Wij zijn Sandra en Mike de Waal. Op 21 oktober 2005 zijn wij de trotse mama en papa geworden van onze tweeling Koen en Dennis. Koen is geboren op 21 oktober 2005 en overleden op 24 oktober 2005. Dennis is geboren op 21 oktober 2005 en overleden op 1 november 2005.

Ik was 26 weken zwanger toen ik wat last van mijn buik begon te krijgen. In eerste instantie dacht ik dat het bandenpijn was. Maar toen het steeds erger werd hebben we naar het ziekenhuis gebeld, we moesten direct langskomen. Dat was op 20 oktober 2005. Daar bleek dat ik al 3 cm ontsluiting had. Ik werd meteen aan de weeenremmers gelegd en moest dus ook daar blijven.

Op 21 oktober 's morgens ben ik met de ambulance overgebracht naar het AZM in Maastricht. Daar zouden ze onze kindjes beter kunnen helpen als ze geboren zouden worden. Overdag ging het best goed, mijn buik was redelijk rustig en de hartjes klopten ook prima. Maar 's avonds na het bezoekuur (zo rond 20.15 uur) kreeg ik opeens veel pijn in mijn buik en rug. Ik bleek volledige ontsluiting te hebben!

Toen ging het allemaal heel snel. Ik werd naar de verloskamer gebracht, mijn man was gelukkig bij me. Ik mocht/moest al snel gaan persen en om 21.10 waren Koen en Dennis geboren. Ik heb ze maar heel even in een flits gezien en het eerste wat ik zei toen ik Koen zag was: "wat is hij klein" (Koen is als eerste geboren). Koen en Dennis werden na de geboorte meteen meegenomen door een team van artsen en verpleging.

's Nachts om ongeveer 01.30 uur mochten we naar de couveuseafdeling om naar ze te gaan kijken. Ze waren zo klein maar helemaal compleet. We waren heel erg bang en trots tegelijk.

Bang omdat we wisten dat de kans heel groot was dat we ze kwijt gingen raken en trots omdat het de twee allermooiste jongetjes waren. Koen woog 975 gram en Dennis 980 gram. Ze hadden hun gewicht mee want over het algemeen wegen kindjes bij 26 weken minder. Op dat moment waren ze allebei stabiel. Op zondagmorgen heel vroeg werden we plotseling uit bed gehaald door een verpleegkundige. (Mike mocht bij mij in het ziekenhuis slapen). Ze waren met Koen bezig.  Net vantevoren was ik al wakker geworden met het idee dat iets niet goed was.

Toen we op de couveuseafdeling aankwamen werd ons verteld dat ze Koen net hadden gereanimeerd. Het was zo erg om te zien hoe Koen erbij lag. Hij zag er echt slecht uit. Later die dag hadden we een gesprek met 2 artsen. Toen werd ons verteld dat de oorzaak van de hartstilstand een flinke hersenbloeding was geweest. En die bloeding was zo erg dat Koen, als hij het al zou redden, later een kasplantje zou zijn. We hebben toen besloten om Koen niet langer te laten lijden en de behandeling te stoppen. We hebben nog een hand- en voetafdrukje gemaakt en hebben een mooie doek uitgezocht die hij om zich heen zou krijgen na het overlijden. Die doeken worden gemaakt door ouders die ook een kindje hebben moeten afstaan en worden door hun geschonken aan het ziekenhuis. Mijn schoonmoeder heeft bij ons thuis nog kleertjes gehaald die we Koen wilden aandoen en ook een bijtring van Nijntje.

Zondagavond hebben we Koen en Dennis nog laten dopen. Onze familie en beste vrienden waren erbij.

Op maandag 24 oktober 2005 is onze Koen in onze armen overleden. Dat was heel erg moeilijk maar ook mooi tegelijk. Ik had het niet anders willen doen. Koen heeft na zijn overlijden nog een hele tijd in onze armen gelegen. Daarna zijn we hem gaan wassen en hebben hem de kleertjes aangetrokken die we hadden uitgezocht. Een mooi blauw pakje. Het was maatje 50 maar was hem natuurlijk veel te groot. We hebben het een beetje opgerold en toen zag het er toch heel mooi uit. We hebben hem in een wiegje gelegd en daarna is ook onze familie nog even bij hem geweest.

Met Dennis ging het tot die tijd redelijk goed. Hij had wel wat problemen maar dat hebben alle kindjes van 26 weken.

Maar ook met Dennis ging het daarna slechter. Hij had meer problemen met zijn bloeddruk etc. Uit een hersenecho was gebleken dat hij een lichte hersenbloeding had gehad. Uit een gesprek met de artsen bleek dat hij met die hersenbeschadiging later spastisch zou zijn en over het verstandelijke konden ze nog niet veel zeggen. We konden niet meer doen dan afwachten. Uit een volgende echo bleek dat de bloeding veel erger was geworden en er was ook een infarctje te zien. Uiteindelijk hadden we weer een gesprek met de artsen en toen werd ons verteld dat ook Dennis later heel erg gehandicapt zou zijn, zowel geestelijk als lichamelijk. Het was nog maar de vraag of Dennis het überhaupt zou redden want het ging steeds slechter met hem. De tweede moeilijkste beslissing die we ooit hebben moeten nemen volgde, we zouden ook Dennis laten gaan... Ook van hem hebben we een hand- en voetafdrukje gemaakt en een mooie doek voor hem uitgezocht. Op 1 november 2005 is ook Dennis in onze armen overleden. We hebben hem later net als Koen verzorgd en hem dezelfde kleertjes aangetrokken als zijn broertje. Toen hij in het wiegje lag hebben we de andere bijtring van Nijntje bij hem gelegd. Onze familie heeft daarna ook nog afscheid van hem genomen.

Op 5 november zijn Koen en Dennis gecremeerd. Het was een hele mooie dienst en iedereen heeft op zijn eigen manier afscheid kunnen nemen. We waren met een klein gezelschap en ze hadden allebei een mooi wit kistje. De bloemen die we hadden uitgezocht waren blauw met wit en in de vorm van een hart. Op de linten stond: voor altijd in ons hart...

Schrijf je in ons gastenboek?

Lees je ons gastenboek?

Terug naar TweelingEngeltjes.