zwanger zijn ,wat moet zijn een tijd van geluk ,is niet vanzelfsprekend meer voor ons ........

Wij zijn Wijnand en Nicole al trotse ouders van een zoon Jesse nu bijna 4 jaar[13-7-97]. Na de beslissing weer een volgend kindje te willen , werden we al snel geconfronteerd met het feit dat dit dus niet altijd maar goed gaat , want in de zomer '99 liep dat uit in een miskraam in de 12e week ......
Veel verdriet van gehad maar toch maar gelijk doorgaan voor een volgende poging.
En we hadden "geluk" al snel weer zwanger , dus snel voor een echo want we wilden wel weten of het nu vanaf het begin goed zou gaan. En wat zagen we het waren er TWEE , niet opgeteld natuurlijk maar we waren er vreselijk blij mee.
En toen begon het medische verhaal veel bloedingen gehad dus weer veel stress en verdriet gaat dit wel goed. Elke keer echo,s nee ze groeien goed door, de zorgen blijven maar in de 4e maand beginnen we toch ook te hopen dat het goed zal blijven gaan want waarom zou ons dit weer gebeuren.......... Maar een week later weer een bloeding dus weer naar het ziekenhuis , en daar is nu te zien dat er iets niet goed is dan valt je leven in elkaar!!!!!

Dus naar Nijmegen het academisch ziekenhuis , 3 dagen van HOOP EN WANHOOP.
Ze zullen het vast niet goed hebben en deze kindjes gaan het wel redden. Maar in nijmgen was al snel duidelijk de Gyn zei het erg netjes "dit is niet met het leven verenigbaar" Daar word definitief de grond onder voeten weg geslagen,en wat nu !!Je probeerd in sneltreintempo te denken wat kunnen ze doen het is nog zo klein en de wetenschap kan tegenwooordig zo veel !!
Maar dat was allemaal niet nodig , want het zijn TWEE kindjes en het risico voor het gezonde kindje is veel te groot. dan begint pas door te dringen dat dit kindje het eind van de zwangerscahp kan halen , ik kijk die Gyn. aan of die niet goed wijs is.........

Een kindje met zo,n afwijking , nou ja wat stelt het eigenlijk voor , hij kan niet plassen dat is het in het kort een vlies ,klep op verklevingen in de plasbuis en dat heeft zulke vergaande consequenties voor het vervolg in de ontwikkeling. Maar voor dat doordringt wat het werkelijk allemaal gaat inhouden sta je al weer buiten met een hoofd vol vragen en een hart vol pijn en wanhoop. Over 4 weken terug komen word je verteld, voor al uw vragen en verdere controle want interresant ben je dan wel in in zo,n academisch ziekenhuis!!
Thuis gekomen begint de wanhoop pas goed door te dringen na een paar dagen beginnen de WAAROM,S waar je geen antwoord op krijgt , niemand die je kan helpen, iedereeen luisterd naar je verhaal maar niemand die een WONDER kan verrichten. Mensen die niet weten wat ze met je verhaal aan moeten en het "vervelend" voor je vinden , kwaadheid op alles en iedereen. Vedriet om een kindje wat niet bij ons kan blijven, verdriet om je andere kindje wat je voor je gevoel nu al te kort doet. dan keuze,s maken wat is het beste voor dit kind , net of wij daar over kunne beslissen. Want je hoopt dan dat het voortijdig in mijn buik zal overlijden en bij me blijft daar waar het hoord te zijn tot het eind van de zwangerschap. Je bent constant je gevoel aan het bij stellen DOOD-LEVEN -HOOP-WANHOOP om gek van te worden. Maar ook nu blijkt bij 5 maanden dat dit kindje toch doet wat hij zelf wil , het groeit redelijk goed mee en ook ons andere kindje doet het goed .
Bij 20 weken was voor ons het keerpunt , we gingen ons instellen op een bevalling van twee kindjes waarvan er een blijft leven en de ander komt te overlijden...........
Dus daar ga je weer met je gevoel, want dat hadden we toch nog even voor ons uit geschoven. Bij 26 weken weer naar Nijmegen hier blijkt ook nu weer dat de problemen alleen maar groter worden [Cystenieren} Terwijl we toch nog een beetje hoop ergens hadden verstopt, werd dit weer doorboord.....

Tussentijds hadden we via het ziekenhuis contact gekregen met mensen Henry en Joyce hun zoon Jesse is aan dezelfde afwijking overleden , we hadden vreselijk veel behoefte aan wat ons te wachte stond. Dit voelde goed , en bracht ons ook op ideeen om goed over het afscheid na te denken want de tijd is zo kort .
Na dit gesprek moesten we weer voor controle en hier begon toch echt door te dringen wat ons te wachten stond. Alle leven wat ik voelde was voor nu en niet voor later want dit kindje zou geboren worden om afscheid van te nemen. En dat zijn we toen gaan regelen, een uitvaartverzorger in huis terwijl ik met een dikke buik sta te praten over wat er allemaal kan thuis in zijn wiegje laten liggen, een reiswiegje geen kistje, zelf naar het crematorium rijden enz enz Een geboortekaartje uitzoeken wat ook voor beide kindjes goed kan , gedichtjes uitzoeken , muziek voor de herdekkingsplechtigheid enz enz. Wat zou er gebeuren na de bevalling in ieder geval geen toeters en bellen voor het zieke kindje aangezien het duidelijk was dat hij geen overlevingskans had.

Met 30 weken werd ons geregel verstoord ..........we dachten het te kunnen rekken tot 37 weken en dan via een inleiding de kindjes geboren te laten worden.
FOUT onze kinderen bepaalde dat het anders ging , met 30 weken in een ambulance aan de weeenremmers naar het academisch ziekenhuis . Tot 19.00 uur ging dit redelijk en toen was het over , om 21.00 uur is onze Jannick geboren 1140 gr en 37 cm lang Wijnand is gelijk meegelopen
maar hij reageerde niet op een handpomp zuurstof dus zoals verwacht geen longfunctie en werd dus terug gebracht en op mijn buik gelegd waar hij na een geweldig uurtje bij ons rustig is ingeslapen, in dat uur is hij nog gedoopt door de ziekenhuispastor die dit fantastisch deed!!

Nadat Jannick was ingeslapen diende nummer twee zich aan alsof hij netjes wachtte op de tijd die zijn broer nodig had!! Noah werd geboren om 22.29 uur 1729 gr en 43 cm lang , hij werd gelijk meegenomen en in de couveuse gelegd ik mocht hem nog even zien toen hij daar in lag en weg was hij.......

Ik moest nog naar de OK voor de placenta die niet na wilde komen, in die tijd heeft Wijnand Jannick gewassen en aangekleed , hand-voetafdrukjes gemaakt en en een haarlokje geknipt.Midden in de nacht waren daar ook mijn zus en zwager samen met mijn moeder die waren niet meer te houden ook omdat de jongens zijn geboren op de dag dat de broer van mijn zwager is gestorven, dus hij is in goed gezelschap....

De volgende dag is Noah gedoopt voor de laatste keer bij elkaar........ Na de doop zijn we samen met Jannick naar huis gegaan en is tot de crematie bij ons thuis geweest.
Veel aanloop gehad wat heel fijn voelde , maar een rare tijd een kraamhulp in huis/ met veel verdriet dat kan eigenlijk niet!! Broer en zus hebben een geweldig mooi herdekkingsboekje in elkaar gezet, de laatste dag voor de crematie wil Jesse nog even met Jannick tv kijken .
Jannick ligt mooi in zijn reiswieg samen met alle knuffels en een dekentje van ons , Oma heeft een mooi bloemenkransje gemaakt dus we zijn klaar om te gaan.

Nog een laatste slaapliedje voor mijn kleine engel en dan is het tijd om te gaan..........
De crematie omringd door ouders broers zussen en vrienden en zelfs Henry en Joyce dit heeft ons zo vreselijk veel goed gedaan dat zij erbij waren we hadden ze slechts een keer gezien maar voelden ons erg met hun verbonden maar ja je weet niet of dat bij de ander ook zo is ........
Zelf nog een verhaal gelezen wat ik zelf had geschreven dit lukte me !! en toen was het eind daar we hebben samen Jannick naar het eind gebracht en meer konden we niet voor ons kind doen.......

HET ENIGE WAT JE NOG VOOR JE KIND KAN DOEN......

Nu heb je opeens je kind verloren
De klok lijkt even stil te staan
Het heden wil niet meer verder gaan
Leeg in je hoofd en lam in je benen
In een roed de uitvaart regelen, afscheid nemen
Het enige wat je nog voor je kind kan doen
Is een lief gebaar of een laatste zoen
Dit hoofdstuk is veel te vroeg afgesloten
Hopenlijk heb je van de tijd samen wel genoten
Je verleden is misschien even zoek
Later koester je het als een dierbaar boek.....

We zijn nu 10 maanden verder en met Noah gaat het geweldig, met ons gaat het de ene keer beter als de andere keer . Veel teleurstellingen gehad in "vrienden" die toch geen vrienden bleken te zijn want als het alleen in goede tijden is dan stelt die vriendschap niet veel voor. Veel goed bedoelde opmerkingen die toch wel heel fout overkomen zoals 'je hebt er toch nog twee' of "goh dat is toch wel jammer" alsof je het over een konijn hebt wat dood is!! Toch ook veel steun gehad juist van mensen waar je het niet van verwacht en van de TweelingEngeltjes mailinglijst...............

Schrijf je in ons gastenboek?   

Lees je ons gastenboek?

---

Terug naar TweelingEngeltjes.