Op 9-10-2009 ging ik naar het ziekenhuis omdat ik wat bloedverlies had en pijn in mijn rug. Daar aangekomen bleek dat ik al 3 cm ontsluiting had. Ik kreeg gelijk longrijpingsspuiten en weeenremmers en werd met spoed naar het MMC in Veldhoven gebracht. Toen ik daar aankwam had ik al volledige ontsluiting. Ik heb daar 5 dagen platgelegen met weeenremmers tot ik het echt niet meer kon houden. Op dinsdag 13 oktober zijn ze geboren, ik was toen 25 weken en 5 dagen zwanger. Eerst Dena en toen Ryan. De eerste dagen na de bevalling waren zo zenuwslopend. Zouden ze het halen? In het begin deed Dena het slechter dan Ryan, maar na 2 weken draaide het een beetje om.
Ryan had een open ductus en die ging niet dicht. Hij heeft er medicijnen voor gekregen en toen hij bijna dicht was kreeg hij een infectie en ging hij weer open. Toen die infectie weg was ging het op en af met hem. Maar na een tijdje moest hij toch weer aan de volledige beademing omdat zijn longen zo slecht waren. Ze hebben van allerlei soorten beademing geprobeerd maar niks leek echt
te helpen. Ook was zijn ductus weer open en heeft hij weer een kuur gehad. Deze sloeg niet echt aan en toen hij een
paar dagen later ook nog eens bloed bij zijn ontlasting had hebben ze besloten hem naar het UMC over te plaatsen
en hem daar te opereren. Dena moest in veldhoven blijven..zo erg!!je hebt 2 kindjes en je moet 1 ziek kindje achterlaten om met een
nog veel zieker kindje mee te gaan! Ik had wel oppas geregeld zodat Dena niet alleen was. Mijn schoonzus en moeder zijn bij haar gebleven zodat er toch iemands vertrouwds er was. In het UMC aangekomen moest eerst zijn infectiewaarde omlaag voordat ze konden opereren. Na een paar dagen was zijn ductus bijna spontaan dicht en zijn infectie was zo laag. Wij helemaal bij!! Hij zou niet geopereerd worden en we
konden zo snel mogelijk met zijn 3en terug naar Dena. Maar helaas 's middags kwamen we in het ziekenhuis en bleek dat het niet goed was,hij had een hersenbloeding gehad. Ze weten niet hoe het kwam want het is een bloeding die ze in de eerste week na de bevalling verwacthten.
Eerst leek het mee te vallen en zou hij alleen lichamelijk gehandicapt zijn,maar na een paar dagen bleek de bloeding
zo hevig te zijn dat hij geen mooi leven zou hebben en als een kasplantje zou leven. de doktoren hebben toen besloten de behandeling te
stoppen. Je weet dat het hun beslissing is maar zo voelt het niet!!je zag niks aan hem en je vraagt je steeds af of je
de juiste beslissing hebt genomen...wat als het mee viel?Verstandelijk weet je dat het niet zo was maar je
gevoel zegt dat je hem zo graag bij je wilt houden. We hebben zijn laatste dag moeten plannen. We hebben hem
nog gedoopt en ze hadden geregeld dat hij 's nachts uit de couveuse mocht en tussen ons in kon slapen op een dik
kussen met allemaal kruiken om hem heen zodat hij goed warm bleef..zo fijn!!!
's Ochtends 16-11 hebben ze hem in mijn armen gelegd en de
beademing gestopt en is hij in mijn armen gestorven.... We hebben hem een paar dagen later een hele mooie begrafenis gegeven....
Schrijf
je in ons gastenboek?
Lees
je ons gastenboek?
Terug naar TweelingEngeltjes.