Beau & Jona
Beiden geboren en overleden op 25 augustus 2005
E-mail: Rob en Mirjam
Dit is het verhaal van onze
tweelingengeltjes: Beau* en Jona*
“Uit ons leven gevlogen”
Lieve Beau* en Lieve Jona*
Wij zijn papa Rob ( 1974 ) en mama Mirjam ( 1983 ). We kennen elkaar sinds het jaar 2000 en wonen sinds 2001 samen.
Papa is meubelmaker en mama verpleegkundige in opleiding.
In 2005 besluiten papa en mama dat we graag samen een kindje willen.
We zijn ontzettend blij dat deze wens een paar maanden later al in vervulling gaat.
21 mei:
Mama is een paar dagen overtijd en daarom doen we een zwangerschapstest. Dolblij zijn we als het tweede streepje verschijnt, we zijn zwanger!!! Wat een geluksgevoel, papa heeft de hele dag ontzettend lopen stralen. We zijn supertrots!
20 juni:
Vandaag heeft mama een afspraak voor een termijnecho in het ziekenhuis. Deze dag zullen we nooit meer vergeten. De verloskundige maakt de echo, eerst uitwendig, maar ze vind het een beetje te onduidelijk en maakt daarom een inwendige echo… het wordt stil, de stagiaire die er ook bij is zegt: Hee, het zijn er twee!! Waarop mama zegt: haha leuk grapje! Op dat moment brengt de verloskundige jullie tegelijkertijd in beeld, 2 kindjes, 2 kloppende hartjes! En de verloskundige zegt: het zijn er echt twee! We zijn overdonderd, papa wordt een beetje witjes… maar o, wat zijn we blij! Twee kindjes van ons samen, wat uniek!! Ons geluksgevoel is verdubbeld!!
Ik was op dat moment ongeveer 9 weken zwanger van jullie!
Verloop van jullie zwangerschap:
Mama kreeg alle mogelijke kwaaltjes, extreme misselijkheid, vermoeidheid, rugpijn, bloedverlies enz. Maar het mocht de pret niet drukken! Mama en papa blijven stralen en genieten vooral van deze geweldige tijd, met jullie in mijn buik!
Iedere controle zagen we weer hoe jullie gegroeid zijn en leren we jullie al een klein beetje kennen! Mama is wel een paar keer tussen de controles naar het ziekenhuis geweest omdat papa en mama het niet vertrouwden. Gelukkig was er toen niets aan de hand. En hoe ongeruster papa en mama waren, hoe drukker we jullie zagen springen in mama’s buik op de echo, net alsof jullie ons gerust wilden stellen, zo lief!
18 augustus:
Vandaag gaan papa en mama weer naar het ziekenhuis voor een controle. Mama had al een paar dagen erge rugpijn, maar de gynaecoloog vertelde dat dat erbij hoort en dat het alleen nog maar erger zou worden. We zien jullie weer op de echo, jullie zijn goed gegroeid en de gynaecoloog is hartstikke tevreden, over 4 weken moet mama terugkomen voor een uitgebreide echo.
23 augustus:
Het lijkt een dag als alle anderen, toch zou deze dag ons leven voorgoed veranderen.
Mama heeft vandaag gewerkt net als anders, ik werk nu wel al 2 uurtjes per dag minder omdat ik het gewoon niet vol kon houden en mijn werkzaamheden worden een beetje aangepast, zodat ik geen zware dingen meer hoef te doen.
’s Avonds zit mama op de bank tv te kijken. En opeens voel ik iets lopen, ben ik nou aan het plassen dacht ik nog? Maar eigenlijk wist ik wel beter, dit was vruchtwater… het bleef maar lopen en lopen. Ik gilde naar papa: ik verlies vruchtwater. Mama raakte helemaal in paniek. Papa belt snel het ziekenhuis en we moeten meteen daar naar toe komen. Zonder na te denken springen we in de auto, heel naďef geen pyjama en toiletspullen meegenomen, want misschien valt het toch wel een beetje mee? De hele weg in de auto heeft mama zitten roepen dat het nu echt verkeerd ging, ik was zo verdrietig.
Papa probeerde rustig te blijven en reed zo snel als hij kon naar het ziekenhuis.
Daar aangekomen maakte de arts meteen een echo. Een golf van blijdschap gaat er door me heen als we eerst jou zien Jona, je bent zo vrolijk aan het springen in mama’s buik dat ik me helemaal opgelucht voelde… Die opluchting verdween als sneeuw voor de zon toen de arts jou ging zoeken, Beau.. Je lag heel erg laag in mama’s buik, we konden je bijna niet meer zien op de echo. Jouw vliezen waren gebroken en je lag ingedaald. De arts vertelde meteen dat het helemaal fout was, achteraf is mama zo blij dat ze meteen zo eerlijk zijn geweest. Mama bleek op dat moment al volledige ontsluiting te hebben en we gingen naar de verloskamer. De arts vertelde dat jij, Beau geboren zou gaan worden, veel te vroeg en dus waren er geen kansen meer voor jou. Waarschijnlijk was je toen al overleden, tenminste dat denken ze, op de echo lag je te laag om een hartje te zien kloppen. Ook vertelde de arts dat de kansen voor jou, Jona ook erg slecht was. Ze willen je proberen te redden, maar dat de kans dat dat gaat lukken bijna nihil is wordt ons meteen verteld. Toch hebben we nog een sprankje hoop en daar houden papa en mama zich aan vast.
De avond gaat voorbij, mama krijgt buikpijn en krijgt pethidine tegen de pijn. Die nacht bleef jullie fantastische papa bij ons in het ziekenhuis.. Hij kreeg ook een bed op de verloskamer en samen hebben papa en mama veel over jullie gepraat en veel gehuild.
24 augustus:
’s Morgens brengen ze me naar de afdeling: kraam/gynaecologie omdat er die nacht niets is gebeurd. Daar helpt papa jullie mama met wassen, verschonen en omkleden, zo lief allemaal! Dan lichten we een paar mensen in dat we in het ziekenhuis zijn. Die dag komen jullie opa’s en oma’s op bezoek, ook jullie oom komt even en mama’s collega’s.
Van die dag kan mama zich verder erg weinig herinneren.. ik schijn veel geslapen te hebben. Papa bleef natuurlijk de hele dag bij mama. Niemand kon ons vertellen hoe lang het nog kon gaan duren, ze wilden niet gaan inleiden om de kansen van Jona te vergroten.. die onzekerheid vonden we toen verschrikkelijk… dat afwachten, misschien duurt het nog wel een week??
Ook ’s avonds was er geen twijfel over mogelijk, papa bleef weer in het ziekenhuis slapen.
’s Avonds krijgt mama weer buikpijn en krijg ik weer pethidine.
25 augustus:
Eigenlijk begint het ’s morgens al heel vroeg, ik heb al uren niet meer kunnen plassen ( mama mag overigens al vanaf de dinsdagavond dat we in het ziekenhuis aankwamen niet meer uit bed ) De verpleegkundige overlegt met de gynaecoloog en ik moet een catheter krijgen.
Papa assisteert de verpleegkundige tijdens het inbrengen van de catheter. Papa helpt mama weer met wassen en omkleden.
Dan wordt het 10 uur ’s morgens. Al tig keer is me gevraagd de laatste dagen of ik nog geen persdrang heb, telkens moest mama die vraag met “nee” beantwoorden. En nu heeft mama opeens wel persdrang. Papa roept de verpleegkundige, de gynaecoloog wordt erbij gehaald en ik word in sneltreinvaart naar de verloskamers gebracht. Ik dacht toen nog: doe eens rustig allemaal, het duurt al een paar dagen, dus zo’n vaart zal het wel niet lopen. De verpleegkundige zei later tegen mama: je had een bepaalde blik in je ogen waardoor ik wist dat het niet lang meer zou duren, ook schijnt mijn buik op dat moment heel erg hard geweest te zijn. Op de verloskamer blijkt dat jij, Beau een beetje dubbel ligt en de arts gaat je eerst “goed” leggen. Als je eenmaal goed ligt gaat het allemaal heel erg snel. Na een half uurtje persen werd jij geboren Beau.. om 10.32. Een prachtig, compleet kindje wordt bij me neergelegd.. Maar o, wat is het stil… want je huilt niet, je ademt niet.. Papa en mama raken je aan, maar je huidje is erg dun dat we bang zijn dat we je huidje beschadigen. We zijn even met z’n 4-en, papa, mama, Beau en Jona nog in mama’s buik. Een heerlijk moment, maar zo verdrietig.
Dan komt het spannende moment dat de arts gaat kijken tijdens een echo hoe het met jou gaat Jona. En waar we al bang voor waren, gebeurde… Nu zagen we jou ook niet meer in mama’s buik, je lag ingedaald en ook jou zouden we kwijtraken. We hadden hier wel de hele tijd rekening mee gehouden, papa en mama waren er eigenlijk van uit gegaan, maar toch was er die teleurstelling.
De weeën blijven weg en na een paar uurtjes besluit de arts dat ik een infuus krijg zodat ze de weeën kunnen opwekken. Als ze dat doen gaat het allemaal weer heel erg snel. Ook jij, Jona ligt een beetje dubbel in mama’s buik, dus de arts legt jou ook “goed”. Daarna werd ook jij in een half uurtje tijd geboren, in stuitligging om 13.30. Weer wordt er een prachtig, compleet kindje bij me neergelegd, maar weer is er die stilte, mama dacht dat jij nog heel even leefde, maar de arts zei dat dat niet zo was.. Ook jij ademt en huilt niet. Ook jij, Beau komt weer lekker bij mama liggen en er volgt weer een mooi moment met z’n 4tjes! Wat zijn we ontzettend trots, 2 prachtige kindjes, zo van ons…
Mama heeft al een hele tijd niets meer mogen eten en drinken, omdat ze bang zijn dat de placenta niet vanzelf geboren gaat worden en dan moet het onder narcose verwijderd worden.
Jullie worden even ergens anders neergelegd want de placenta moet geboren gaan worden.
Mama werkt ontzettend hard, want ik wil niet ook nog naar de ok moeten. Mama dacht: als dit me niet lukt, dan stort ik vast in. Dus ik zette alles op alles. De arts heeft op mijn buik geduwd en uiteindelijk lukte het.. de placenta werd geboren!! Het eerste wat mama zei was: zo, nu mag ik iets drinken, want ik heb zo’n dorst!! Ik kreeg een paar slokjes water en de arts liet ons jullie placenta zien en legde alles uit.
Toen wilde hij toch nog even een echo maken, om er zeker van te zijn dat er niets was achtergebleven. En toen zei de arts tegen mama en liet het ons zien: ik zie hier iets wat ik liever niet had willen zien, ik weet niet wat het is, maar ik wil het toch voor de zekerheid op de ok verwijderen. En de klap die mama toen verwachtte bleef uit, ik schijn alleen maar gezegd te hebben: ik ga even lekker slapen!! De opa’s en oma’s kwamen even op bezoek en waren verbaasd om mij zo sterk en rustig te zien. Toen kwam de verpleegkundige gehaast binnen, tussen 2 ok’s door was er even tijd en ik moest me dus snel klaar maken voor ok. Dus ik me razendsnel omgekleed en in het andere bed gestapt. Ik weet nog dat ik tegen de anesthesist een heel verhaal heb verteld dat ik toch echt niet wist hoeveel ik nu woog, toen hij me allemaal vragen ging stellen. Het volgende moment viel ik in slaap en ik kwam korte tijd later al weer bij op de recovery. Mama had geen pijn en de arts vertelde aan papa dat de curretage goed was gegaan en toch echt nodig was gebleken. Mama mocht al snel weer terug naar de verloskamers. Daar komen jullie voor de laatste keer bij mama liggen, zeggen we alles tegen jullie wat we willen, knuffelen nog even en dan is het voor ons gevoel goed. We roepen de verpleegkundige die jullie naar de rouwkamers brengt. Dan helpt de verpleegkundige mama met wassen en omkleden en brengt me weer terug naar de afdeling.
De beslissingen die je dan moet nemen:
Van te voren hadden we er al veel over nagedacht, maar mama was erg gefocust op de bevalling en nog weinig bezig met alles wat daar naar kwam.
Papa en mama besloten dat jullie in het ziekenhuis zouden blijven, zodat er de volgende dag obductie gedaan kon worden en daarna zouden jullie in het ziekenhuis blijven en van daaruit gecremeerd gaan worden tegelijkertijd met andere kindjes. Ze zouden ons dan vertellen wanneer de as verstrooid was.
Op dat moment zeggen papa en mama dat we jullie geen namen willen geven, raar he?? En we willen jullie ook niet aan gaan geven. Wel willen we graag foto’s van jullie, maar hebben zelf geen fototoestel bij. Gelukkig maakt de verpleegkundige een paar mooie foto’s van jullie met een polaroid camera.
Meisjes of jongentjes?
Er was overigens wat onduidelijkheid over het geslacht van jullie. Na jullie geboorte denken de artsen dat jullie jongentjes zijn en daar gaan papa en mama dus vanuit. Hoewel het dwars tegen mama’s gevoel van in de zwangerschap ingaat, mama wist toen zeker dat we 2 meisjes zouden krijgen. Uit de obductie zal later blijken dat jullie toch meisjes zijn!
26 augustus:
Vandaag mag mama naar huis, nou ja mama’s bloedwaarden zijn niet geweldig, maar ik wil zo graag naar huis en ik voel me eigenlijk ook best goed, dat ze me laten gaan, mits ik m’n temperatuur goed in de gaten houd. Dat beloof ik te doen en met lege handen verlaten we het ziekenhuis, maar wel met een herinnering om te koesteren.
Weer thuis:
En dan begint de moeilijke tijd pas echt, het besef dat jullie er echt niet meer zijn komt nu pas aan bij mama, papa en mama zijn ontzettend verdrietig.
We krijgen stapels kaartjes een heleboel telefoontjes en dat heeft ons ontzettend goed gedaan.
Maar verder gaan zonder jullie, lijkt bijna onmogelijk. De waarom vragen spoken door ons hoofd..
Na een paar dagen besluiten we jullie Beau ( mooi ) en Jona ( duif ) te noemen en gaan we jullie toch nog aangeven, tenminste een akte op laten maken van een levenloos geboren kind. Die aktes zijn voor ons nu zo tastbaar, zo belangrijk!
Uitslag obductie:
Bijna 4 weken na jullie geboorte kregen we de uitslag van de obductie. En wat blijkt? Ze hebben inwendig en uitwendig geen afwijkingen bij jullie gevonden. 2 gezonde kindjes, waar is het dan zo mis gegaan? Wel draagt mama de zogenaamde streptokok bacterie bij haar, maar dat zou niet de oorzaak zijn voor jullie extreme vroeggeboorte. Mama en papa vinden het heel moeilijk dat er geen oorzaak is gevonden.. nu zeggen we steeds tegen elkaar:
Jullie zijn gewoon te mooi voor deze wereld, daar houden we ons aan vast en dat is onze uitslag van de obductie!!
Onrustig gevoel:
Na jullie geboorte besluiten papa en mama om jullie vanuit het ziekenhuis te laten cremeren, maar bijna 4 weken later voelt mama zich hier helemaal niet goed bij. Doordat mama op tweelingengeltjes mailt heeft Petra ( Oprichtster van deze prachtige website!! ) tegen mama gezegd dat ik gewoon moest gaan bellen of we onze keuze nog konden terug draaien, want mama zag erg op tegen dat telefoontje.
Mama is toen dankzij Petra toch meteen gaan bellen, gelukkig was de mevrouw van de rouwkamers ontzettend lief en begripvol, ze vertelde me dat de collectieve crematie van onze meisjes nog tot december zou gaan duren en dat het geen probleem was om onze keuze terug te draaien en ze alsnog zelf te laten cremeren. Ik moest even contact op nemen met het crematorium en dan zouden we de kindjes op de dag van de crematie kunnen gaan halen in het ziekenhuis en van daaruit met ze naar het crematorium gaan.
Een paar telefoontjes verder was alles geregeld. 28 september hebben we de crematie gepland.
28 september:
We hadden een mooie mand gemaakt en daarmee reden we ’s morgens naar het ziekenhuis om jullie te gaan halen. We hebben jullie toen niet meer gezien, we zijn er maar vanuit gegaan dat dit beter was, mede omdat de mevrouw van de rouwkamers zei dat jullie niet meer toonbaar waren. Jullie waren verpakt in een celstofmatje, ik heb jullie toen zelf in de mooie mand gelegd, met het dekentje erover.
Vol trots reden we naar het crematorium, dat klinkt misschien vreemd, maar ik was zo blij om jullie nog even bij ons te hebben!! In het crematorium hebben we in een kleine ruimte afscheid van jullie genomen. Papa en mama hadden een cd met allemaal mooie nummers meegenomen. Mama heeft een gedichtje voorgelezen en een brief aan jullie. Een mooie kaart waar papa en mama samen iets voor jullie in hebben geschreven, 2 grote witte rozen, een sterrammelaar gaven we aan jullie mee.. Papa en mama hebben alles tegen jullie gezegd wat we op dat moment wilden zeggen en toen was het “goed” . We lieten jullie daar achter en papa en mama gingen samen naar huis. In de auto zei papa: het klinkt misschien heel gek, maar ik voel me gelukkig, gelukkig dat we dit voor ze hebben gedaan. En dat was precies wat ik ook voelde, dit mooie afscheid, wat jullie zo verdienden hebben we jullie gelukkig nog kunnen geven. Die middag zijn we lekker naar het strand gegaan, tegen onze verwachting in want van tevoren zeiden papa en mama tegen elkaar: vanmiddag gaan we de hele middag in bed liggen en trekken we de stekker uit de telefoon. Maar we hadden zo’n goed gevoel overgehouden aan het mooie afscheid dat we er even tussenuit wilden. De zee was wild, het waaide hard, kortom het was fantastisch!! We hebben uren gewandeld en over jullie gepraat.
2 dagen na de crematie zijn we jullie as gaan halen, we hebben nu thuis een mooi gedenkplekje voor jullie waar ook jullie urntje staat.
Foto van het mandje
Hoe gaat het nu met ons? (21 oktober)
Papa heeft een mooie tatoeage laten zetten van de sterretjes met jullie namen er in. Mama draagt een ketting met jullie namen en 2 sterretjes erin bij me.
De herinneringen aan jullie zijn zo mooi, jullie hebben ons leven veranderd voorgoed. Jullie missen doet onvoorstelbaar veel pijn, papa en mama zijn dan ook erg verdrietig, maar we praten veel over jullie.
Een paar woorden uit een brief die ik jullie heb geschreven:
“We houden ons er aan vast dat jullie nu samen zijn en we hopen dat jullie voor altijd heel goed op elkaar zullen passen, maar daar zijn we van overtuigd. “
“Ik kijk naar jullie in de sterren en overdag als ze er niet zijn, kijk ik vaak naar papa z’n mooie tatoeage van de sterretjes met jullie namen er in. “
Dit gedicht schreef papa voor jullie:
Toen onze meisjes werden geboren, te klein om te leven
Toen ik god op mijn knieën vroeg om onze meisjes een kans te geven
Toen de wereld voor ons ineens stil leek te staan
Toen de uren als jaren voorbij leken te gaan
Dat is de dag voor eeuwig in ons hart gebrand
Dat is de dag dat aan de hemel twee nieuwe sterretjes zijn geland
Beau en Jona dit verlies doet ons verschrikkelijk veel pijn
Maar een ding weet ik zeker: Jullie zijn meisjes om trots op te zijn!!
Jullie gedenkplekje in onze woonkamer
Beau* en Jona* voor altijd in ons hart,
Liefs papa en mama
Schrijf je in ons gastenboek?
