Update oktober 2002.
Inmiddels is het meer dan een jaar geleden dat we Evan en Chloe verloren. Er is in die tijd veel gebeurd. Hieronder het verhaal van het afgelopen jaar:
Uit de obductie is niet naar voren gekomen wat er nu precies was misgegaan. Evan en Chloe waren perfect gezonde kindjes en op een veel voorkomende infectie na (die waarschijnlijk was binnengedrongen nadat de vliezen waren gebroken en dus niet de oorzaak was) is er niks gevonden. Kortom, we wisten niet precies waarom we van Evan en Chloe hebben verloren. Wel wordt ons gezegd dat de kans op herhaling in een volgende zwangerschap erg klein is.
In oktober 2001 zijn we naar Gouda verhuisd. Moeilijk dat de kamer die de babykamer zou zijn op dat moment leeg moet blijven en een soort rommelhok wordt. We doen er verder niets aan voorlopig, we zien wel hoe het gaat in de toekomst. We besluiten weer zwanger proberen te worden.
In december van 2001 blijk ik weer zwanger te zijn. Zoals afgesproken nemen we meteen weer contact op met het ziekenhuis in Gouda alwaar ik weer onder controle kom te staan. Met 6 weken komen we voor het eerst op controle en wordt een echo gemaakt om te kijken of ik inderdaad zwanger ben en hoe lang. Wat blijkt? Weer TWEE vruchtzakjes! Hoe is het mogelijk??? Tweelingen komen toch niet voor in onze directe familie?! Er wordt ons gezegd er nog niet teveel op te rekenen omdat toch vaak één van de twee het niet redt en bij één vruchtzakje nog niet echt een hartslag was te zien (bij de andere heel vaag).
Twee weken later weer een echo: twee duidelijke hartjes te zien. De vreugde is groot, maar het is ook angstig. Weer een tweeling! Dat roept zoveel herinneringen op aan de vorige keer. We houden ons vast aan het idee dat de kans op weer zoveel pech klein is. In de tussentijd moet ik elke twee weken op controle en elke vier weken voor een echo langskomen. Het lijkt allemaal goed te gaan tot met 24 weken weer een echo wordt gemaakt: de baarmoedermond is al ernstig verkort. Blijkbaar heb ik toch een zwakke baarmoedermond. Onmiddellijke opname in het ziekenhuis in Gouda volgt. Diezelfde middag wordt een cerclage (bandje om de baarmoedermond) geplaatst. En dan maar liggen en afwachten.
Na anderhalve week beginnen de eerste weeën. Onmiddellijk krijg ik weeënremmers en wordt de volgende dag overgeplaatst naar het LUMC. Ik ben dan 25 weken en 4 dagen zwanger. Pas met 26 weken zal er echt worden ingegrepen, dus het is spannend. De weeën zijn enigszins onder controle, maar het blijft rommelen en steeds wordt de dosis weer verhoogd, verlaagd, verhoogd, etc. Op een gegeven moment lijkt alles redelijk te gaan. We halen de 28 weken: gebak! Met 29 lijkt de bevalling zich aan te kondigen. Ik krijg echt weeën en heb het idee dat het gaat gebeuren. Helaas is er geen plek voor de kleintjes in Leiden en word ik per ambulance (met sirene) overgeplaatst naar het AMC. Eenmaal daar aangekomen bedaart de boel weer en gaat het allemaal niet door. Twee dagen later ga ik weer terug naar Leiden en lig ik weer op mijn oude stekje.
De tijd loopt door. We halen de 30 weken. Weer een mijlpaal. Met 31 weken worden langzaam de weeënremmers afgebouwd. Er wordt zelfs gezegd dat ik eventueel naar huis mag om daar de bevalling af te wachten! Maar daar hebben de kleintjes geen zin in. Op de ochtend van 18 juni als ik precies 32 weken zwanger ben mag ik weer douchen. Bij het afdrogen breken de vliezen en al heel snel komen de weeën op gang. Gauw Taffy en mijn moeder gebeld (die zou ook bij de bevalling zijn) en binnen een uur is Taffy er, mijn moeder is nog onderweg. Het gaat snel: ik krijg persdrang en twee uur nadat de vliezen zijn gebroken wordt onze dochter Caitlyn Alison geboren om 11.29 uur, 22 minuten later gevolgd door haar broer Alec Timothy om 11.51 uur. Caitlyn is erg licht: 1710 gram en komt moeizaam op gang. Alec is een grote vent voor 32 weken, namelijk 2130 gram en doet het beter. Allebei gaan ze meteen naar de neonatologie en in de couveuse. Op het moment dat mijn moeder aankomt zijn de kinderen net geboren. Helaas heeft ze het moeten missen, maar ik ben blij dat het allemaal zo snel en zo voorspoedig is gegaan.
Helaas willen de placenta's niet vanzelf naar buiten komen en ik krijg onder narcose een curretage. Uiteindelijk rond 17.00 uur 's middags kunnen we voor het eerst op bezoek bij onze hummeltjes. Ze doen het goed.
In de weken daarna gaat het steeds beter met ze. Alec mag na een dikke week al naar de wiegenunit. Caitlyn heeft het wat moeilijker vanwege een darminfecte, maar na twee weken worden ze beiden overgeplaatst naar het ziekenhuis in Gouda en na precies een maand komen ze thuis. Wat een feest!
Inmiddels (oktober 2002) zijn ze vier maanden en ze doen het goed. 
Ze worden goed gecontroleerd in het ziekenhuis en groeien als kool. Voor zover we nu kunnen zien hebben ze niks overgehouden aan hun prematuriteit, maar de tijd zal het leren. We genieten met volle teugen van onze tweede tweeling. Evan en Chloe zullen altijd hun oudere broer en zus blijven die als beschermengeltjes onderdeel van hun leven zullen zijn.
Nanda en Taffy, trotse ouders van
Evan* & Chloe* en Caitlyn & Alec
Schrijf
je in ons gastenboek? 
Lees
je ons gastenboek?
Terug naar TweelingEngeltjes.