Dit is het verhaal van Taffy van Doorn (28 jaar, fotodocumentalist) en
Nanda Beenen (32 jaar, wetgevingsjurist) en onze tweelingengeltjes Evan
(doodgeboren 08-08-2001) en Chloe 22-08-2001 - 22-08-2001).
We wonen
sinds vorig jaar samen.
12-08-2001
Ik ben een paar dagen geleden lid geworden van deze lijst, omdat m'n
vriendin Nanda en mij iets vreselijks is overkomen. Ik zal jullie het
hele verhaal vertellen, want het is alleen maar goed om er over te
praten. Nanda heeft namelijk afgelopen woensdag een van de tweeling
verloren, die ze verwachtte. Ze is nu 21 weken zwanger. Gelukkig leeft de
andere nog. Nanda kreeg in de nacht van dinsdag op woensdag hevige
pijnen, waarop we
naar het ziekenhuis zijn gegaan. Daar bleek dat de navelstreng al in de
baarmoedermond lag. Ze heeft om 10:25u een zoontje gebaard: Evan.
Helaas
heeft Evan het leven niet mogen zien. Wel was Evan een erg mooi kind.
Een compleet mens met prachtige handen en voeten, nageltjes en een
beetje haar. 
We weten de
oorzaak van zijn dood nog niet. We laten obductie uitvoeren, waarna het
gecremeerd
zal worden.
's Middags is Nanda geopereerd. Er is een band voor de
baarmoedermond geplaatst om deze dicht te houden. Voor de operatie
hebben we op een echo gezien dat de baarmoedermond zich al gesloten had
en dat het tweede kindje nog vol leven was. Ook het hartje hebben we
gehoord. De operatie is succesvol verlopen en Nanda heeft na de
bevalling geen weeën meer gehad. De enige pijn was de uitwerking van de
narcose. Sindsdien heeft ze de baby wel weer een paar keer gevoeld.
Nanda blijft voorlopig in het ziekenhuis liggen. Logisch. Maar er is
goede hoop. Ze krijgt in ieder geval weeënremmende middelen toegediend.
De situatie is nu stabiel. En we hopen dat dat nog minimaal vijf weken
zo blijft.
Dan kan er actief ingegrepen worden, omdat dan de 26 wekengrens bereikt
is. Maar we hopen natuurlijk dat de baby nog langer in de baarmoeder
blijft. We hopen natuurlijk dat de baby het zal redden, maar houden ook
in ons achterhoofd dat het mis kan gaan. Natuurlijk zijn we benieuwd
naar
soortgelijke ervaringen. We kunnen iedere vorm van steun gebruiken in
deze
onzekere tijden. Ik denk dat ervaringen en "adviezen" van anderen zeker
van
pas kunnen komen.
19-08-2001
Sinds m'n voorstelmailtje is er veel gebeurd. Allereerst bedankt voor de
reacties en steun. Ik zal jullie nu een update geven van wat er
afgelopen week is gebeurd. Na een paar dagen tussen hoop en vrees kregen
we afgelopen maandag goed nieuws.
De situatie is zo stabiel dat Nanda
sinds die dag minder weeënremmend middel krijgt. Dat ging goed en sinds
dinsdag is het infuus verwijderd.
Dat betekende ook geen volledige bedrust meer, dus mocht ze zich wat
voortbewegen. Allemaal goed nieuws, maar we moeten er nog wel rekening
mee houden dat we nog steeds minimaal vijf weken moeten overbruggen,
wil het kindje een gerede kans van overleven hebben. Ze is nog steeds
stabiel, maar
sinds afgelopen vrijdag is het nog spannender geworden. Er is toen een
echo gemaakt . Het goede nieuws is dat het kindje goed groeit, zelfs
iets boven het gemiddelde. Het minder goede nieuws is dat er nauwelijks
vruchtwater in het zakje zat.
Jullie snappen dat dat als een enorme
schok kwam. Je wordt weer teruggeslagen. Maar er zijn wel een paar
lichtpuntjes. Het kan zijn dat er net op het verkeerde moment is
geëchood, want het kindje maakt nog steeds vruchtwater aan. Maar is dat
genoeg om te overleven? Er kan een klein scheurtje n het zakje hebben
gezeten, maar dat kan in sommige gevallen helen. En deze situatie is
niet helemaal hopeloos, want er zijn gevallen bekend, aldus de
gynaecoloog, dat er kindjes overleven. Ook in deze situatie. Erg
positief is dat we sindsdien al een aantal malen de hartslag hebben
gehoord en die klinkt zeer krachtig. En Nanda voelt het kindje nog
regelmatig. Dat zijn toch de strohalmen waar je je aan vasthoudt. Hoe
moeilijk dat soms ook is. Nanda is gisteren naar huis gekomen, want of
we nu in het ziekenhuis wachten of thuis. Dat maakt op zich geen
verschil. De medische zorg is nu ook overgedragen aan het IJsselland
ziekenhuis in Capelle a/d IJssel en daar kunnen we in vijf minuten zijn.
Spreekt voor zich dat we het liefst in Gouda terugkeren, want dan gaat
het goed. Aanstaande dinsdag wordt er weer een echo gemaakt en ook weer
een controle. Dat wordt erg spannend! We houden jullie op de hoogte.
20-08-2001
Ik begrijp dat er enige onduidelijkheid is. Het kindje is nu 22 weken en
twee dagen. We hebben dus nog iets minder dan vier weken te gaan, wil
het kindje levensvatbaar zijn (26 weken). We hebben al veel steun
gekregen en dat geeft kracht. En inderdaad we grijpen iedere strohalm.
En de gedachte van een beschermengel is inderdaad een mooie. Hopelijk is
dat ook zo. Nanda is liever thuis, want de omgeving is erg vertrouwd.
Ondanks dat het personeel in het Groene Hart Ziekenhuis (Jozef Locatie)
ontzettend behulpzaam was en het geen moeite was om te blijven. Ook
heeft ze dan steun aan Kitten, onze kat. Wat een fantastische beesten
zijn dat toch. Ze voelen precies aan dat er iets aan de hand is en komen
dan nog meer knuffen. De eerste dagen is ze een enorme steun voor me
geweest. Ook omdat je er zo lekker tegen kunt praten. Ze zeggen niets
terug, maar het lucht wel op.
Verder ben ik vandaag weer begonnen met werken. Ik ging wel met gemengde
gevoelens weg om Nanda zo achter te laten, maar we hadden de afspraak
dat wanneer ze het niet meer kon uithouden dat ik dan gelijk naar huis
zou komen. Ik woon 15 minuten lopen van m'n werk, dus ik ben zo thuis.
Dat ik weer ben gaan werken is toch om weer wat anders te doen. Even de
gedachten te verzetten en ook met anderen dan familie en vrienden te
praten. Ook op het werk heb ik veel steun en ik kan ieder moment van de
dag weg. Dat is ook een prettig gevoel. Alhoewel ik vandaag ook een
minder leuke ervaring heb gehad. Voor de duideljkheid: ik werk op de
fotodocumentatie van NRC Handelsblad en AD. En aan het eind van de
middag kwam een van de fotoredacteuren langs om aan Marco, een collega
die een maand geleden vader is geworden, een cadeautje te overhandigen.
Nou kan ik dat best hebben, want ik gun het Marco van harte. Maar het
erge was, en ik denk dat jullie het voelen aankomen, dat ze niets aan
mij vroeg. Geen woord! Terwijl ze op de hoogte is. Nu snap ik dat het
voor mensen moeilijk kan zijn om over Evan te beginnen, maar dit doet
zo'n pijn. Om er helemaal niet over te beginnen! Ik heb later wel een
traantje weggepinkt toen ik het er met Nanda over had. Maar het steekt
me nog steeds. Ik begrijp dit gewoon niet. Herkent iemand dit?
21-08-2001
Na een paar dagen thuis te zijn geweest ligt Nanda sinds gisteravond
weer in het ziekenhuis. Ik zal jullie bijpraten. Nanda kreeg gisteren na
het avondeten last van krampende pijnen en deze kwamen regelmatig terug.
We hebben het IJssellandziekenhuis gebeld en we konden komen. Ook een
taxi gebeld en zo gingen we op weg. Ik moet zeggen dat de taxichauffeur
de situatie gelijk doorhad en heeft voorzichtig gereden daarbij alle
putten vermijdend en heel voorzichtig bij drempels. In het ziekenhuis
aangekomen hebben we het hele verhaal weer verteld, want de papieren
waren nog niet aangekomen. Er werd weer een echo gemaakt. Er was nog
steeds weinig vruchtwater, maar de situatie leek stabiel vergeleken met
vrijdag. Het kindje maakt nog steeds vruchtwater aan en het hartje klopt
ook nog steeds goed. Na de (domme?) vraag waarom we naar het
IJssellandziekehuis zijn gegaan en niet naar Gouda, werden we weer naar
huis gestuurd. Afwachten. We zijn nog geen uur thuis geweest toen Nanda
aangaf dat de pijn weer terug was en erger. We hebben toen Gouda maar
opgebeld, omdat ze daar op de hoogte zijn van de situatie en omdat de
omgeving daar vertrouwd is. We konden gelijk komen en we zijn gelijk de
auto ingesprongen. In Gouda aangekomen de situatie uitgelegd en de
dienstdoende arts besloot om het even aan te zien. We moesten natuurlijk
blijven.
Even later werden we voor de keuze gesteld: laten we de natuur
de loop of gaan we nog een poging wagen om het kindje te redden.
Achteraf was de keuze niet moeilijk: redden! Op dat moment was het erg
moeilijk, omdat we de hoop eigenlijk al hadden opgegeven. We hadden
zoiets van: het is over, einde oefening. Maar het wrede was dat het
kindje nog leefde en dat Nanda het constant voelde. We hebben toch
besloten om het nog een keer te proberen. Ook omdat onze grootste angst
is dat het levend ter wereld komt en dat het dan nog een tijdje leeft,
terwijl het geen kans heeft. Daarnaast vroegen we of dit middel kwaad
kon op dit moment. Nee, dus de beslissing was gemaakt. Nanda kreeg een
weeënremmend middel toegediend. Dit keer in de vorm van een zetpil. Dit
middel zou zes uur werken en dan zou er weer een beslissingsmoment zijn,
want dit middel kon je niet eeuwig gebruiken, want dan kon het schade
aanbrengen aan kind en/of moeder.
We zijn toen huilend in slaap
gevallen. Dat we hebben kunnen slapen is op zich al een wonder, maar we
waren in een vertrouwde omgeving en in goede handen. Wat kon ons
gebeuren. 's Ochtends werden we wakker en het was nog steeds rustig in
Nanda's buik. Het kindje beweegt nog steeds en goed ook. Er wordt dus
ook geen weeënremmend middel meer toegediend. Dat is positief, maar....
,er is altijd een maar, Nanda heeft nu 2 cm ontsluiting en de
baarmoedermond staat wat open. De kans op infectie is nu ook aanwezig.
En wanneer dat gebeurt, is het ook gevaarlijk voor Nanda. Dan zal de
keus, hoe hard ook, niet moeilijk zijn. Nanda is dan het belangrijkste.
Ook met het oog op een eventuele volgende zwangerschap. De laatste
berichten zijn dat de buik rustig is en dat het kindje behoorlijk actief
is, maar zullen deze wonderen aanhouden of komt er, ik hoop het
natuurlijk niet, een einde aan.
Wat mij betreft mag Nanda nog een hele
tijd in het ziekenhuis blijven. Want dat is wel het geval. Nanda zal de
rest van haar zwangerschap in het ziekenhuis moeten blijven. Hoe lang
deze ook mogen duren.
25-08-2001
Na m'n vorige mailtje is er veel gebeurd. Ik zal jullie het hele verhaal
vertellen. Na de gebeurtenissen van afgelopen maandag zijn de dinsdag en
woensdag rustig verlopen. Totdat Nanda mij 's avonds belde. Ze had
hevige pijn en wilde dat ik kwam. Ik heb gelijk de eerste trein genomen
en was om 22:15u in het ziekenhuis. Even later kwam de dienstdoende arts
om te kijken hoe de situatie was. Nanda had weeën, dat was duidelijk. De
arts heeft toen onderzoek gedaan en geconstateerd dat Nanda volledige
ontsluiting had. Hier helpt geen weeënremmer meer. het kindje gaat
geboren worden. Dat was een grote schok, maar op dat moment besef je dat
niet. Na verloop van tijd kwamen de weeën steeds regelmatiger en volgde
sneller op elkaar. Nanda had pijn en vroeg om een pijnstiller. Daar
moest eerst overleg over gevoerd worden, want ze konden natuurlijk niet
alles toedienen, maar ondertussen werd de pijn heftiger en weer gebeld
voor de verpleegster. Toen ze Nanda zag, zei ze gelijk dat ze de
pijnstiller ging halen. Inmiddels was het 23:01u en de eerste perswee
kwam eraan. Even later was Nanda bevallen van een dochter: Chloe. We
waren alleen in de kamer en raakte een beetje in paniek. Ik rende de
gang op op zoek naar de verpleegster. Deze zag ik niet en rende terug,
want ik wilde ook bij Nanda zijn. Even later zag ik de verpleegster en
riep dat het kindje geboren was. Ze kwam er gelijk aan en de gynaecoloog
werd er ook bijgeroepen.
Chloe leefde nog, dat kon Nanda voelen tussen
haar benen. De gynaecoloog verwijderde de vliezen en we zagen dat het
een meisje was. Wat een bijzonder kind was Chloe, vechten tot het eind
en dan nog met de helm op geboren worden. Chloe heeft nog zeker drie
kwartier geleefd, maar heeft geen pijn geleden. Nanda mocht de
navelstreng doorknippen en Chloe werd op haar borst gelegd. Daar heeft
ze gelegen tot de verpleegster een mandje had gehaald. We hebben foto's
gemaakt van Chloe en er zijn foto's van ons drieën gemaakt. Dat is toch
een fijne herinnering. Later moest Nanda nog naar de operatiekamer om
het bandje te verwijderen dat voor de baarmoedermond had gezeten en om
de placenta van Evan te verwijderen. Het werd een lange avond. Na de
operatie zijn ben ik blijven slapen. Op dit soort momenten ga je ook
niet weg.
De volgende ochtend hebben we gelijk gevraagd of we Chloe nog
op de kamer mochten hebben. Dat mocht, zolang als we wilden. Chloe zag
er ook perfect uit en lag in het mandje alsof ze lag te slapen. Zo mooi,
zo vredig. 
We hebben die dag veel gepraat en goed afscheid kunnen nemen
van haar. Aan het eind van de middag kwam Bertus, de beheerder van het
mortuarium, Chloe weer ophalen. Hij zei dat hij een plekje naast Evan
had vrijgehouden voor Chloe. Ze zouden weer herenigd worden. Dat vonden
we een mooie gedachte. Dat onze kindjes voor eeuwig samen zouden zijn.
Het afscheid van Chloe was erg emotioneel. Later kregen we te horen dat
Nanda de volgende dag weer naar huis mocht. Dat gaf ons wel een vreemd
gevoel. En dat kwam de volgende dag ook wel tot uiting toen we van het
ziekenhuis wegreden. We hebben een potje zitten janken, want we gingen
weg van de plaats waar onze kindjes geboren en gestorven waren. We
moesten ze alleen laten, maar wisten dat ze in goede handen waren. 24
september hebben we een na-afspraak met de gynaecoloog en dan krijgen we
ook de uitslag van de obductierapporten. Dit weekend doen we lekker
rustig aan. We praten en knuffelen erg veel. Nanda en ik hebben veel
steun aan elkaar. We hebben ook besloten dat we de volgende maand er
even uit gaan, even alles op een rijtje zetten. Verder wil ik jullie
bedanken voor de steun de afgelopen tijd en we blijven natuurlijk lid
van deze lijst, want het is een fijn gevoel om je hart te kunnen luchten
bij mensen die onze situatie begrijpen.
Groetjes,
Taffy en Nanda
ouders van Evan (doodgeboren 8-8-2001) en Chloe (22-8-2001 - 22-8-2001)
Klik hier voor een update.
Schrijf
je in ons gastenboek? 
Lees
je ons gastenboek?
Terug naar TweelingEngeltjes.