Etappe 3: Van Nevers naar Pamplona

We starten met de derde etappe van het pelgrimspad naar Santiago. Met de Eurolines bus reizen we van Breda naar Dijon. We hadden verwacht geen oog dicht te doen in de bus maar dat viel mee. We hadden ruime zitplaatsen en konden dus een beetje verzitten. Het werden wel hazeslaapjes, maar we voelden ons vanochtend redelijk fit. Onze trein in Dijon vertrok om 06.08 en de bus reed om 06.05 het stationsplein op. De gendarmerie had het nodig gevonden de inzittenden uitvoerig te controleren. Wij dus ook. We dachten dat we dat nooit meer zouden redden maar het stationpersoneel werkte snel en behulpzaam. Toen we de wandelkar in de wagon zetten gingen de deuren achter ons dicht en vertrok de trein. We waren dus al om 08.30 uur in Nevers. Op de site van de NL refugio hadden we gelezen dat er ook een refugio was in Hugon. Die ligt 25km buiten Nevers. Omdat we zo lekker vroeg waren gingen we daar dus voor. We liepen Nevers uit over de Loirebrug. Direct liepen we fout omdat je eerst de autoweg moet volgen. Het voetpad loopt 500m verder dood. We liepen ongeveer 5km langs de Loire. Mooi pad met aan de kanten heel veel wilde bramen. Dit is een heerlijk fruittoetje maar krijg het maar weer van je vingers.. Bij Guetin loopt het Loirekanaal als een soort aquaduct hoog over de Loire. Heel bijzonder. Tip: hier kun je ideaal wildkamperen. Aan de waterkant  picknickbanken en een restaurant vlakbij. We gingen rechts langs het canal d'alimentation richting Apremont-sur-Allier. Dit is een schilderachtig stadje waar vandaag [zaterdag dus] meerdere bruidjes hun trouwreportage aan het maken waren. We hadden dus besloten om naar Hugon te lopen voor de refugio. Je raad het al: geen refugio. Het gemeentehuis is za/zo dicht dus geen sleutel. We staan nu met ons tentje naast de kerk op het gras. Als pelgrims moet dit kunnen. Menu: macaroni met spagettisaus en blauwe kaas en verse garnalen.  Redelijk eten toch voor een noodmaaltijd!!

We werden al vroeg gewekt door de haan. Hij had zijn volume op maximaal staan. Even later begonnen de kerkklokken weer aan hun dagelijkse klankenspel. Terwijl we koffie aan het zetten zijn komt de plaatselijke wielertour voorbij. Inclusief geluidswagen en volgwagens. De club zat nog bij elkaar dus we weten niet wie er gewonnen heeft. We lopen de doorgaande weg op naar Sancoins. Een leuk plaatsje met winkels ed. Het is zondag dus veel is dicht. Gelukkig was de bakker open. We besluiten langs het kanaal van Berry te lopen. Helaas is het pad niet lekker voor de wandelkar. Omdat we naar de Nederlandse refugio willen lopen we vandaag niet ver. We staan dus ook voor 14:00 uur al voor de deur. Gelukkig mogen we al binnen. We worden gastvrij onthaald door het beheerdersechtpaar. Net na de koffie komen er nog drie Nederlanderlandse fietsers langs die op de terugweg van Lourdes zijn. Het werd nog heel gezellig tijdens het uitwisselen van de ervaringen. De beheerder schonk een glaasje wijn en we aten lekker buiten onder de veranda. Met uitzicht over de bossen en weilanden zitten we nog lang buiten. Menu,couscous met sardines en pakje tomatensoep en erwten.

We werden hartelijk uitgezwaaid door het beheerdersechtpaar. De fietsers waren net voor ons vertrokken. Hevig slingerend met hun zware fietsen trapten ze richting Augy. Een van hen kwam nog met fiets en al in de bosjes terecht omdat hij het niet meer hield. We lopen over de d951. Dit is een saaie weg maar het alternatief is een grote omweg door bossen en velden en dat willen we de kar en onszelf niet aandoen. We hadden vanochtend niet meer voldoende brood voor het ontbijt maar toen de bakker in Bessais-le-Fromental ook dicht bleek werd het kritisch. We lopen door naar Charenton-du-Cher met hevig knorrende magen. Een beetje afvallen is niet erg maar dit is meer verhongeren. Toen we rond 12 uur in Charenton aankomen is de bakker gelukkig nog open. We waren bang dat deze ook na 12 uur siësta zou houden. We eten op het dorpsplein. Over de d951 lopen we verder naar st. Amand. In het centrum staat op iedere hoek een grote reclame van de intermarche. Op de kaart blijk die nog 5km buiten het centrum te liggen. Net toen we dachten weer couscous met sardientjes te moeten eten werden we geroepen door een oude man met rugzak. Hij vertelde met zijn vrouw uit Nieuw-Zeeland te komen en vanaf Vezelay te lopen. We schatten het stel rond de 70 en als ze vertellen vandaag ook 30km gelopen te hebben zijn we helemaal onder de indruk. Ze hadden net een hotelletje geboekt en wisten in het centrum ook een supermarkt. Daar slaan we even flink in. Menu: gemengde groente in tomatensaus op een bedje van macaroni met hamburger. Flesje alcoholhoudend druivensap bij.

De ochtend begon met stralende zon. Het voelde gelijk al warm aan. De tent was van binnen en buiten kletsnet. Alsof het geregend had. We lopen over het kanaal van Berry naar Orval. De route is prachtig door het zacht glooiende landschap. Na 18km eten we in Loye-sur-Arnon. We hebben net onze boterhammen op of daar komt de oude Nieuw-Zeelander om de hoek, gevolgd door zijn vrouw. Beide zijn bijna 70 en laten zich door kunstheupen en ander lichamelijk ongemak niet tegenhouden de camino te lopen. We kletsen bijna een uurtje maar zij blijven de  nacht in de refugio terwijl wij door willen naar la Chatelet. De laatste 8 km gaan weer langs de d951 maar gelukkig is deze hier niet zo druk als gisteren. In Chatelet vinden we snel de supermarkt. We kopen eten voor de avondmaaltijd en gaan op zoek naar een plekje om wild te kamperen. Dit lukt echter niet. Er zijn geen mooie grasveldjes en toen we bij de brandweer wilden gaan staan kregen we geen toestemming. Bij de kerk in het centrum staat een bordje dat er 'vipers' zijn dus dat is ook al niet erg aanlokkelijk.  Gelukkig staat bovenop de heuvel nog een kerk met een mooi grasveldje ernaast waar we onze tent neerzetten. Net voor de kerk komt ons nog een pelgrim tegemoet die terugkomt uit Santiago. Al 5 maanden is hij onderweg. Hij neemt zijn hoed voor ons af maar wij hadden dat liever voor hem gedaan. Menu: 3 soorten worst met zuurkool en krielaardappels. (uit blik).

We hebben een rustige nacht onder de zoom van de kerk. Geen hanen of ander ongedierte hielden ons wakker. We stonden om 06:30 uur op omdat we een warme dag verwachten. Het karige ontbijt bestaat roomsoesjes in chocoladesaus met als hoofdgerecht couscous tabule en sinasappelsap. Wildkamperen valt niet mee. Als we weglopen hangt de grondmist nog over de weilanden. We lopen naar Chateaumeillant waar we brood kopen met koekie. Onze route loopt over de D26. We zijn ongerust dat deze weg veel te druk zal zijn voor wandelaars maar dat valt alles mee. Sommige wegen zijn uitgegroeid tot drukke verbindingswegen tussen steden terwijl andere smal en rustig gebleven zijn. We lopen via Urciers en Feusines naar onze camping. Het wordt de hoogste tijd want het begint onplezierig warm te worden. Al om 13:00 uur lopen we St. Severe-sur-Indre binnen. De camping is zo klein dat we er in eerste instantie voorbij lopen. Het blijkt een prima plekje met wasbakken en douches. Al snel hangt de waslijn vol en zitten wij aan de koffie. De campingbaas laat zijn gezicht niet zien dus de kosten vallen mee. Menu: Tagiatella met verse zalm en kaassaus, Tiramisu na

De Wekker gaat weer om 06:30 omdat er weer 30 graden is opgegeven. Nadat we de tent hebben opgevouwen en de kar ingepakt zijn we de telefoon kwijt. Na enig zoeken voelen we in de opgevouwen tent een bobbel. Dus tent uitpakken  - ritsen open - alles weer inpakken. Handig hoor. We lopen vandaag mooi door het zacht glooiende landschap maar in de verte zien we de heuvels toch al hoger worden. We lopen een stuk over de d26 en daarna over de d920. Een vrachtwagenchauffeur is zo overtuigd van het feit dat de weg zijn eigendom is dat hij ons met veel armgebaren in de berm drukt. Dit gebeurd eigenlijk nooit. De laatste 7km stijgt de weg naar het dorpje in een stuk door. We moeten nog wel een beetje wennen aan dat klimmen en dalen. Vanaf nu zal dat wel een vast item blijven. Voor het dorpje le Chene staan langs de weg al borden met camping. We zijn er helemaal klaar voor. Bij de camping is een restaurant. Daar verteld men ons dat de camping is opgeheven. Wat nu. Men probeert ons naar een camping 10km verder te sturen maar daar hebben we geen zin in en bovendien is die buiten de route. Gelukkig doen Fransen niet snel iets weg dus staan we nu op een vervallen camping wild te kamperen. De laatste bezoeker heeft er jaren geleden het afwasmiddel nog laten staan. Menu: couscous met nasikruiden, maïs en tonijn.

De route begon Met een afdaling van 10km richting Glenic. Daar is ook een mooi kampeerterreintje aan de waterkant, waarschijnlijk wel zonder douches. We lopen  van Glenic naar Gueret over de D940. Dat gaat wel snel maar de weg is eigenlijk te druk. Het is erg bewolkt en regen dreigt. We eten in Gueret. Een grote stad waar alles te koop is. Hier breekt de zon al zo nu en dan door om later volop te gaan schijnen. Na Gueret krijgen we een serieuze heuvel van 690 meter voor onze kiezen. Niet zozeer de hoogte alswel het stijgingspercentage doet ons flink zweten. Via Montaigut-le-Blanc lopen we zonder veel hoogteverschillen naar Benevent l'abbaye. De route zou 30km moeten zijn maar blijkt veel langer. We besluiten door te lopen omdat we ons goed voelen en morgen weer 30km gepland staat om de volgende camping te kunnen bereiken. Achteraf blijkt de route zelfs 43km te zijn. We melden ons in Benevent bij de VVV. Hier stuurt men ons naar de apotheek voor de sleutel van de refugio. Bij de apotheek krijgen we een stempel in onze pelgrimspaspoorten en mogen 6€ pp afdragen. De refugio is eenvoudig maar goed en van alles voorzien. Er zit al een Belgisch echtpaar van rond de 60 die vanaf Vezelay naar Jean-Pied-De-Port lopen. We doen inkopen in het dorp en praten gezellig een paar uur met de Belgen. Zijn hebben tips en goede raad voor ons en wij voor hen. Zo is het snel laat. Menu: bruine linzen met rookworst en gemengde groente. Toetje en wijntje na.

Onze Belgische medereizigers waren vroeg in de weer. Om 06:00 uur waren de batterijen blijkbaar al weer voldoende opgeladen. Rond 07:00 uur eten we gezamenlijk waarna wij ze uitzwaaien. Wij lopen ook niet veel na 8'en weg uit Benevent richting Marsac. We snijden de omweg naar Limoges af door via Reix te lopen. Eigenlijk komen we helemaal  geen grote plaatsjes tegen en lopen heerlijk rustig. In les Billanges stonden heel veel bordjes met refugio erop. Even bekeken maar de eigenaar, hoewel heel vriendelijk, moet nog wel wat werk verrichten om eea een beetje aantrekkelijk te maken. We besluiten om door te lopen naar de camping Pont du Dognon bij le Reisseix. Een prima camping waar we lekker uitrusten. De afstand van gisteren zit nog een beetje in onze benen. Menu: macaroni kaassaus met tonijn met nicoise (groente).

We lopen vandaag minder km omdat we een hierdoor een soort rustdagen incalculeren zonder de hele dag op een stille camping te hoeven staan. Vanaf de camping lopen we over de pont du Dognon. Een oude brug over de rivier le Dognon met eronder de restanten van een nog oudere brug. Via de d5 lopen we naar le Chatelet-en-Dognon. Een klein plaatsje met verrassend veel horeca. Het begint op te vallen dat pelgrims bekender zijn in deze streek omdat het plaatselijke hotel zelfs een bord buiten heeft staan met 'pelgrims welkom'. In de verte zien we de regen al aankomen en al snel krijgen we een bui. Verder over de d19 komen we al snel aan in st Leonard-le-Noblat. Een middelgrote stad met twee supermarkten. We doen inkopen en slaan onze tent op aan de waterkant op een mooie camping. Het weer lijkt op te knappen maar later op de middag gaat het weer regenen. Gelukkig is er een zaaltje bij de receptie zelfs met een tv. Menu: canneloni in rode saus en karameltoetjes. Banaantje na en natuurlijk hebben we ook weer een streekwijntje gekocht.

Het is 's nachts nog niet koud. Toch zijn we blij met onze poolslaapzakken al moeten we wel eens afkoelen 's nachts. Vandaag lopen we naar Solignac. We lopen binnendoor naar Eyjeaux. Hoewel het nog steeds heuvelachtig is worden de klimmetjes gemener en steiler. We eten in Boisseuil. Een klein plaatsje zonder voorzieningen. Al snel lopen we Solignac binnen. Bij de rand zien we de grote gotische kerk al. In Solignac is volgens het boekje van de gr654 een camping. De Belgen hadden een andere gids en daar stond de camping ook in. Het begint eentonig te worden maar ook hier is de camping opgedoekt. We zitten in het oude camping gebouwtje terwijl er een paard op het gras loopt. Dat wordt samen delen dus. Helaas gebeurd dit de laatste week een beetje teveel om leuk te blijven. De huidige eigenaar van het terrein is heel vriendelijk. We mogen alles gebruiken en op een douche na is alles er ook. De hele familie komt 's avonds nog even kijken naar die vreemdelingen die helemaal lopend zijn gestrand op hun paardenweitje. We krijgen een vervelend sms'tje over een tante die overleden is. Zo wordt je weer even bepaald bij de eindigheid van het leven. Een element van bezinning wat past bij het pelgrim zijn. Wij allen gaan de weg die eens zal eindigen. Als pelgrim leer je daar bij stil te staan en dankbaar te zijn met wat je heb of wat je krijgt in plaats van met grote vaart door te denderen naar de toekomst. In Frankrijk merkt je dit heel goed. Hoe groter de stad, hoe meer de

 mensen gestresst zijn en haast hebben. Er wordt hard gereden en tijd is geld. Op het platteland gaat alles rustig en heeft men tijd voor een praatje. De vraag is maar wie gelukkiger is. Het leven op het platteland is eenvoudig en men lijkt gelukkiger met wat men heeft, al liggen romantiek en stille armoede dicht bij elkaar. Menu: Paella met kip en vis. Geen toetje maar een wijntje.

We ontbijten onder het afdak van het tuinhuis. Vandaag lopen we maar 17km omdat we verderop geen camping meer hebben. We beginnen met een paar km klimmen tot Boissac. We zien rechts van ons de grote stad Limoges liggen in het dal. Blijkbaar zitten we best hoog. We lopen via Journac in een paar uurtjes naar Nexon. We doen inkopen in het centrum en net buiten het centrum ligt onze camping al. Het zit mee vandaag, de camping bestaat nog! Gelegen aan het 'etang de la Lande' kun je er zwemmen en prima vertoeven. Menu: hele kip met witte bonen in tomatensaus. Toen we de kip ophadden hoefden we eigenlijk al geen bonen meer en het toetje hebben we ook maar laten staan tot morgenochtend.

Ondanks de voorspelde regen begint de dag met zon. We lopen via Lastours naar la Gare. In la Gare eten we. Er zijn zelfs twee kleine winkeltjes. We lopen langs de spoorlijn naar st. Pierre-de-Frugie. Hier verlaten we de route om naar de refugio in ste. Marie-de-Frugie te kunnen. Achter het klooster zit men te lunchen. We worden gelijk geholpen. Het klooster is oud en alles straalt generaties van religieus leven uit. We mogen niet koken maar avondeten en ontbijt worden verzorgd. De ontvangst is niet erg hartelijk. In het gastenboek staan andere ervaringen maar wij kunnen die niet delen. We eten 's avonds gezamenlijk. Er zijn drie Franse lopers en de Belgen die wij al eerder waren tegengekomen. Het menu is tonijnsalade en tortellini in rode saus. Vruchten uit blik toe. Helaas geen maaltijd  die we op de camping niet kunnen maken.

Het ontbijt in het convent was erg eenvoudig. Brood met jam en een papschaaltje met koffie. Het eerste plaatsje 'la Coquille' ligt maar een paar km van het klooster. We proberen vrijdag om Perigueux te bereiken. Peters rechterschoen geeft problemen. Er is een scheurtje in de zool gekomen en het ziet er niet naar uit dat we daar Pamplona mee gaan halen. De route vandaag is opvallend vlak. Om 11:00 begint het te regenen. We de hopen dat het  een buitje zal zijn maar terwijl het schrijven dit verslag regent het nog steeds. Omdat het zo vlak is besluiten we de camping voorbij te gaan en naar de camping in Brantome te lopen. We zijn al aardig doorregent als we na 42km bij de camping aankomen.  Achter de receptie staat een witte partytent vol met tafels en stoelen. Die mogen we gebruiken. We schuiven de tafels en stoelen een beetje aan de kant en hebben een prachtig plekje om de avond droog door te brengen. Er komt ook nog een Engels stel op de fiets aan die gezellig de avond met ons delen in de kleine partytent. Menu:tomatensoep vooraf met couscous taboulle met tonijn in groente.

De hele nacht regent en waait het. Lies kan er slecht van slapen terwijl we toch moe genoeg zouden moeten zijn. Als we wakker worden is het droog. We sjouwen alles om 07:00 naar de partytent waar we ontbijten. Als we weglopen gaat het alweer miezeren. Het stadje Brantome is erg leuk en zeker een bezoek waard maar in de regen ziet alles er toch heel anders uit. We lopen de stad uit over de D939. Deze weg is veel te druk. Na een paar km kunnen we naar een binnendoorweggetje maar dan moeten we een paar honderd meter over een bospad. Normaal geen probleem maar door de overvloedige regen zijn onze schoenen binnen de kortste keren modderbonken en lopen de wielen van de kar aan. Het is echt van die plakmodder waar ze potten van bakken. Als we het verhardde weggetje oplopen ligt bij de eerste boerderij een tuinslang buiten. We wassen alles schoon en laten de boer met de bonken modder zitten. Je mag niets meenemen uit het bos nietwaar. Na een paar uur lopen komen we in Peychey. Het regent nog steeds dus eten we in een bushokje. Onderweg hebben we veel Mc Donalds bekers in de berm zien liggen. Als Peter op de GPS kijkt of er een Mc in de buurt zit blijken we er heen te kunnen lopen met een kleine omweg. Dus stoppen we het brood weer in de tas en gaan op weg. Dit blijkt een gouden greep. De Mc ligt op een winkelboulevard waar we om te beginnen naar de Lidl gaan. In de Lidl ontmoeten we Nederlanders die ons helpen met vinden van een schoenmaker. Deze ziet in een oogopslag dat de schoenen van Peter niet meer te repareren zijn. Gelukkig is er ook een 'intersport' zaak op het terrein waar we een paar lage outdoorschoenen voor Peter kopen. Hij zal zijn kisten verslijten tot ze uit elkaar vallen maar daarna wil hij proberen op de outdoorschoenen de tocht uit te lopen. We zullen zien. Natuurlijk trakteren we onszelf op een maaltijd bij de Mc. Na 2 weken pasta of couscous een delicatesse. We lopen Perigueux in. Een echte grote stad met files waar men vecht voor iedere meter. Het is spitsuur dus dan weet je het wel. Mbv de GPS vinden we de jeugdherberg vrij gemakkelijk. Net als we onze regenkleding staan uit te doen komt een beheerder vertellen dat de jeugdherberg niet meer bestaat. Het leven van een pelgrim is vol verassingen. Gelukkig weet hij een diaconessenhuis waar we kunnen overnachten. Kleding weer aan en 2km verder worden we in een oud pand heel vriendelijk ontvangen. Peter voelt zich gelijk thuis, dat is logisch omdat hij in een diaconessenhuis geboren is. De kamer is modern en van alle luxe voorzien. Het regent nog steeds maar wij zitten binnen en genieten van een kopje koffie. Het was een drukke dag maar alles is gelukt en dat maakt een pelgrim blij. Overig€: 60 (lage outdoorschoenen),1,60 gasbusje

Het weerbericht geeft de komende vier dagen regen aan. We besluiten om een dagje extra in Perigueux te blijven, onze eerste rustdag. We slapen eerst maar eens uit, tenslotte hebben we vakantie. We eten in het centrum en bezoeken de kathedraal. De organist is aan het oefenen en daar luisteren we een poosje naar. Het middeleeuwse centrum is heel mooi en vol met winkeltjes die je normaal niet zo snel ziet. Voor de kerk is ook nog een schoenmaker. We bezoeken het museum voor kunst en cultuur. Het museum heeft geen leidend thema en is een beetje van alles wat. Wel leuk om te doen. Er is ook nog een Romeins museum wat een meer gerichte collectie heeft. Menu: kebab met salade en friet.

Vandaag had de meteo regen opgegeven. Nog een dag in Perigueux blijven is geen optie dus wagen we het erop. Het is bewolkt maar droog als we de stad uitlopen. Heerlijk rustig want het is zondag. We krijgen direct al een stevige klim voor de kiezen. Dat zal het thema van de dag worden, stijl klimmen en weer stijl dalen. Krijg je stevige kuiten van zullen we maar denken. In Marsac-sur-Vern eten we in een bushokje omdat we nog geen zitgelegenheid zijn tegengekomen. We klimmen weer door naar Jaures. Het is ondertussen zonnig geworden en de temperatuur is prima. Vandaar is het nog maar een paar km naar Villamblard. Er staan genoeg aanwijzers naar de camping die 1km buiten het dorp ligt. Als we de camping oplopen vertelt een dame ons dat de camping gesloten is. We hebben blijkbaar een houding van 'tot hiet toe en niet verder' wat haar doet besluiten de camping voor ons te openen. Ze maakt een douche en wc schoon en we staan mooi op het gazon. Het douchen is echter met ijsblokjeswater maar dat is goed voor je huid (zeggen ze). Net als we de koffie ophebben gaat het regenen. Ons avontuur voor vandaag eindigt dus om 20:00 uur in de tent. Gek genoeg slapen we direct, 't zal we door onze gezonde hobby komen. Menu: champignonsoep vooraf. Macaroni met tomatensaus met tonijn en groenten.

Als we wakker worden klettert de regen op onze tent. Geen lekker geluid als je eigenlijk wilt gaan lopen. We passen de bekende truc toe van het toiletgebouwtje. Daar eten we en pakken we onze tent in. We lopen  weg in regenkleding. Bij het uitlopen van Villamblard lopen we nog even langs de boulangerie. De route vandaag is verassend vlak. Het is opvallend hoe dit van dag tot dag verschilt. Ook opvallend is dat we de laatste paar honderd kilometers eigenlijk geen akkerbouw meer gezien hebben. Als er al iets met het land gedaan wordt zijn het boeren die er hun vleesvee op laten grazen. Nu zijn er weer wijngaarden al is de schaal niet te vergelijken met de Champagnestreek. We lopen de hele dag heel mooi over boswegen. Via Beleymas en Roqeupine komen we in Bosset. Het is pas 12:00 uur en ondanks dat je er prima wild kunt kamperen besluiten we door te lopen. Het is ondertussen droog geworden. We horen het geluid van vuurwerk, maar dat is een beetje ongewoon zo midden op de dag. We houden het op vogelverschrikkers. Als we dichterbij komen zien we toch echt vuurwerk. Blijkbaar een locale fabrikant die zijn nieuwe ontwerpen aan het uittesten is. Er staan mensen bij met schriften die blijkbaar hun ervaringen opschrijven, voor zover dat overdag al kan. We lopen door tot le Fleix. Midden in het dorp vinden we een wc en grasveldje maar wel midden tussen de wegen en geen privacy. Bij de Mairie vertelt men dat er geen refuge is maar wel een chambre 'd hotes. Het wordt dus de chambre. Een mooie kamer met heerlijke (warme) douche. We drinken een wijntje in de tuin. Menu: couscous met tonijn en groente. (we hebben nog geen inkopen kunnen doen dus het blijft noodeten).

Tot aan het einde van de straat worden we uitgezwaaid door het echtpaar van de chambre. Zo juist hebben we een prima ontbijt genoten met vers sinasappelsap croisants en geroosterd brood. We lopen eerst naar Sante Foy-la-Grande.  Daar doen we inkopen bij de superU. We lopen de hele dag tussen de wijngaarden door. Het lijkt wel of we de champagne streek opnieuw inlopen. Karren met zojuist geplukte druiven rijden af en aan. In de wijngaarden is evenwel veel minder bedrijvigheid dan we in andere streken gezien hebben. Het dreigt even te gaan regenen maar het blijft bij een paar spetters. We eten bij Caplong. Onderweg zien we zelfs al reclames langs de route staan voor een refugio. Na nog een flinke dip in het landschap lopen we Pellegrue binnen. Er is geen camping maar we hebben gehoord dat je boven de VVV kunt slapen. De VVV is gesloten dus Peter vraagt het even na bij de mairie. 1 minuut later komt hij naar buiten met de sleutel van het verblijf. Vandaag zit het blijkbaar mee. Een klein maar prima kamertje voor 4 personen met douche en kookgelegenheid. Het uitzicht is fantastisch op de stalen markhal uit het begin van de vorige eeuw. We doen inkopen in het stadje wat overigens heel gezellig (en toeristisch) is. Onder de markhal drinken we gezellig een wijntje. Na een dag lopen en zonder gegeten  te hebben valt zo'n flesje goed. Net als Lies alle bezoekers van de mairie begint na te roepen gaan we maar naar binnen voor een hap.  Menu: spaghetti met bolognesesaus en geraspte kaas plus 6 eieren. lekkel

Als we wakker worden schijnt de zon al. Zo mogen we het graag zien. Voor de refugio zijn marktkooplui bezig met het opzetten van hun kraampjes in en om de markhal. Gelukkig zijn er geen andere pelgrims gearriveerd. Dit is een beetje egoïstisch maar met z'n vieren is de refugio erg krap. We lopen bijna de hele dag door de wijnvelden. De druiven zijn hier van een veel zoeter soort dan voorheen merken we als we een trosje leasen. We lopen door st. Ferme. Hier staat een grote burgtachtige kerk. De kerken in deze streek kenmerken zich door een kale binnenkant zonder gebruik van kleuren of veel beelden. We lopen vlak langs Monsegur. Hier willen we later nog eens een bezoek brengen. Daarvoor ontbreekt nu de tijd. Via Coutures komen we in La Reole. Een  middelgrote stad met een grote kerk die weer kaal en kleurloos aandoet. We zetten ons tentje op aan de oever van de rivier. We staan mooi aan de waterkant met zicht op de stad. In het centrum doen we inkopen bij de Casino. Dat we honger hebben blijkt als we teruglopen en we de tassen bijna niet kunnen dragen. Menu: ratatouille met aardappelbolletjes en knakworstjes. Chocoladecreme met vruchtjes uit blik na.

We worden om 08:00 uur gewekt door een vrolijk zingende pelgrim die vertrekt. Er stond nog een pelgrim op de camping wiens vrouw iedere dag de camper verplaatst.  Op de camper staat 'Ultrea', de pegrimsgroet. Peter maakte een praatje met hem en noemde hem een 'pellegrine grand luxe'. Hij kon er gelukkig wel om lachen. Toen we wilde ontbijten kwam net de 2e pelgrim, die met de fiets op pad is, terug van de bakker in het centrum. Hij had 2 warme croisants en 2 warme broodjes voor ons meegenomen als presentje. Kijk zo begint pelgrimeren gewoon nog leuk te worden. We hebben ook nog een blikje ananasschijven en een fles chocolademelk. Ons ontbijt is dus stevig genoeg. Vandaag lopen we voornamelijk over de D12. Gelukkig is deze weg niet druk. Grote vrachtauto's kiezen blijkbaar een andere route. We lunchen in Auros. Als we Bazas binnenlopen willen we eerst even langs de Champion supermarkt. Die omweg hadden we ons kunnen besparen omdat deze pas om 15:00 uur weer open gaat. We willen geen uur wachten dus lopen we het centrum in dat gedomineerd wordt door een enorme basiliek. We bezichtigen de kerk en lopen naar de camping die 2km buiten het stadje is. Er is een voetpad van Bazas naar de camping maar dan moet je wel bekend zijn in het centrum. Om de een of andere reden hebben we vandaag 5km meer gelopen dan gepland. De GPS liegt namelijk niet. Menu: macaroni met ham en tomatensaus. Een beetje magertjes in vergelijking met gisteren maar kan niet altijd feest zijn.

Het heeft de hele nacht gestormd en geregend. Gelukkig hadden we de tent met een paar extra haringen vastgezet want het ging enorm tekeer. De regen kletterde zonder oponthoud op het tentdoek. Vanochtend bleek alles droog gebleven maar het vocht had wel alles klam gemaakt en daar kunnen BV. geprinte routes niet tegen. Toen we op wilde staan kwam er nog een buitje maar om 08:15 uur werd het droog. We lopen over de D932. Wat doen ze in Frankrijk als een weg te druk wordt?, simpel de bordjes met D-weg vervangen door N-weg. Verder nix, geen fiets of voetpaden/stroken. We lopen dus langs een te drukke te smalle weg. Tip: er loopt een oude spoorweg van Bazas naar Roquefort. Dit loopt veel beter. Wij weten dit niet dus lopen we tot Captieux waar volgens het boekje een gemeentezaal voor pelgrims moet zijn. Bij de mairie halen ze ons snel uit de waan. De zaal is er niet en heeft ook nooit bestaan. Wij naar het hotel in Captieux. Hier worden we bijzonder onvriendelijk te woord gestaan. In eerste instantie mogen we slapen voor 38 euro totaal, maar waar we bijstaan wordt dit veranderd in 45 euro PER PERSOON. Met daarbij de opmerking dat als het ons niet zint we maar 6km verder lopen naar het volgende hotel. Hier willen we dus niet verblijven. Terug bij de mairie verteld men ons dat 4km TERUG!! er een refuge is. Peter vraagt of ze willen bellen voor de beschikbaarheid. Er is niet alleen plaats maar men komt ons ook nog ophalen. Een half uur later verschijnt er een oude pick-up met erg vriendelijke dame. In rap frans kletsend brengt zij ons naar de refuge. Dit blijkt een prachtig gebouwtje te zijn op een groot landgoed. Wat een verschil in ontvangst. Voor verblijf en ontbijt betalen we 15 euro p.p. Zo lost alles zich weer op, alhoewel we er wel een beetje de ziekte in hebben dat de zojuist gelopen weg terugrijden. War later op de avond komt er nog een Duitse op de fiets. We praten tot het donker wordt. Met een glaasje wijn erbij wordt het nog erg gezellig in de refuge.   Menu: macaroni met tonijn en groenten in tomatensaus. (door alle gedoe hebben we weer geen inkopen kunnen doen.

We ontbijten lekker in de refuge. Er zijn zelfs verse eieren. We lopen we onder een bewolkte hemel. Het weer is erg onstabiel, het kan ieder moment gaan regenen. We nemen de 'chemin de fer' wat prima lopen is. Na Captieux volgen we de spoorbaan nog een km of 19 waarna we gedwongen worden de grote weg weer te volgen. Gelukkig is het vandaag zaterdag en rijden er geen vrachtauto's. Druk blijft het echter wel. Na 20km begint het te regenen. We lopen nog een km of zeven door in de regen alvorens we besluiten de refuge in Retjons te nemen ipv naar de camping te lopen. Dat halen we morgen, met hopelijk beter weer, wel weer in. De refuge is een leuk gebouwtje voor 3 pers. En voorzien van het nodige. Ook de Canadese van 73 komt even later aangelopen. We drinken een bakje koffie terwijl de regen maar doorgaat. Naast de refuge is een epicerie waar we nog een paar dingetjes kopen voor de (gemeenschappelijke) maaltijd. Menu:soep/couscous/ham/gemengde groente/rode wijn.

Met ze'n drieën ontbijten we. Wij zien de Canadese als een soort omaatje en willen haar een beetje helpen en verwennen. Dit vindt ze echter niet nodig. We lopen nog een stukje over de D932 maar op zondagochtend is deze gelukkig niet druk. We doen inkopen in Roquefort waarna we prachtig een km of 15 door het bos lopen. We moeten toch nog een stukje over de D932 om bij Mont-de-Marsan te kunnen komen. We willen een beetje weg van de snelweg maar dat eindigt in een stukje over een verlaten spoorbaan. Van dit soort gehobbel houdt onze wandelkar niet zo. Het is al enige uren dreigend in de lucht maar nu begint het toch te regenen. We lopen de camping op maar deze maakt een vervallen indruk. Er staan veel zigeuners en het sanitair ziet er niet uit. We besluiten door te lopen naar de refuge. Het is niet lastig deze te vinden, de route loopt langs de deur, maar het is wel lastig om de sleutel te krijgen. Hiervoor moet je doorlopen tot na de kapel. Bij huisnummer 14 ga je het tegenoverliggende steegje in. Rue Paul Haget. Aan het einde van dit steegje is links een huis met het naambordje: mw Subershicot.  's avonds hebben we in het centrum een poosje op een terrasje gezeten. Er was een boekenmarkt en het was gezellig druk. De restaurants in MdM gaan pas om 20:00 uur open. Dat trekken wij niet na een dag lopen. Gelukkig  was de afhaalpizzaria open. We hebben de grootste pizza (40cm) besteld die ze hadden en voor de deur op een bankje opgesmuld. Dat mag als je pelgrim ben. Menu: pizza vis

We staan vroeg op omdat we een lange dag voor de boeg hebben. Om 07:30 uur lopen we nog even langs de bakker. Het is druk in MdM. We lopen een stukje langs de N124 het stadje uit. Het is druk op de weg en er staat file. Er rijdt ons een auto voorbij die even verder in de berm gaat staan. Als we aan komen lopen stapt de bestuurder uit en applaudisseert. Hij vertelt dat hij zelf ook 2x de camino heeft gelopen. Uit de kofferbak van zijn auto haalt hij een reflecterend vestje. Hij wil perse dat Peter dit aantrekt. Het is erg 'dangereux' op de weg. We verlaten snel de N-weg en lopen naar Saint-Sever. In het leuke stadscentrum eten we. Terwijl we zitten te eten komt een man vragen of we de refuge zoeken. Nee, we willen doorlopen naar Hagetmau. We hebben op de kaart gezien dat vanaf Saint-Sever langzaamaan de Pyreneeën beginnen. We hebben vanaf Perigueux vlak gelopen. Dat went snel, maar nu gaat het dan toch beginnen. Dat valt vandaag gelukkig  nog erg mee. We lopen over heuveltjes naar Hagetmau. We vinden de camping snel. Omdat het dreigt te gaan regenen informeren we naar de refuge die op de camping zou moeten zijn. Het blijkt een soort bungalowtent te zijn. Op zich best aardig maar ledikanten zijn oud en de bedden vies en bevlekt. We besluiten ons eigen tentje ernaast op te zetten. Helaas zijn de winkels vandaag gesloten omdat het maandag is. We eten dus weer uit de kar. Menu: tarly met tomatensaus, cornedbeef en gemengde groenten.

We horen de hele nacht de regen op ons tentje. Het is grappig dat er verschillende soorten regen zijn. Kleine druppeltjes geven zachte tikjes terwijl dikke druppels die van bomen vallen harde scherpe tikken geven. Het is net een symfonie met harde en zachte passages. Soms een onverwachte trom. Vandaag komen we geen plaatsjes van betekenis tegen. Mooi lopen we door het glooiende landschap. De klimmetjes zijn gemeen vandaag. Stijl op en weer even stijl omlaag. In de buurt van Mesplede kijken we naar links en zien wat we al lang verwachtten. DE PYRENEEËN. De toppen hangen in de wolken. Hier gaan we de komende drie dagen naartoe EN overheen! Het is best een leuk idee dat je in Amsterdam start met het pelgrimspad en nu tegen de Pyreneeën aanloopt. In Orthez doen we inkopen bij de intermarchee en lopen naar de camping. We weten dat de camping tot 15/10 open is. Bij aankomst blijkt de camping en de refuge op de camping gesloten ivm wateroverlast. Daar zaten we nu net op te wachten na 35km. We regelen een jerrycan water en willen net onze tent opzetten als er een mw komt die ons wegstuurt. Ga maar naar de 'office du tourisme', daar regelen ze wel wat voor jullie. We hebben weinig keus en zonder veel commentaar vertrekken we weer. Bij het OdT geven ze ons de sleutel van een refuge 200m verder in de straat. Dit blijkt een prachtig nieuw gebouwtje gelegen in een soort kasteeltje. Dit maakt alles weer goed. Dit onderkomen wordt al in 1388 genoemd als pelgrimsonderkomen. Geweldig als je beseft hoe anders alles toen was terwijl het doel van ons hetzelfde was en is. We zijn snel geïnstalleerd als nog twee Duitse fietspelgrims arriveren. Menu: Gebakken aardappeltjes met pangroenten en de man 2 hamburgers.

In de refuge genoten we een lekker ontbijt. In het centrum zitten een paar buurtwinkels dus je hoeft niets tekort te komen. Net als we klaar zijn komt de schoonmaakster binnen. We hadden bij aankomst al gezien dat het er brandschoon was. De schoonmaakster is daar blijkbaar voor verantwoordelijk. We lopen vandaag maar 22km dus haasten we ons niet. Onderweg worden we iedere dag wel een paar keer begroet door wat wij 'fans' noemen. Mensen die of de camino zelf gelopen hebben, of weten wat we aan het doen zijn en dit ondersteunen. De dorpjes waar we door heen lopen hebben allemaal bij binnenkomst een groot bord waar op staat dat ze aan de 'voie de Vezelay' liggen met een plaatje van een middeleeuwse pelgrim erbij. Leuke beelden of schelpen zijn in het dorp aangebracht. Wat we liever hadden gezien was een bankje met rugleuning om te zitten en een watertappunt. Gelukkig hebben de meeste begraafplaatsen een kraantje en de bewoners klagen nooit als wij daar onze bidons vullen. Vandaag heeft de route geen vlakke stukken meer. We lopen heuvel op, heuvel af. De bergen aan onze linkerhand worden steeds groter. We kunnen nog niet geloven dat we daar straks dwars overheen gaan. We komen regelmatig mensen tegen die paddestoelen geplukt hebben. Sommige soorten zijn zo groot dat het wel kleine stokbroodjes lijken. Sauveterre is een leuk dorpje aan de rivier. We zetten onze tent op de camping naast de rivier en rusten wat uit van drie lange voorafgaande dagen. Menu: Tagiatella met gerookte spek en witte roomsaus.

De camping ligt aan de rivier d'Oloron. We lopen direct van de camping over de brug  de route weer op. In Rivareyte steken we de rivier de Saison over en lopen via Domezain-Berraute naar Uhart-Mixe. Hier lunchen we. Tijdens het lunchen zien we wel 10 pelgrims op het terras zitten. Die zullen we later nog tegenkomen.  Tot daar lopen we prachtig rustig tussen de heuvels door. We zijn ondertussen al echte kenners geworden van maïs. We lopen namelijk al enkele dagen tussen de maïsvelden door. Ook de machines waarmee de maïs geoogst wordt en de verschillende manieren van opslag beginnen we te herkennen. Ingekuild of in smalle hoge rekken voor de beesten, of direct uit de halm geslagen voor de industrie of consumptie. Hoewel de heuvels wel hoger beginnen te worden lopen we er mooi tussendoor. We komen op de D933. Een niet al te drukke weg met een kleine strook voor fietsers/wandelaars. Al snel komen we bij ons eindpunt van vandaag: Ostabat. Gemakkelijk vinden we de refuge maar die is telefonisch al volgeboekt!?! Wat we ondertussen wel geleerd hebben is dat er vaak vooraf geboekt wordt. We vinden vlak bij de refuge een stukje grasland waar we onze tent opzetten. We douchen bij de refuge en hopen maar dat niemand ons wegstuurt. Menu: tarly in rode saus, Groenten en ham.

Vanochtend om 07:30 uur worden we gewekt door de eigenaar van de gite. Hij wil geld zien voor het douchen van gisteren. Hij maakt veel stampij maar dat komt ook omdat Peter doet alsof hij geen frans spreekt. Nadat we hem betaald hebben draait hij als een blad aan een boom om. We mogen (nog een keer) douchen en kunnen alles in de gite gebruiken. We hebben het wel een beetje gehad met zijn inhalige gedrag en bedanken hem vriendelijk. We lopen weer voornamelijk langs de D933. Zo nu en dan lopen we even door een dorpje maar het is rustig op de weg en we hebben geen zin de kar weer door het bos te moeten sjouwen. We lunchen in St-Jean-le-Vieux. Vandaar is het nog maar een paar km naar st. Jean-pied-de-Port. We lopen de stad binnen door de pelgrimspoort. Dit is best we een speciaal moment om na zoveel dagen lopen het eindpunt van de aanlooproute binnen te lopen. Voor veel pelgrims is dit het beginpunt van hun tocht naar Santiago. 50 meter na de poort is rechts het pelgrimsbureau. Daar worden we fantastisch geholpen met onderdak en info over de route van morgen. Zo hoort het eigenlijk overal te zijn maar helaas hebben we het wel anders meegemaakt. We krijgen een 2 persoonskamer in de stadsrefuge waar de eigenares over ons waakt als een kloek over haar hennen. Iedere handeling wordt door haar bekeken en bekritiseerd. We bekijken het stadje. JpdP heeft ook vestingwerken ontworpen door de beroemde architect Vaubin. Daar ontmoeten we een Nederlandse diplomatenvrouw die met haar Peruaanse vriendin op vakantie is. We krijgen een erg leuk gesprek met beiden. We worden door hen uitgenodigd om onder het genot van een flesje rosé nog wat verder te kletsen. Het wordt een erg gezellige avond op een mooi terrasje aan de waterkant in JpdP. We worden door hen uitgenodigd onze volgende vakantie in Peru door te brengen zodat we de inca-trail kunnen lopen. Zeker het overwegen waard. Menu: Paella met vis en kip. Verse olijven.

Ook vandaag worden we weer gewekt. Dit keer door de 'moeder van de pelgrims' (volgens een krantenartikel wat ingelijst aan de muur hangt) die om 05:30 uur haar luidruchtige werkzaamheden in de keuken begint. Een half uur later gevolgd door de eerste eters. Vandaag staat een van zwaarste etappes van de camino op het programma (volgens zeggen). Wat een route zwaar kan maken is klimmen, slecht weer en harde wind. Vandaag hadden we het alledrie. We vertrokken met regen uit Jean-Pied om 1400 meter te gaan klimmen naar Roncesvalles. Onderweg is het een uurtje droog geweest maar dat was het dan ook. Jammer eigenlijk omdat je prachtig tussen de bergen doorloopt. Het stijgen viel ons erg mee omdat het erg geleidelijk gaat. Helaas stond er wel een harde koude wind die onze poncho's deed klapperen. Op het hoogste punt staat een kerkje met een monument. In de zon vast prachtig maar nu een kille bedoening. 1,5km later liepen we Roncesvalles binnen. In het halletje van het pelgrimsbureau moesten we 3 uur wachten omdat het bureau pas om 16:00 uur opengaat. Er zijn 2 restaurants in Ronc die beiden een pelgrimsmenu hebben voor 8€ pp. We krijgen een soort tickets en kunnen/mogen om 20:00 uur eten. Dat wordt een latertje vanavond. We gaan naar de pelgrimsmis in het mooie kerkje. De dienst is in het Spaans met zo nu en dan een zinnetje Engels. De priester vraagt alle pelgrims naar voren te komen voor de pelgrimszegen. Dan blijkt dat er in de kerk nog 2 oude vrouwtjes overblijven, de rest zijn pelgrims. In de kerk staat een oud beeld van een pelgrim in middeleeuwse kleding. Het orgel wordt vaardig bespeeld door een priester in een lang wit gewaad. We gaan naar het restaurant voor het pelgrimsmaal. Er staan 50 m/v voor de deur te wachten. Als om 08:10 de deur opengaat van een aparte eetzaal staat het voorgerecht al dampend op tafel. We krijgen een flink bord spiraalmacaroni met brood vooraf. Per 4 m/v een flesje wijn. Het hoofdgerecht is forel met friet. Na een bakje yoghurt met suiker. Best lekker eten voor 8€ pp in een restaurant met een michelinster!! Overig€: 2 pelgrimspaspoorten

Nu weten we ook waar hoofdlampjes voor dienen! Vanmorgen om 05:30 uur waren de eersten al met hun lampjes aan het inpakken. Als je weet dat starten voor 8 uur eigenlijk onverantwoord is dan vragen wij ons af waarvoor dit nodig is. We vertrokken met een lege maag van de refugio om na 3km in het eerste dorpje in een bar te ontbijten, voor zover je chocoladebroodjes en croisants ontbijt kunt noemen. Maar het was wel lekker en gezellig. De route vandaag was een beetje ingewikkeld omdat we met de kar de route niet konden volgen terwijl het over de weg kilometers omlopen was. We volgden dus de weg voor zover dit niet te ver om was en voor de rest de route. Er was een cross country hardloopwedstrijd over onze route. We werden dus constant ingehaald door hardlopers. In Zubiri was de finish met een soort marktje. Hier eten we en gebruiken het winkeltje. Vandaar is het nog maar een paar kilometers naar Larasoana. We vinden de refugio snel maar deze gaat pas om 15:30 uur open. Er is verder niets in het dorpje dus het wordt spannend of we nog iets te eten krijgen vandaag.... Bij de receptie is een beperkte hoeveelheid etenswaar te koop waar iedereen gretig gebruik van maakt. Wij hebben nog een noodmaaltijd die we opeten. Menu: couscous met vis. Flesje wijn om eea weg te spoelen.

Het is frisjes vanochtend. Omdat het binnen druk is eten we buiten maar we zijn blij als we ons warm kunnen lopen. Met een beetje weemoed vertellen we de andere pelgrims dat het onze laatste dag is. De meeste vragen 'waarom'?, jullie hebben toch helemaal  gaan problemen ouzo. De starters vanuit Roncesvalles wel. Gisterenavond zagen we hielen waar het vel totaal af was en onderkanten van voeten die voor het overgrote gedeelte uit blaar bestonden. Te weinig getraind?, met te nieuwe schoenen vertrokken?. Het deze ochtend veel gesteun en gekreun te horen bij het aankleden. Hoelang zal het duren voor er weer vel opzit en er een eeltlaagje ontstaat?. We zijn niet jaloers!. Opvallend veel van de oudere lopers kampen met knieproblemen. Blijkbaar is de start in de bergen geen goed begin voor de oudere lopers. Onderweg zien we ze zichtbaar mank lopen. Gaat dit nog goed komen? We lopen over een nieuw fietspad Pamplona binnen. De basiliek is al van ver zichtbaar. Zonder al te veel zoeken vinden we de refugio die om 13:00 uur open gaat. We worden heel vriendelijk geholpen en krijgen een 2 persoonskamer. We lopen de stad in voor een sightseeing. Pamplona maakt een stoffige indruk. Er wordt druk gewerkt in het centrum. Kerken en openbare gebouwen zijn waar ze voor bedoeld zijn en niet voor toeristen. We kunnen dus niets bezichtigen. In het centrum is een boekenmarkt. Het valt op dat er erg veel historische en politieke boeken te koop zijn. Blijkbaar onderwerpen die de mensen bezig houden. We eten bij de burger king. Na weken van pasta in alle vormen laten we ons dit prima smaken. Daarna lopen we naar het station voor informatie en voorverkenning. We worden goed geholpen en de trein is goedkoop in Spanje. Dit is het einde van de etappe Nevers - Pamplona. Lees het naschrift voor onze finale impressie. Menu: 2x maxi burger king.

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+

Naschrift Elize

Vergeleken met vorig jaar vond ik het toch weer een bijzondere tocht met leuke ontmoetingen en wat tegenvallertjes. Na weken voorbereidingen begonnen we goed voorbereid aan de camino. Wel hadden we dit jaar meer uitdagingen; zijn er winkeltjes en hebben we onderdak of bestaat de camping nog wel. Er waren campings die van te voren gebeld waren en toch gesloten waren. Elke dag vonden we weer oplossingen voor de probleempjes. Voordat we met de camino begonnen moest ik mijn zolen nog effe inlopen. Ze waren versleten en ik moest ze halsoverkop vervangen. Dat heb ik de laatste werkweek gedaan. Ik liep er elke dag 10km mee naar mijn werk. Ook zaten eraan de bovenkant wat scheurtjes die ook nog even gerepareerd moesten worden. Ook die reparatiestukjes moesten ingelopen worden omdat ik makkelijk blaren loop. Gelukkig waren de schoenen daarna goed ingelopen en heb ik geen blaren of klachtjes gehad. Ik liep als een kieviet. Wat wel jammer was is dat Peter ongerust was over het wel en wee van mijn schoenen maar hij kreeg ook problemen met zijn schoenen waardoor ik me weer zorgen maakte. Gelukkig hebben peter z'n schoenen het einde gehaald. Terwijl Peter zich druk maakte om de regen of de donkere wolken genoot ik van de natuur en liep ontspannen verder! Het enige waar we toch geen invloed op hadden was immers het weer. Toch hebben we er ons niet te veel door laten beinvloeden. We hebben veel gebruik gemaakt van de noodmaaltijden omdat we toch minder winkeltjes tegenkwamen dan vorig jaar, maar op dat moment ben je overal blij mee. Je geniet van de kleine dingen van het leven, thuis is alles binnen handbereik en op de camino moet je er wel eens een kilometer voor omlopen. In Frankrijk waren de refuges knus en kleinschalig maar de laatste 3 (in Spanje) waren collossaal en onpersoonlijk. Mijn voorkeur gaat uit naar het kleinschalige. Het lopen dus ging goed en ik had het naar mijn zin. Wat mij betreft had ik nog een maandje doorgelopen naar Santiago. Dit komt omdat je er helemaal in zit en een topconditie heb. Het voordeel van de laatste etappe pas volgend jaar lopen is dat we er weer naar uit kunnen kijken en alle voorbereidingen kunnen treffen. We zullen de winter op conditie moeten blijven omdat we in april willen gaan lopen. Ik heb nu al zin in de laatste etappe..

O ja, en of ik nog veranderd ben na 30dagen camino?, ja ik ben [bijna] alcoholist geworden, verder ben ik nog steeds (gelukkig) dezelfde.

Naschrift Peter

Voor de 3e etappe was ik goed getraind en goed voorbereid. Ons materiaal was prima en eigenlijk hadden we niets teveel of te weinig bij ons. Bij de voorbereiding heb ik de ervaring van vorig jaar grondig toegepast. Ondanks dat ik nu wist waar de winkeltjes waren en waar niet hebben we toch veel noodmaaltijden moeten eten. Op zich geen probleem, ook dat hoort bij zo'n tocht. Ik kende eigenlijk geen problemen van lichamelijke aard. Wel was ik blij dat de bergen in zicht kwamen omdat het landschap bijna een maand lang hetzelfde was. Ik heb mij nog wel wat ongerust gemaakt over mijn schoenen waarvan de rechterzool al na een week begon in te scheuren. Gelukkig kon de onrust bij Perigueux enigzinds weggenomen worden door een paar lage bergschoenen te kopen. Die heb ik niet nodig gehad. Ondanks dat de zool zo goed als doorgescheurd was aan het einde heeft'ie het gehouden. Wat tegenviel waren de bijna dagelijkse uitdagingen om een campeer- of slaapplaats te vinden. Ondanks dat we niet veel complete regendagen hadden was de dreiging van regen bijna iedere dag wel aanwezig. Dit maakt toch dat je vaak naar de lucht loopt te kijken en de regenkleding paraat houdt. Ik begon ook goed te merken dat er meer pelgrims begonnen te komen. Van Amsterdam tot Orthez zagen we er misschien 15, de dag erna waren er al zoveel dat we niet meer in de refugio konden. In Roncesvalles zelfs 71 m/v. Wat opviel is dat de starters vanaf Jean-pied niet alleen jonger zijn maar ook een andere kijk, of wellicht helemaal geen kijk, hebben op pegrimeren. Na afloop van een etappe worden er rek en strekoefeningen gedaan alsof het een sportevenement betreft, er wordt niets meer gedeeld en er wordt weinig rekening gehouden met elkaar of met de beheerders van de refugio. Gevolg is dat de beheerders zich meer als jeugdhonkwerker gedragen dan als vader van de pelgrims. Storend en weinig sociaal is het als je zo laat in de refugio binnenkomt na  het eten dat iedereen al slaapt je dan nog luidruchtig van alles gaat doen wat al gebeurd had moeten zijn. Blijkbaar is pelgrimeren een soort industrie geworden die in weinig meer verschilt met de toeristen. Toch hebben we genoten van de uitdaging en het avontuur wat dit jaar zeker weer ruimschoots aanwezig was. Er rest ons nog 800km tot Santiago. Een etappe waarin alles heel anders zal zijn maar waar we nu al naar uitkijken en plannen voor maken. Wordt vervolgt...