Op 14 januari werden mijn twee zoontjes Kay en Sven geboren. Twee dagen ervoor waren de weeën begonnen en in het ziekenhuis vertrouwden ze het niet en werd ik doorgestuurd naar het LUMC in Leiden.
Daar vermoedde men het TTT-sydroom en kreeg ik een keizersnede. Voor Sven hadden ze toen al geen hoop meer (5% overlevingskans is voor een ouder toch heel veel...!!) en Kay werd dan ook als eerste gehaald in de hoop hem te redden.
Diezelfde avond wisten we al dat Sven hersendood was en de volgende ochtend moesten we afscheid van hem nemen. 20 minuten nadat de beademing was gestopt is Sven heel rustig bij me ingeslapen.
De volgende dag bleek ook Kay te grote beschadigingen aan zijn hersenen te hebben, en ook zijn situatie was hopeloos, al lag hij op dat moment nog druk te spartelen, te huilen en rond te kijken. Kay hield het zonder beademing bijna 7 uur uit (!), en na een overdosis morfine moest ook hij overlijden.
Hierna hebben we ze nog 2 nachtjes thuisgehad. Ze liggen nu samen in een kistje op een mooi plekje op de begraafplaats in de buurt.
De geboorte van onze jongens is het mooiste geweest wat we ooit hebben mogen meemaken. Wij mogen hun papa en mama zijn. Ze hebben dan ook een stukje van ons meegenomen toen ze overleden. Een onvervangbaar stukje van ons hart.
Wat hadden wij een mooie dromen voor ons viertjes........
Oktober 2003
Inmiddels zijn we alweer bijna 2 jaar verder. Lars, het babybroertje van Kay en Sven, is alweer 9 maanden.
We genieten enorm van hem, maar hij doet ons ook elke dag beseffen wat we toen, in januari 2002, hebben moeten laten gaan. Er gaat geen dag voorbij zonder even aan onze jongens te denken. Even naar hun foto te kijken. En hun kaarsjes op de kast aan te steken. Het verlies van onze eerste twee zoontjes valt nog steeds zwaar. Ze worden verschrikkelijk gemist.
We gaan elke week naar hun plekje, soms met Lars soms zonder.
De tijd vliegt en voor we er erg in hebben is het alweer december en daarna januari..... Dit jaar voor het eerst met Lars erbij. Het zal anders zijn dan vorig jaar, maar het zal vast nog wel heel dubbel voelen.
Kerst 2004.
Weer een kerst zonder jullie.... We blijven jullie missen, jullie plekje blijft leeg.... Samen met Lars hebben we, vorige week, het kerstboompje op jullie grafje versierd. Als jullie ons hebben kunnen zien toen, hebben jullie ons vast even uitgelachen... Zoals we daar stonden in de gietende regen, Lars in zijn Bert en Ernie-regenpak. Maar het voelde heel knus. Ook alle andere dingetjes die we voor jullie gekocht hadden maakten het allemaal wat vrolijker.
Oma en opa hadden een lief kerststukje neergezet en ook jullie tante en oom waren langsgeweest met jullie nichtjes om iets liefs neer te zetten.
Jullie horen er nog steeds gewoon bij!
Schrijf
je in ons gastenboek? 
Lees
je ons gastenboek?
Terug naar TweelingEngeltjes.