ervoor dat we optimaal kunnen genieten van alles zonder vermoeid te zijn of te worden. Langs het meertje staan bankjes en daar genieten we van de zonsondergang. Blijkbaar kan romantiek ook bij het pelgrimsleven.

Menu: Tortellini met rode saus en toetje na. Natuurlijk begeleid door een flesje Chablis.

Van Vermenton naar Vezelay.

Ondanks dat het ’s nachts niet meer vriest is het ’s ochtends toch wel ‘chillen’ bij het inpakken van de tent. Als je eenmaal loopt krijg je het wel warm, maar zo uit je warme slaapzak in de ochtendkou is geen pretje. We lopen eerst een stukje over de N6 die veel te druk is maar ons wel snel weer op de route brengt. We lopen nu uren door kale landerijen en hele stille weggetjes naar ‘le Vaudonjon’. Het is ongelofelijk dat er op deze grond, die grotendeels uit rotsen bestaat ipv aarde, iets wil groeien. Het laatste stuk is erg stijl en oneffen. De kar kan hier niet zonder schade overheen zodat we besluiten het laatste stuk naar Vezelay over het asfalt te lopen. We willen perse het laatste stukje de route lopen om het zicht op Vezelay te hebben wat pelgrims al 1500 jaar de weg heeft gewezen. Vezelay is een heel belangrijke plaats op het pelgrimspad omdat dit een officieuze startplaats is naar Santiago. Vezelay is ook de startplaats van de 2^e en 3^e kruistocht naar Jerusalem geweest. Wat een geweldig gezicht moet dit zijn geweest die tienduizenden geharnaste ridders op de flanken van de berg. We beseffen ons echter ook dat wat erg historisch is natuurlijk ook erg toeristisch moet zijn. Toch voelen we ons echte pelgrims als we kilometers voor ons de kathedraal van Vezelay op de bergtop zien liggen. Een kathedraal speciaal gebouwd voor pelgrims. Nu is een pelgrimstocht een soort boetedoening voor je zonden en de compostelana die je aan het einde ontvangt een soort aflaat. Dat we moeten boeten beseffen we als we de berg van Vezelay beklimmen naar de kerk. Nog niet eerder moesten we zo stijl klimmen. Volledig doorgezweten lopen we het kerkplein ook waar ook de toeristen per touringcar arriveren. De gids wijst ons aan en verteld aan de japanse toeristen dat wij een soort relieken uit de oudheid zijn die iets aan het doen zijn waar men tegenwoordig touringcars voor heeft uitgevonden. De japanners knikken en maken ‘pictures’ voor thuis. In de toeristenshop kopen we twee metalen schelpen van Saint-Jacques. De eigenaar is oud en super sacherijnig. We worden toch nog twee keer aangesproken door mensen die ook delen van de route hebben gelopen. De kerk is prachtig maar voor echte pelgrims is geen plaatsje ingeruimd. We krijgen ons stempel bij de infostand-medewerkster die laat merken totaal geen affiniteit met pelgrims te hebben en zonder ook maar even in ons paspoort te kijken een stempel zet. Er zit naast de kerk een klooster waar een aantal jonge nonnen aan het werk zijn. We kunnen ons niet voorstellen dat zij ook wel vaak het gevoel moeten hebben een toeristische attractie te zijn. De camping ligt vlak buiten Vezelay waar we een mooi en niet duur plaatsje bemachtigen. Vandaag was de dagtemperatuur ook weer warmer en we hopen dat deze trend zicht doorzet. Kunnen we tot Nevers blijven camperen.

Menu: Chili con carne met perzikken uit blik als toetje. Nee, vandaag geen wijn, we zijn geen alcoholisten.

Van Vezelay naar Tannay

We lopen vanuit de camping richting Nuars. Het bospad laten we even voor wat het is en lopen prachtig over smalle weggetjes. We horen een aantal keer de toeter van bakkersauto en zien mensen met stokbroden lopen maar als wij arriveren is de bakker net weer weg. We zingen het kinderliedje: ‘de toeter van de bakker doet toet toet toet’ maar voorlopig hebben we nog geen brood. In het stadje Champagne lunchen we en even later lopen we Tannay binnen. In de kroeg krijgen we te horen dat camping al een aantal jaar failliet is maar dat er nog een camping is 2km verder. We lopen langs een bakker en tijdens het afrekenen van brood en banket verteld deze ons dat ook die camping gesloten is. De bakker is erg aardig en wijst ons de weg naar het stadspark en vult onze jerrycan. In het park hebben we een prachtig plekje en slepen een ijzeren bankje naar onze tent om lekker te kunnen zitten. We zijn nog maar net geïnstalleerd of een klasje schoolkinderen komt met de meester gymen op het veldje voor onze tent. Gratis voorstelling en wij zitten op de eerste rang. Later komen ook de dames van de naschoolse opvang met de kinderen daar spelen.

Menu: Tagliatelli met zalm en witte botersaus. Wijntje voor de afdronk.

Van Tannay naar Varzy.

Het was heel rustig in het park deze ochtend. We lopen over de heuvels naar Varzy. Wat een ontspannen dagje leek te gaan worden is toch nog flink klimmen en dalen. In Varzy is alles weer in Siesta dus lopen we eerst naar de camping. Deze is heel eenvoudig en er is een speciale pelgrims refugio. Dit is de eerste refugio die we zien. Met een prijs van 2,50€ p.p. is het niet duur ook. We besluiten toch om in de tent te slapen omdat de refugio pas om 17.30 uur opengaat. Om 16.00 uur loopt Peter 2km heen en weer naar dorp om boodschappen te doen. Met de kar als boodschappenwagentje hoeft je niet te sjouwen.

Menu: Aardappelpuree met erwten en 2 hamburgers en toetje na. Geen wijn maar bier vandaag.

Van Varzy naar Rond de la Reserve

We nemen vanuit Varzy de N151 die eigenlijk weer te druk is maar we moeten vandaag ongeveer 35km lopen en dat haal je niet over bospaden. Na Chateauneuf ontmoeten we 2 engelsen die aan hun huis aan het klussen zijn en alles willen weten over het pelgrimspad wat (blijkbaar) voor hun huis langsloopt. We lopen langs een wijnboerderij die de naam: wijn van Saint-Jacques heeft. We maken grapjes tegen elkaar dat die wijnboer iedere pelgrim een glas wijn moet geven met zo’n naam. Bij Chasnay zoeken we een mooi plekje om te lunchen wat we vinden voor het dorpshuis. Terwijl we zitten te eten komen er allerlei auto’s aangereden met mensen die blijkbaar in de wijnoogst gewerkt hebben en in het dorpshuis komen eten. Er komt een vrouw op ons aflopen met een fles wijn en twee glazen. Ze verteld dat ze hebben gewerkt in de wijngaarden van de wijnboerderij Saint-Jacques en of wij deze wijn willen proeven. Kijk dat is nu leuk. Een kwartiertje later arriveren nog meer mensen en er komt een donkere man op ons aflopen die verteld dat hij de wijnboer van Saint-Jacques is en of we een glas wijn van hem willen. We vertellen dat we dat al gehad hebben maar we krijgen er nog één. Enigszins aangeschoten vervolgen we onze weg. De wijn was erg jong en scherp. We lopen naar Murlin waar we alvast onze jerrycan vullen omdat we bang zijn dat op onze overnachtingsplaats in het bos geen water is. We moeten nog 5km door het bos en het begint te regenen. De poncho’s hadden we in de kar opgeborgen omdat we geen regen verwachten. Dat wordt dus de kar uitpakken. In de abri op Rond de la Reserve zaten nog twee andere stellen met kinderen te schuilen maar die vertrokken gelukkig snel. Je kunt niet slapen in de abri maar het is een prima eet- en schuilplaats.

Menu: Noodmaaltijd van couscous met tomatensaus en groenten uit blik en sardines.

Van  Rond de la Reserve naar Nevers

Het is een onrustige nacht geweest. Tot middernacht is het een komen en gaan van auto’s die allerlei afspraakjes hebben midden in het bos. Alles verloopt in een geheimzinnige sfeer en we vermoeden dat er allerlei zaken gebeuren die niet bij daglicht kunnen. Erg leuk is een auto die bij onze tent stopt, het raampje wordt opengedraaid, en een fransman roept ‘welterusten’. Het regent de hele nacht en omdat de tent onder de bomen staat vallen er grote druppels op de tent. Rond 8 uur wordt het droog en ontbijten we in de abri. Vandaag lopen we door de bossen van Raveau. We lopen over de smalle weggetjes naar Varennes en laten de route verder voor wat hij is. Tot aan Nevers is het landschap redelijk vlak en we willen proberen vandaag Nevers te halen. Het is tot 13.00 uur mistig en miezerig weer wat ook wel weer mooie plaatjes oplevert van landerijen en koeien die in de mist staan. Om 13.00 uur breekt de zon door en bij het binnenlopen van Nevers besluiten we onze laatste 2 dagen op de camping van Nevers door te brengen. Dit komt goed uit omdat we in de stad horen dat er geen jeugdherberg is en het prijslijstje van de hotels wat we krijgen maakt ons niet blij. Daar krijgen we geen spijt van. Op de (Nederlandse) camping zoeken we een prachtig plekje met uitzicht op de stad. In het duurste hotel van Nevers heb je niet zo’n uitzicht. Aan de waterkant drinken we een fles wijn op onze geslaagde tocht. Blijkbaar wordt het goede tot het laatst bewaard want nog nooit hebben we zo’n lekkere wijn gedronken. Een afdronk die een beetje naar de cherry toegaat.

Menu: couscous met een hele kip in tomatensaus. Chocoladetoetjes na. Dit is eigenlijk een noodmaaltijd maar weggooien is zonde.

Naschrift:

[Peter] Alles aan onze tocht is mij meegevallen. Lichamelijk vond ik het niet te zwaar en problemen heb ik dan ook niet gehad. Ik was wel bang voor dip-dagen waarin je lichaam en geest zouden  protesteren tegen het iedere dag weer lopen. Dit was totaal niet het geval, iedere dag had ik er weer zin in. Het enige wat me een een beetje begon tegen te staan was het ochtend ritueel van het inpakken van alle spullen. Zeker de wandelkar moest nauwkeurig worden ingepakt voor een goede gewichtsverdeling. Dit koste zeken een uur, alles bij elkaar. Graag had ik in Nevers nog verder gelopen richt Santiago maar we hebben nu eenmaal de beslissing genomen de route in drie stukken te doen. Het 24 uur per dag samenzijn heeft geen onvertogen woord opgeleverd. Het lijkt wel of de eenvoudige dagbesteding een soort rust en harmonie geeft die ook voor je relatie positief is. Ik had gelezen in verslagen dat je na een aantal weken uitgepraat raakt tegen elkaar. Deze ervaring heb ik totaal niet. Iedere dag zit weer vol met belevenissen en nieuwe indrukken, nieuwe ontmoetingen, landschappen en probleempjes.

De terugreis deden we met de interliner bus vanuit Dijon. Zeker een aanrader omdat je bijna rechtstreeks weer terug naar NL gaat voor een lage prijs.

Ultreya e Suseya
"Westwaarts en Houdt vol"

[Lies]

Het was voor mij ook een hele bijzondere ervaring, ik wilde daarom ook nog niet naar huis. Normaal ben ik blij dat ik na 2 weken vakantie naar huis mag. Het leven is zo anders als je loopt. Ik heb enorm genoten van de rust. Vaak kwam je niemand tegen en hoorde je de vogels fluiten. Geen auto’s die voorbij kwamen. De geur van de natuur, je beleeft het pas echt allemaal als je door het landschap loopt. Het viel me op dat de mensen in Frankrijk erg behulpzaam en aardig zijn. Het 4 weken samenzijn was heerlijk, we kletsten heel de dag en beleefde leuke en romantische dingen. We hadden het best druk met onze tocht maar ik heb er met volle teugen van genoten. We kenden gelukkig geen grote problemen, hadden het weer mee en alles liep op rolletjes. We waren goed voorbereid en als er probleempjes zich aandiende vonden we een oplossing.

Ik heb nu al zin om aan het 2^e stuk van de pelgrimstocht te beginnen.