Op 10 Oktober 2002 was het zo ver, ik zou mijn eerste echo krijgen. We wisten al dat we zwanger waren maar we wisten ook dat de kans op een meerling groot was en dat maakte het zo spannend. Na 4 jaar zwanger proberen te worden, was het eindelijk zo ver. De dag was voor ons 10 Oktober en ja hoor de echo gaf twee kindjes aan. Ons geluk kon niet meer op, onze wens was uitgekomen.
Op een paar blaasontstekingen na was mijn zwangerschap goed verlopen totdat ik bij de 32 weken kwam, mijn arts schreef mij rust op want ik deed nog veel te veel.
Hij liet mij opnemen om zo te voorkomen dat ik mij te druk maakte. Dat was ongeveer 17 maart 2002 alles ging nog gewoon goed, ik voelde me goed, had nergens last van en met de kinderen ging ook alles goed.
We kregen met de 19 weken te horen wat we konden verwachten, het zouden twee jongens worden, precies wat ik verwachten. Ze zouden Joaquin en Jermayne heten. Op 22 maart kreeg ik net als elke dag een CTG en toen was er iets met de hartslag van Joaquin.
Die was te langzaam, dus moesten ze overleggen. Om 14:00 uur kwamen ze terug met twee artsen en kwamen mij vertellen dat ik om 16:00 uur een keizersnede zou krijgen en dat er spoed bij was. Mijn kinderen kwamen 16:20 uur en 16:22 uur ter wereld.
In plaats van Joaquin had Jermayne zuurstof nodig maar alles ging goed en ik zag mijn kinderen om 19:30 uur voor het eerst. Ze waren geboren met 33 weken en ik heb 9 dagen van hun mogen genieten en toen ging het mis………………………
Op 2 april 2002 ging mijn telefoon om half 9 in de ochtend. Het waren de zusters van de couveuse afdeling. Ze vertelden mij dat als ik om 10:00 uur zou komen, dat ik niet moest schrikken omdat Joaquin een opgezwollen buikje had en wat grauw zag. Dat was alles.
We gingen ons meteen klaar maken, om naar hen toe te gaan, maar nog geen 20 minuten later ging mijn telefoon weer, of we zo snel mogelijk wilde komen want het was kritiek geworden.
Zonder na te denken zijn we vliegensvlug naar het ziekenhuis gegaan en eenmaal daar aangekomen, waren alle artsen bezig om mijn Joaquin stabiel te krijgen. We waren nog maar net binnen of de artsen van het Sophia kinderziekenhuis in Rotterdam kwamen binnen gerent.
Joaquin was heel erg opgezwollen en kreeg constant morfine toegediend, terwijl Jermayne daar maar lag te huilen.
Schijnbaar voelde hij de pijn die zijn broertje ook voelde.
Joaquin werd met spoed naar het Sophia vervoerd en wij gingen daar ook meteen naar toe. Eenmaal daar aangekomen, waren de andere artsen op de ic-neonatologie. Na een uurtje daar te zijn, werd Joaquin met spoed geopereerd aan zijn darmen. Hij bleek NECROTISERENDE ENTEROCOLITUS te hebben, om met een moeilijk woord te spreken. Met de operatie hadden ze anderhalve meter darm weg moeten halen, dat was afgestorven. Doordat dat was gebeurd was er allemaal ontlasting vrij gekomen in zijn lichaampje, wat net gif is voor het lichaam. Dit was iets dat Joaquin niet meer had mogen hebben, hij woog 1510 gram en was 40 cm. Zijn broertje was 2280 gram en was 45 cm en de afwijking die hij had kwam alleen voor bij baby’s die minder dan 1000 gram wogen. Dat was ons verteld, hij was een geval apart.
De maanden erna was een gevecht dat alleen Joaquin kon voeren, we hebben hem gesteund en zijn vaak blijven slapen, maar we hadden ook jermayne nog. Alles ging op en neer, hij deed het de ene keer heel goed en de andere keren ging het weer helemaal mis. Hij kwam aan en viel af. Hij kreeg geen flessen want die kon hij niet verdragen, dus hij kreeg alles via een sonde en een lange broviac lijn.
Alles begon er beter uit te zien. Het was inmiddels al augustus en we kregen te horen dat we hem de tweede week van augustus mee naar huis mochten nemen, het mocht zelfs al twee weken eerder, maar daar zeiden we nog nee tegen want we zaten in het midden van een verbouwing en dat zou niet goed zijn voor zijn gezondheid. Dus verheugden wij ons op de tweede week van augustus.
Toen kwam de donkere dag. 11 augustus 2002 ging mijn telefoon om 9 uur. Maandagochtend werd ik gebeld door de arts van zijn afdeling. Joaquin werd naar de IC terug gebracht.
Er was nog niets aan de hand zeiden ze, alleen voorzorg. Het bleek dat hij al het hele weekend koorts had gehad tussen de 38,5 en 39,5 graden, maar ze deden niets want hij reageerde nog zo goed en hij was nog erg alert. Kort gezegd, hij leek niet ziek. Ik vertrouwde het niet en ik belde mijn man die net een nieuwe baan had en vertelde hem het verhaal. Hij kwam meteen naar huis en twee uurtjes later waren we op weg naar het ziekenhuis.
Om 11:30 uur ging mijn telefoon. We waren er haast. Ze zeiden dat het niet echt goed ging. Joaquin lag inmiddels aan de beademing, maar er was verder nog niets aan de hand. Iets over twaalven kwamen wij binnen. Joaquin had overal infusen en catheters en lag plat door de morfine. Het bleek dat hij een bacterie had die heel zijn binnenlijfje had omgekeerd.
Hij had een bloedvergiftiging en zijn bloed werd steeds dikker. Ze hebben de komende uurtjes nog van alles geprobeerd. Om 16:00 uur zeiden ze dat ze nog goede hoop hadden en dat hij stabiel was.
Toen kwam het moment dat wij even naar huis wilden omdat Jermayne ook ziek was die dag. Ze raadden het ons af maar we moesten en kregen dan ook toestemming. We waren net bij de metro het was 16:45 uur, toen ging mijn telefoon weer. Of we zo snel mogelijk terug wilden komen want hij had ons nodig. We waren 16:58 uur weer bij Jaoquin. We hadden zo snel gerend dat ik eerst even op adem moest komen. Toen we daar waren, zeiden ze dat hij nog hetzelfde was, nog steeds stabiel. Ik ging bij hem zitten, en sprak tegen hem, hij had van die pijntrekjes en ik zei tegen hem: “als je niet meer kunt schat, ga dan maar en rust uit”.
Het was 17:30 uur toen ze nog goede hoop hadden. Om 17:45 uur kregen we te horen dat hij het niet meer zou halen. Dat ze alles hadden gedaan wat ze konden maar niets hielp, het laatste wat ze konden doen was hen een adrenaline shot geven. Dat hebben ze twee keer gedaan en om 17:50 uur kreg ik hem in mijn armen met al zijn draadjes en lijntjes.
Ik gaf hem een zacht kusje, vertelde dat ik van hem hield en hij stierf meteen…………
Schrijf je in ons
gastenboek?
Lees je ons gastenboek?
Terug naar TweelingEngeltjes.