Mijn naam is Henrike Boekhout geboren op 7 dec 1976 en ik ben sind 22 maart 1999 getrouwd met Hendrik. En dit is ons verhaal.

Direct na ons trouwen raakte ik zwanger en ik beviel 14 dec. 1999 van onze schat Thomas.

Na een maand of 9 begon het weer te kriebelen en ik stopte weer met de pil en weer was ik gelijk zwanger, helemaal gelukkig. Op de eerste verjaardag van Thomas maakten we het bekent aan de familie en allen die het maar weten wilden. Net voor de kerst moest ik voor controle naar de verloskundige en die kon geen hartje horen, we mochten een week later terug komen of een echo laten maken. De keuze was snel gemaakt...... een echo dus. Daar stond ons dus een grote verrassing te wachten... Het werden er 2. Even helemaal beduusd. En heel gelukkig.

De zwangerschap verliep prima ondanks bekkeninstabiliteit voelde ik me super! Wat was ik bevoorrecht om moeder te worden van een tweeling.

Op 1 maart werd Thomas erg ziek, hoge koorts en hangerig enz. Ik was erg met hem bezig en had even geen aandacht voor mijzelf. De dag erna ging het beter met onze zoon en begon ik te twijfelen of ik de tweeling nog wel voelde. Ik gaf het op de spanningen rond Thomas en ging 's avonds 'rustig' slapen. Nadat ik Hendrik had ingelicht over mijn gevoelens.
De volgende ochtend (zaterdag) ging ik op mijn buik liggen en er werd niet gereageerd. Ik raakte een beetje in paniek. Toch ging ik verder en heb me gedouched en ben nog naar de kapper geweest. Daarna zouden we naar mijn schoonouders gaan. Ik vroeg aan Hendrik of het gek was als we even langs het ziekenhuis zouden rijden. Hij was het daar mee eens en we belden dat we er aan kwamen. Op dat moment was mijn eigen gyneacoloog ook in het ziekenhuis en hoorde dat ik eraan kwam, hij vroeg of ze me wilden doorsturen naar de poli. Daar gingen we naar toe en er werd een echo gemaakt. Mijn gevoelens bleken te kloppen...... Ze leefden niet meer. Dat deed pijn heel veel pijn.

De gyn. liet ons alleen en we huilden en we praten en we waren verdrietig, we probeerden het uit te leggen aan Thomas, maar die was er 'gelukkig' te klein voor om het te bevatten. De gyn. kwam na 15 min terug en probeerde het een en ander uit te leggen en we maakten een afspraak voor de maandag voor de voorbereiding en dinsdag 6 maart zou ik worden ingeleid. Het weekende werd ik omringd door mijn ouders mijn 2 broers en mijn schoonzus. Waar we het kistje van hebben gekregen. De dominee kwam langs, dat was heel fijn.

Dinsdag 6 maart moest ik om half 8 aanwezig zijn op de afdeling gyneacologie, niet op de kraam, gelukkig. We kregen de hele dag door een verpleegster die alleen voor ons beschikbaar was. Echt geweldig. Om half 9 kreeg ik het infuus aan en om 3 uur zette het door en mocht ik een ruggeprik. Die heb ik afgeslagen ik wilde zoveel mogelijk zelf doen. Om 6 uur kreeg ik de ruggeprik toen vond ik het tijd worden. Om 21.45u moest ik plassen, wat niet lukte een katheter bracht verlichting en ik mocht mee persen, ik had volledige ontsluiting. Om 22.25u werd Gijs in stilte geboren en om 22.30u werd Joris in stilte geboren. Het was goed!

De volgende dag mocht ik naar huis, ook de jongens gingen mee. Ze lagen thuis in hun kistje op hun kamertje met de hoofdjes aan elkaar en op vrijdag 9 maart hebben we ze met onze Thomas,ouders, broers en zussen met aanhang en onze beste vrienden begraven. Tijdens het Onze Vader voelde ik een briesje langs me gaan en gingen ze naar de hemel, naar de Hemelse Vader. Het was een verdrietige tijd, maar het is goed zo, dat ervaren wij allebei. Na de begravenis hebben we kaartjes verstuurt met op de voorkant een gedicht:

Dat verwoordde onze gedachten en gevoelens. We kregen daar veel mooie reacties op wat ons goed deed.
Bedankt voor het lezen.
Hendrik en Henrike Boekhout.

---

Schrijf je in ons gastenboek?   

Lees je ons gastenboek?

---

Terug naar TweelingEngeltjes.