Ik ben Maaike, 41 jaar. Op 21 juli 1997 ben ik na een fantastische drieling-zwangerschap onverwacht bevallen. Na 26 weken en 1 dag braken de vliezen van onze zoon, 24 uur later begon de bevalling, en 9 uur later zijn ze geboren, eerst nog baby 1, 2 en 3 aan het eind van de dag 'omgedoopt' tot Bart, Sanne en Lotte. Onze eerste kindjes. Oorzaak van de vroegbevalling is
onbekend.
Bart was meteen al heel slecht, een infectie in zijn hele lijfje, op 22 juli hebben de artsen in overleg met ons de behandeling gestopt, hij is in mijn armen overleden. Dat moment vergeet ik nooit, het verdriet, de boosheid, maar ook de overweldigende moederliefde die ik toen voor het eerst voelde en de vaderliefde die ik bij mijn man voelde, de verbondenheid met elkaar, en de pijn dat we die liefde in elk geval niet met Bart hadden kunnen delen. Sanne was er ook slecht aan toe, klaplongetjes, dexamethason nodig, zuurstofschade in de hersentjes, bloedsuikerspiegelproblemen, na 2 weken van de beademing af, maar vooruitzichten nog onzeker, ze bleef afvallen. Lotte stond er het beste voor. Had minder klaplongen en leek zich na twee weken zonder beademing en zonder bijzondere medicijnen te kunnen redden. In de derde week ging ze echter hard achteruit, zuurstoflekken, ernstige hersenbeschadiging, erg onrustig, veel morfine, schurende longen.
Op vrijdag 8 augustus is ze, waarschijnlijk door stress als gevolg van het inbrengen van een nieuwe beademingsbuis, overleden. Lotte's dood vonden we allebei moeilijker te accepteren, het verdriet en de boosheid waren vele malen heftiger dan bij Bartjes dood, daar hadden we al min of meer vrede mee.
Sanne ging in de 3 weken na Lotte's dood op en neer, geen crisissituaties, maar ook geen vooruitgang, zat nog steeds onder haar geboortegewicht, bloedsuikerspiegels nog niet onder controle, CPAP met veel flow en
zuurstof,voor ons leefde ze op een tijdbom en was het wachten op een infectie, die ook toesloeg bij een kindje in de couveuse tegenover haar, in een halve dag was zij ineens dood. Voor haar ouders verschrikkelijk, voor ons echter ook een dieptepunt.
Maar toen: na 5 weken begon Sanne te groeien, en bleef ze groeien! Na 6 weken woog ze een kilo, 'moesten' we naar een streekziekenhuis, en bleef het eigenlijk alleen maar vooruitgaan. Nog eens 9 weken later, op 14 november,
mocht ze naar huis. Vanaf dat moment gaat het fantastisch. In naam een BPDkind, met grote witte vlekken op haar longen en haar hersenen,maar in de praktijk bijna nooit ziek, energiek, vrolijk en ze ontwikkelt zich normaal.Sanne is nu 3 en lijkt in niets af te wijken van andere kinderen van deze leeftijd. Ik denk ook nauwelijks meer aan haar als een couveusekind, niet extra bezorgd, niet extra alert op mogelijk afwijkend gedrag of afwijkende ontwikkeling. Alleen ben ik regelmatig tot tranen toe geroerd als ik haar zie,dat zij bij ons is gebleven en dat het zo (on)gewoon goed gaat met onze meid, ,dat is een nauwelijks te bevatten wonder. Op 26 mei 1999 hebben we weer een wonder meegemaakt, toen ben ik na een zorgeloze zwangerschap, op de uitgerekende datum, bevallen van Nienke, bijna 4 kilo, een wolk van een baby, en inmiddels een heerlijke ondernemende bijna-peuter.
Je ziet, het is al 3 jaar geleden dat Bart en Lotte overleden zijn. Het gaat goed met ons, en met Sanne en Nienke, voelen ons gelukkig met zijn 4en, maar ik heb nu wel de behoefte om weer stil te staan bij de dood van Bart en Lotte,ben bijvoorbeeld nu voor het eerst aan het lezen hierover, vraag me af wat hun dood voor mij betekent, hoe ik hen een plaats blijf geven in mijn leven en in het leven van Sanne en Nienke. Ik kan geen duidelijke reden aangeven dat ik er juist nu bij stil wil staan. We zijn indertijd perfect begeleid door het ziekenhuis, door vrienden en familie, ook op het werk veel medeleven gehad, we hebben goed afscheid kunnen nemen van Bart en Lotte, ontroerende begrafenissen, ik kan nog wel even doorgaan, een prachtige brief aan Bart en Lotte op hun eerste verjaardag van een vriendin, maar nu zakt dat erg weg en moet en wil ik hun zelf de plek geven die hen toekomt.
Schrijf
je in ons gastenboek? 
Lees
je ons gastenboek?
Terug naar TweelingEngeltjes.