Wij zijn Anne en Carola van der Pol-Leegte. Wij hadden gehoopt om eind april, begin mei 2000 te mogen zorgen voor 2 kindertjes. Maar alles
liep anders dan we hadden verwacht.
Toen ik eindelijk na 5 jaar proberen toch spontaan zwanger raakte, kon bij ons het geluk niet op. Al gauw bleek dat ik zwanger was van een een-eiige tweeling, ons geluk kon echt niet meer op. Heerlijk na zo lang wachten dan toch 2 kinderen, heerlijk!! De zwangerschap was zwaar, ik kon met 4 maanden bijna niet meer lopen omdat de kinderen op mijn schaambeen drukten. Ze namen veel energie van mij maar dat had ik er allemaal voor over.
Met 6 maanden zwangerschap vonden ze toch dat ze niet zo goed meer groeiden, uitgebreider onderzoek leide niet tot verontrustende dingen. Bij 6 en halve maand vonden ze toch dat er nader ondezoek gedaan moest worden in AZ-Groningen naar het zgn. Twin-to-Twin Syndroom (tweelingensyndroom). Het AZG kon geen bijzonderheden vinden en alles was oke, dit was bij een zwangerschap van 28 weken.
Hé, hé 28 weken gehaald nu kan er niet veel meer mis gaan dacht ik, als ze nu geboren worden
dan kan de medische wereld heel veel. Tot dat ene weekend (29 wk en 3 dgn) het werd toch wel erg stil in mijn buik, ach ik voelde ze toch al niet zoveel, het zal wel goed zijn. Maandags moesten we weer voor een uitgebreide echo-controle en ik was de hele ochtend onzettend zenuwachtig, er was iets niet goed maar wat??? Mijn man Anne had hetzelfde gevoel. Toen op het moment dat de echo gemaakt werd hadden wij beide een onbestendig gevoel. De gel werd op mijn buik gesmeerd en het echo-apparaat erop gezet en het kindje (Anton) aan de rechterkant lag daar heerlijk op zijn duimpje te zuigen maar het kindje
(Herman) aan de linkerkant, wie ze altijd moeilijk in beeld konden krijgen lag daar vrij stil, mijn man en ik zagen direkt dat het hartje niet meer klopte. De gynacoloog breide er nog van alles om heen, riep er een collega bij en die bevestigde onze vermoedens ons ene kindje was overleden.
Wat er dan allemaal door je heen gaat is niet te beschijven. Hoe nu verder, laat ze
het andere kindje maar halen dan heb ik dat tenminste nog, dat was de eerste gedachte die in mij en later ook bij Anne in ons op kwam. Maar nee, de gyneacologen besloten na overleg te hebben gehad met AZ-Groningen dat het levende kindje moest blijven zitten, want het was nog erg klein en de beste plek om te groeien was mijn baarmoeder. Daar gingen we dan weer naar huis wetend dat we een van onze kindjes hadden verloren! Thuis gekomen direkt de naaste familie opgebeld, en deze zijn ook direkt allemaal in de auto gestapt om naar ons toe te komen (1 uur rijden) Hoe kon dit gebeuren? alles was toch oke? tja daar konden de gyneacologen geen antwoord op geven. Het ontglipt je zonder dat je er iets van merkt (ja achteraf denk ik wel, er waren wel aanwijzigingen, die ik ook bij de gyneacoloog heb genoemd, maar ze konden niets vinden). Vanaf dat moment wilde ik heel graag dat Anton zich vaak liet voelen in mijn buik, o als ik een kwartiertje niks voelde dan raakte ik lichtelijk in
paniek.
Dagelijks moesten we 2 keer per dag naar het ziekenhuis voor een ctg, maar ik wilde de hele dag er wel aan hangen om dat hartje maar te kunnen horen. S'avonds voor het slapen gaan gingen we voor een ctg en s'morgens als we wakker werden gingen we voor een ctg. Nou ja wakker werden, ik durfde niet meer te slapen want ik was veel te bang dat het me weer zou ontglippen. Als we bij de gyneacoloog kwamen vroegen we elke keer hoelang moet ik zo blijven lopen? Nou als we de 32 weken maar halen dan is het goed, bij 32 weken, als we de 36 weken maar halen dat is nog beter, bij 36 weken,
als je 37 weken bent dat zullen we eens zien of we het kunnen opwekken. Wat een martelgang , slapen durfde ik niet meer (en nog steeds niet goed) ik leefde van ctg naar ctg of echo, ik durfde niet alleen te zijn, ik wilde de deur niet uit, want iedereen vroeg hoe gaat het ermee........... En bij iedereen die wel wist wat er gebeurt was, had ik het gevoel o daar loopt zij weer met die dode en die levende baby in haar buik bah! Gelukkig waren er veel familieleden, vrienden en collega's die overdag mij wilden vergezellen. Mijn man is na 14 dagen thuis te zijn gebleven weer voor halve dagen aan het werk gegaan. maar er waren ook naaste vrienden die niet durfden te komen en die wij nooit weer hebben gezien.
Gelukkig begon de
bevalling met 36 weken en 3 dagen spontaan, (15 April 2000) wat een opluchting! Het was een heerlijke bevalling en wat waren wij blij nu konden wij voor ons gevoel weer een hoofdstuk afsluiten van ons overleden zoontje Herman. De eerst geborene zou Anton gaan heten en de tweede Herman. Tot de bevalling wisten wij niet wie het eerst geboren zou worden, maar uit de echo vlak voor de geboorte bleek dat het levende kindje het eerst geboren zou worden. Dus we wisten dat de bevalling eerst normaal zou verlopen en gelukkig verliep alles goed. Toen ons overleden kindje Herman werd geboren
vond ik het eerst wel een schok om hem te zien. Een-eiig dat konden we zien maar in ontwikkeling was Herman toch niet verder gekomen als week 28, had 5 weken levenloos in mijn buik gezeten, waardoor er al veel vocht uit het lichaampje was verdwenen. Vasthouden konden we hem niet meer maar wel strelen en zachtjes knuffelen. In het ziekenhuis hebben ze ons daar heel veel tijd en ruimte voor gegeven we hebben foto's gemaakt een hand en voetafdrukje gekregen en zelfs een heel klein plukje haar. Oh wat een dubbel gevoel blijheid en verdriet, opluchting en verdriet en ga zo maar door. 4 dagen later hebben we Herman een mooie crematie gegeven. doooooodmoe waren we. Medisch gezien mocht ik naar huis maar Anton moest nog langer in het ziekenhuis blijven. Ik ben naar huis gegaan omdat ik doodmoe was, thuis kon ik in alle rust uitslapen, de geboorte en overlijdingskaartjes hadden wij nog niet verstuurd. Slapen daar had ik behoefte aan maar dacht je dat ik
slapen kon, nee mooi niet ik bleef onrustig in mijn korte hazeslaapjes. Toen we 4 dagen later Anton mochten ophalen genoten wij met volle teugen. We hadden het vaak over herman, maar in een gespek kwam het altijd weer neer op ,,jullie hebben Anton toch" Ja maar we hadden ook zo graag voor Herman willen zorgen. Wees blij dat het met Anton goed gaat. Natuurlijk zijn we daar blij om maar toch........... Nu zijn we inmiddels bijna 7 maanden veder na de geboorte van onze zoons. Afgelopen vrijdag hebben we de urn van Herman bijgezet in een Urnemuur, zodat we toch een plekje hebben om naar toe te gaan. Het is inmiddels 8 maanden geleden dat we weten dat we een kindje zijn verloren, Het slijt wel, het moet een plekje krijgen zeggen ze. Maar onze ervaring is als we Anton zien dan missen we Herman steeds meer en vooral op de leuke momenten die we met Anton beleven. Ik heb het gevoel dat ik nooit klaar ben met zorgen voor...... Anne heeft altijd het gevoel van wat is het toch rustig om voor een kindje te mogen zorgen wat zeuren die mensen nou, als je kinderen krijgt
dan heb je het druk, NOU WIJ HADDEN HET GRAAG WAT DRUKKER WILLEN HEBBEN. Ik durf nog steeds niet vast te slapen omdat ik bang ben dat het me tussen de vingers door glipt. Uit onderzoek is gebleken dat er in mijn placenta een gezwel meegroeide waardoor herman niet veel ruimte had om te groeien, ook was de bloeddoorstroming in dat gezwel zuurstofrijk en arm, zodat herman waarschijnlijk niet atijd zuurstofrijk bloed kreeg, er heeft in dat gezwel een bloeding plaatsgevonden, en mijn placenta vertoonde infarcten. Een heleopsomming van mogelijke oorzaken of deze allemaal met elkaar verband hebben gehad of afzondelijk van elkaar de doodsoorzaak vormden dat kunnen ze ons niet vertellen.
Schrijf
je in ons gastenboek? 
Lees
je ons gastenboek?
Terug naar TweelingEngeltjes.