Mijn naam is Bianca. Ik ben 33 jaar en getrouwd met William (34).
Samen zijn wij op 11 mei 1998 de trotse ouders geworden van een prachtige dochter Caitlin. Begin maart 2000 deden we weer een test. We waren weer zwanger.
Toen ik 6 weken zwanger was kreeg ik een bloeding. Dus wij gelijk naar het ziekenhuis. Daar bleek echter met een echo dat er geen sprake was van een miskraam. Wat we op het scherm zagen was een hartje dat heel mooi klopte. En de co-assistent zag zelfs een tweede hartje kloppen! Ons vermoeden werd daarmee bevestigt. Een paar dagen later, we waren 's morgens nog op controle geweest bij de gynaecoloog, verloor ik 's avonds een bloedprop. Wij weer naar het ziekenhuis, maar er was gelukkig weer niks aan de hand. Beide hartjes klopten nog. Vanaf dat moment had ik een zware maar fijne zwangerschap.
Op 10 oktober 2000 werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Mijn bloeddruk was al een tijdje hoog, maar nu zat er ook eiwit in de urine en moest ik veel overgeven. Ik had weer pre-eclampsie. Ondanks de rust in het ziekenhuis ging de bloeddruk niet zakken en besloot de gyn de bevalling op 23 oktober in te leiden. Wat dus ook gebeurde. Om zeven uur werd ik aan de CTG gelegd. De baby's hadden het nog wel naar hun zin. Om even na achten werden de vliezen van de eerste gebroken. Er gebeurde verder niks. Om ongeveer 9.15 uur wordt het infuus aangesloten om de weeën op te wekken. Meteen daarna vloog ik zo ongeveer tegen het plafond, zo snel kwamen ineens de weeën. Om 13.56 uur werd dan eindelijk onze zoon Colin met de vacuüm geboren.
Vrij snel daarna moest ik van de gyn meepersen, terwijl ik geen persweeën meer had. Er kwam een andere gynaecoloog bij, en werd er op mijn buik geduwd. Ik hoorde ze zeggen "stuit" en "sectio". Daar gaan we weer met een keizersnee, dacht ik nog. Met spoed werd ik naar de o.k. gereden. De gyn vertelde mij nog dat de hartslag van de tweede heel snel zakte. Toen ik weer wakker werd uit de narcose zat William naast mij. Hij vertelde me dat we er ook een dochter bij hebben: Alison.
Precies een half uur na haar broer geboren. Ze werd eerst gereanimeerd totdat haar hartslag weer normaal was. Daarna is ze met spoed naar een ziekenhuis gebracht met een afdeling Neonatologie. Maar daar konden ze eigenlijk alleen nog maar constateren dat ze geen tot weinig hersenactiviteit had. Het kwam er dus op neer dat ze min of meer hersendood was. Ondertussen kwam de gyn bij mij en vertelde wat er gebeurd was: na de geboorte van Colin is de baarmoeder zo snel gaan samentrekken dat beide placenta's loslieten. Voor Colin geen probleem, die was al geboren.
Alison heeft daardoor echter 26 minuten zonder zuurstof gezeten. Ze lag heel hoog in mijn buik en ook nog eens in een stuit. In plaats van haar hoofdje lagen haar billen naar beneden. Daardoor en doordat ze zo hoog lag konden de artsen geen vacuüm of tang gebruiken en kon ze er alleen uit met een keizersnee. Op 24 oktober is Alison teruggebracht naar het ziekenhuis waar ik lag. Kon ik haar eindelijk zien, vasthouden en knuffelen. Maar daar moesten we ook afscheid van haar nemen.
Op 25 oktober om 5.15 uur moesten we (William sliep ook in het ziekenhuis) met spoed nar Alison; haar hartslag daalde. We moesten snel afscheid van haar gaan nemen want het zou niet lang meer duren voordat ze zou overlijden. Uiteindelijk is ze om 8.00 uur zachtjes ingeslapen.
Ze heeft gelukkig geen pijn gehad, er straalde ook zoveel rust van haar uit.
Wat er dan met je gebeurt valt met geen pen te beschrijven. Je wereld stort helemaal in. Maar die mag niet helemaal instorten want we hebben ook nog een gezonde zoon. En dat maakt het allemaal ook nog eens erg moeilijk. Aan de ene kant die enorme blijdschap om je gezonde zoon, maar aan de andere kant die immense pijn en verdriet om je dochter. Ze was, en is nog steeds, een ontzettend mooi meisje dat als twee druppels water op haar tweelingbroer leek. En beiden lijken ze weer sprekend op hun oudste zus toen die nog baby was.
Schrijf
je in ons gastenboek? 
Lees
je ons gastenboek?
Terug naar TweelingEngeltjes.