November 1999. Omdat ik twee keer een miskraam heb gehad mag ik na 8 weken al voor de eerste echo. Spannend. Zou het hartje nog kloppen? Ik durf niet eens te kijken. Ja zegt de Gynaecoloog dat zijn er twee. Blij, een droom komt uit. In mijn omgeving zijn zoveel tweelingen. Waanzinnig. De zwangerschap gaat redelijk goed al ben ik de eerste 5 maanden erg misselijk. Na 5 maanden wordt mij ook verzocht te stoppen met werken. Ik groei zelf heel hard, maar de kindjes zijn niet zo groot.
Juni 2000. Ik ben inmiddels 30 kg gegroeid. Ik kan moeilijk bewegen en ben heel erg opgezet. Het is een hele warme voorzomer. Ik hou veel vocht vast en mijn HB gehalte is extreem laag. Om de dag krijg ik in het ziekenhuis een injectie voor het ijzergehalte. Ik kan niet meer maar het einde is in zicht. De gynaecoloog wil het rekken tot tenminste 38 weken. Bij mijn controle op 15 juni constateert hij dat het zo niet meer kan. Volgende week word ik ingeleid.
22 juni 2000.
Alles klaar. De bedjes zijn opgemaakt. De box staat al in de kamer. We vertrekken om 7.30 uur naar het ziekenhuis. Ik hoef er niet op te rekenen dat de kindjes vandaag geboren worden dat zal niet eerder dan de volgende dag zijn. Om 9.00 uur krijg ik weeën. Maar ze hebben nog niets gedaan. De weeën zijn spontaan begonnen. Spannend hoor. Vanaf 14.00 uur krijg ik hele heftige weeën. Om de 5 minuten. Ook moet ik steeds overgeven en val ik regelmatig flauw. Ze beginnen zich ernstig zorgen te maken of het wel goed komt met mij. Inmiddels lig ik aan de riemen vast in bed en mag het bed niet meer verlaten. Om 17.00 voel ik dat de vliezen breken. Het wordt toch nog een normale bevalling en geen keizersnede.
Om 20.15 mag ik persen. En ja een heel mooi klein ventje. Hij wordt op mijn buik gelegd en huilt. Gijs. Het is echt onze Gijs. Ik kan er maar even van genieten want de gynaecoloog zegt dat hij snel weg moet want er moet nog een kindje komen. Inmiddels is ons ander kindje in dwarsligging gaan liggen. Dit is niet goed. Op hetzelfde moment horen wij paniek in het tussenkamertje. Ik vraag de gynaecoloog of het wel goed gaat met Gijs. Ja hoor zegt hij elke eerste kind van een tweeling heeft het even zwaar.
Inmiddels wordt weer een keizersnede overwogen want ons andere kind kan er niet uit. Hij ligt overdwars helemaal boven met zijn hoofd links en de benen helemaal rechts. Het wordt snel duidelijk. Het kindje is in levensgevaar. De arts besluit het kind te halen met zijn handen. Het wordt er uitgesleurd. Cees, mijn vriend bedient de echo, want de rest van het personeel is bij Gijs. Er klopt iets niet. Inmiddels redt de gynaecoloog het. Nog een mannetje. Bram. Ondanks zijn rare geboorte ook een heel mooi gezond jongentje. Twee kerels. Fantastisch. Bram mag lekker bij mij liggen en alles gaat goed. Inmiddels is Cees bij Gijs gaan kijken en ziet dat ze hem aan het reanimeren zijn. Hij schrikt zich rot. Ze besluiten om Gijs toch maar in de couveuse te doen. Ze vragen zich af of ze hem naar de couveuse afdeling zullen dragen of toch maar in de reiscouveuse. Ik raak toch wel in paniek, komt het wel goed. We krijgen te horen dat het met Gijs niet zo goed gaat. Hij heeft moeite met ademhalen. Inmiddels lig ik te wachten tot de placenta komt. Ik heb al een injectie gekregen om het te versnellen. Er is bijna een uur voorbij en nu moet de placenta toch echt komen. Bram ligt in een mandje in de verloskamer vlak bij mij. Gijs heb ik niet weer gezien. Ligt in de couveuse. Cees loopt heen en weer. Dan moet hij bij Gijs weg. Ze gaan zijn hartje injecteren.. Op dat moment is de arts-assistent mij aan het controleren. Voor de derde keer moet de operatiekamer gereed gemaakt worden. De placenta moet operatief verwijderd worden. Ik baal als een stekker want ik wil naar Gijs. Begin nu ook wat dwars te worden. De arts assistent trekt per ongeluk iets te hard aan de navelstrengen en de placenta knapt in mijn buik. Een bloedbad en paniek alom. De gynaecoloog haalt met zijn handen de placenta er uit. Een mens onterende handeling. Cees is inmiddels ook bij mij. Hij is wonderbaarlijk rustig, terwijl aan de ene kant van het ziekenhuis je zoon ligt te vechten voor het leven en aan de andere kant je vriendin. En Bram ligt lekker te slapen. Ik krijg direct zakken met bloed. Ik word eindelijk gehecht en mag naar Gijs toe. Daar ligt ons mannetje met een mooi wit mutsje op te vechten. Waarom moet het nu zo. Al die slangen . Ik mag zijn handje vasthouden. En de verpleegster staat er op dat wij foto's nemen. Wij zelf zijn daar helemaal niet mee bezig. Dan moeten we weg. Ze willen nog wat proberen. Gijs zal als hij het overleefd niet gezond zijn. Waarschijnlijk gehandicapt want hij heeft te weinig zuurstof gekregen. Het kan ons niets schelen als ze hem maar redden. Inmiddels zijn we op onze kamer. We hebben een eigen kamer. We gaan onze ouders en beste vrienden bellen dat we twee jongens hebben maar dat Gijs het heel erg moeilijk heeft. Op het moment dat we mijn schoonouders aan de telefoon hebben worden we opgehaald. We moeten afscheid nemen van Gijs. Ik heb hem geaaid, gekust en zijn handje vastgehad. Dan moeten we weg. Gijs wordt van de apparatuur gehaald. Even later wordt hij bij ons gebracht Ik ga hem om kleden. Lekker zijn eigen kleertjes aan. Hij is nog lekker warm. Het is net of hij slaapt. Dan druppelt er bloed bij zijn naveltje en dan breken we alle twee. Hij is gestorven. We hebben hem geknuffeld en gekust. Cees en ik hebben hem lekker vastgehouden en veel foto's gemaakt. Ik heb ze samen in mijn armen vast en leg ze naast elkaar op het bed. Ik kan zelf niet zoveel omdat ik nog steeds bloed krijg. We genieten van onze jongens. Bram weegt 2400 gr. Gijs weegt 2300 gr. Mooi exact dezelfde jongetjes. Oh God waarom mag ik ze niet alle twee houden. Dan wordt Gijs opgehaald. Die nacht slaap ik bijna niet.
Vrijdag 23 juni Er komen veel mensen langs. We hebben koffie en thee geregeld en beschuit met muisjes. Tenslotte hebben we ook nog een gezond jongetje. Het is moeilijk. De mensen hebben verdriet Heel veel verdriet. En wij troosten terwijl we zelf zoveel verdriet hebben En Bram ligt daar maar te slapen. Iedereen die Gijs wil zien mag hem even zien. We mogen hem zo vaak ophalen als we willen. De ziekenhuisverplegers en verpleegsters zijn er ook af. Evenals mijn gynaecoloog. Het was een mooi volmaakt gezond jochie. Het eerste wat de kinderarts zei was dat als ze met de keizersnee geboren waren Gijs waarschijnlijk nog wel geleefd had.. De gynaecoloog bevestigd dit. Gijs had 1 dag eerder geboren moeten worden. We moeten een beslissing nemen of we Gijs willen laten onderzoeken. We besluiten het wel te doen in het belang van Bram. Moeilijke beslissing.
Zondag 25 juni Ik ga naar huis met 1 maxi-cosi. Boven staat alles klaar voor 2 mannetjes. Wat een ellende. Als ik Bram aan het voeden ben is zijn koppie nat van de tranen. Ik probeer van Bram te genieten maar kan het niet. Het blijkt dat vreugde en verdriet twee uitersten zijn. Dit gaat niet samen maar Bram verdient beter!. Ik voel me schuldig. Ik moet 's middags naar bed van de kraamverzorgster maar slapen kan ik niet. Ik moet doorgaan. We moeten alles regelen voor de begrafenis. Wie willen we er bij. Het geboortekaartje moet weg wat moet er op staan. Alles gaat door in een roes. We regelen alles Woensdag 29 juni wordt Gijs begraven.
Woensdag 29 juni. Cees gaat Gijs ophalen in het ziekenhuis. We willen hem nog even thuis hebben. Hij wordt in een klein wit kistje gelegd. We laten hem hier lekker in liggen. Hij is zou koud en hij lijkt zo anders. We nemen heel veel foto's.
We komen bij elkaar in het rouwcentrum. Familie en vrienden. We rijden met Gijs in de auto er ook naar toe. Heel veel verdriet. Afscheid nemen. Toch een mooie dienst. Een bevriende dominee leidt de dienst. Ook ik heb wat geschreven. Ik kan het niet voorlezen. Mijn zwager leest het voor namens Cees en mij. Dan rijden we met z'n allen naar de begraafplaats. Cees en ik tillen het kistje in de grond. Dan gaan wij naar ons huis. We drinken koffie.. We zijn met z'n drieën .
Anneke
Mama van Gijs* en Bram
Schrijf je in ons
gastenboek?
Lees je ons gastenboek?
Terug naar TweelingEngeltjes.